RSS

Category Archives: രാഷ്ട്രീയം

K. S. P. (കമ്മ്യൂണിസവും സ്വല്പം പിള്ളേരും)

“യൂറോപ്പിനെ ഒരു ഭൂതം ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു – കമ്മ്യൂണിസത്തിന്റെ ഭൂതം. ഈ ഭൂതത്തെ ആട്ടിപ്പുറത്താക്കാൻ വേണ്ടി യൂറോപ്പിലെ പഴമയുടെ ശക്തികളെല്ലാം – പോപ്പും, റ്റ്സാറും, മെറ്റർനിക്കും, ജ്യുസോട്ടും, ഫ്രഞ്ച് റാഡിക്കൽ കക്ഷിക്കാരും, ജർമ്മൻ പോലീസ് ചാരന്മാരുമെല്ലാം – ഒരു പാവനസഖ്യത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണു്” – ഇതാണു് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്റ്റോയുടെ തുടക്കം. (ആദ്യപ്രസിദ്ധീകരണം 21. 02. 1848).

ഒഴിപ്പിക്കേണ്ട ഒന്നായിട്ടാണു് പുരാതനകാലം മുതലേ മനുഷ്യർ ഭൂതബാധയെ കണ്ടിരുന്നതു്. ഭൂതബാധയെ “ആബ്ര കദാബ്ര” ചൊല്ലി ഒഴിപ്പിക്കുന്ന ചികിത്സാ രീതി ആർഷഭാരതത്തിൽ, ഏറ്റവും ചുരുങ്ങിയപക്ഷം ആയുർവ്വേദത്തിനും ഹോമിയോക്കും തുല്യമായതോ, പലപ്പോഴും അതിലും ഫലപ്രദമായതോ ആയി ഇന്നും പൊതുവേ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നാണു്. ഒരു രണ്ടായിരം വർഷം പുറകിലേക്കു് മാറിനിന്നു് ചിന്തിച്ചാൽ, ഭൂതങ്ങളെ ഒഴിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവു് ഇല്ലാത്തവനായിരുന്നു യേശുവെങ്കിൽ അവനെ ദൈവപുത്രനായി മനുഷ്യർ അംഗീകരിക്കുമായിരുന്നോ എന്നുപോലും സംശയിക്കേണ്ടിവരും. മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ ഭൂതബാധ ഒരു നിസ്സാരകാര്യമല്ല. ഭൂതബാധ ഒരു നത്തോലിയല്ല എന്നു് സിൽമാഭാഷ. മതങ്ങളിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലും ഒരിക്കലും വേരറ്റു് പോകാത്ത ഒരിനമാണു് ഭൂതങ്ങളും പ്രേതങ്ങളുമെങ്കിലും, അവയെ ഒഴിപ്പിക്കാൻ ദൈവപുത്രന്മാർ എന്തുകൊണ്ടോ യുഗേ യുഗേ അല്ലാതെ പതിവായി ജനിക്കാറില്ല. അതുകൊണ്ടാവാം, യൂറോപ്പിനെ ബാധിച്ച കമ്മ്യൂണിസത്തിന്റെ ഭൂതത്തെ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ മനുഷ്യപുത്രന്മാർക്കു് നേരിട്ടു് ഒഴിപ്പിക്കേണ്ടിവന്നതു്. മാർക്സിനു് മുൻപും പിൻപും എന്തിനും ഏതിനും യുദ്ധം എന്ന ഒരേയൊരു പരിഹാരവുമായി കാലങ്ങൾ പിന്നിട്ട യൂറോപ്പിൽ തന്റെ വാഗ്ദാനചപ്പടാച്ചികൾ പണ്ടേപ്പോലെ ഫലിക്കുന്നില്ല എന്നു് മനസ്സിലാക്കിയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഭൂതത്തിനു് സ്വയം ഒഴിവായിപ്പോവുകയല്ലാതെ മറ്റു് മാർഗ്ഗമൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു എന്നതിനാൽ മനുഷ്യപുത്രന്മാരുടെ ജോലി ലഘൂകരിക്കപ്പെട്ടു എന്നതും ഒരു സത്യമാണു്. അങ്ങനെ മാനിഫെസ്റ്റോക്കു് ഏകദേശം നൂറ്റമ്പതു് വർഷങ്ങൾക്കു് ശേഷം കൊടിയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഭൂതം യൂറോപ്പിൽ നിന്നും കെട്ടുകെട്ടി. എങ്കിലും ലോകത്തിൽ അവിടെയും ഇവിടെയുമൊക്കെ നിത്യഇന്നലെകളും ചെങ്കൊടിയേന്തിയവരുമായ ഏതാനും ഛോട്ടാ പ്രേതങ്ങൾ ഇന്നും അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടു്. വ്യാവസായികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്നതിനാൽ, വിപ്ലവം വരാനുള്ള സാദ്ധ്യതയൊന്നും ഇല്ലെന്നു് മാർക്സ് തന്നെ മുൻകൂറായി പ്രസ്താവിച്ച തരത്തിൽപെട്ട രാജ്യങ്ങളാണു് അവയെന്നതാണു് ഇതിലെ രസകരമായ കാര്യം. (വ്യാവസായികമായി പിന്നാക്കം നിന്നിരുന്ന റഷ്യയിലാണു്, മാർക്സിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകളെ തെറ്റിച്ചുകൊണ്ടു്, ആദ്യം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിപ്ലവം വന്നതെന്ന വസ്തുത നമുക്കു് തത്കാലം മറക്കാം).

സമകാലികയൂറോപ്പിനെപ്പറ്റിയുള്ള തന്റെ വിലയിരുത്തലുകൾ പോലെ തന്നെ, യൂറോപ്പിനെ ബാധിച്ച ഒരു ഭൂതമാണു് കമ്മ്യൂണിസം എന്ന മാർക്സിന്റെ കണ്ടെത്തലും അക്ഷരംപ്രതി ശരിയായിരുന്നു. (കൗണ്ടർപ്രൊഡക്റ്റീവ് ആയതിനാൽ ഒഴിവാക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നാണു് ഭൂതബാധയെന്ന വസ്തുത അദ്ദേഹം ഒരുപക്ഷേ ആവേശത്തിനിടയിൽ മറന്നതാവാം). ആ ‘ശരി’കൾക്കിടയിൽ, പാന്റ്സിലേക്കു് ചോർന്ന വയറ്റിളക്കം പോലെ, വരാനിരിക്കുന്ന സോഷ്യലിസ്റ്റ് സ്വർഗ്ഗത്തെപ്പറ്റിയുള്ള മാർക്സിന്റെ പ്രവചനങ്ങൾ മാത്രം പാളിപ്പോയി. ന്യൂട്ടോണിയൻ ശാസ്ത്രീയതയുടെ കാലത്തു് പ്രബലമായിരുന്ന ഡിറ്റർമിനിസ്റ്റിക് ലോകവീക്ഷണത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ തന്റെ സോഷ്യലിസ്റ്റ്താത്വികഗോപുരം പടുത്തുയർത്തിയ മാർക്സ്, ലോകചരിത്രത്തിന്റെ ഗതിയും ശാസ്ത്രീയമായ പെർഫെക്ഷനോടെ പ്രവചിക്കാവുന്നതാണെന്നു് കരുതിയിരുന്നില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതത്തിനു് വകയുള്ളു. മാർക്സിയൻ ചിന്തകൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഭാഷയും, മാർക്സിസ്റ്റുകൾ എന്ന പേരിൽ ഇന്നു് അവശേഷിക്കുന്നവർ പ്രയോഗിക്കുന്ന ഭാഷയും ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മറ്റൊരു മാർക്സിയൻ ‘ശരി’ കൂടി വ്യക്തമാവും: മാർക്സ് പറഞ്ഞതുപോലെ, മാറ്റമില്ലാത്തതു് മാറ്റത്തിനു് മാത്രമല്ല, മാർക്സിയൻ ഭാഷയും മാറ്റമില്ലാത്തതാണു്. നൂറ്റമ്പതു് വർഷങ്ങളൊന്നും അവിടെ ഒരു പ്രശ്നമേയല്ല. ലോകാവസാനത്തോളം മനുഷ്യർ എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്നു് 1400 വർഷങ്ങൾക്കു് മുൻപേ, ബ്ലാക്ക്ഹോളും ഡാർക്ക്എനർജിയും അടക്കമുള്ള സകല പ്രപഞ്ചത്തെയും സൃഷ്ടിച്ച ഒരു ഒറ്റയാൻ ദൈവം, അക്ഷരാഭ്യാസം പോലുമില്ലാതിരുന്ന ഒരു അറബിയോടു് അരുളിച്ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നു് വിശ്വസിക്കുകയും, അതു് അംഗീകരിക്കാത്തവരെ, തങ്ങളുടെ ദൈവം വലിയവനാണെന്നും, അതിലും വലിയൊരു ദൈവമില്ലെന്നും, തങ്ങളുടേതു് സമാധാനത്തിന്റെ മതമാണെന്നും അലറി വിളിച്ചുകൊണ്ടു്, അതേ ദൈവത്തിനു് അവൻതന്നെ കല്പിച്ചപ്രകാരം ആടുമാടുകളേയും ഒട്ടകങ്ങളേയും കഴുത്തറുത്തു് ബലിയർപ്പിക്കുന്ന അതേ ലാഘവത്തോടെ അറുകൊല ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവർ ജീവിക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയിൽ, നൂറ്റമ്പതു് വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്രം പുരോഗതിയിലേക്കുള്ള ഒറ്റമൂലിയാണെന്നു് വിശ്വസിക്കുകയും പ്രസംഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് യാഥാസ്ഥിതികത്വത്തിനു് തീർച്ചയായും അഭിമാനിക്കാൻ വകയുണ്ടു്.

കടുവയേക്കാൾ വലിയ കിടുവ ഉള്ളിടത്തു് കടുവക്കു് കാലുറപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലാത്തതിനാലാവാം, രക്തദാഹികളായ അനേകം ദൈവങ്ങളും ഭൂതങ്ങളും അരങ്ങു് വാഴുന്ന ഭാരതത്തിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഭൂതത്തിന്റെ പിടി കാര്യമായി മുറുകാതെ പോകുന്നതു്. ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ ഒരു ക്യാപ്പിറ്റലിസ്റ്റ് വെറുപ്പു് മാത്രം അർഹിക്കുന്ന ഒരു വർഗ്ഗശത്രു ആയിരിക്കേണ്ടതുണ്ടെങ്കിലും, ആരോഗ്യകരമായ മത്സരങ്ങളുടെ ഫലമായി ക്യാപ്പിറ്റലിസം കൈവരിക്കുന്ന നേട്ടങ്ങളുടെ മായാജാലങ്ങൾ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്നവയായതിനാൽ, അതിൽ മയങ്ങിവീഴാതിരിക്കാൻ ഒരുമാതിരി കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾക്കൊന്നും കഴിയാറില്ല. “ചക്കരക്കുടം കണ്ടാൽ, എന്റെ സാറേ, കൈ അറിയാതെ അങ്ങോട്ടു് നീളും”. ഭേദമാക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധത്തിൽ ഐഡിയോളജികളുടെ ഭൂതബാധ ഏൽക്കുന്ന ചുരുക്കം ചില മനുഷ്യർ ഇല്ലെന്നല്ല. ഏതു് പ്രസ്ഥാനത്തിനും രക്തസാക്ഷികൾ എന്ന ‘വർഗ്ഗത്തെ’ (മറക്കാതിരിക്കുക: മനുഷ്യർ എന്നാൽ പലതരം വർഗ്ഗങ്ങളാണു്!) ദാനം ചെയ്യുന്നതു് ഈ വിഭാഗമായിരിക്കും! സർവ്വരാജ്യതൊഴിലാളികളെ മുഴുവനും സംഘടിപ്പിച്ചു്, ഏകോപിപ്പിച്ചു് സർവ്വലോകവും പിടിച്ചടക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യവുമായി മാർക്സ് തുടങ്ങിവച്ച കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം ഇന്നു്, “എവിടെ കമ്മ്യൂണിസമുണ്ടോ, അവിടെ അരക്ഷിതാവസ്ഥയും സ്വേച്ഛാധിപത്യവുമുണ്ടു്” എന്ന നിലയിലേക്കു് പടവലങ്ങ പോലെ വളർന്നുകഴിഞ്ഞു. ഉറവിടപരമായിത്തന്നെ സ്വയം അധികപ്പറ്റാക്കി മാറ്റാനല്ലാതെ മറ്റു് ഗതിയൊന്നുമില്ലാത്ത മാർക്സിയൻ പ്രത്യയശാസ്ത്രം! കേരളത്തിൽ ഈ ദൗത്യം ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നതു് ഓൺലൈൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളാണെന്നു് തോന്നുന്നു. ഔദ്യോഗികമായി, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഓഫ് ഇൻഡ്യ (മാർക്സിസ്റ്റ്) എന്നറിയപ്പെടുന്ന പാർട്ടിയുടെ ഓൺലൈൻ പ്രതിനിധികൾ. പ്രധാനമായും കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസത്തിന്റെ വക്താക്കളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവരാണവർ. C. P. I. (M)-നെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഓഫ് കേരള (മാർക്സിസ്റ്റ്) എന്നോ, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഓഫ് കണ്ണൂർ (മാർക്സിസ്റ്റ്) എന്നോ ഒക്കെ വിളിക്കാവുന്ന നിലയിലേക്കു് എത്തിക്കാൻ അത്യദ്ധ്വാനം ചെയ്യുന്നവരായ യുവാക്കൾ എന്ന നിലയിൽ ഈ ഓൺലൈൻ ഘടകത്തെ K. S. P. (കമ്മ്യൂണിസവും സ്വല്പം പിള്ളേരും) എന്നു് വിളിച്ചാലും തെറ്റൊന്നുമില്ലെന്നു് തോന്നുന്നു. സ്ഥാപകനേതാവായ മാർക്സ്‌തന്നെ വ്യക്തമാക്കിയതുപോലെ, കമ്മ്യൂണിസം സാമൂഹികമായ ഒരു ഭൂതബാധ ആയതിനാൽ ആ ബാധയെ, നശിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഏതൊരു സമൂഹത്തിൽ നിന്നും എന്നതുപോലെതന്നെ, ഭാരതത്തിൽ നിന്നും ഒഴിച്ചു് നിർത്തേണ്ടതുണ്ടു് എന്ന കാര്യത്തിൽ സുബോധമുള്ള ആർക്കും സംശയമുണ്ടാവാൻ വഴിയില്ല. ആ നിലക്കു്, കേരളത്തിൽ നിന്നു് (ഫലത്തിൽ ഇൻഡ്യയിൽ നിന്നും!) കമ്മ്യൂണിസത്തിന്റെ ഭൂതത്തെ ആട്ടിപ്പുറത്താക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന “K. S. P. ഘടകം”, പണ്ടത്തെ യൂറോപ്പിലെ “പോപ്പും, റ്റ്സാറും, മെറ്റർനിക്കും, ജ്യുസോട്ടും, ഫ്രഞ്ച് റാഡിക്കൽ കക്ഷിക്കാരും, ജർമ്മൻ പോലീസ് ചാരന്മാരുമെല്ലാം” അടങ്ങുന്ന പഴമയുടെ ശക്തികളുടെ പാവനസഖ്യത്തെപ്പോലും ലജ്ജിപ്പിക്കുന്നതാണെന്നു് പറയാതെ വയ്യ. അതുകൊണ്ടു് ഓൺലൈൻ സഖാക്കളേ, നിങ്ങൾ പൊരുതൽ നിർത്തരുതു്. കേരളരാഷ്ട്രീയവും അതിലെ ഗോത്രമൂപ്പന്മാരും കടൽക്കിഴവന്മാരും അർഹിക്കുന്ന തട്ടകം ഏതെന്നു് നിങ്ങൾ വഴി ജനം മനസ്സിലാക്കും. അന്തിമവിജയം നിങ്ങളുടേതാണു്. പൊളപ്പൻ വിപ്ലവാഭിവാദ്യങ്ങൾ!

Advertisements
 
 

മുദ്രകള്‍: , ,

ക്യാമ്പസ് രാഷ്ട്രീയവും മാര്‍ക്സിസവും

കഴിഞ്ഞ ഏതാനും ദശാബ്ദങ്ങളിലെ ക്യാമ്പസ് രാഷ്ട്രീയം കേരളത്തിലെ നല്ലൊരു വിഭാഗം വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ നയിച്ചതു്‌ മാര്‍ക്സിയന്‍ ഐഡിയോളജി എന്ന ചെളിക്കുഴിയിലേക്കായിരുന്നു. ചെളിക്കുഴി എന്നു്‌ പറയാന്‍ കാരണം, കാലുകുത്തിയ എല്ലാ രാജ്യങ്ങളിലും, മനുഷ്യര്‍ കൂടുതല്‍ ബോധവാന്മാരായതോടെ, പരാജയപ്പെടാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട ഒരു സിദ്ധാന്തമാണു്‌ മാര്‍ക്സിസം എന്നും, ആ മാര്‍ഗ്ഗം പിന്‍തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടു്‌ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതി അസാദ്ധ്യമാണെന്നും അവര്‍ തിരിച്ചറിയുകയും, അതിനെ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തതിനാലാണു്‌. പന്നിക്കുഴിയില്‍ ജീവിക്കാന്‍ മനുഷ്യര്‍ ആഗ്രഹിക്കുമോ? മാര്‍ക്സിസം കാലുകുത്തിയതും അല്ലാത്തതും സമാനവുമായ സമൂഹങ്ങളെ തമ്മില്‍ താരതമ്യം ചെയ്താല്‍ ആര്‍ക്കും മനസ്സിലാകുന്ന കാര്യമാണിതു്‌. ഉദാ. ഈസ്റ്റ് ജര്‍മ്മനി – വെസ്റ്റ് ജര്‍മ്മനി, നോര്‍ത്ത് കൊറിയ – സൗത്ത് കൊറിയ. പക്ഷേ അതിനൊക്കെ തുനിയുന്നതിനെക്കാള്‍, മാര്‍ക്സിസത്തിനു്‌ സംഭവിച്ച പരാജയം അമേരിക്കയുടെ തലയില്‍ ചാര്‍ത്തിക്കൊടുത്തു്‌ സ്വയം ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നതാണു്‌ അതില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ക്കു്‌ തീര്‍ച്ചയായും കൂടുതല്‍ എളുപ്പം. ഇനി, ആ പരാജയങ്ങള്‍ക്കു്‌ മുഴുവന്‍ പിന്നില്‍ ഇപ്പറയുന്ന അമേരിക്കയാണെങ്കില്‍, ആ അമേരിക്ക ഒരു സംഭവം തന്നെയായിരിക്കണം എന്നേ അതിനര്‍ത്ഥം നല്‍കാന്‍ കഴിയൂ. ഒരു മോഡിയെയോ ഒരു കെജ്രിവാളിനെയോ ഒരു രാഹുല്‍ ഗാന്ധിയെയോ ഒക്കെ വ്യക്തിപരമായി അവഹേളിക്കാനായി ചിലര്‍ നിര്‍ത്താതെ തെറി പറയുന്നതു്‌ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍, ആ തെറിയന്മാര്‍ ഭയപ്പെടുന്ന ചില നന്മകള്‍ അവരില്‍ ഉണ്ടായിരിക്കണമല്ലോ എന്നാര്‍ക്കെങ്കിലും തോന്നിയാല്‍, അതിനവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാവില്ല എന്നപോലെ – തെറി പറയുന്നവര്‍ വ്യക്തിപരമായോ ആദര്‍ശപരമായോ യാതൊരുവിധ ക്രെഡിബിലിറ്റിയും അവകാശപ്പെടാനില്ലാത്തവര്‍ കൂടിയാവുമ്പോള്‍ പ്രത്യേകിച്ചും. സംസ്കൃതചിത്തരായ മനുഷ്യര്‍ കഴിവതും ഒഴിവാക്കുന്ന ആര്‍ഗ്യുമെന്റേഷന്‍ രീതിയാണു്‌ ad hominem. പക്ഷേ, കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ക്കു്‌ (പ്രത്യേകിച്ചും അവരുടെ ശിങ്കിടികള്‍ക്കു്‌) അതല്ലാതെ മറ്റൊരു രീതി അറിയില്ല എന്നേ വിമര്‍ശനങ്ങളുടെ സ്വഭാവം കണ്ടാല്‍ തോന്നൂ. ആശയപരമായി നേരിടാന്‍ കഴിവില്ലാത്തവരുടെ സമരമുറയാണു്‌ വ്യക്തിപരമായ ആക്രമണം. അതാണെങ്കില്‍ ആര്‍ക്കും കഴിയുന്ന ഒരു കലാപരിപാടിയാണുതാനും.

ക്യാമ്പസ് രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ ‘രക്തഹാരമണിഞ്ഞു്‌’ നയിച്ചവരും, നയിക്കുന്നവരും മാര്‍ക്സിസം എന്നാല്‍ അതീവ രുചികരമായ എന്തോ കൊക്രോച്ച് ബിരിയാണിയാണു്‌ എന്ന ധാരണയിലാണു്‌ ഇങ്ക്വിലാബ് സിന്ദാബാദ് വിളിച്ചുകൊടുത്തതും, ഇന്നും വിളിച്ചുകൊടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും. ആ ചെളിക്കുഴിയില്‍ എത്തിപ്പെട്ടതിനു്‌ പക്ഷേ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ടു്‌ കാര്യമില്ല. മനുഷ്യനന്മ, സത്യസന്ധത, നീതിനിഷ്ഠ തുടങ്ങിയ സദ്ഗുണങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി നിലകൊള്ളാനും മരണം വരെ പോരാടാനുമൊക്കെ മനുഷ്യനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന യുവരക്തത്തിന്റെ കാലഘട്ടമാണു്‌ കോളേജ് ജീവിതം. ജീവിതപങ്കാളികളെ കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായ പ്രണയത്തിന്റെ കാലം കൂടിയായതുകൊണ്ടാവണം, സൗന്ദര്യം, സാഹിത്യം, സംഗീതം, കലകള്‍ തുടങ്ങിയവയിലെ സാദ്ധ്യമായതില്‍ ഏറ്റവും നല്ല തൂവലുകള്‍കൊണ്ടു്‌ മനുഷ്യന്‍ അലങ്കരിക്കപ്പെടുന്ന ആ കാലഘട്ടത്തില്‍, വിപ്ലവം വഴി വരാനിരിക്കുന്ന സമത്വസുന്ദരലോകം എന്നും മറ്റുമുള്ള ഒറ്റവരി സമവാക്യങ്ങളില്‍ അവര്‍ വളരെ പെട്ടെന്നു്‌ വീണുപോകുന്നതു്‌. സങ്കീര്‍ണ്ണതയുടെ ഗഹനതയെക്കാള്‍ ലാളിത്യത്തിന്റെ ഭംഗിയും സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ലഹരിയും മനുഷ്യരെ കൂടുതല്‍ ആകര്‍ഷിക്കുന്ന കൗമാര-യൗവനകാലഘട്ടം. വീരശൂരപരാക്രമികളായ വിപ്ലവകാരികളും, ആ ഹീറോകളോടു്‌ “ഇത്തിരി കോഴിച്ചാര്‍ കൂടി ഒഴിക്കട്ടേ ചേട്ടാ” എന്നു്‌ ചോദിക്കാന്‍ വെമ്പല്‍ കൊള്ളുന്ന വിപ്ലവകാരിണികളും തോളോടുതോള്‍ ചേര്‍ന്നു്‌ നവഭാരതനിര്‍മ്മിതി പ്ലാന്‍ ചെയ്യുന്ന ക്യാമ്പസുകള്‍! ഐഡിയോളജികള്‍ക്കു്‌, പ്രത്യേകിച്ചു്‌ പുരോഗമനപരം എന്ന തോന്നല്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ കഴിയുന്നവയ്ക്കു്‌, ഇത്രയും അനുയോജ്യമായ ബ്രീഡിങ് ഗ്രൗണ്ഡ് വേറെയെവിടെ കിട്ടും? അവിടേക്കു്‌ (ആരാന്റെ മക്കളുടെ) ചോര വീണു്‌ കുതിര്‍ന്ന ഏതോ മണ്ണിന്റെ വീരഗാഥയുമായി കുറെ നേതാക്കള്‍ കടന്നു്‌ ചെല്ലുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്കു്‌ അനുയായികള്‍ ഉണ്ടാവുക സ്വാഭാവികം. എന്തിനെപ്പറ്റിയാണു്‌, എത്ര ഉള്‍ക്കാഴ്ചയോടെയാണു്‌ തങ്ങള്‍ പറയുന്നതു്‌ എന്നതിനെപ്പറ്റി അവര്‍ക്കു്‌ വലിയ ഗ്രാഹ്യമൊന്നുമില്ല എന്നു്‌, അക്കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റി പൂജ്യം ഗ്രാഹ്യം മാത്രമുള്ള വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ എങ്ങനെ അറിയാന്‍? അല്ലെങ്കില്‍ത്തന്നെ, ആവേശത്താല്‍ ഭരിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍, വിശദാംശങ്ങളൊക്കെ ആര്‍ക്കറിയണം? അതിന്റെ ഫലമായി, ലെക്ചര്‍ റൂമുകളിലും, ലബോററ്ററികളിലും, ലൈബ്രറികളിലുമായി പ്രയോജനപ്പെടുത്തേണ്ട സമയം, കൊച്ചിക്കു്‌ പോകാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഉടനെ കൊച്ചിക്കു്‌ പോയി അടുത്ത ബസില്‍ തിരിച്ചു്‌ വരുന്ന വിനീതവിധേയനെപ്പോലെ, മനുഷ്യരാശിയുടെ ഭാവി ശോഭനമാക്കാന്‍ അനിവാര്യമെന്നു്‌ പണ്ടാരോ കൂവിക്കേള്‍പ്പിച്ച സമവാക്യങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു്‌ കൂവിക്കൊണ്ടു്‌ തെരുവു്‌ നിരങ്ങാനായി ചിലവഴിക്കാന്‍ അവര്‍ തീരുമാനിക്കുന്നു. ആ സമയം, ഏതു്‌ സ്വപ്നലോകത്തിനു്‌ വേണ്ടിയാണോ ഇങ്ങനെ തൊണ്ട കീറുന്നതു്‌, ആ സ്വപ്നലോകസിദ്ധാന്തം എന്തെന്നറിയാന്‍, നേതാക്കളുടെ തീപ്പൊരി പ്രസംഗങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കലല്ലാതെ, സ്വന്തമായി ശ്രമിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍, വെറുപ്പില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ചില പ്രവചനങ്ങള്‍ മാത്രമാണതെന്നും, ഒരു മാര്‍ക്സിനോ, മറ്റാര്‍ക്കെങ്കിലുമോ പ്രവചിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതല്ല ലോകചരിത്രമെന്നും മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞേനെ. പക്ഷേ, അറിയുന്നതിനേക്കാള്‍ അറിയുന്നതായി ഭാവിക്കുന്നതാണല്ലോ എളുപ്പം. അതിനു്‌ നിനക്കൊന്നും ഒരു ചുക്കും അറിയില്ലെന്നോ, നീയൊക്കെ വെറും പയ്യന്‍സ് എന്നോ ഒക്കെ ആവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാല്‍ മതി. ഇഷ്ടംപോലെ കൊമേഴ്സ്യല്‍ മല്ലു സില്‍മകള്‍ മാതൃകയായി ഉള്ളപ്പോള്‍ അനുയോജ്യമായ സംഭാഷണശകലങ്ങള്‍ക്കു്‌ പഞ്ഞമുണ്ടാവേണ്ട കാര്യവുമില്ല. ഊശാന്‍ താടിയും തോള്‍സഞ്ചിയും അതില്‍ പുസ്തകങ്ങളെന്നു്‌ തോന്നുന്ന ചില വസ്തുക്കളും, മലബന്ധമോ അതോ ഇഞ്ചി തിന്നതോ എന്നു്‌ തീര്‍ത്തു്‌ പറയാനാവാത്ത മുഖഭാവവുമായി, താന്‍ ചുമക്കുന്ന അസ്തിത്വദുഃഖഭാരത്തെ ലോകസമക്ഷം പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചു്‌ നാടു്‌ ചുറ്റിയിരുന്ന ബുദ്ധിജീവികളെ അത്ര എളുപ്പം മറക്കാനാവുമോ?

ഭാഗ്യത്തിനു്‌, ഇന്നു്‌ കാലം മാറി. ഇന്റര്‍നെറ്റിന്റെയും ഗൂഗിളിന്റെയുമൊക്കെ ഇന്നത്തെ ലോകത്തില്‍, വേണമെന്നുള്ളവര്‍ക്കു്‌ വസ്തുതകള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ പണ്ഡിതരുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങളെയോ, നേതാക്കളുടെ തീപ്പൊരി പ്രസംഗങ്ങളെയോ ഒന്നും ആശ്രയിക്കേണ്ട ഗതികേടില്ല. അതൊക്കെ കാരണമാവാം, മനുഷ്യര്‍ക്കു്‌ കാര്യങ്ങള്‍ ഏകദേശം പിടികിട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതു്‌. എങ്കിലും, ആഗ്രഹസിദ്ധിക്കും മോക്ഷം നേടാനുമായി ആള്‍ദൈവങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ വാക്കയ്യുംപൊത്തി വിദ്യാസമ്പന്നരായ മനുഷ്യര്‍വരെ വോട്ടുബാങ്ക് ലക്ഷ്യമാക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയക്കാരോടൊപ്പം ക്യൂനില്‍ക്കുന്ന കേരളം പോലൊരു സംസ്ഥാനത്തില്‍, വരാനിരിക്കുന്ന മാര്‍ക്സിയന്‍ പറുദീസക്കുവേണ്ടി ചാകാനും കൊല്ലാനും തയ്യാറാവുന്ന ഏതാനും ജന്മങ്ങള്‍ കുറെനാളത്തേക്കുകൂടി വംശനാശം സംഭവിക്കാതെ നിലനില്‍ക്കും എന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയം വേണ്ട.

 
1 അഭിപ്രായം

Posted by on ഫെബ്രുവരി 27, 2014 in രാഷ്ട്രീയം

 

മുദ്രകള്‍: , , ,

ഡയലെക്‌റ്റിക്കല്‍ മെറ്റീരിയലിസം

ഒരു മുന്‍വ്യവസ്ഥയെ (premise) അടിസ്ഥാനമാക്കിക്കൊണ്ടു്‌, അറിവു്‌ നേടാനോ, നിലവിലുള്ള അറിവിനെ പരിശോധിക്കാനോ ആയി രണ്ടോ, അതില്‍ കൂടുതലോ പേര്‍ സം‌വാദത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്ന രീതിയെയാണു്‌ ഡയലെക്റ്റിക്സ് എന്ന വാക്കുകൊണ്ടു്‌ ഗ്രീക്ക് ചിന്തകര്‍ ആരംഭത്തില്‍ ഉദ്ദേശിച്ചതു്‌. അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍, അതുപോലൊരു സംവാദരീതി സീനോ ഓഫ് എലിയ ആയിരുന്നു ആദ്യമായി പ്രയോഗത്തില്‍ വരുത്തിയതു്‌ (ca. 490 BC – ca. 430 BC).

സോക്രട്ടീസിനെ സംബന്ധിച്ചു്‌ ഡയലെക്റ്റിക്സ് എന്നതു്‌ പരസ്പരമുള്ള ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളും വഴി അറിവിന്റെ നിജസ്ഥിതി കണ്ടെത്തലായിരുന്നു. ഇന്ദ്രിയപരമായ ഗ്രഹണമോ, അവയുടെ സ്വാധീനമോ ഇല്ലാതെ സംജ്ഞകളില്‍ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു്‌ അവയെ തരംതിരിക്കുകയും പരസ്പരബന്ധങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ശുദ്ധമായ ചിന്തയുടെ രീതി ആയിരുന്നു സോക്രട്ടീസിന്റെ ശിഷ്യനായിരുന്ന പ്ലേറ്റോയുടെ ഡയലെക്റ്റിക്സ്. മനുഷ്യരുടെ അഭിപ്രായം പ്ലേറ്റോയുടെ ചിന്തയില്‍ നിഴലുകള്‍ക്കു്‌ തുല്യമാണു്‌ (Allegory of the Cave); പക്ഷേ ഡയലെക്റ്റിക്സ് എന്നാല്‍ ഉണ്മയെ (Being) സംബന്ധിക്കുന്ന യഥാര്‍ത്ഥജ്ഞാനം തേടലാണു്‌. ഐഡിയകളുടെ ശാസ്ത്രമാണതു്‌. പ്ലേറ്റോയുടെ ഐഡിയ അല്ലെങ്കില്‍ ഫോം എന്നതു്‌ മനഃശാസ്ത്രപരമായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതല്ല. അതൊരു സങ്കല്പചിത്രമോ, സ്വപ്നമോ അല്ല, ഉന്നതമായ ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണു്‌. എത്ര ഉറപ്പുള്ളതെങ്കിലും മാറ്റവും നാശവും സംഭവിക്കുന്ന സാധാരണ വസ്തുക്കളെക്കാള്‍ വളരെ ഉന്നതമായ ഒരു വസ്തുതായാഥാര്‍ത്ഥ്യം. കാരണം, പ്ലേറ്റോയുടെ ഐഡിയ പൂര്‍ണ്ണവും അനശ്വരവുമാണു്‌. തന്മൂലം, പ്ലേറ്റോയുടെ അഭിപ്രായത്തില്‍ രണ്ടുതരം ലോകങ്ങളുമുണ്ടു്‌ – ഇന്ദ്രിയാനുഭവവേദ്യമായ, സ്ഥലകാലങ്ങളില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു ഭൗതികലോകം, അതിനതീതമായ, അനുഭവവേദ്യമല്ലെങ്കിലും, ഇന്ദ്രിയലോകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു്‌ കിടക്കുന്ന ഐഡിയകളുടേതു്‌ മാത്രമായ മറ്റൊരു ലോകം – മറ്റീരിയലും ഇമ്മറ്റീരിയലുമായ രണ്ടുതരം ലോകങ്ങള്‍!

പ്ലേറ്റോയുടെ ശിഷ്യനും, തത്വചിന്തയെ വിപുലീകരിക്കുകയും വ്യവസ്ഥാനുസൃതമാക്കുകയും ചെയ്തവനും, ലോജിക്, തിയറി ഓഫ് കാറ്റെഗൊറീസ്, എംപിരിക്കല്‍ സയന്‍സ് മുതലായവയുടെ ഉപജ്ഞാതാവും ആയിരുന്ന അരിസ്റ്റോട്ടില്‍ പ്ലേറ്റോയുടെ ഈ ‘രണ്ടുലോകതത്വം’ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. വസ്തുക്കളില്‍ നിന്നും വേര്‍പെട്ടു്‌ മറ്റൊരു ലോകത്തിലല്ല, അവയില്‍ത്തന്നെയാണു്‌ ‘ഐഡിയ’ (അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ ഭാഷയില്‍ ‘ഫോം’) നിലനില്‍ക്കുന്നതു്‌. കൂടാതെ, എല്ലാ വസ്തുക്കള്‍ക്കും അവയുടേതായ ലക്ഷ്യവും വിധിയും പുരോഗതിയുമുണ്ടു്‌. (ഹേഗെലിന്റെ അബ്സൊല്യൂട്ട് ഐഡിയലിസം എന്ന ആശയത്തിലേക്കു്‌ വരാനുള്ളതുകൊണ്ടാണു്‌ ഇതിവിടെ സൂചിപ്പിച്ചതു്‌).

പരിശോധിക്കുക, ചിന്തിക്കുക മുതലായ ക്രിയാരൂപങ്ങളില്‍ നിന്നും വരുന്ന ലോജിക് എന്ന പദവും, ചര്‍ച്ച ചെയ്യുക, വാദപ്രതിവാദത്തിലേര്‍പ്പെടുക തുടങ്ങിയ ക്രിയകളില്‍ നിന്നും വരുന്ന ഡയലെക്റ്റിക്സ് എന്ന പദവും പുരാതനകാലം മുതല്‍ തുല്യാര്‍ത്ഥമുള്ളവയായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. മൂലരൂപത്തിലെ അവയുടെ ഈ അര്‍ത്ഥവ്യത്യസ്തത കണ്ടെത്തിയതു്‌ ഷൊപ്പെന്‍ഹവര്‍ ആയിരുന്നു. ട്രാന്‍സെന്‍ഡെന്റല്‍ ഡയലെക്റ്റിക്സിനു്‌ ഇമ്മാന്വേല്‍ കാന്റ് നല്‍കിയ “ലോജിക്ക് ഓഫ് ഇല്യൂഷന്‍” എന്ന നിര്‍വചനം വഴി പതിനെട്ടാംനൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ സൊഫിസ്റ്റിക് രീതിയിലുള്ള വാക്കുതര്‍ക്കകലയിലെ വഴിതെറ്റിക്കല്‍തന്ത്രം എന്ന നെഗറ്റീവ് ധ്വനിയുള്ള ഒരു അര്‍ത്ഥം കൂടി ഡയലെക്റ്റിക്സിനു്‌ ലഭിച്ചു. (ട്രാന്‍സെന്‍ഡെന്റല്‍ ഡയലെക്റ്റിക്സ്‌ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതു്‌  ദൈവം, ആത്മാവിന്റെ അനശരത്വം തുടങ്ങിയ അതിഭൗതികവിഷയങ്ങളാണു്‌). ലോജിക്കിനെ ‘ചിന്താനിയമങ്ങളുടെ ശാസ്ത്രം’ എന്നു്‌ നിര്‍വചിച്ച ഷൊപ്പെന്‍ഹവര്‍, ഡയലെക്റ്റിക്സിനെ ‘വാഗ്വാദകല’ എന്നാണു്‌ വിശേഷിപ്പിച്ചതു്‌. സത്യം കണ്ടെത്താനോ, പരസ്പരം അറിവു്‌ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാനോ സഹായകമല്ലാത്ത അത്തരം തര്‍ക്കതന്ത്രങ്ങളെ (stratagems), തെറ്റിദ്ധാരണ ഒഴിവാക്കാനായി, ‘എറിസ്റ്റിക് ഡയലെക്റ്റിക്സ്’ എന്നും വിളിച്ചതും ഷൊപ്പെന്‍ഹവറാണു്‌. (കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയവും മതപരവുമായ ചര്‍ച്ചകള്‍ കണ്ടിട്ടുള്ള മലയാളികള്‍ക്കു്‌ ഈ രീതി അത്ര അപരിചിതമാവാന്‍ വഴിയില്ല). സമകാലികനായിരുന്ന ഹേഗെലിന്റെ ബദ്ധവിരോധി ആയിരുന്നു ഷൊപ്പെന്‍ഹവര്‍ എന്ന വസ്തുത ഇവിടെ സ്മരണാര്‍ഹമാണു്‌.

പണ്ടുമുതലേതന്നെ അര്‍ത്ഥപരമായി ഐകരൂപ്യം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും, ഡയലെക്റ്റിക്സ് എന്ന പദത്തിനു്‌ ഇന്നു്‌ അതു്‌ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്ന രൂപത്തിലുള്ള അര്‍ത്ഥം ലഭിച്ചതു്‌ പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടു്‌ മുതലാണു്‌. നിലവിലുള്ളതോ പരമ്പരാഗതമോ ആയ ഒരു ആശയത്തെയും (Thesis), അതില്‍ കാണാന്‍ കഴിയുന്ന വൈരുദ്ധ്യത്തെയും (Antithesis) നേര്‍ക്കുനേര്‍ നിര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുള്ള പരിശോധനയിലൂടെ ഒരു പരിഹാരത്തിലോ പുതിയൊരു ധാരണയിലോ (Synthesis) എത്തിച്ചേരുന്ന ഒരു രീതിശാസ്ത്രമെന്ന നിലയിലാണു്‌ അതു്‌ തുടക്കത്തില്‍ ചിന്തയുടെ ലോകത്തില്‍ സ്ഥാനം നേടിയതു്‌.

അതായതു്‌, ഏകദേശം രണ്ടായിരത്തിഇരുന്നൂറു്‌ വര്‍ഷങ്ങള്‍, സത്യം തേടുക, അറിവു്‌ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുക എന്നീ ലക്ഷ്യങ്ങളോടെ നടത്തപ്പെടുന്ന ചിന്ത, പരിശോധന, സംവാദം മുതലായ അര്‍ത്ഥങ്ങളല്ലാതെ, ഇന്നു്‌ അതു്‌ തത്വചിന്തയില്‍ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന രീതിയിലുള്ള ഒരര്‍ത്ഥം ഡയലെക്റ്റിക്സ് എന്ന പദത്തിനു്‌ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

മുഴുവന്‍ പ്രപഞ്ചയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെയും സാക്ഷാത്കാരരൂപങ്ങളും അവയുടെ ചരിത്രപരമായ പുരോഗതിയും പരസ്പരബന്ധത്തോടെയും വ്യവസ്ഥാപിതമായും ആധികാരികമായും ആവിഷ്കരിക്കുന്നതാണു്‌ തന്റെ തത്വചിന്ത എന്നു്‌ അവകാശപ്പെടുന്ന ഹേഗെലില്‍ എത്തിയതോടെ ഡയലെക്റ്റിക്സിനു്‌ പുതിയ ഒരു മാനം കൈവന്നു. പക്ഷേ അതു്‌ (ഹേഗെലിന്റെ കടുകട്ടി ഭാഷയുടെ മാത്രം പേരില്‍) ഏതാനും തത്വചിന്തകരുടെ ലോകത്തില്‍ മാത്രമായി ഒതുങ്ങാതെ, സാമാന്യജനങ്ങളിലെ നല്ലൊരു വിഭാഗത്തിലേക്കു്‌ എത്തിയതിന്റെ ക്രെഡിറ്റ് കാര്‍ള്‍ മാര്‍ക്സിനുള്ളതാണു്‌. മാര്‍ക്സിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍-ഹിസ്റ്റോറിക്കല്‍ മറ്റീരിയലിസം എന്തെന്നു്‌ മനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ടല്ല, മനസ്സിലാക്കാത്തതുകൊണ്ടാണു്‌ മാര്‍ക്സിയന്‍ ചിന്തകള്‍ക്കു്‌ സാമാന്യജനങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ വളരെ വേഗം പ്രചരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതു്‌. പക്ഷേ, ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നവര്‍ക്കു്‌ വരാനിരിക്കുന്ന നല്ല നാളെ എന്ന മാര്‍ക്സിന്റെ മോഹനവാഗ്ദാനം ജനലക്ഷങ്ങളെ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിച്ചതു്‌ സ്റ്റെയ്റ്റ് ക്യാപിറ്റലിസത്തിന്റെ ക്രൂരവും അപൂര്‍വ്വവുമായ അടിച്ചമര്‍ത്തലിലേക്കും ചൂഷണത്തിലേക്കുമായിരുന്നു എന്നതിനു്‌ പില്‍ക്കാലലോകചരിത്രം സാക്ഷി.

തങ്ങള്‍ക്കു്‌ മനസ്സിലാകാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ ഗഹനമായവയാണെന്നു്‌ സങ്കല്പിക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരാണു്‌ സാമാന്യജനം. അതുകൊണ്ടാണു്‌ സ്വയം ചിന്തിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ അഥോറിറ്റികളുടെ കല്പനകള്‍ അന്ധമായി അനുസരിക്കാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറാവുന്നതു്‌. ടിബറ്റിലേതുപോലെ, ഒരു മണിചക്രം കയ്യില്‍പിടിച്ചു്‌ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും തിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാല്‍ അറിവും മോക്ഷവുമെല്ലാം ലഭിക്കുമെന്നതുപോലുള്ള പഠിപ്പിക്കലുകള്‍ പിന്‍തുടരുന്നതില്‍ അഭിമാനം കൊള്ളാനും, അത്തരം അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെ ആരെങ്കിലും ചോദ്യം ചെയ്താല്‍, കഴിയുമെങ്കില്‍ അവരെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാനോ, ചുരുങ്ങിയപക്ഷം, അവരുടെ കയ്യോ കാലോ വെട്ടിക്കളയാനെങ്കിലുമോ മടിക്കാത്ത ഭക്തജനങ്ങള്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ലോകമാണിതു്‌. തങ്ങള്‍ ഏതര്‍ത്ഥത്തിലും അജയ്യരാണെന്നു്‌ വരുത്താന്‍ ഗൊറില്ലകളെപ്പോലെ രണ്ടു്‌ കൈകൊണ്ടും നെഞ്ചത്തിടിച്ചു്‌ “ഹാ ഹാ ഹാ” വയ്ക്കുന്ന കുറെ ഷാര്‍ലറ്റനുകളാണു്‌, അസംബന്ധം എന്നുമാത്രം വിശേഷിപ്പിക്കേണ്ടുന്ന ഏതൊക്കെയോ സ്വപ്നലോകങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി മതപരമോ രാഷ്ട്രീയമോ ആയ വിഴുപ്പുചാക്കുകെട്ടുകള്‍ സമര്‍പ്പണമനോഭാവത്തോടെ വലിച്ചുകൊണ്ടു്‌ നീങ്ങുന്ന ഇത്തരം വണ്ടിക്കാളകളെ തെളിക്കുന്നതും, അവര്‍ക്കു്‌ ആവേശം പകരുന്നതും. ഇവിടെ വണ്ടിക്കാളകളാണോ അതോ അവയെ തെളിക്കുന്നവരാണോ കൂടുതല്‍ സംതൃപ്തര്‍ എന്നു്‌ ചോദിച്ചാല്‍ മറുപടി അത്ര എളുപ്പമല്ല. പീഡിപ്പിക്കുന്നതില്‍ സന്തോഷിക്കുന്ന ഒരു സാഡിസ്റ്റും, പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതില്‍ സന്തോഷിക്കുന്ന ഒരു മാസക്കിസ്റ്റും ചേര്‍ന്നു്‌ നടത്തുന്ന ഒരു ‘ചടങ്ങില്‍’ ആര്‍ക്കാണു്‌ കൂടുതല്‍ രസാനുഭവം ഉണ്ടാകുന്നതു്‌ എന്നപോലുള്ള ഒരു ചോദ്യമാണതും. ധാര്‍മ്മികരോഷത്തിന്റെ പേരില്‍ ആദ്യകക്ഷിയെയോ, സഹാനുഭൂതിയുടെ പേരില്‍ രണ്ടാം കക്ഷിയെയോ സമീപിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവര്‍ക്കു്‌ രണ്ടുപക്ഷത്തിന്റെയും ഒരുമിച്ചുള്ള ആക്രമണം നേരിടേണ്ടി വരുമെന്ന കാര്യം മാത്രം ഉറപ്പിച്ചു്‌ പറയാം. അതെന്തായാലും, നമുക്കു്‌ ഡയലെക്റ്റിക്സിലേക്കു്‌ മടങ്ങിവരാം.

എഥിക്സിനെ അപഗ്രഥിക്കുന്നതിനിടയില്‍ കടമകളുടെയും പ്രവണതകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഇമ്മാന്വേല്‍ കാന്റ് മനുഷ്യനെ രണ്ടു്‌ പകുതിയാക്കുന്നുണ്ടു്‌ – ധാര്‍മ്മികനിയമങ്ങളെപ്പറ്റി ബോധമുള്ള ഒരു real self, നിന്ദ്യമായ ചായ്‌വുകളുള്ള ഒരു empirical I. പക്ഷേ അതുപോലൊരു വേര്‍പെടുത്തലല്ല, മനുഷ്യന്റെ സമ്പൂര്‍ണ്ണമായ ഐക്യമാണു്‌ ഹേഗെലിന്റെ ലക്ഷ്യം. മനുഷ്യന്റെ ധാര്‍മ്മികതയും, അവന്റെ പ്രകൃതിസഹജമായ ചായ്‌വുകളും ഒരുമിക്കുന്ന സ്നേഹത്തില്‍ ആ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള വഴി ഹേഗെല്‍ യുവത്വത്തിലേതന്നെ കണ്ടെത്തുന്നുമുണ്ടു്‌. സ്നേഹത്തിലൂടെ മുഴുവന്‍ ലോകയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളിലും കാണാന്‍ കഴിയുന്ന ഡയലെക്റ്റിക് എന്ന ആശയത്തില്‍ ഹേഗെല്‍ എത്തുന്നു. സ്നേഹത്തിലും, ജീവിതത്തിലും, പ്രപഞ്ചത്തിലും, അവസാനം ദൈവത്തിലും ഈ ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ ഗതിയാണു്‌ ഹേഗെല്‍ ദര്‍ശിക്കുന്നതു്‌.

സ്നേഹത്തില്‍ എന്താണു്‌ സംഭവിക്കുന്നതെന്നതിനെപ്പറ്റി ഹേഗെല്‍: ആദ്യം, സ്നേഹിക്കുന്ന വ്യക്തി അവനെത്തന്നെ അംഗീകരിക്കുന്നു (I am). സ്നേഹം എന്ന ഘടനയിലെ ആദ്യത്തെ ഈ ചുവടാണു്‌ Thesis. അടുത്ത ചുവടു്‌, തീസിസിന്റെ നെഗേഷന്‍ (Antithesis) എന്നതു്‌, സ്നേഹിക്കുന്ന വ്യക്തി സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയിലേക്കു്‌ എത്തുന്നതും, അതുവഴി അവന്‍ അവനു്‌ ബാഹ്യമാവുന്നതും, പങ്കാളിയില്‍ സ്വയം അന്യവത്കരിക്കപ്പെടുന്നതുമാണു്‌. സ്നേഹിക്കുന്നവന്‍ സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയില്‍ സ്വയം മറന്നു്‌, സ്വയം സമര്‍പ്പിക്കുന്നതിലൂടെ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സംഭവിക്കുന്നതു്‌ അവന്റെ വീണ്ടുമുള്ള സ്വയം കണ്ടെത്തലാണു്‌. അവിടെ ഡയലെക്റ്റിക്സിന്റെ മൂന്നാമത്തെയും അവസാനത്തെയും ചുവടായ Synthesis സംഭവിക്കുന്നു. സ്നേഹത്തെസംബന്ധിച്ച ഹേഗെലിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്സ്‌ ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ ഏകദേശം ഇങ്ങനെ: സ്വന്തം കോണ്‍ഷ്യസ്നെസ്സ് ഉപേക്ഷിക്കുകയും, മറ്റൊരു സ്വത്വത്തില്‍ സ്വയം മറക്കുകയും, ഈ വേര്‍പെടലിലും മറവിയിലുംപോലും തന്റെ സ്വത്വത്തെ കണ്ടെത്തി വീണ്ടും സ്വായത്തമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലാണു്‌ സ്നേഹത്തിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥസത്ത കുടികൊള്ളുന്നതു്‌.

പ്രപഞ്ചയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളില്‍ കാണുന്നതെല്ലാം വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും പൊരുത്തപ്പെടലുകളുമാണു്‌, അഥവാ തീസിസ്, ആന്റിതെസിസ്, സിന്തെസിസ് എന്നീ മൂന്നു്‌ ചുവടുകളിലൂടെ സംഭവിക്കുന്ന ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ ഗതിയാണു്‌. അങ്ങനെ, എല്ലാ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെയും അന്തിമയാഥാര്‍ത്ഥ്യമായതെന്തോ അതാണു്‌ ഹേഗെലിന്റെ “the absolute”. സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ വ്യത്യസ്തമായ സ്വത്വങ്ങളായിരുന്നിട്ടും വേര്‍പാടിന്റെ വ്യഥയും, വീണ്ടും ഒരുമിക്കാനുള്ള ഉള്‍പ്രേരണയും അവരില്‍ ഉണ്ടാവുന്നതു്‌ അവരിലൂടെ പ്രവഹിക്കുന്നതു്‌ ഒരേ പ്രപഞ്ചജീവനായതിനാലാണു്‌. അതായതു്‌, മുഴുവന്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളിലൂടെയും പ്രകടമാവുന്ന ജീവിതം അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരു ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ പ്രക്രിയയാണു്‌ – വേര്‍പെടലും യോജിക്കലുമായി, അഥവാ സ്വയം അന്യവത്കരണവും വീണ്ടും പൊരുത്തപ്പെടലുമായി പുരോഗമിക്കുന്ന ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ മൂവ്മെന്റ്.

അതുപോലെ, അനന്തമായ ജീവിതമാണു്‌ ഹേഗെലിനു്‌ ദൈവം. ഇപ്പോള്‍ മുതലാണു്‌ ഹേഗെലിന്റെ തത്വചിന്ത – ഫൊയര്‍ബാഹ് പരിഹസിച്ച മാതിരി – തിയോളജി ആവുന്നതു്‌. പക്ഷേ, ഹേഗെലിന്റെ ദൈവം യഹൂദ-ക്രൈസ്തവ-ഇസ്ലാംദൈവത്തെപ്പോലെ വ്യക്തിരൂപിയായ ഒരു സ്രഷ്ടാവല്ല. ദൈവം സ്പിരിറ്റ് (German: Geist) ആണു്‌. ഗൈസ്റ്റ് എന്നതു്‌ (മനസ്സു്‌, ബുദ്ധി, ജീവന്‍, …) ഹേഗെലിന്റെ തത്വചിന്തയുടെ കേന്ദ്രബിന്ദുവായി നിലകൊള്ളുന്നു. ദൈവം സ്പിരിറ്റും, ലോകം എന്നതു്‌ ആ ദൈവത്തിന്റെ സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തലുമായതിനാല്‍ ലോകവും ഒരു സ്പിരിച്ച്വല്‍ അസ്തിത്വമാണു്‌. മനുഷ്യനും മൃഗങ്ങളും മാത്രമല്ല, മലയും കുന്നുമെല്ലാം ഹേഗെലിന്റെ ചിന്തയില്‍ ‘ഗൈസ്റ്റ്’ ആണു്‌. (ഹേഗെലിന്റെ കാലത്തു്‌ ഇന്നത്തെ രീതിയിലുള്ള ന്യൂറോസയന്‍സ് ഇല്ലാതിരുന്നതിന്റെ പരിമിതി ഇവിടെ നമുക്കു്‌ കാണാന്‍ കഴിയും. അല്ലെങ്കില്‍, മനസ്സു്‌, ബുദ്ധി, ജീവന്‍, മുതലായവയെല്ലാം ശരീരത്തില്‍ പൊതുവെയും, തലച്ചോറില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും സംഭവിക്കുന്ന എലക്ട്രോകെമിക്കല്‍ പ്രക്രിയകളുടെ ഫലമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ലെന്നു്‌ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഹേഗെലിനും കഴിയുമായിരുന്നു).

ദൈവം എന്ന ഈ ‘absolute Geist’-നെ ഡയലെക്റ്റിക്സ് ഉപയോഗിച്ചു്‌ എങ്ങനെയാണു്‌ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിലേക്കും, പ്രകൃതിയിലേക്കും അന്യവത്കരിക്കാനും, വീണ്ടും തന്നിലേക്കുതന്നെ തിരിച്ചെത്തിക്കാനും സാധിക്കുക? മനുഷ്യന്റെ ആത്മബോധം ഡയലെക്റ്റിക്കലായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒന്നാണു്‌. അതുപോലെ ദൈവത്തിനും ഒരു പരിണാമചരിത്രം ഉണ്ടെന്നു്‌ ഹേഗെല്‍ സമര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. ആത്മബോധമില്ലാതെ, സ്വപ്നാവസ്ഥയില്‍ കഴിയുന്ന സ്ഥിതിയാണു്‌ ദൈവത്തിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ ഗതിയിലെ ആദ്യത്തെ ചുവടായ തീസിസ്. ആത്മബോധം കൈവരിക്കണമെങ്കില്‍ സ്വപ്നാവസ്ഥയില്‍ നിന്നും വെളിയില്‍ വരണം, ദൈവം തന്നെത്തന്നെ അന്യവത്കരിക്കണം. ദൈവത്തിന്റെ അന്യവത്കരണമാണു്‌ പ്രപഞ്ചം. ആ പ്രപഞ്ചത്തെ, ദൈവത്തിന്റെതന്നെ ബാഹ്യരൂപമായ മനുഷ്യമനസ്സു്‌ വീക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ സംഭവിക്കുന്നതു്‌, ദൈവത്തിന്റെ സ്വയം വീക്ഷിക്കലാണു്‌ – നോക്കുന്നവനും കാണുന്നവനും ഒന്നായുള്ള അവസ്ഥ. തന്നിലേക്കുതന്നെയുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഈ തിരിച്ചെത്തല്‍ സംഭവിക്കുന്നതു്‌ മനുഷ്യനിലൂടെയാണു്‌. അങ്ങനെ, മനുഷ്യനിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ ആത്മബോധത്തിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ ഗതിയുടെ മൂന്നാമത്തെ ചുവടു്‌ പൂര്‍ത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ തലത്തില്‍, വ്യക്തികളുടെ അസ്തിത്വം, ചരിത്രം, രാഷ്ട്രം, നിയമം, ശാസ്ത്രം, കല, മതം, തത്വചിന്ത മുതലായവയെല്ലാം സഫലീകരിക്കപ്പെടുന്നതിലൂടെ ദൈവത്വം വീണ്ടും തന്നിലേക്കുതന്നെ തിരിച്ചെത്തുന്നു.

പക്ഷേ ഏതു്‌ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളിലാണോ ഐഡിയോളജിക്കലായി ഹേഗെല്‍ ‘absolute Geist’-നെ ദര്‍ശിച്ചതു്‌, അതേ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ക്കു്‌ മുന്നില്‍ പരാജയപ്പെടാനായിരുന്നു ഹേഗെലിയന്‍ ഡയലെക്റ്റിക്സിന്റെ വിധി. പ്രകൃതിയിലെ അര്‍ത്ഥശൂന്യതകള്‍, അപൂര്‍ണ്ണതകള്‍, പരാജയങ്ങള്‍, ഉദാസീനമായ ചരിത്രഗതി തുടങ്ങിയവയൊന്നും ഒരു കാരണവശാലും ലോകത്തില്‍ പൂര്‍ത്തീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു അബ്സൊല്യൂട്ട് സ്പിരിറ്റിന്റെ ആത്മബോധമായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടാന്‍ കഴിയുന്നവയല്ല. അവയ്ക്കു്‌ ഒരര്‍ത്ഥമേ നല്‍കാന്‍ കഴിയൂ: ഈ ലോകം എന്നതു്‌ ഒരിക്കലും ഒരു ദൈവത്വത്തിന്റെ റെപ്രെസെന്റേഷന്‍ അല്ല. വ്യക്തികളിലോ, രാഷ്ട്രത്തിലോ, കലയിലോ, തത്വചിന്തയിലോ ഒരുപക്ഷേ പരിപൂര്‍ണ്ണതകള്‍ കാണാനാവുമെന്നു്‌ അംഗീകരിച്ചാല്‍തന്നെ, അവ ലോകത്തില്‍ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കയോസും, അനീതികളും, കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള്‍ അവഗണനീയമായ ഒരംശം മാത്രമേ ആവൂ. അതായതു്‌, ലോകമാകാനുള്ള ശ്രമത്തില്‍ ദൈവത്തിനു്‌ സംഭവിക്കുന്നതു്‌ നേരിയ ഒരംശമൊഴികെ ബാക്കി മുഴുവനും പരാജയങ്ങള്‍ മാത്രമാണു്‌ – ഒരു ദൈവത്വത്തിനു്‌ ഒട്ടും ചേരുന്നതല്ലാത്ത ഒരു സ്ഥിതിവിശേഷം!

ഹേഗെലില്‍ നിന്നുമുള്ള ചരിത്രത്തിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ ഗതിയും, ഫൊയര്‍ബാഹില്‍ നിന്നും വരുന്ന ദൈവ-മതവിമര്‍ശനവും, ഇംഗ്ലണ്ടില്‍ നിന്നുമുള്ള സാമ്പത്തികശാസ്ത്രതത്വങ്ങളും ഏറ്റെടുത്തു്‌, അവയെ കമ്മ്യൂണിസത്തിനും മറ്റീരിയലിസത്തിനും അനുയോജ്യമായ വിധം രൂപാന്തരപ്പെടുത്തിയതാണു്‌ മാര്‍ക്സിയന്‍ തത്വസംഹിതകള്‍. “ഗൈസ്റ്റ് (spirit) ആണു്‌ പരമമായതു്‌ (The Absolute), അതാണു്‌ പരമമായതിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ നിര്‍‌വചനം” എന്ന ഹേഗെലിന്റെ വാചകത്തില്‍ നിന്നുമാണു്‌ “ദ്രവ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉയര്‍ന്ന ഉല്പന്നം മാത്രമാണു്‌ സ്പിരിറ്റ്” എന്ന മാര്‍ക്സിന്റെ ആന്റിതെറ്റിക്കല്‍ സ്റ്റെയ്റ്റ്മെന്റ് വരുന്നതു്‌. മാര്‍ക്സിന്റെയും എംഗല്‍സിന്റെയും ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍-ഹിസ്റ്റോറിക്കല്‍ മറ്റീരിയലിസം സാദ്ധ്യമാക്കിയതു്‌ ഹേഗെലിന്റെ അബ്സൊല്യൂട്ട് ഐഡിയലിസമാണെന്നു്‌ ചുരുക്കം.

ഗൈസ്റ്റിന്റെ സ്വയംചലനം എന്ന ഹേഗെലിന്റെ മെറ്റഫിസിക്കല്‍ ആശയമാണു്‌ മാര്‍ക്സില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ മറ്റീരിയലിസ്റ്റിക് ആവുന്നതു്‌. ഗൈസ്റ്റിന്റെ സ്ഥാനത്തു്‌ സാമ്പത്തികശക്തികളാല്‍ മാത്രം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടു്‌ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന യഥാര്‍ത്ഥമനുഷ്യനെ മാര്‍ക്സ് പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു. തൊഴിലില്‍ അന്യവത്കരിക്കപ്പെടുന്ന മാര്‍ക്സിയന്‍ മനുഷ്യന്‍, ഭാവിയില്‍ ചരിത്രപരമായ ഒരു അനിവാര്യതയുടെ ഫലമായി സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന വിപ്ലവത്തിലൂടെയും തൊഴിലിന്റെ ഉന്മൂലനത്തിലൂടെയും തന്നിലേക്കുതന്നെ തിരിച്ചെത്തുന്നതാണു്‌ മാര്‍ക്സിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്സ്.

ഹേഗെലിന്റേതില്‍ നിന്നും അങ്ങേയറ്റം വ്യത്യസ്തമാണു്‌ മാര്‍ക്സിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്സില്‍ ‘അന്യവത്കരണം’. ഹേഗെലിയന്‍ ഡയലെക്റ്റിക്സിലെ ഓരോ ചുവടിനും അതിന്റേതായ പോസിറ്റീവ് മൂല്യങ്ങളുണ്ടു്‌. അതേസമയം, നശിപ്പിക്കപ്പെടാന്‍ മാത്രം അര്‍ഹതയുള്ളത്ര നെഗറ്റീവ് ആയ ഒന്നാണു്‌ മാര്‍ക്സിയന്‍ ആന്റിതെസിസ്. പ്രഭു-ഭൃത്യബന്ധത്തില്‍ ഹേഗെല്‍ ദര്‍ശിക്കുന്നതു്‌, തന്റെ തൊഴിലിലൂടെ സ്വയം ആവിഷ്കരിക്കാനും, സ്വയം രൂപപ്പെടുത്താനും, സ്വയം വളരാനും കഴിയുന്ന ഒരു തൊഴിലാളിയെ ആണെങ്കില്‍, മാര്‍ക്സിന്റെ തൊഴിലാളി തൊഴിലില്‍ സ്വയം അന്യവത്കരിക്കുന്നവനാണു്‌, സമ്പൂര്‍ണ്ണമായും സ്വയം നശിക്കുന്നവനാണു്‌, സ്വയം നേടുന്നവനല്ല. തൊഴില്‍ അവനു്‌ സ്വേച്ഛാനുസാരമായതല്ല, നിര്‍ബന്ധിതമായതാണു്‌. അതു്‌ അവന്റെ സത്തയുടെ ഭാഗമല്ല. അതിനാല്‍ അവന്‍ അതിനെ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല, നിഷേധിക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു. തൊഴിലില്‍ അവന്‍ ഭാഗ്യവാനല്ല, നിര്‍ഭാഗ്യവാനാണു്‌. തൊഴില്‍ അവന്റേതല്ല, മറ്റാരുടേതോ ആണു്‌. അങ്ങനെ പോകുന്നു തൊഴിലും തൊഴിലാളിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെസംബന്ധിച്ച മാര്‍ക്സിന്റെ ‘ശാസ്ത്രീയ’ കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍. തൊഴിലിനെ വിശേഷിപ്പിക്കാന്‍ നെഗറ്റിവിറ്റികളല്ലാതെ മറ്റൊന്നും മാര്‍ക്സിന്റെ പക്കലില്ല.

ഹേഗെലിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്സില്‍ മറ്റുചില വളച്ചൊടിക്കലുകളും മാര്‍ക്സ് നടത്തുന്നുണ്ടു്‌. തീസിസില്‍ നിന്നും അതിന്റെ നെഗേഷനായ ആന്റിതെസിസിലും അവ രണ്ടിനെയും അസാധുവാക്കിക്കൊണ്ടു്‌ മറ്റൊരു ഉയര്‍ന്ന തലത്തിലേക്കു്‌ പുരോഗമിച്ചു്‌ സിന്തെസിസിലും എത്തി തുടരുന്ന ഹേഗെലിയന്‍ ഡയലെക്റ്റിക്സില്‍ നിന്നും വിരുദ്ധമായി, ചരിത്രഗതി വിപ്ലവങ്ങളില്‍ നിന്നും വിപ്ലവങ്ങളിലേക്കു്‌ മുന്നേറി മഹത്തായ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് അന്തിമവിപ്ലവത്തില്‍ എത്തി വിജയം പ്രാപിച്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍, പിന്നീടൊരു ആന്റിതെസിസ് അസംബന്ധം ആയാലെന്നപോലെ, ചരിത്രഗതിയുടെ മാര്‍ക്സിയന്‍ ഡയലെക്റ്റിക്സ് അപ്പോള്‍ അവിടെവച്ചു്‌ അവസാനിക്കും. മുതലാളിവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ പൂര്‍ണ്ണമായ ഉന്മൂലനത്തിലൂടെ വിരിയുന്ന വര്‍ഗ്ഗരഹിതലോകത്തില്‍ പാര്‍ട്ടിനേതാക്കള്‍ എന്നൊരു എലീറ്റ് വര്‍ഗ്ഗം ആന്റിതെറ്റിക്കലായി രൂപമെടുക്കുമെന്ന ചിന്തയൊന്നും മാര്‍ക്സിനെ അലട്ടുന്നില്ല. എന്തു്‌ വില കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാലും വേണ്ടില്ല, വിപ്ലവം വരണം, വന്നേ പറ്റൂ! വിപ്ലവചിന്ത തലയെ കാര്‍ന്നു്‌ തിന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ചരിത്രത്തിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ ഗതിയെ സമചിത്തതയോടെ പരിശോധിക്കുക എന്നതൊന്നും അത്ര എളുപ്പം സാധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളല്ല. അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ മൂവ്മെന്റില്‍ അനിവാര്യമായും സംഭവിക്കേണ്ടുന്ന ഈ ചുവടു്‌ കാണാതിരിക്കാന്‍ മാര്‍ക്സിനു്‌ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

മാര്‍ക്സിന്റെ ചിന്തയില്‍, അന്തിമവിപ്ലവത്തോടെ എന്നേക്കുമായി പ്രീഹിസ്റ്ററിയുടെ അന്ത്യം കുറിച്ചുകൊണ്ടു്‌ റിയല്‍ഹിസ്റ്ററി ആരംഭിക്കും. അതോടെ സംജാതമാകുന്ന വര്‍ഗ്ഗരഹിതസമൂഹത്തില്‍നിന്നും സമ്മര്‍ദ്ദങ്ങളും സംഘര്‍ഷങ്ങളും സ്‌പര്‍ദ്ധയും കുറ്റകൃത്യങ്ങളുമെല്ലാം അപ്പാടെ അപ്രത്യക്ഷമാവും, ബൂര്‍ഷ്വാനിയമങ്ങള്‍ തന്മൂലം അനാവശ്യമാവും. വര്‍ഗ്ഗങ്ങളെ തമ്മില്‍ ഭിന്നിപ്പിക്കാനും, വിദ്വേഷം വളര്‍ത്താനും, അന്യവത്കരണത്തിനു്‌ കാരണമാവാനുമല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനും കൊള്ളാത്ത സ്റ്റെയ്റ്റും അതിനോടൊപ്പം അതിന്റെ എല്ലാത്തരം ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂഷനുകളും, കുടുംബവും, മതവും സഹിതം ഇല്ലാതാവും! പ്രൊഡക്ഷന്‍ മീന്‍സിലെ സ്വകാര്യമൂലധനവും, തൊഴില്‍വിഭജനവും ഇല്ലാതാവുന്നതോടെ അന്യവത്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം എന്നേക്കുമായി സ്വതന്ത്രരാവും, അവരുടെ സമ്പൂര്‍ണ്ണസാക്ഷാത്ക്കാരം സംഭവിക്കും. അപ്പോള്‍ മനുഷ്യര്‍ “from each according to his abilities, to each according to his needs” എന്ന, (ഒരിക്കലും നടക്കാത്ത, നടക്കാന്‍ സാദ്ധ്യമല്ലാത്ത) സ്വപ്നസുന്ദരമാര്‍ക്സിയന്‍ ലോകത്തില്‍ എത്തിച്ചേരും! ഇന്നലെവരെ വിപ്ലവത്തില്‍ ബൂര്‍ഷ്വാക്യാപിറ്റലിസ്റ്റുകളെ കൊന്നുതള്ളിയശേഷം ഇന്നു്‌ സുഖമായി ഉറങ്ങി ക്ഷീണം തീര്‍ത്തു്‌ നാളെമുതല്‍ മാലാഖക്കുഞ്ഞുങ്ങളാകുന്ന തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം! മാര്‍ക്സ് എന്തുകൊണ്ടു്‌ ഒരു മനഃശാസ്ത്രജ്ഞന്‍ ആയില്ല എന്നു്‌ ചോദിക്കുന്നവര്‍ക്കുള്ള മറുപടി ഇതിലുണ്ടു്‌.

മാര്‍ക്സ് പറയുന്നതുപോലെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ ഗതി നിശ്ചലമായാല്‍ പിന്നെ ജീവിതത്തിനു്‌ ത്രില്‍ പോയിട്ടു്‌, എന്തെങ്കിലും അര്‍ത്ഥം തന്നെയുണ്ടോ? ശത്രുവര്‍ഗ്ഗത്തെയും മറ്റെല്ലാ വൈപരീത്യങ്ങളെയും  ഇല്ലായ്മചെയ്തു്‌ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം വര്‍ഗ്ഗരഹിതമാക്കിത്തീര്‍ത്ത ഒരു ലോകത്തില്‍ ആന്തരികമായ എല്ലാ വളര്‍ച്ചയും, എല്ലാ പുരോഗതിയും എന്നേക്കുമായി മുരടിക്കുകയല്ലാതെ മറ്റെന്താണു്‌ സംഭവിക്കാന്‍ കഴിയുക? അങ്ങനെ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ‘സ്വതന്ത്രലോകത്തില്‍’ മനുഷ്യര്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സ്വതന്ത്രരോ അതോ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കു്‌ അന്യവത്കരിക്കപ്പെടുന്നവരോ?

 
3അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on ഡിസംബര്‍ 12, 2013 in രാഷ്ട്രീയം

 

മുദ്രകള്‍: , , ,

മാനിഫെസ്റ്റൊയിലെ പത്തു്‌ കല്പനകള്‍

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്റ്റൊയിലെ ‘തൊഴിലാളികളും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരും’ എന്ന രണ്ടാം അധ്യായത്തിന്റെ അവസാനത്തിലെ ഏതാനും ഖണ്ഡികകളാണു്‌ താഴെ. ആ പുസ്തകത്തിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണം: പ്രോഗ്രെസ്സ് പബ്ലിഷേഴ്സ് മോസ്ക്കോ. ലോകജനതയെ മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകളാക്കാന്‍ മോസ്കോ കേന്ദ്രമാക്കി നടന്നിരുന്ന പ്രോപഗാന്‍ഡയുടെ ആ ബാക്കിപത്രം എന്നോ എങ്ങനെയോ എന്റെ പുസ്തകശേഖരത്തില്‍ എത്തുകയായിരുന്നു. മാനിഫെസ്റ്റോയിലും ‘ദാസ്’ കാപ്പിറ്റലിലുമെല്ലാം വേണ്ടതില്‍ കൂടുതല്‍ അറിവുള്ള കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍ വായിക്കാനോ, വായിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലോ അല്ല ഞാനിതെഴുതുന്നതു്‌. സാമൂഹികജീവിതത്തിലും, ഓണ്‍ലൈനിലുമെല്ലാം എത്ര വിദഗ്ദ്ധമായാണു്‌ അവര്‍ ഓരോരോ വിഷയങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതെന്നു്‌ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുള്ളവര്‍ക്കു്‌ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സിദ്ധാന്തത്തെപ്പറ്റി കൂടുതലെന്തെങ്കിലും അറിയേണ്ട ആവശ്യം അവര്‍ക്കുണ്ടെന്നു്‌ പറയാന്‍ കഴിയുമെന്നു്‌ തോന്നുന്നില്ല. എന്നിട്ടും ആര്‍ക്കെങ്കിലും അങ്ങനെ പറയാന്‍ തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അതിന്റെ കാരണം മാര്‍ക്സിയന്‍ ചിന്തകളെപ്പറ്റിയും, ലോകകമ്മ്യൂണിസത്തെപ്പറ്റിയുമുള്ള അവരുടെ അജ്ഞതയാണു്‌. വിശ്വാസികള്‍ അവിശ്വാസികളോടു്‌ മുടക്കമില്ലാതെ ആവര്‍ത്തിക്കാറുള്ളതുപോലെ, ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ ശരിക്കു്‌ പഠിക്കാത്തതുമൂലമുള്ള അജ്ഞത. വിശ്വാസികള്‍ അവിശ്വാസികളെപ്പോലെ അജ്ഞാനികളല്ല, അവര്‍ ശരിക്കും ജ്ഞാനികളാണു്‌. അങ്ങനെയുള്ള അവിശ്വാസികളില്‍ വല്ലവര്‍ക്കും വേണമെങ്കില്‍ ചുമ്മാ വായിച്ചുനോക്കാം. അതുവഴി അവര്‍ക്കല്ലാതെ, എനിക്കൊന്നും നഷ്ടപ്പെടാനില്ല. മാര്‍ക്സിയന്‍ പ്രോലെറ്റേറിയറ്റിനു്‌ പോലുമുണ്ടു്‌ ചിലതൊക്കെ നഷ്ടപ്പെടാന്‍ – കാലില്‍ ചങ്ങലയും കയ്യില്‍ വിലങ്ങുകളും. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ കാര്യം കഷ്ടം തന്നെ എന്നു്‌ പറയേണ്ടിവരും.

എംഗല്‍സും മാര്‍ക്സും ചേര്‍ന്നു്‌ മാനിഫെസ്റ്റോയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിപ്ലവത്തിന്റെ ‘Ten Point Programme’ വായിക്കുന്നവര്‍ക്കു്‌, അവര്‍ പശ്ചിമയൂറോപ്പിന്റെ ഇന്നത്തെ സ്ഥിതി നേരിട്ടു്‌ കാണാനും വിലയിരുത്താനും കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളവരാണെങ്കില്‍, മാര്‍ക്സിന്റെ രചനകളില്‍ (അന്നത്തെ നിലയില്‍ തികച്ചും ന്യായമായി) വര്‍ണ്ണിച്ചിരിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള ഒരു ‘ക്യാപിറ്റലിസം’, ആധുനികജനാധിപത്യം നിലവിലിരിക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യത്തില്‍ ഇന്നു്‌ നിലവിലില്ല എന്നു്‌ മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയും. വിരോധാഭാസം എന്നു്‌ തോന്നാമെങ്കിലും, ആ പഴയ ക്യാപിറ്റലിസത്തിനോടു്‌ ഏറ്റവും അടുത്തുനില്‍ക്കാനുള്ള യോഗ്യത, റഷ്യന്‍ നിയന്ത്രണത്തില്‍ കഴിയേണ്ടിവന്ന കാലഘട്ടത്തില്‍ കിഴക്കന്‍ യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ നിലനിന്നിരുന്ന ‘സ്റ്റേറ്റ് ക്യാപിറ്റലിസത്തിനു്‌’ അവകാശപ്പെട്ടതാണു്‌. പക്ഷേ ലോകത്തിനു്‌ ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കാന്‍ ആ രാജ്യങ്ങള്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള സ്വപ്നാടനത്തില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ന്നു്‌ സ്വതന്ത്രമാവുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്നു. അവിടങ്ങളിലെ ജനങ്ങള്‍ നേരിടേണ്ടിവന്ന അടിമത്തവും അടിച്ചമര്‍ത്തലും ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യമായിരുന്നു എന്നു്‌ അംഗീകരിക്കാന്‍ കമ്മ്യൂണിസത്തിന്റെ കഥയറിയാതെ  ആട്ടം കാണുന്ന ചില നിത്യ ഇന്നലെകള്‍ ഇന്നും കൂട്ടാക്കാറില്ലെങ്കിലും.

സോഷ്യലിസ്റ്റ് സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരത്തിനുവേണ്ടി ഏതു്‌ കൊലപാതകരാഷ്ട്രീയവും സ്വീകരിക്കാനും ന്യായീകരിക്കാനും മടിയില്ലാത്ത ‘മാര്‍ക്സിയന്‍ ഫ്രാങ്കെന്‍സ്‌റ്റൈനുകളില്‍’ എത്രപേര്‍ മാനിഫെസ്റ്റോയിലെ ഈ ‘ടെന്‍ പോയിന്റ് പ്രോഗ്രാം’ ഉടനടി കേരളത്തില്‍ നടപ്പാക്കുന്നതിനെ സര്‍വ്വാത്മനാ അനുകൂലിക്കും എന്നു്‌ ചിന്തിക്കുന്നതു്‌ രസകരമായിരിക്കും:

“സ്വത്തവകാശങ്ങളിന്മേലും ബൂര്‍ഷ്വാ ഉല്പാദനവ്യവസ്ഥകളിന്മേലും സ്വേച്ഛാധിപത്യപരമായി കൈവയ്ക്കാതെ, സാമ്പത്തികമായി അപര്യാപ്തവും അസ്വീകാര്യവുമായി തോന്നുന്നെങ്കിലും, പ്രസ്ഥാനം വളരുന്നതോടുകൂടി സ്വയം വളരുന്നതും, പഴയ സാമൂഹ്യക്രമത്തിന്മേല്‍ അധികമധികം കൈവയ്ക്കല്‍ ആവശ്യമാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നതും, ഉല്പാദനസമ്പ്രദായത്തില്‍ സമൂലപരിവര്‍ത്തനം വരുത്താനുള്ള ഉപാധിയെന്ന നിലയ്ക്കു്‌ അനിവാര്യവുമായ നടപടികളെടുക്കാതെ, ഇതൊന്നും തീര്‍ച്ചയായും തുടക്കത്തില്‍ നേടാനാവില്ല.
ഈ നടപടികള്‍ പല രാജ്യത്തും പല തരത്തിലായിരിക്കുമെന്നതില്‍ സംശയമില്ല.
എങ്കിലും ഏറ്റവും പുരോഗമിച്ചിട്ടുള്ള   രാജ്യങ്ങള്‍ക്കു്‌ താഴെ കൊടുക്കുന്ന നടപടികള്‍ പൊതുവില്‍ ബാധകമാവുന്നതാണു്‌.”

1. “ഭൂമി സ്വകാര്യസ്വത്താക്കിവയ്ക്കുന്ന സമ്പ്രദായം ഇല്ലാതാക്കുകയും, ഭൂമിയില്‍നിന്നു്‌ പാട്ടമായി കിട്ടുന്ന വരുമാനമെല്ലാം പൊതു ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി വിനിയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുക.”

– സര്‍ കാര്‍ള്‍ പൊപ്പറുടെ ചിന്തകള്‍ കടമെടുത്തു്‌ പറഞ്ഞാല്‍, ജനാധിപത്യരാജ്യങ്ങള്‍ ഈ പോയിന്റ് ഇതുവരെ നടപ്പാക്കിയിട്ടില്ല എന്ന പേരും പറഞ്ഞാണു്‌ ജനാധിപത്യരാജ്യങ്ങളില്‍ സോഷ്യലിസം നടപ്പാക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്നു്‌ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ നിലവിളിക്കാറുള്ളതു്‌. (അതു്‌ നടപ്പാക്കാന്‍ എത്ര സോഷ്യലിസ്റ്റ് നേതാക്കള്‍ തയ്യാറാവും എന്നതു്‌ മറ്റൊരു പ്രശ്നം). ഇതിനെ മാനദണ്ഡമാക്കി ഒരു ജനാധിപത്യരാജ്യത്തില്‍ നിലവിലിരിക്കുന്നതു്‌ ക്യാപിറ്റലിസമാണെന്ന നിഗമനത്തിലെത്തുന്നതിനെപ്പറ്റി കൂടുതലെന്തെങ്കിലും  പറയേണ്ടതുണ്ടെന്നു്‌ തോന്നുന്നില്ല. അവനവന്‍ ജീവിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിലും, ചിലപ്പോഴെങ്കിലും നേരിട്ടുള്ള പങ്കാളിത്തത്തോടെയും കണ്മുന്നില്‍ നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍പോലും കാണാന്‍ കഴിയാത്തവിധം ഒരു ആശയസംഹിത മനുഷ്യരെ അന്ധരാക്കിയാല്‍ അതിനെതിരെ എന്തു്‌ പറഞ്ഞിട്ടും വലിയ കാര്യമൊന്നുമില്ല. ഇങ്ക്വിലാബ്‌ വിളിക്കാനും, സമൂഹത്തില്‍ അരക്ഷിതാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കാനുമല്ലാതെ, ഉള്‍ക്കാഴ്ചയോടെ ഭാവിയിലേക്കുള്ള ഒരു മാര്‍ഗ്ഗനിര്‍ദ്ദേശകരേഖയാകാന്‍ മാര്‍ക്സിസത്തിനുള്ള  അപ്രാപ്തിയിലേക്കാണു്‌ ഇത്തരം അന്ധമായ നിലപാടുകള്‍ വിരല്‍ ചൂണ്ടുന്നതു്‌.

2. “ആദായത്തിന്റെ വര്‍ദ്ധനവനുസരിച്ചു്‌ വര്‍ദ്ധിച്ചുവരുന്ന ഒരു ആദായനികുതിസമ്പ്രദായം ഏര്‍പ്പെടുത്തുക.“

– എല്ലാ ജനാധിപത്യരാജ്യങ്ങളും നിയമം മൂലം നടപ്പാക്കിക്കഴിഞ്ഞ ഒരു കാര്യമാണിതു്‌.

3. “എല്ലാ പിന്‍തുടര്‍ച്ചാവകാശങ്ങളും റദ്ദാക്കുക.“

– പൂര്‍വ്വികരില്‍ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന സമ്പത്തിനു്‌ നികുതി ഏര്‍പ്പെടുത്തി നല്ലൊരു പരിധിവരെയുള്ള നിയന്ത്രണം ഇക്കാര്യത്തില്‍ ജനാധിപത്യരാജ്യങ്ങളില്‍ നടപ്പാക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടു്‌. പിന്‍ഗാമികള്‍ക്കു്‌ ഒരു പിന്‍തുടര്‍ച്ചാവകാശവും ഉണ്ടാവരുതെന്നാണെങ്കില്‍ അതെത്രത്തോളം ജനാധിപത്യപരമാണു്‌ എന്നതു്‌ ചിന്തിക്കേണ്ട കാര്യമാണു്‌. അല്പസ്വല്പം സമ്പത്തൊക്കെ സ്വരൂപിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞ സോഷ്യലിസ്റ്റുകള്‍ ഈ വിഷയത്തില്‍ എന്തു്‌ നിലപാടു്‌ സ്വീകരിക്കുമെന്നു്‌ അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ അതും രസകരമായ ഒരു കാര്യമായിരിക്കും.

4. “അന്യരാജ്യങ്ങളിലേക്കു്‌ കുടിയേറിപ്പാര്‍ക്കാന്‍ പോയിട്ടുള്ളവരുടെയും, എതിര്‍ത്തുനില്‍ക്കുന്നവരുടെയും സ്വത്തുക്കള്‍ കണ്ടുകെട്ടുക.“

– അന്യരാജ്യങ്ങളില്‍ കുടിയേറിപ്പാര്‍ത്തിട്ടുള്ളവരും, ലോകകമ്മ്യൂണിസത്തിന്റെ മുന്നണിപ്പോരാളികളുമായവരെ ഏറെ സന്തോഷിപ്പിച്ചേക്കാവുന്ന ഒരു കാര്യമാണിതു്‌. എതിരഭിപ്രായമുള്ളവരെ കൂട്ടം ചേര്‍ന്നു്‌ ആക്രമിച്ചു്‌ (ഒപ്പം സഹിഷ്ണുത പ്രസംഗിച്ചുകൊണ്ടും) നിശബ്ദരാക്കിയാല്‍ മാത്രം പോരാ, അവരുടെ സ്വത്തുക്കള്‍ കണ്ടുകെട്ടുകയുംകൂടി വേണം! അതാണു്‌ മാര്‍ക്സിസം. ജനാധിപത്യം മാര്‍ക്സിസമല്ലാത്തതിനാലാവാം, ഇത്തരമൊരു ‘കണ്ടുകെട്ടല്‍’ നടപ്പിലാക്കാന്‍ ജനാധിപത്യരാജ്യങ്ങളൊന്നും ഇതുവരെ തയ്യാറാകാതിരുന്നതു്‌.

5. “സ്റ്റേറ്റിന്റെ മൂലധനത്തോടുകൂടിയതും, അതിന്റെ പൂര്‍ണ്ണമായ കുത്തകയിന്‍ കീഴിലുള്ളതുമായ ഒരു ദേശീയ ബാങ്കുമുഖേന നാണയമെല്ലാം സ്റ്റേറ്റിന്റെ കൈവശം കേന്ദ്രീകരിക്കുക.“

– സമ്പൂര്‍ണ്ണ മാര്‍ക്സിയന്‍ സോഷ്യലിസം വരുമ്പോള്‍ സ്റ്റേറ്റ്, നാണയവിനിമയം, മതം, കുടുംബം തുടങ്ങിയ എല്ലാ ബൂര്‍ഷ്വാതിന്മകളും ഇല്ലാതാവുമെന്നു്‌ മാര്‍ക്സ് അരുളിച്ചെയ്തിട്ടുള്ളതിനാല്‍, സ്റ്റേറ്റിന്റെ പൂര്‍ണ്ണകുത്തകയിലുള്ള ഒരു ദേശീയബാങ്ക് എന്നതൊരു ഇടക്കാല ഏര്‍പ്പാടു്‌ മാത്രമാവാനേ സാദ്ധ്യതയുള്ളു. എംഗല്‍സ് പറഞ്ഞപോലെ, സോഷ്യലിസ്റ്റ് സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ സ്റ്റേറ്റ് ‘wither away’ ആവുമ്പോള്‍ ബാങ്ക് മാത്രം ‘wither away’ ആവാതിരുന്നിട്ടും കാര്യമൊന്നുമില്ലല്ലോ. അല്ലെങ്കില്‍ത്തന്നെ, ഒരുവിധ നാണയവിനിമയവും ഇല്ലാത്ത ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ബങ്കുകള്‍ക്കു്‌ എന്തു്‌ പ്രസക്തി?

6. “ഗതാഗതത്തിന്റെയും വാര്‍ത്താവിനിമയത്തിന്റെയും ഉപാധികള്‍ സ്റ്റേറ്റിന്റെ കൈവശം കേന്ദ്രീകരിക്കുക.“

– കേരളത്തില്‍ റോഡ് ട്രാന്‍സ്പോര്‍ട്ട് KSRTC-യുടെ കുത്തകാവകാശമാക്കിയാലെന്നപോലെ വിജയകരമായി നടത്തിക്കൊണ്ടുപോകാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു പദ്ധതിയാവും മാര്‍ക്സ് വിഭാവനം ചെയ്യുന്നതു്‌! ഏതായാലും, അംഗസംഖ്യ കുറഞ്ഞതും പ്രവര്‍ത്തനക്ഷമതയുള്ളതുമായ ചെറുകിട ജനാധിപത്യങ്ങളില്‍ ഈ രീതി നിലവിലുണ്ടു്‌. ജനങ്ങളുടെ ആധിപത്യമാണു്‌ ജനാധിപത്യം. ജനങ്ങള്‍ എത്ര നല്ലതാണോ അത്രയും മാത്രം നല്ലതാവാനേ ജനാധിപത്യത്തിനു്‌ കഴിയൂ. ജനങ്ങള്‍ എത്ര ചീത്തയോ, അത്രകണ്ടു്‌ ചീത്തയാവാനുമായിരിക്കും അതിന്റെ ശ്രമം.

7. “സ്റ്റേറ്റുടമയിലുള്ള ഫാക്ടറികളും ഉല്പാദനോപകരണങ്ങളും വിപുലീകരിക്കുക. ഒരു പൊതുപദ്ധതിയനുസരിച്ചു്‌ തരിശുനിലങ്ങള്‍ കൃഷിക്കുപയോഗപ്പെടുത്തുകയും മണ്ണിന്റെ ഗുണം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക.“

– സ്റ്റേറ്റുടമയിലുള്ള ഫാക്ടറികളും ഉല്പാദനോപകരണങ്ങളും വിപുലീകരിച്ചതുകൊണ്ടാവാം, ഒരു കാറു്‌ വാങ്ങാന്‍ പേരു്‌ രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്താല്‍ അതു്‌ കിട്ടാന്‍ കിഴക്കന്‍ ജര്‍മ്മനിയില്‍ പന്ത്രണ്ടു്‌ വര്‍ഷങ്ങള്‍ വരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരുമായിരുന്നു എന്ന ചില അനുഭവസാക്ഷ്യങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കേണ്ടിവന്നതു്‌. ദോഷം പറയരുതല്ലോ, സാധാരണക്കാര്‍ക്കേ ആ ദുര്‍വിധി ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. പാര്‍ട്ടി ഫങ്ഷനെറികള്‍ക്കും അവരുടെ പുറകെ വാലാട്ടി നടക്കുന്നവര്‍ക്കും അത്തരം പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കിഴക്കന്‍ യൂറോപ്പില്‍ ജനം ആട്ടിയോടിച്ച ചില കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണാധികരികളുടെ ബാത്ത്റൂമിലെ സ്വര്‍ണ്ണം കൊണ്ടുള്ള ഫൊസെറ്റുകള്‍ ഒരു റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ കാണാനുള്ള ‘ഭാഗ്യം’ എനിക്കു്‌ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടു്‌. അവിടത്തെ ജനം നിത്യവൃത്തിയ്ക്കുവരെ കഷ്ടപ്പെടേണ്ടിയിരുന്നു എന്ന വസ്തുത കൂടി അറിഞ്ഞാലേ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണത്തിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥമഹത്വം മനസ്സിലാക്കാനാവൂ.

– ആവശ്യമെങ്കില്‍ തരിശുനിലങ്ങള്‍ കൃഷിക്കുപയോഗപ്പെടുത്തുകയും, മണ്ണിന്റെ ഗുണം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യാം. അതിനു്‌ ഒരു സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ലവം മുന്നോടി ആയിരിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയേ പിടികിട്ടാതുള്ളു. വനഭൂമി എന്നാല്‍ ആര്‍ക്കും വേണ്ടാതെ നീണ്ടുനിവര്‍ന്നു്‌ കിടക്കുന്ന തരിശുഭൂമിയാണു്‌ എന്നൊരു സോഷ്യലിസ്റ്റ് നിര്‍വചനം ഏതെങ്കിലുമൊരു ‘പാര്‍ട്ടി ബുദ്ധിജീവി’ നല്‍കുകകൂടി ചെയ്താല്‍, വനഭൂമിയും ആര്‍ക്കുവേണമെങ്കിലും ഇഷ്ടം പോലെ കയ്യേറി കൃഷിക്കുപയോഗപ്പെടുത്താം. പോരെങ്കില്‍, “ജഡ്ജിയില്ലാത്തിടത്തു്‌ ആരാച്ചാരുമില്ല” എന്നൊരു റഷ്യന്‍ ചൊല്ലുമുണ്ടു്‌.

8. “പണിയെടുക്കാനുള്ള ബാദ്ധ്യത എല്ലാവര്‍ക്കും തുല്യമാക്കിത്തീര്‍ക്കുക. വ്യാവസായികോല്പാദനത്തിനും വിശേഷിച്ചു്‌ കൃഷിക്കും വേണ്ടിയുള്ള തൊഴില്‍‌പ്പടയെ സൃഷ്ടിക്കുക.“

– കൈനീട്ടലും ഒരുതരം തൊഴിലാണു്‌ – അതു്‌ ഭിക്ഷ വാങ്ങാനായാലും ശരി, നോക്കുകൂലി വാങ്ങാനായാലും ശരി. നോര്‍ത്ത് കൊറിയയിലെ ‘സുപ്രീം ഫ്യൂറര്‍’ കല്പിച്ച പ്രകാരം കല്ലുളിയും ചുറ്റികയും പോലെ പ്രിമിറ്റീവ് ആയ പണിയായുധങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ചു്‌ സ്കീ റിസോര്‍ട്ട് പണിയുന്ന ഒരു ‘തൊഴില്‍പ്പടയെ’ കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരു റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ കാണാനിടയായി. എന്തായാലും, വെടിയേറ്റു്‌ ചാകേണ്ടി വരുന്നതിനെക്കാള്‍ ഭേദമാണു്‌ ‘ഫ്യൂറര്‍ക്കു്‌’ സിന്ദാബാദ് വിളിച്ചുകൊണ്ടു്‌ കരിങ്കല്ലുപൊട്ടിക്കുന്നതു്‌!

9. “കാര്‍ഷികോല്പാദനത്തെ വ്യാവസായികോല്പാദനവുമായി കൂട്ടിയിണക്കുക, രാജ്യത്തിലെ ജനസംഖ്യാവിതരണം കുറേക്കൂടി തുല്യമാക്കിക്കൊണ്ടു്‌ നാടും നഗരവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ക്രമേണ ഇല്ലാതാക്കുക.“

– എന്തിനു്‌ നാടും നഗരവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മാത്രമായിട്ടു്‌ ഇല്ലാതാക്കണം? മണ്ണിനടിയില്‍ ടണ്‍ കണക്കിനു്‌ സ്വര്‍ണ്ണമുണ്ടെന്നു്‌ ഒരു സ്വാമി സ്വപ്നം കണ്ടാല്‍ മണ്‍വെട്ടിയും പിക്കാസുമായി കുഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ വരെയുള്ള ഒരു നാട്ടില്‍, നാടും നഗരവും കാടും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ഇല്ലാതാക്കണം എന്നു്‌ ആഹ്വാനം ചെയ്താലും ആചാര്യന്റെ കല്പനകള്‍ അക്ഷരംപ്രതി അനുസരിക്കാന്‍  നിരനിരയായി കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന അനുയായികള്‍ എല്ലാം വെട്ടിനിരപ്പാക്കിത്തരുമായിരുന്നല്ലോ?

– ജര്‍മ്മനിയില്‍ തന്റെ ജന്മസ്ഥലമായ ട്രിയറിന്റെ പാലും തേനുമൊഴുകുന്ന ഇന്നത്തെ സ്ഥിതി കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍, ഒരു സമൂഹത്തിനു്‌ പുരോഗമിക്കാന്‍ വേണ്ടതു്‌ ഐഡിയോളജിയോ വിപ്ലവമോ അല്ല, ശാസ്ത്രചിന്തയിലും പ്രായോഗികബുദ്ധിയിലും അധിഷ്ഠിതമായ മനുഷ്യാദ്ധ്വാനമാണെന്നു്‌ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഒരുപക്ഷേ മാര്‍ക്സിനു്‌ കഴിഞ്ഞേനെ. മാനിഫെസ്റ്റോ എഴുതപ്പെടുന്നതിനു്‌ മുന്‍പുതന്നെ ഇംഗ്ലണ്ടില്‍ ഫാക്ടറി ലെജിസ്ലേഷന്‍ വഴി, ആഴ്ചയില്‍ 48 മണിക്കൂര്‍ മാത്രം ജോലി, അണ്‍‌എമ്പ്ലോയ്മെന്റ് ഇന്‍ഷ്വറന്‍സ്, തൊഴിലാളികളുടെ സാമൂഹികസുരക്ഷിതത്വത്തിനു്‌ ഉതകുന്ന മറ്റു്‌ പദ്ധതികള്‍ തുടങ്ങിയവ ആവിഷ്കരിക്കപ്പെട്ടു്‌ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ലണ്ടനില്‍ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ടും, വിപ്ലവജ്വരം ബാധിച്ചു്‌ കണ്ണുകാണാതായതിനാലാവാം, മാര്‍ക്സിനു്‌ അതൊന്നും  കാണാനും, തന്റെ ‘സയന്റിഫിക് തിയറിയില്‍’ തദനുസരണം മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്താനും കഴിയാതെ പോയതു്‌. ഇംഗ്ലണ്ടില്‍ തന്റെ കണ്‍മുന്നില്‍ ആരംഭിച്ചു്‌ വിജയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന നവീകരണപ്രയത്നങ്ങളുടെ നേരെ മുഖം തിരിച്ചുകൊണ്ടു്‌, പതിനായിരക്കണക്കിനു്‌ നിരപരാധികളുടെ ജീവന്‍ അപഹരിച്ച തന്റെ ഭ്രാന്തന്‍ ആശയത്തില്‍ കടിച്ചുതൂങ്ങാനായിരുന്നു ‘മനുഷ്യസ്നേഹിയായ’ മാര്‍ക്സ് കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടതു്‌. സാമൂഹികപ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കു്‌ വിപ്ലവം എന്ന ഒരേയൊരു പരിഹാരമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കാണാന്‍ ഗുരുവിനു്‌ കഴിഞ്ഞില്ല, പിന്നെയാണു്‌ ഇങ്ക്വിലാബ് വിളിച്ചാല്‍ വിപ്ലവം വരുമെന്നു്‌ കരുതുന്ന, പെന്തിക്കൊസ്ത്തു്‌ നാളില്‍ പരിശുദ്ധാത്മാവു്‌ കയറിക്കൂടിയ ചില സത്യവിശ്വാസികള്‍ എന്നപോലെ, അവര്‍ക്കോ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കോ മനസ്സിലാവാത്ത ചില അന്യഭാഷാപദങ്ങളെല്ലാം തിരുകിക്കയറ്റി ‘സാഹിത്യവത്കരിച്ചു്‌ ഗഹനമാക്കിയ’ മറുഭാഷയില്‍ എന്തൊക്കെയോ പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുറെ ശിഷ്യന്മാര്‍ മറ്റൊരു കാഴ്ചപ്പാടു്‌ സ്വീകരിക്കുമെന്ന വ്യാമോഹം!

10. “പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളില്‍ എല്ലാ കുട്ടികള്‍ക്കും സൗജന്യമായ വിദ്യാഭ്യാസം നല്‍കുക. ഇന്നത്തെ രൂപത്തില്‍ കുട്ടികളെക്കൊണ്ടു്‌ ഫാക്ടറിയില്‍ പണിയെടുപ്പിക്കുന്നതു്‌ നിര്‍ത്തുക. വ്യവസായോല്പാദനവും വിദ്യാഭ്യാസവും കൂട്ടിയിണക്കുക.“

– ആധുനിക ജനാധിപത്യങ്ങളില്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും, അല്ലാത്തിടങ്ങളില്‍ നല്ലൊരു പരിധിവരെയും കുട്ടികള്‍ക്കു്‌ സൗജന്യവിദ്യാഭ്യാസം ലഭിക്കുന്നുണ്ടു്‌. അതുപോലെതന്നെ, തിയറിയും പ്രാക്ടീസും ഉള്‍പ്പെടുന്നവയാണു്‌ മിക്ക തൊഴിലുകളുടെയും കോഴ്സുകള്‍. പരിഷ്കൃതരാജ്യങ്ങളില്‍ നിയമം വഴി ബാലവേല കര്‍ശനമായി നിരോധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടു്‌. സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായി പിന്നാക്കാവസ്ഥയില്‍ കഴിയുന്ന സമൂഹങ്ങളില്‍ ഇന്നും ബാലവേല നിലവിലുണ്ടു്‌ എന്നതൊരു വസ്തുതയാണെങ്കിലും, അതിന്റെ പരിഹാരം ഒരു മഹാവിപ്ലവത്തിലൂടെ മുതലാളിവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ രക്തത്തില്‍ നീന്തിക്കുളിച്ചുകൊണ്ടു്‌ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം അധികാരം കയ്യാളുന്നതിലൂടെ നേടിയെടുക്കേണ്ടതോ, അങ്ങനെ നേടിയെടുക്കാന്‍ കഴിയുന്നതോ ആയ ഒന്നല്ല.

“അങ്ങനെ ക്രമേണ വര്‍ഗ്ഗവ്യത്യാസമെല്ലാം ഇല്ലാതാവുകയും ഒരു വമ്പിച്ച സമാജമായി സംഘടിച്ചിട്ടുള്ള രാഷ്ട്രത്തിന്റെ കയ്യില്‍ ഉല്പാദനമെല്ലാം കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഭരണാധികാരത്തിനു്‌ രാഷ്ട്രീയസ്വഭാവം ഇല്ലാതാവും. രാഷ്ട്രീയാധികാരമെന്നു്‌ സാധാരണയായി പറയുന്നതു്‌ ഒരു വര്‍ഗ്ഗത്തിനു്‌ മറ്റൊരു വര്‍ഗ്ഗത്തെ മര്‍ദ്ദിക്കാനുള്ള സംഘടിതശക്തിയെ മാത്രമാണു്‌. ബൂര്‍ഷ്വാസിയുമായുള്ള പോരാട്ടത്തിനിടയില്‍ പരിതസ്ഥിതികളുടെ നിര്‍ബന്ധം മൂലം തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗത്തിനു്‌ ഒരു വര്‍ഗ്ഗമെന്ന നിലയ്ക്കു്‌ സ്വയം സംഘടിക്കേണ്ടിവരുന്നുണ്ടെങ്കില്‍, ഒരു വിപ്ലവം മൂലം അതു്‌ സ്വയം ഭരണാധികാരിവര്‍ഗ്ഗമായിത്തീരുകയും, ആ നിലയ്ക്കു്‌ പഴയ ഉല്പാദനവ്യവസ്ഥകളെ ബലം പ്രയോഗിച്ചു്‌ തുടച്ചുനീക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കില്‍, ഈ വ്യവസ്ഥകളോടൊപ്പം വര്‍ഗ്ഗവൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെയും വര്‍ഗ്ഗങ്ങളുടെതന്നെയും നിലനില്പിനുള്ള സാഹചര്യങ്ങളും അതു്‌ തുടച്ചു്‌ നീക്കുന്നതായിരിക്കും; അങ്ങനെ ഒരു വര്‍ഗ്ഗമെന്ന നിലയ്ക്കുള്ള സ്വന്തം മേധാവിത്വത്തെയും അതു്‌ അവസാനിപ്പിക്കുന്നതായിരിക്കും.

വര്‍ഗ്ഗങ്ങളും വര്‍ഗ്ഗവൈരുദ്ധ്യങ്ങളുമുള്ള പഴയ ബൂര്‍ഷ്വാ സമുദായത്തിന്റെ സ്ഥാനത്തു്‌, ഓരോരുത്തരും സ്വതന്ത്രമായി വളര്‍ന്നാല്‍ മാത്രം എല്ലാവരും സ്വതന്ത്രമായി വളരുന്ന ഒരു സമുദായം നമുക്കു്‌ ലഭിക്കുന്നതായിരിക്കും.”

– പ്രവചനസ്വഭാവമുള്ള, കേള്‍ക്കാന്‍ വളരെ ഇമ്പമുള്ള ഈ വാഗ്ദാനവാചകങ്ങള്‍ ഇന്നും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്റ്റോയില്‍ വായിച്ചു്‌ സോഷ്യലിസ്റ്റ് സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ പേരില്‍ ആവേശഭരിതരാവുന്നവരെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നതു്‌, ഒരു സായുധവിപ്ലവത്തിലൂടെ റഷ്യയില്‍ അധികാരത്തിലെത്തിയ കമ്മ്യൂണിസം എന്ന ദുര്‍ഭൂതം ഏതാനും ദശാബ്ദങ്ങള്‍ക്കുശേഷം റഷ്യയിലെ സാമൂഹികയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ക്കു്‌ മുന്നില്‍ അടിയറവു്‌ പറയേണ്ടി വന്നപ്പോഴേക്കും, രാജ്യസമ്പത്തിന്റെ നല്ലൊരു ഭാഗം പോക്കറ്റിലാക്കി രക്ഷപെട്ട ഒരു ചെറിയ വിഭാഗം കോടീശ്വരന്മാരാണു്‌. ലോകചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു ഏകദേശഗതിയെങ്കിലും പിന്‍തുടരാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള ആര്‍ക്കും നിഷേധിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു വസ്തുതയുണ്ടു്‌:  ഒരു ആധുനികസമൂഹത്തെ പിടികൂടി നശിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന രോഗങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും മാരകമായതാണു്‌ മാര്‍ക്സിസം എന്ന അര്‍ബുദം.

 
1 അഭിപ്രായം

Posted by on നവംബര്‍ 21, 2013 in രാഷ്ട്രീയം

 

മുദ്രകള്‍: , ,

മാര്‍ക്സിസം – സ്വന്തനിയമങ്ങളുടെ ഇര

“Ruthless critique of everything existing”, അതായിരുന്നു മാര്‍ക്സിന്റെ കല്പന. നിലവിലിരിക്കുന്ന ശക്തികളെയും, വിമര്‍ശനത്തിന്റെ ഫലങ്ങളെയും അപ്പാടെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള നിഷ്ക്കരുണമായ വിമര്‍ശനം. പക്ഷേ, ഒക്ടോബര്‍ റെവൊല്യൂഷന്‍ വഴി റഷ്യയില്‍ കമ്മ്യൂണിസം അധികാരത്തില്‍ വന്നതുമുതല്‍ അവസാനിച്ചതുവരെ വിമര്‍ശനം എന്നതു്‌ അവിടെ ഒന്നാമത്തെ ക്രിമിനല്‍ കുറ്റമായിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യവും സ്വത്തും ജീവനും വരെ നഷ്ടപ്പെടാവുന്ന ക്രിമിനല്‍ കുറ്റം. വിമര്‍ശനവും കുറ്റം വിധിക്കലുമെല്ലാം, വണ്‍വേ ട്രാഫിക് പോലെ, ബൂര്‍ഷ്വാ ക്യാപ്പിറ്റലിസത്തെ വലിച്ചു്‌ താഴെയിറക്കി ആ കസേരയില്‍ കയറിയിരുന്ന സ്റ്റേറ്റ് ക്യാപ്പിറ്റലിസത്തിന്റെ മാത്രം അവകാശമായിരുന്നു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വ്യവസ്ഥിതി ഏല്പിച്ച മുറിവുകളില്‍ നിന്നും മോചനം പ്രാപിക്കാന്‍ പാടുപെടുകയാണു്‌ ഇന്നും റഷ്യന്‍ സമൂഹം. ചില്ലിലിട്ടു്‌ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ലെനിന്റെ മൃതശരീരത്തിനും രക്ഷപെടുത്താന്‍ കഴിയാത്തവിധം ആന്തരികമായി ദ്രവിച്ചുകഴിഞ്ഞ മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെയും ലെനിനിസത്തിന്റെയും ജീര്‍ണ്ണതകളില്‍ നിന്നുമുള്ള മോചനം! ഭൂരിപക്ഷം റഷ്യക്കാരും ലെനിന്റെ മമ്മിയെ അവിടെനിന്നും നീക്കം ചെയ്തുകാണാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണത്രെ!

പ്രകൃതിശാസ്ത്രസമാനമായ കൃത്യതയാണു്‌ മാര്‍ക്സ് തന്റെ ‘നിയമങ്ങള്‍ക്കു്‌’ അവകാശപ്പെട്ടതു്‌! ശാസ്ത്രീയമായ വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിച്ചവനായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, യൂറോപ്പില്‍ നാച്ചുറല്‍ സയന്‍സ്‌ കൈവരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന നേട്ടങ്ങളും, അതിന്റെ വസ്തുനിഷ്ഠതയുമെല്ലാം, സയന്‍സിനു്‌ തെറ്റു്‌ പറ്റുകയില്ലെന്ന വിശ്വാസത്തിലേക്കും, ആ വിശ്വാസം ഒരുതരം ശാസ്ത്രഭക്തിയിലേക്കും യൂറോപ്യന്‍ ജനതയെ എത്തിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന മാര്‍ക്സിനു്‌ തന്റെ ആശയങ്ങള്‍ക്കു്‌ സമൂഹത്തില്‍ നിരുപാധികം അംഗീകാരം ലഭിക്കണമെങ്കില്‍ അവ ‘ശാസ്ത്രീയം’ ആയിരിക്കണം എന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. യൂറോപ്പിലെ മറ്റു്‌ സോഷ്യലിസ്റ്റു്‌ കൂട്ടായ്മകളില്‍ നിന്നും നിരന്തരം ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആശയപരമായ എതിര്‍പ്പുകളെ വിജയകരമായി നേരിടാന്‍ തന്റെ ആശയങ്ങള്‍ക്കു്‌ ‘ശാസ്ത്രം’ എന്ന ലേബല്‍ സഹായിക്കുമെന്നും മാര്‍ക്സിനു്‌ വ്യക്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ, നാച്ചുറല്‍ സയന്‍സ് അതിന്റെ നിയമങ്ങള്‍ തെളിയിക്കാനും സ്ഥാപിക്കാനും ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതിശാസ്ത്രങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ചു്‌ സ്ഥാപിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന നിയമങ്ങളല്ല ലോകചരിത്രത്തിന്റേതെന്ന വസ്തുത ഒന്നുകില്‍ മാര്‍ക്സ്‌ മനസ്സിലാക്കിയില്ല, അല്ലെങ്കില്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ മനഃപൂര്‍വ്വം ആഗ്രഹിച്ചില്ല. ചരിത്രപരമായ ഒരു ‘അനിവാര്യതയായി’ സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ ലോകമഹാവിപ്ലവം മാത്രം മുന്നില്‍ കണ്ടു്‌ പ്രവര്‍ത്തിക്കുമ്പോള്‍ ഇത്തരം ‘അപ്രധാനമായ’ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ ആര്‍ക്കെവിടെ നേരം?

ഏതു്‌ വ്യവസ്ഥയുടെയും അടിസ്ഥാനപരമായ നിയമസംഹിതകള്‍ ഒന്നുകില്‍ താത്വികമായി പ്ലോസിബിള്‍ ആയിരിക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍, പ്രായോഗിക തലത്തിലെ അഗ്നിപരീക്ഷണങ്ങളെ അതിജീവിക്കാന്‍ അതിനു്‌ കഴിയണം. ഇതിനു്‌ രണ്ടിനും കഴിയാത്ത ഒരു സിദ്ധാന്തത്തിനു്‌, ‘തീപ്പൊരി പാറുന്ന’ ഫ്രെയ്സിയോളജിയുമായി നാടുചുറ്റി ജനങ്ങളെ കബളിപ്പിക്കുന്ന ഏതാനും നേതാക്കളുടെ പിന്നാലെ ‘കീജേയും’ ‘ഇങ്ക്വിലാബ് സിന്താബാദും’ വിളിച്ചുകൊണ്ടു്‌ നടക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെയിടയിലല്ലാതെ, ചിന്താശേഷി കൈമോശം വന്നിട്ടില്ലാത്ത മനുഷ്യര്‍ ജീവിക്കുന്ന സമൂഹങ്ങളില്‍ ഏറെനാള്‍ നിലനില്‍ക്കാനാവില്ല. കമ്മ്യൂണിസം അധികാരത്തില്‍ വന്ന പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങളില്‍ ഒരിടത്തും അതിനു്‌ അധികനാള്‍ പിടിച്ചു്‌ നില്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല എന്നതു്‌ ഇതിന്റെ തെളിവാണു്‌.

തൊണ്ണൂറുകളില്‍ ഒന്നിനു്‌ പിറകെ ഒന്നായി കിഴക്കന്‍ യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നും വിടപറയാന്‍ കമ്മ്യൂണിസം നിര്‍ബന്ധിതമായപ്പോള്‍, പല പാര്‍ട്ടികളും, ‘പഴയ വീഞ്ഞു്‌ പുതിയ കുപ്പിയില്‍’ എന്നപോലെ, ‘ജനാധിപത്യ ഇടതു്‌’ എന്നും മറ്റുമുള്ള പുതിയ കുപ്പായം ധരിച്ചു്‌ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അധികം താമസിയാതെ അവയില്‍ പലതും മാര്‍ക്സിയന്‍ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ ഔദ്യോഗികമായി തള്ളിക്കളയാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാവുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ, ഏതു്‌ ‘വിശ്വാസസത്യങ്ങളെയും’ പോലെ, മാര്‍ക്സിസവും അതു്‌ വേരുറച്ചുപോയ തലകളില്‍ നിന്നും നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുക എന്നതു്‌ അത്ര എളുപ്പമായ കാര്യമല്ല. സാവകാശം, ഒരുപക്ഷേ തലമുറകള്‍ എടുത്തു്‌ മാത്രം സാദ്ധ്യമാവുന്ന ഒരു കാര്യമാണതു്‌. അഡിക്ഷന്റെ കാര്യത്തില്‍ മതം, മദ്യം, പുകവലി, മരുന്നുകള്‍ മുതലായവയുടെ അതേ കാറ്റഗറിയില്‍ വരുന്നതാണു്‌ മാര്‍ക്സിസവും. അതു്‌ ആ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ പ്രവചനസമാനമായ സ്വഭാവത്തില്‍ അന്തര്‍ലീനമായ കാര്യമാണു്‌.

കമ്മ്യൂണിസം നിലവില്‍ വന്ന ഏതു്‌ രാജ്യത്തിലാണു്‌ മാര്‍ക്സ് ഏറെ പാടിപ്പുകഴ്ത്തിയ കുറ്റമറ്റ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം അധികാരത്തില്‍ വന്നതു്‌? അല്ലെങ്കില്‍, ലോകത്തില്‍ എവിടെയാണു്‌ മാര്‍ക്സ് വിഭാവനം ചെയ്തവിധത്തിലുള്ള കമ്മ്യൂണിസം ഇന്നു്‌ നിലവിലുള്ളതു്‌? നോര്‍ത്ത് കൊറിയയില്‍ വാഴുന്ന ‘കിം’ കമ്മ്യൂണിസം? അതിനെപ്പറ്റി ഒരു വാക്കുപോലും നഷ്ടപ്പെടുത്താതിരിക്കുന്നതാണു്‌ നല്ലതു്‌. പിന്നെയുള്ളതു്‌, ഒരു ലോകമഹാശക്തി എന്ന നിലയിലേക്കു്‌ മിക്കവാറും വളര്‍ന്നുകഴിഞ്ഞ ചൈനയിലെ ‘മാവോ’ കമ്മ്യൂണിസമാണു്‌. ജനത്തിന്റെ കണ്ണുവെട്ടിക്കുന്നതിനായി രാജ്യത്തെ പ്രമുഖസ്ഥാനങ്ങളില്‍ പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്ന മാര്‍ക്സ്, എംഗല്‍സ്, സ്റ്റാലിന്‍, ലെനിന്‍, മാവോ എന്നീ അഞ്ചു്‌ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് അവതാരദൈവങ്ങളുടെ (‘ഫൈവ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് ഫാന്റാസ്റ്റിക്കുകള്‍’ എന്നും വേണമെങ്കില്‍ പറയാം) പൂര്‍ണ്ണകായവും അര്‍ദ്ധകായവുമായ ഏതാനും പ്രതിമകളും, ഗവണ്മെന്റ് ചിലവില്‍ നാടുനീളെ പാറിപ്പറക്കുന്ന കുറെയേറെ ചുവന്ന കൊടികളും ഒഴിവാക്കിയാല്‍, മാര്‍ക്സിയന്‍ അര്‍ത്ഥത്തിലുള്ള എന്തു്‌ കമ്മ്യൂണിസമാണു്‌ ഇന്നു്‌ ചൈനയില്‍ കാണാന്‍ കഴിയുന്നതു്‌? പാര്‍ട്ടിക്കു്‌ ഹാലേലുയ്യാ പാടുന്നവയൊഴികെ, വിമര്‍ശനത്തിന്റെ പരിധിയില്‍ പെടുന്ന കലാപരമോ, സാഹിത്യപരമോ, അഭിപ്രായപരമോ ആയ ഏതു്‌ കാര്യത്തിലാണു്‌ അവിടെ സ്വാതന്ത്ര്യം നിലവിലുള്ളതു്‌? മാര്‍ക്സിന്റെ കാലത്തേതിനോടു്‌ താരതമ്യം ചെയ്യാവുന്ന വിധം ഇന്‍ഡസ്റ്റ്റിയല്‍ പ്രൊലെറ്റേറിയറ്റ് ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നതും, ‘ക്യാപ്പിറ്റലിന്റെ’ സുഗമമായ വളര്‍ച്ചക്കുവേണ്ടി ചേരിപ്രദേശവാസികളായ തൊഴിലാളികള്‍ കുടിയൊഴിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതും, പലപ്പോഴും മാസ്ക് ധരിച്ചുകൊണ്ടുമാത്രം പുറത്തിറങ്ങാന്‍ കഴിയുന്ന തരത്തിലുള്ള പരിസരമലിനീകരണവുമെല്ലാം ഒരുമിച്ചു്‌ കാണണമെങ്കില്‍ ഇന്നു്‌ ചൈനയില്‍ പോകണം എന്നതല്ലേ അവസ്ഥ?

മാര്‍ക്സ് വിഭാവനം ചെയ്തപോലെ, പ്രൈവറ്റ് പ്രോപ്പര്‍ട്ടിയും തൊഴില്‍ വിഭജനവും ഇല്ലാത്ത സാമൂഹികവ്യവസ്ഥിതിയാണോ ഇന്നു്‌ ചൈനയില്‍ നിലവിലിരിക്കുന്നതു്‌? ‘ജനകീയവും’ ‘സാംസ്കാരികവും’ ആയ വിപ്ലവങ്ങള്‍ വഴി ലക്ഷക്കണക്കിനു്‌ മനുഷ്യര്‍ കൊല ചെയ്യപ്പെട്ടതു്‌, ഇല്ലാതാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച അതേ സാമൂഹികദൂഷ്യങ്ങള്‍ വീണ്ടും നടപ്പില്‍ വരുത്താനായിരുന്നെങ്കില്‍ ആ ‘വിപ്ലവസ്വര്‍ഗ്ഗത്തിനെ’ കമ്മ്യൂണിസം എന്നു്‌ വിളിക്കുന്നതില്‍ എന്തു്‌ നീതീകരണമാണുള്ളതു്‌? ചുരുക്കത്തില്‍, വേരൂന്നാന്‍ അവസരം ലഭിച്ച എല്ലാ രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നും ഒന്നുകില്‍ മാര്‍ക്സിസം കെട്ടുകെട്ടേണ്ടിവന്നു, അല്ലെങ്കില്‍ അവിടങ്ങളില്‍ ഇന്നു്‌ നിലവിലിരിക്കുന്നതു്‌ മാര്‍ക്സിയന്‍ മാതൃകയിലുള്ള ഭരണമല്ല.

1979-ല്‍ ജനസംഖ്യ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നതിനായി ചൈന നടപ്പാക്കിയ ‘വണ്‍ ചൈല്‍ഡ് പോളിസി’ ഭാരതത്തില്‍ ആയിരുന്നെങ്കിലത്തെ അവസ്ഥയെപ്പറ്റി ഭാരതീയര്‍ക്കു്‌ ആലോചിച്ചു്‌ നോക്കാവുന്നതാണു്‌. 2002 മുതല്‍ ഈ നിയമത്തില്‍ ചില ‘ഇളവുകള്‍’ അനുവദിച്ചുവെങ്കിലും, ഇന്നും പ്രാബല്യത്തിലുള്ള ആ നിയമം 1979-ല്‍ 79 ലക്ഷവും, 1982-ല്‍ 124 ലക്ഷം അബോര്‍ഷനുകള്‍ക്കുമാണു്‌ വഴിവച്ചതു്‌! അബോര്‍ട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടതില്‍ അധികവും പെണ്‍കുഞ്ഞുങ്ങളായിരുന്നു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളായ സ്ത്രീവിമോചനക്കാര്‍ക്കു്‌ അഭിമാനിക്കാം!

‘കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്’ അല്ലാത്തവരെ ജനങ്ങളില്‍ നിന്നും ഉന്മൂലനം ചെയ്തശേഷം അവശേഷിക്കുന്ന ‘മിണ്ടാപ്രാണികളെ’ നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഭരണം ജനങ്ങളുടെ ആധിപത്യമല്ല, അതു്‌ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളുടെ ആധിപത്യം മാത്രമാണു്‌. സ്വതന്ത്രലോകത്തു്‌ സംഭവിക്കുന്നതെന്തെന്നു്‌ ജനങ്ങള്‍ അറിയാതിരിക്കാന്‍ അവരെ തളച്ചിടാന്‍ മതിലുകള്‍ പണിതീര്‍ക്കാന്‍ പോലും മടി കാണിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സ്വേച്ഛാധിപത്യം! മാര്‍ക്സിയന്‍ ആദര്‍ശങ്ങളില്‍ അധിഷ്ഠിതമായി സര്‍വ്വതന്ത്രസ്വതന്ത്രരായി മാറുമ്പോള്‍ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം കൈവരിക്കുന്ന ആധിപത്യത്തിന്റെ മുഖമാണിതെന്നു്‌ ചിന്തിക്കാന്‍ അത്ര എളുപ്പമല്ല എന്നറിയാമെങ്കിലും ഒന്നു്‌ ശ്രമിച്ചുനോക്കുന്നതില്‍ തെറ്റുണ്ടാവാന്‍ വഴിയില്ല. തെറ്റായ ഒരു രാഷ്ട്രീയവ്യവസ്ഥിതിക്കു്‌ എത്ര അനായാസമായി ഒരു സമൂഹത്തെ നശിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്നതിന്റെ ഏറ്റവും നല്ല രണ്ടു്‌ ഉദാഹരണങ്ങളാണു്‌ പഴയ കിഴക്കന്‍ ജര്‍മ്മനിയും ഇന്നത്തെ ഉത്തരകൊറിയയും. രണ്ടായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു്‌, രണ്ടു്‌ വ്യവസ്ഥിതികള്‍ സ്വീകരിച്ച രണ്ടു്‌ രാജ്യങ്ങള്‍! പഴയ കിഴക്കന്‍ ജര്‍മ്മന്‍ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെയും അവയുടെ ഇന്നത്തെയും അവസ്ഥകള്‍ കാണാനും അറിയാനും കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളവര്‍ക്കു്‌ വ്യവസ്ഥിതികള്‍ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തിനു്‌ ഒരു സമൂഹത്തില്‍ വരുത്താന്‍ കഴിയുന്ന നല്ലതും ചീത്തയുമായ മാറ്റങ്ങളുടെ യഥാര്‍ത്ഥമായ ഒരു ചിത്രം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടാവണം.

ഒരു സിദ്ധാന്തം എന്ന നിലയില്‍ താത്വികമായും മാര്‍ക്സിസം പ്ലോസിബിള്‍ അല്ല എന്നതാണു്‌ സത്യം. ഒരു പ്രധാനകാര്യം ഞാന്‍ മുകളില്‍ സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു. ചരിത്രം നാച്ചുറല്‍ സയന്‍സിന്റെ കുപ്പായം അണിയുമ്പോഴും, നേരെമറിച്ചു്‌ സംഭവിക്കുമ്പോഴും, അവ അവയുടെ കോമ്പിറ്റെന്‍സിന്റെ പരിധി ലംഘിക്കുകയാണു്‌ ചെയ്യുന്നതു്‌. പ്രകൃതിയും, മനുഷ്യരും, ദൈവങ്ങളും, മതങ്ങളും, ആശയങ്ങളും, ചരിത്രപുരുഷന്മാരും/-സ്ത്രീകളും, വംശങ്ങളും വര്‍ഗ്ഗങ്ങളും, സാമൂഹിക-, സമുദായികവളര്‍ച്ചയും തളര്‍ച്ചയും എല്ലാമായി കൂടിക്കുഴഞ്ഞു്‌ പ്രവചനാതീതമായി സമൂഹങ്ങളില്‍ സംഭവിക്കുന്ന പ്രതിപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ വഴി ഉയര്‍ച്ചകളിലൂടെയും താഴ്ച്ചകളിലൂടെയും കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലോകചരിത്രത്തില്‍ നിന്നും മാര്‍ക്സ് ചെയ്തതുപോലെ ‘ഇക്കോണമി’ എന്നൊരു ഘടകത്തെ മാത്രം അടര്‍ത്തിയെടുത്താല്‍ സംഭവിക്കുന്നതു്‌ ആകെമൊത്തം ചരിത്രത്തിന്റെയും വക്രീകരണം മാത്രമായിരിക്കും. ആ ഒരു ഘടകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാവി “നാച്ചുറല്‍ സയന്‍സിന്റെ കൃത്യതയോടെ” പ്രവചിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചാല്‍ ലഭിക്കുന്ന ഫലത്തെപ്പറ്റി കൂടുതല്‍ എന്തെങ്കിലും പറയേണ്ടതുണ്ടെന്നു്‌ തോന്നുന്നില്ല.

മാര്‍ക്സിന്റെ പ്രവചനപ്രകാരം, ക്യാപ്പിറ്റലിസം ആന്തരികമായി ജീര്‍ണ്ണിക്കുകയും, പ്രോലെറ്റേറിയറ്റ് ദുരിതത്തിന്റെ അടിത്തട്ടില്‍ എത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണു്‌ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗവിപ്ലവം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നതു്‌! ‘ദസ് കാപ്പിറ്റലിന്റെ’ അടിത്തൂണുതന്നെ ഈ ഉരുക്കുനിയമമാണു്‌! വ്യാവസായികമായി പുരോഗതി പ്രാപിച്ച സമൂഹങ്ങളില്‍, ചരിത്രപരമായ ‘അനിവാര്യതയുടെ’ ഫലമായി തുടങ്ങേണ്ട മാര്‍ക്സിയന്‍ സായുധവിപ്ലവം! ഇന്‍ഡസ്റ്റ്റിയല്‍ പ്രോലെറ്റേറിയറ്റും ബൂര്‍ഷ്വാസിയും ക്യാപ്പിറ്റലിസ്റ്റും ഇല്ലാത്ത ഒരു സമൂഹത്തില്‍ വിപ്ലവം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുക എന്നതു്‌ മാര്‍ക്സിയന്‍ സിദ്ധാന്തപ്രകാരം സങ്കല്പാതീതമായ ഒരു കാര്യമാണു്‌. പക്ഷേ, ഇന്‍ഡസ്ട്റിയല്‍ നേഷനുകളില്‍ ഉള്ള പ്രോലെറ്റേറിയറ്റിനു്‌, കാലില്‍ പൊട്ടിച്ചെറിയേണ്ട ചങ്ങലയുമായാണു്‌ തങ്ങള്‍ നടക്കുന്നതെന്ന ബോധം ഉണ്ടാവാത്തതുകൊണ്ടോ, അല്ലെങ്കില്‍ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാന്‍ മാര്‍ക്സിയന്‍ സിദ്ധാന്തത്തിനു്‌ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടോ, മാര്‍ക്സ് പ്രവചിച്ചതുപോലെയും, പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെയും വ്യാവസായികരാഷ്ട്രങ്ങളില്‍ തൊഴിലാളിവിപ്ലവം വന്നില്ല. മാര്‍ക്സിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകളെല്ലാം തെറ്റിച്ചുകൊണ്ടു്‌ അതു്‌ ആദ്യം സംഭവിച്ചതു്‌ അക്കാലത്തു്‌ വ്യാവസായികമായി വളരെ പിന്നാക്കാവസ്ഥയിലായിരുന്ന റഷ്യയിലായിരുന്നു. അതിനെപ്പറ്റി 1858 ഒക്ടോബര്‍ 8-നു്‌ മാര്‍ക്സ് എംഗല്‍സിനു്‌ എഴുതി: “It is some consolation at least that the revolution has begun in Russia”. ലോകത്തില്‍ എവിടെയെങ്കിലും സാമ്പത്തികമോ സാമൂഹികമോ ആയ പ്രതിസന്ധികള്‍ രൂപമെടുക്കുന്നു എന്നു്‌ കേട്ടാല്‍ ഉടനെ അതൊരു വിപ്ലവമായി മാറുമെന്നും, മാറണമെന്നും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന മാര്‍ക്സിനു്‌ ദീര്‍ഘകാലത്തെ കാത്തിരുപ്പിനു്‌ ശേഷം ആദ്യമായി ഒരു ‘വിപ്ലവവാര്‍ത്ത’ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ‘കൊണ്‍സൊലേഷന്‍’ തോന്നിയില്ലെങ്കിലല്ലേ അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതുള്ളു?

അതുപോലെ, സ്വകാര്യമൂലധനവും തൊഴില്‍ വിഭജനവും ഇല്ലാതിരുന്ന, പറുദീസാതുല്യമായ ഒരു ആദികമ്മ്യൂണിസം മാര്‍ക്സ് വിശ്വസിക്കുന്നതുപോലെ ലോകത്തില്‍ ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടില്ല. മനുഷ്യര്‍ പാറക്കല്ലുകള്‍ കൊണ്ടു്‌ പണിയായുധങ്ങള്‍ നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ ശിലായുഗത്തിനും മുന്നേ, മാര്‍ക്സിയന്‍ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ ആദിപാപം പോലെ ‘ഭീകരമായ’ തൊഴില്‍ വിഭജനം ഉണ്ടായിരുന്നു. ലൈംഗികമായി വംശവര്‍ദ്ധനവു്‌ നടത്തുന്നവരാണു്‌ മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗം എന്നതിനാല്‍, ആദിമനുഷ്യര്‍ക്കുപോലും ‘തൊഴിലുകള്‍’ പരസ്പരം പങ്കുവക്കാതെ നിലനില്‍ക്കാന്‍ സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല എന്നറിയാത്തതു്‌ ഒരുപക്ഷേ മാര്‍ക്സിനു്‌ മാത്രമായിരിക്കണം. വര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ ഇല്ലാതിരുന്ന, തൊഴില്‍ വിഭജനം ഇല്ലാതിരുന്ന, സ്വാതന്ത്ര്യവും സമത്വവും നിലനിന്നിരുന്ന ആദികമ്മ്യൂണിസത്തിന്റെ ഒരു ലോകം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു്‌ ചിന്തിക്കാന്‍ യഥാര്‍ത്ഥലോകവുമായി ബന്ധമോ വേണ്ടത്ര ചരിത്രജ്ഞാനമോ ഇല്ലാതെ സ്റ്റഡിറൂമിലിരുന്നു്‌ വിപ്ലവത്തിന്റെ സാദ്ധ്യതാചിത്രങ്ങള്‍ മാത്രം വരയ്ക്കുന്ന ഒരാള്‍ക്കു്‌ മാത്രമേ കഴിയൂ.

മാര്‍ക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍, തൊഴില്‍വിഭജനവും സ്വകാര്യമൂലധനവുമാണു്‌ ലോകത്തിലെ സകല തിന്മകളുടെയും അടിസ്ഥാനം. ക്യാപ്പിറ്റല്‍, അഥവാ പണം (മാര്‍ക്സിന്റെ ഭാഷയില്‍ ‘പൊതുവേശ്യ’) തൊഴിലാളിയെ മനുഷ്യന്‍ അല്ലാതാക്കുന്നു! തൊഴില്‍ വഴി സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന ഉത്പന്നത്തില്‍ നിന്നും, തന്റെ സഹമനുഷ്യരില്‍ നിന്നും മാത്രമല്ല, തൊഴിലാളി അവനില്‍ നിന്നുതന്നെ അന്യനായിത്തീരുന്നു, ചുരുക്കത്തില്‍, അവനു്‌ അന്യവത്കരണം (alienation) സംഭവിക്കുന്നു! തൊഴിലാളിക്കു്‌ സംഭവിക്കുന്ന ഈ അന്യവത്കരണത്തിന്റെ മാര്‍ക്സിയന്‍ ഡിഡക്ഷന്‍ വായിച്ചാല്‍, ഒരിക്കലും മറ്റു്‌ തൊഴിലാളികള്‍ക്കൊപ്പം ഒരു ഫാക്ടറിയിലോ തൊഴില്‍ശാലയിലോ നിന്നു്‌ ജോലി ചെയ്തു്‌ ഉപജീവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത മാര്‍ക്സിനെ വ്യക്തമായി കാണാന്‍ സാധിക്കും. കൊളോണില്‍ നിന്നും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്ന ഒരു റാഡിക്കല്‍ പത്രമായ Rheinische Zeitung എന്ന ന്യൂസ് പേപ്പറിന്റെ ചീഫ് എഡിറ്ററായി ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഏതാനും മാസങ്ങളൊഴികെ, ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും അദ്ധ്വാനം വഴി പണമുണ്ടാക്കി ജീവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത മാര്‍ക്സ്! Rheinische Zeitung-ല്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്നപ്പോള്‍ കമ്മ്യൂണിസത്തെ, ‘കഴുകാത്ത നഗ്നത’ എന്നും, പീരങ്കി കൊണ്ടു്‌ മറുപടി കൊടുക്കേണ്ട ‘യഥാര്‍ത്ഥ അപകടം’ എന്നുമൊക്കെ വിളിച്ചു്‌ തകര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച മാര്‍ക്സ്‌!

മാര്‍ക്സും എംഗല്‍സും കമ്മ്യൂണിസത്തിലേക്കു്‌ മാനസാന്തരപ്പെട്ടതു്‌ പ്രധാനമായും മോസെസ് ഹെസ്സിന്റെ സ്വാധീനത്താലായിരുന്നു. ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ ഐഡിയലിസം എന്ന ഹേഗെലിയന്‍ തിയറി ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ മെറ്റീരിയലിസം എന്ന തിയറിയായി രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കാനുള്ള പ്രചോദനം മാര്‍ക്സിനു്‌ ലഭിച്ചതും ഹെസ്സില്‍ നിന്നായിരുന്നു. പക്ഷേ, മാര്‍ക്സിയന്‍ വീക്ഷണം പോലെ, ഇക്കോണമിയെയും വര്‍ഗ്ഗസമരത്തെയുമല്ല, വംശീയവും ദേശീയവുമായ കാരണങ്ങളാണു്‌ ചരിത്രഗതിയുടെ നിര്‍ണ്ണായകഘടകങ്ങളായി ഹെസ്സ് വിലയിരുത്തിയതു്‌.

‘അന്യവത്കരണം’ എന്ന ആശയം മാര്‍ക്സ് ഹേഗെലില്‍ നിന്നും ഏറ്റെടുക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഹേഗെലിന്റെ ചിന്തയില്‍ പ്രഭു-ഭൃത്യബന്ധം മാര്‍ക്സിന്റേതില്‍ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. വസ്തുക്കള്‍ രൂപീകരിക്കുകയും നിര്‍മ്മിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഭൃത്യന്‍ അതുവഴി നേടുന്നതു്‌ സ്വയം രൂപവത്കരണവും വിദ്യാഭ്യാസവുമായതിനാല്‍, തൊഴില്‍ എന്നതു്‌ അവനെ സംബന്ധിച്ചു്‌, മാര്‍ക്സ് ചിന്തിച്ചതുപോലെ, ഒരു സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുത്തലല്ല, സ്വയം നേടലാണു്‌. മാര്‍ക്സിന്റെ തൊഴിലാളി തൊഴില്‍ ചെയ്യാന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നവനാണു്‌, അവന്‍ സ്വേച്ഛയാലല്ല തൊഴില്‍ ചെയ്യുന്നതു്‌, തൊഴില്‍ അവനു്‌ ബാഹ്യമായ ഒന്നായതിനാല്‍ അതു്‌ അവന്റേതല്ല, അവന്റെ സത്തയുടെ ഭാഗമല്ല, തൊഴില്‍ അവനെ ഭാഗ്യവാനാക്കുന്നില്ല, നിര്‍ഭാഗ്യവാനാക്കുന്നു, തൊഴില്‍ ആത്മബലിയാണു്‌, ആത്മപീഡനമാണു്‌ … … അങ്ങനെ പോകുന്നു തൊഴിലിനെതിരെ വാരിയെറിയുന്ന മാര്‍ക്സിയന്‍ മുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍!

“… … തത്വചിന്തയില്‍ അറിയേണ്ടതായ സത്യം, ഹെഗെലിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍, ഒരിക്കല്‍ കണ്ടെത്തിയാല്‍ കാണാപ്പാഠം പഠിക്കേണ്ട ആവശ്യം മാത്രമുള്ള, പൂര്‍ത്തീകരിക്കപ്പെട്ട ഏതാനും ഡോഗ്മാറ്റിക്ക് പ്രസ്താവനകളുടെ ഒരു ശേഖരമല്ല; സത്യം കുടികൊള്ളുന്നതു്‌ അറിയല്‍ എന്ന പ്രക്രിയയില്‍തന്നെയാണു്‌, പരമമായ സത്യം (absolute truth) എന്നു്‌ വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ബിന്ദുവില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു്‌, മുന്നോട്ടു്‌ പോകാന്‍ കഴിയാതെ, നേടിയെടുത്ത ആ അന്തിമസത്യത്തെപ്പറ്റി വിസ്മയപ്പെട്ടുകൊണ്ടു്‌ കൈകള്‍ മടിയില്‍ വച്ചു്‌ വിശ്രമിക്കുന്ന ഒന്നല്ല, ദീര്‍ഘകാലത്തിലെ വളര്‍ച്ചയിലൂടെ താഴെ നിന്നും മുകളിലെ പടികളിലേക്കു്‌ ആരോഹണം ചെയ്യുന്ന ശാസ്ത്രം. … … മനുഷ്യരാശിയുടെ അന്തിമവും സമ്പൂര്‍ണ്ണവുമായ ഒരു അവസ്ഥയിലെത്തി ലോകചരിത്രം പൂര്‍ത്തീകരിക്കപ്പെടുക എന്നതും സംഭവ്യമായ കാര്യമല്ല; സമ്പൂര്‍ണ്ണമായ ഒരു സമൂഹം, സമ്പൂര്‍ണ്ണമായ ഒരു രാഷ്ട്രം മുതലായവയെല്ലാം മനുഷ്യഭാവനയില്‍ മാത്രം നിലനില്‍ക്കാന്‍ കഴിയുന്ന കാര്യങ്ങളാണു്‌; അതിനു്‌ വിപരീതമായി, ഒന്നിനു്‌ പുറകെ ഒന്നായി സംഭവിക്കുന്ന ചരിത്രപരമായ അവസ്ഥകള്‍, താഴെനിന്നും മുകളിലേക്കുള്ള മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ അനന്തമായ വളര്‍ച്ചയിലെ നശ്വരമായ കോണിപ്പടികള്‍ മാത്രമാണു്‌. ഓരോ പടിയും ആവശ്യമാണു്‌, അഥവാ അതിന്റെ ഉത്ഭവത്തിനു്‌ കാരണഭൂതമായ കാലഘട്ടത്തിലും, അന്നത്തെ അനിവാര്യതകളിലും അതിനു്‌ നീതീകരണമുണ്ടു്‌. പക്ഷേ, കാലക്രമത്തില്‍ അതിന്റെ മടിത്തട്ടില്‍ നിന്നുതന്നെ പുതിയതും ഉന്നതവുമായ അനിവാര്യതകള്‍ രൂപമെടുക്കുമ്പോള്‍ അതു്‌ കാലഹരണപ്പെടുകയും നീതീകരണമില്ലാതാകുകയും കൂടുതല്‍ ഉയര്‍ന്ന പടിക്കുവേണ്ടി സ്ഥാനമൊഴിയുകയും ചെയ്യാതെ തരമില്ല. ഈ പുതിയ പടിയുടെയും വിധി കാലാന്തരത്തില്‍ ക്ഷയിക്കാനും നശിക്കാനും അതിനേക്കാള്‍ പുതിയതിനു്‌ രൂപം നല്‍കാനും അതിനുവേണ്ടി വഴിമാറാനുമാണു്‌. … … ഈ ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ ഫിലോസഫി അന്തിമവും പരമവുമായ സത്യത്തെസംബന്ധിച്ചുള്ള എല്ലാ സങ്കല്പങ്ങള്‍ക്കും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള എല്ലാ മാനുഷികാവസ്ഥകള്‍ക്കും അന്ത്യം കുറിക്കുന്നു. അന്തിമമോ, പരമമോ, വിശുദ്ധമോ ആയ ഒന്നിനും അതിന്റെ മുന്നില്‍ പിടിച്ചുനില്‍ക്കാനാവില്ല. നശ്വരതയാണതിന്റെ മുഖമുദ്ര. ചിന്തിക്കുന്ന മനസ്സിലെ പ്രതിഫലനം മാത്രമായ, ഇടതടവില്ലാത്ത രൂപമെടുക്കലും നശിക്കലും, താഴ്ന്നതില്‍ നിന്നും ഉയര്‍ന്നതിലേക്കുള്ള അവസാനമില്ലാത്ത വളര്‍ച്ചയുമല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനും അതിനു്‌ മുന്നില്‍ നിലനില്‍പ്പില്ല”. – (Friedrich Engels: Ludwig Feuerbach und der Ausgang der klassischen deutschen Philosophie)

ചരിത്രത്തിന്റെ കുത്തിയൊഴുക്കില്‍ മാര്‍ക്സിന്റെയെന്നല്ല, ആരുടെയും ‘ഉരുക്കുനിയമങ്ങള്‍ക്കു്‌’ പിടിച്ചുനില്‍ക്കാനാവില്ല എന്നറിയാന്‍ എംഗല്‍സ് ഇവിടെ വിവരിച്ചിരിക്കുന്ന ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ സിസ്റ്റത്തിന്റെ ഗതിയെ മാര്‍ക്സിന്റെയും (എംഗല്‍സിന്റെയും) ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ മെറ്റീരിയലിസത്തില്‍ പ്രയോഗിച്ചു്‌ നോക്കുക മാത്രമേ വേണ്ടൂ.

 

മുദ്രകള്‍: , , ,

മാര്‍ക്സിസവും മനുഷ്യത്വവും

ഏതുതരം രക്ഷാവാഗ്ദാനങ്ങളും മനുഷ്യര്‍ക്കു്‌ ആകര്‍ഷണീയമായി തോന്നുന്നവയാണു്‌. അവ കൂടുതല്‍ ചിന്തയുടെയൊന്നും ആവശ്യമില്ലാത്തവിധത്തിലും അവതരിപ്പിക്കപ്പെടാന്‍ കഴിയുന്നവയാണെങ്കില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും. സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്കു്‌ പോയ യേശു പാപികള്‍ക്കു്‌ നരകത്തിലേക്കും പാപമില്ലാത്തവര്‍ക്കു്‌ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്കും വിസ നല്‍കാനായി മേഘത്തില്‍ കയറി ഇന്നോ നാളെയോ മടങ്ങിവരും എന്നു്‌ രണ്ടായിരം വര്‍ഷങ്ങളിലൂടെ വിശ്വസിച്ചാലും മടുപ്പില്ലാതെ പിന്നെയും അതിനായി കാത്തിരിക്കുന്നവരാണു്‌ മനുഷ്യര്‍. ഒരിക്കല്‍ വിപ്ലവങ്ങളുടെ വിപ്ലവമായ ഒരു മഹാവിപ്ലവത്തിലൂടെ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം ലോകാധികാരം പിടിച്ചുപറ്റുമെന്നും അപ്പോള്‍ “നമ്മള്‍ കൊയ്യുന്ന വയലെല്ലാം നമ്മുടെതാകുമെന്നും” മറ്റുമുള്ള വാഗ്ദാനങ്ങള്‍ ചെറുമികള്‍ക്കും മനസ്സിലാക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളവയല്ല. അതിനാല്‍, അതുപോലൊരു സുവര്‍ണ്ണകാലത്തിനുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുക എന്നതു്‌ അവര്‍ക്കു്‌ അത്ര ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യം ആയിരിക്കാനും വഴിയില്ല.

മാര്‍ക്സിന്റെ കാലത്തെ ഇന്‍ഡസ്റ്റ്റിയല്‍ പ്രോലെറ്റേറിയറ്റില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, ഭാരതം പോലുള്ള ഒരു കാര്‍ഷികരാജ്യത്തില്‍ നാലുമൂടു്‌ കപ്പയും ഇത്തിരി പച്ചക്കറികളുമൊക്കെ നട്ടു്‌ ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്താന്‍ മാത്രമല്ല, അതു്‌ സാദ്ധ്യമാക്കിയതിനു്‌ ഈശ്വരനോടു്‌ നന്ദിപറയാനും ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങള്‍ക്കും കഴിയും, കഴിയുന്നുണ്ടു്‌. നേരേമറിച്ചു്‌, ഒരു ജോലിയില്ലാതെ വീട്ടുവാടക നല്‍കാനും, നിത്യാഹാരമായ റൊട്ടി വാങ്ങാനുമൊക്കെ നാലു്‌ ഭിത്തികള്‍ക്കുള്ളില്‍ ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്താന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരായിരുന്ന പത്തൊന്‍പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ യൂറോപ്പിലെ ഇന്‍ഡസ്റ്റ്റിയല്‍ പ്രോലെറ്റേറിയറ്റിനു്‌ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഇന്നു്‌, ചുരുങ്ങിയപക്ഷം (കമ്മ്യൂണിസം ഒരിക്കലും അധികാരത്തില്‍ വന്നിട്ടില്ലാത്ത) പശ്ചിമയൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലെങ്കിലും, മനുഷ്യര്‍ക്കു്‌ തൊഴിലില്ലായ്മാവേതനം, സോഷ്യല്‍ ഹെല്പ് മുതലായ സാമൂഹികമായ സുരക്ഷിതത്വം നിയമപരമായി ലഭ്യമാണു്‌. പ്രത്യയശാസ്ത്രം തങ്ങളുടെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കും പരിഹാരമേകും എന്ന സോഷ്യലിസ്റ്റ് സ്വപ്നവുമായി കാത്തിരിക്കാതെ മനുഷ്യാദ്ധ്വാനത്തിലൂടെ സമ്പദ്സമൃദ്ധി കൈവരിച്ച രാജ്യങ്ങള്‍. മാര്‍ക്സിന്റെ കാലത്തെ ക്യാപ്പിറ്റലിസമോ, ഇന്‍ഡസ്റ്റ്റിയല്‍ പ്രോലെറ്റേറിയറ്റോ ഇന്നു്‌ പശ്ചിമയൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ ഇല്ല. വിദ്യാഭ്യാസമോ തൊഴില്‍ പരിശീലനമോ ഇല്ലാതെ യാന്ത്രികമായി ജോലി ചെയ്തിരുന്ന പത്തൊന്‍പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം ഇന്നു്‌ എഞ്ചിനിയേഴ്സിനും, ടെക്നീഷ്യന്‍സിനും, തിയറി സഹിതമുള്ള തൊഴില്‍ പരിശീലനം ലഭിച്ച മറ്റെത്രയോ തൊഴിലാളിവിഭാഗങ്ങള്‍ക്കും വേണ്ടി വഴിമാറിക്കഴിഞ്ഞു. വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ഏതാനും മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകളുടെ തലയിലല്ലാതെ, പശ്ചിമയൂറോപ്പില്‍ ഇന്നു്‌ ഏതു്‌ മേഖലയിലാണു്‌ മുതലാളി തൊഴിലാളി എന്ന വ്യത്യാസം ദര്‍ശിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതു്‌? ആഹാരരീതികളില്‍? വസ്ത്രധാരണത്തില്‍? വ്യക്തികളും സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള ഇന്ററാക്ഷനുകളില്‍? മാര്‍ക്സിന്റെ എല്ലാ കണക്കുകൂട്ടലുകളെയും തെറ്റിച്ചുകൊണ്ടു്‌, പശ്ചിമയൂറോപ്പിലെ പഴയ പ്രോലെറ്റേറിയറ്റ് ദുരിതങ്ങളുടെ നടുക്കടലിലേക്കു്‌ വീണ്ടും വീണ്ടും താഴുകയായിരുന്നില്ല, അവര്‍ സമൂഹത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിലേയ്ക്കു്‌ ഇന്റഗ്രേറ്റ് ചെയ്യപ്പെടുകയായിരുന്നു.

മാര്‍ക്സിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ അതായിരുന്നു വിപ്ലവങ്ങളുടെ വിപ്ലവമായ തൊഴിലാളിവിപ്ലവം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നതിനുള്ള മുന്‍ നിബന്ധന: കൂടുതല്‍ ലാഭത്തിനു്‌ വേണ്ടിയുള്ള ചൂഷണത്തിനിടയില്‍ പ്രതിസന്ധികള്‍ പെരുകി ആന്തരികമായി സ്വയം നശിക്കുന്ന ക്യാപ്പിറ്റലിസം ഒരുവശത്തു്‌, ദുരിതങ്ങള്‍ പെരുകിപ്പെരുകി ഇനിയൊട്ടും പെരുകാനില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലെത്തുമ്പോള്‍ ഒരു പ്രകൃതിനിയമം പോലെ അനിവാര്യമായ സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിപ്ലവത്തിനു്‌ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ടു്‌ വിജയശ്രീലാളിതരാവുന്ന സര്‍വ്വലോകതൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം മറുവശത്തു്‌! രണ്ടുവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെയും പ്രവൃത്തി – ക്യാപ്പിറ്റലിസ്റ്റ് പ്രോലെറ്റേറിയറ്റിനെ അടിമയാക്കുന്നതും, പ്രോലെറ്റേറിയറ്റ് സഹികെട്ടു്‌ ഇനി സഹികെടാന്‍ സഹിയില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലെത്തുമ്പോള്‍ അന്തിമമായ വര്‍ഗ്ഗസമരത്തിനു്‌ കാഹളമൂതുന്നതും – നാച്ചുറല്‍ സയന്‍സിന്റെ മാതൃകയില്‍, ഉരുക്കുനിയമങ്ങളാല്‍ നയിക്കപ്പെടുന്ന പ്രകൃതിസഹജമായ അനിവാര്യതയാണു്‌! ഈ അനിവാര്യതയില്‍ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന തൊഴിലാളികളും മുതലാളികളും തമ്മില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നതു്‌ നിത്യമായ ശത്രുതയും വെറുപ്പും മാത്രം! ഈ ശത്രുതയ്ക്കും വെറുപ്പിനുമിടയില്‍ സമാധാനത്തിനോ നവീകരണങ്ങള്‍ക്കോ സ്ഥാനമൊന്നുമില്ല – ചുരുങ്ങിയതു്‌, ചരിത്രഗതിയുടെ മാര്‍ക്സിയന്‍ ശാസ്ത്രീയവീക്ഷണം അങ്ങനെയാണു്‌ നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നതു്‌!

മാര്‍ക്സിന്റെ കാലത്തുതന്നെ ട്രെയ്ഡ് യൂണിയനുകളുടെ മാതൃരാജ്യമായ ഇംഗ്ലണ്ടില്‍ തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങള്‍ മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനു്‌ വേണ്ടിയുള്ള നിയമനിര്‍മ്മാണങ്ങള്‍ ആരംഭിച്ചു്‌ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ, ലണ്ടനില്‍ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ടും മാര്‍ക്സിനു്‌ അതൊന്നും കാണേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ‘യന്ത്രങ്ങള്‍ പെരുകുമ്പോള്‍ ലാഭം കുറയും’ എന്ന തന്റെ ‘ഉരുക്കുനിയമം’ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതല്ല എന്നു്‌ സ്വയം മനസ്സിലാക്കിയിട്ടും അതു്‌ തിരുത്തുന്നതിനെക്കാള്‍ അതില്‍ത്തന്നെ മുറുകെപ്പിടിക്കാനായിരുന്നു മാര്‍ക്സിനിഷ്ടം.

ക്യാന്‍സര്‍ രോഗം ബാധിച്ച സിനിമാനടന്‍ ഇന്നസന്റിനു്‌ തന്നെ കൊണ്ടുപോയി വില്‍ക്കണം എന്ന ദൂതു്‌ അറിയിക്കാനായി യേശു ഒരു ദിവസം രാത്രി പത്തരയ്ക്കു്‌ ഒരു സുവിശേഷഘോഷകനു്‌ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്രെ! രോഗങ്ങളും ദുരിതങ്ങളും പരിഹരിക്കാനായി ദൈവങ്ങള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. ദൈവങ്ങള്‍ മനുഷ്യര്‍ക്കു്‌ കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ വരുത്തുന്നതുതന്നെ അങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു്‌ മനുഷ്യരോടുള്ള തന്റെ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു മാര്‍ഗ്ഗം എന്ന നിലയിലാണു്‌. ഇല്ലാത്ത കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ പരിഹരിക്കാനാവില്ലല്ലോ. ഈ ദൂതുമായി ഇന്നസന്റിനെ സമീപിച്ചപ്പോഴാണു്‌ രാത്രി ഒമ്പതരയ്ക്ക് അതേ യേശു ഇന്നസെന്റിന്റെ വീട്ടിലും ചെന്നിരുന്നെന്നും പന്ത്രണ്ടരയ്ക്കാണു്‌ തിരിച്ചുപോയതെന്നുമുള്ള വിവരം സുവിശേഷകന്‍ അറിയുന്നതു്‌. അതോടെ അയാള്‍ സ്ഥലം വിട്ടുപോലും! ഒരേസമയത്തു്‌ പല സ്ഥലങ്ങളില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാന്‍ കഴിയുന്നവനാണു്‌  യേശു എന്നൊരു നംബര്‍ ഘോഷകന്‍ എന്തുകൊണ്ടു്‌ ഇറക്കിയില്ല എന്നെനിക്കറിയില്ല. ഓവറാക്കണ്ട എന്നു്‌ കരുതിക്കാണും.

ലോകത്തില്‍ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്നു്‌ തോന്നിയാല്‍ അവയുടെ പരിഹാരത്തിനു്‌ ദൈവങ്ങള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും, ദൈവങ്ങള്‍ അവതരിക്കും, ദൈവങ്ങള്‍ക്കു്‌ സമയത്തിരക്കുണ്ടെങ്കില്‍ പ്രവാചകന്മാരെ അയക്കും, അതാണു്‌ നാട്ടുനടപ്പു്‌. അതുപോലെ, തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ ഭാവി സുരഭിലമാക്കുന്നതിനുവേണ്ടി അവതാരമെടുത്തവനാവണം മാര്‍ക്സ്. ഇതു്‌ ഞാന്‍ ഒരു അടിസ്ഥാനവുമില്ലാതെ പറയുന്നതല്ല. കാരണം, സാധാരണഗതിയില്‍, തീസിസ്, ആന്റിതെസിസ്, സിന്തെസിസ് എന്ന രീതിയിലുള്ള ലോകചരിത്രത്തിന്റെ ഹേഗെലിയന്‍ മാതൃകയിലുള്ള ഗതി, സിന്തെസിസില്‍ നിന്നും രൂപം കൊള്ളുന്ന മറ്റൊരു ആന്റിതെസിസിലൂടെ വീണ്ടും പുതിയൊരു സിന്തെസിസിലേക്കും അവിടെനിന്നു്‌ വീണ്ടും മറ്റൊരു ആന്റിതെസിസിലേക്കും … അങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്ന ഒരു തുടര്‍പ്രവൃത്തിയാണെന്നാണു്‌ കേട്ടിരിക്കുന്നതു്‌. ചലനാത്മകമായ ഒരു ലോകത്തില്‍ മറ്റെന്തെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിച്ചാല്‍ അതു്‌ അബദ്ധവുമായിരിക്കും. ചരിത്രഗതി സ്റ്റാഗ്നേഷനില്‍ എത്തിയാല്‍ പിന്നെ എന്തു്‌ ചരിത്രം, എന്തു്‌ ലോകം? പക്ഷേ, മാര്‍ക്സിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്കല്‍ മറ്റീരിയലിസത്തില്‍ അന്തിമവിപ്ലവത്തിലൂടെ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം അധികാരം സ്ഥാപിക്കുന്നതോടെ പിന്നെയൊരു ആന്റിതെസിസ് ആവശ്യമില്ലാത്തവിധം ഒരു നവ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ചരിത്രം രൂപമെടുക്കുമെന്നാണു്‌ കേള്‍ക്കുന്നതു്‌. അതുപോലൊരു ലോകത്തില്‍ ഇതുവരെയുള്ള പ്രകൃതിനിയമങ്ങള്‍ അസാധുവാകും. പ്രകൃതിനിയമങ്ങളെ അസാധുവാക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ശക്തിയെ ദൈവമെന്നോ, ചുരുങ്ങിയപക്ഷം പ്രവാചകന്‍ എന്നോ എങ്കിലും വിശേഷിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ടു്‌. സൂര്യനെ പിടിച്ചു്‌ നിര്‍ത്തുക, ഒറ്റരാത്രികൊണ്ടു്‌ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ പോയിവരിക മുതലായ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യണമെങ്കില്‍ ദൈവമോ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചകനോ ഒക്കെ ആയാലേ പറ്റൂ.

ഒരുപക്ഷേ, മാര്‍ക്സും ഒരവതാരമായിരിക്കാം. മാര്‍ക്സ് ലോകത്തിനു്‌ നല്‍കിയ വാഗ്ദാനങ്ങള്‍ ഈ നിഗമനത്തെ സാധൂകരിക്കുന്നവയാണു്‌. ഭാഗ്യത്തിനു്‌, ആ വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ തത്വചിന്താപരവും ‘ശാസ്ത്രീയവും’ ആയ ന്യായീകരണങ്ങള്‍ കുറിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന ‘ദസ് കാപ്പിറ്റലുകള്‍’ വായിച്ചു്‌ അവശരാവേണ്ട യാതൊരു ആവശ്യവും നോര്‍മല്‍ മോര്‍ട്ടലുകളായ മനുഷ്യര്‍ക്കില്ല. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്റ്റോയും ഭഗവദ്ഗീതയും ബൈബിളും ഖുര്‍ആനുമെല്ലാം വായിക്കുന്ന കാര്യവും അതുപോലെതന്നെ.  ഇത്തരം ‘കാപ്പിറ്റലുകള്‍’ വായിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി ഡസിന്‍സ്കി പറയുന്നതില്‍ കൂടുതല്‍ എന്തെങ്കിലും ഈ വിഷയത്തില്‍ പറയേണ്ടതുണ്ടെന്നു്‌ തോന്നുന്നില്ല.

“Capital is a tough nut to crack, opined Ignacy Daszyński, one of the best known socialist “people’s tribunes” around the turn of the 20th century, but anyhow he had not read it. But, he said, Karl Kautsky had read it, and written a popular summary of the first volume. He hadn’t read this either, but Kazimierz Kelles-Krauz, the party theoretician, had read Kautsky’s pamphlet and summarised it. He also had not read Kelles-Krauz’s text, but the financial expert of the party, Hermann Diamand, had read it and had told him, i.e. Daszynski, everything about it”.  (wikipedia)

അതുപോലെതന്നെയാണു്‌, മാര്‍ക്സിന്റെയും ഏംഗല്‍സിന്റെയും ഹിസ്റ്റോറിക്കല്‍ മെറ്റീരിയലിസം എന്ന ‘മതവും’:

“… …Benjamin suggested that, despite Marx’s claims to scientific objectivity, historical materialism was actually quasi-religious. Like the Turk, wrote Benjamin, “[t]he puppet called ‘historical materialism’ is always supposed to win. It can do this with no further ado against any opponent, so long as it employs the services of theology, which as everyone knows is small and ugly and must be kept out of sight. Benjamin’s friend and colleague Gershom Scholem would argue that Benjamin’s critique of historical materialism was so definitive that, as Mark Lilla would write, “nothing remains of historical materialism […] but the term itself.” – (wikipedia)

അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗത്തെ സഹായിക്കാനുള്ള മാര്‍ക്സിന്റെ അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹത്തെപ്പറ്റിയും, മനുഷ്യനെയും അവന്റെ ഭാവിയെപ്പറ്റിയുള്ള ഉത്കണ്ഠയെപ്പറ്റിയുമൊക്കെ ലോകപ്രശസ്തരായ തത്വചിന്തകരും സാഹിത്യകാരന്മാരും വരെ എഴുതിയിട്ടുണ്ടു്‌. പക്ഷേ, മാര്‍ക്സും എംഗല്‍സും അതൊക്കെ വായിച്ചാല്‍ അവര്‍ തലകുത്തിനിന്നു്‌ ചിരിക്കുമെന്നറിയാന്‍, അവര്‍ തമ്മില്‍ വ്യക്തിപരമായി നടത്തിയ എഴുത്തുകുത്തുകള്‍ പരിശോധിച്ചാല്‍ മതി. കൂറകള്‍, വൃത്തികെട്ട പട്ടികള്‍, കന്നുകാലികള്‍ തുടങ്ങിയ ‘പദവി’കളാണു്‌ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കാനായി അവയില്‍ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു്‌. ഹേഗെലിന്റെ ‘ഫിലോസഫി ഓഫ് ലോ’യുടെ വിമര്‍ശനത്തിന്റെ ആമുഖത്തില്‍  നിന്ദ്യരും, അപമാനിക്കപ്പെട്ടവരും, അടിമകളാക്കപ്പെട്ടവരും, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരുമൊക്കെയായ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ മോചനത്തിനുവേണ്ടി സമരം ചെയ്യാന്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്യുകയും മുതലക്കണ്ണീര്‍ ഒഴുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അതേ മാര്‍ക്സ്!

അല്പം മൃദുത്വവും സാഹോദര്യവുമൊക്കെ ആവശ്യപ്പെട്ട തൊഴിലാളികളെ മാര്‍ക്സിന്റെ ആഹ്വാനപ്രകാരം മുഖത്തടിച്ചപോലെ അവഹേളിച്ചതിനെപ്പറ്റി അഭിമാനപൂര്‍വ്വമാണു്‌ എംഗല്‍സ് മാര്‍ക്സിനു്‌ എഴുതുന്നതു്! “ഞാന്‍ അവരെ നല്ലപോലെ പപ്പുപറിച്ചു. ഓരോ വൈകുന്നേരങ്ങളിലും എതിര്‍പ്പു്‌ പ്രകടിപ്പിച്ചവരായ അഞ്ചു്‌, ആറു്‌, ഏഴു്‌ റാസ്കലുകളെയാണു്‌ ഞാന്‍ നിശബ്ദരാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നതു്‌ (ആരംഭത്തില്‍ അത്തരം ഒരു കൂട്ടം തന്നെ എനിക്കെതിരായി ഉണ്ടായിരുന്നു)”. നിങ്ങള്‍ക്കു്‌ വേണ്ടതു്‌ കമ്മ്യൂണിസമോ അതോ മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ ക്ഷേമമോ എന്നായിരുന്നത്രേ എംഗല്‍സ് അവരോടു്‌ ചോദിച്ചതു്‌!

1851-ന്റെ ആദ്യത്തില്‍, തമ്മില്‍ത്തമ്മില്‍ ‘തിരുത്താനാവാത്ത മൃഗങ്ങള്‍’ എന്നു്‌ മാര്‍ക്സും എംഗല്‍സും വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്ന കുറെ തൊഴിലാളികള്‍ പാര്‍ട്ടി വിട്ടുപോയപ്പോള്‍ തങ്ങളുടെ ശ്രേഷ്ഠതാവികാരത്തിനു്‌ പറ്റിയ പരിക്കില്‍ നിന്നും മോചനം നേടാനെന്നോണം എംഗല്‍സ് 1851 ഫെബ്രുവരി 13-നു്‌ മാര്‍ക്സിനെഴുതുന്നു:
“… … How can people like us, who shun official appointments like the plague, fit into a ‘party’? And what have we, who spit on popularity, who don’t know what to make of ourselves if we show signs of growing popular, to do with a ‘party’, i.e. a herd of jackasses who swear by us because they think we’re of the same kidney as they? Truly, it is no loss if we are no longer held to be the ‘right and adequate expression’ of the ignorant curs with whom we have been thrown together over the past few years.”

അനുയായികളെ നേടുന്നതിനു്‌ തടസ്സം വരാതിരിക്കാന്‍, തങ്ങളുടെ റാഡിക്കലായ ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ തൊഴിലാളികളോടു്‌ ഒരിക്കലും തുറന്നു്‌ പറയാതിരിക്കാന്‍ അവര്‍ രണ്ടുപേരും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. പാരീസിലെ തൊഴിലാളികള്‍ “കമ്മ്യൂണിസമോ അതോ മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ ക്ഷേമമോ തങ്ങള്‍ക്കു്‌ വേണ്ടതെന്നു്‌” തീരുമാനിക്കുന്നതിനായി എന്താണു്‌ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കമ്മ്യൂണിസം എന്നൊന്നു്‌ വിശദമാക്കാമോ എന്നു്‌ എംഗല്‍സിനൊടു്‌ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ താന്‍ നല്‍കിയ മറുപടിയെപ്പറ്റി 1846 ഒക്ടോബര്‍ 23-നു്‌ ഏംഗല്‍സ് മാര്‍ക്സിനു്‌ എഴുതുന്നു:
“… … Moreover, they first wanted to know what communism really was (these curs, who for years have called themselves communists and only deserted out of fear of Grün and Eisermann, these two last having used communism as a pretext for worming their way in among them!). Of course I did not allow myself to be caught by their amiable request to tell them, ignorant as they were, in 2 or 3 words what communism was. I gave them a highly simple definition which went as far as and no further than the foregoing points at issue, … …”

1864-ല്‍ ലണ്ടനില്‍ വച്ചു്‌ നടന്ന First International (International Workingmen’s Association)-ല്‍ ഉദ്ഘാടനപ്രസംഗം ചെയ്യാന്‍ ദീര്‍ഘനാളത്തെ ഒറ്റപ്പെടലിനു്‌ ശേഷം അവസരം ലഭിച്ച മാര്‍ക്സ് അവിടെ കമ്മ്യൂണിസവും, ക്യാപിറ്റലിസവും, വിപ്ലവവുമൊക്കെ ഒഴിവാക്കി, “പ്രൊഡക്ഷന്‍ മീന്‍സ്‌, സോഴ്സ് ഓഫ് ലൈഫ്‌, അന്തിമലക്ഷ്യമായ ഇകൊണോമിക് ഇമാന്‍സിപ്പേഷന്‍ മുതലായ ‘ഫ്രെയ്സുകള്‍’ നിരുപദ്രവകരമായ വിധത്തില്‍ വാരി വിതറുക മാത്രമാണു്‌ ചെയ്യുന്നതു്‌! ജനാധിപത്യവാദികള്‍, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍, സോഷ്യലിസ്റ്റുകള്‍, മോണര്‍ക്കിസ്റ്റുകള്‍, മതവിശ്വാസികള്‍, നിരീശ്വരവാദികള്‍, മുതലായ വിവിധതരക്കാര്‍ പങ്കെടുത്ത ആ മീറ്റിംഗില്‍ ഏതു്‌ മുഖംമൂടി ധരിക്കണമെന്നു്‌ മാര്‍ക്സിനു്‌ കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, എംഗല്‍സിനു്‌ അതിനെപ്പറ്റി എഴുതുമ്പോള്‍ മാര്‍ക്സിന്റെ മുഖംമൂടി അഴിഞ്ഞുവീഴുന്നു. “വര്‍ക്കേഴ്സ് മൂവ്മെന്റ്‌ ഇപ്പൊള്‍ എത്തിനില്‍ക്കുന്ന അവസ്ഥക്കു്‌ നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടു്‌ സ്വീകാര്യമായ വിധത്തില്‍ ആ കാര്യം (പ്രസംഗം) അവതരിപ്പിക്കുക എന്നതു്‌ വളരെ പ്രയാസമുള്ളതായിരുന്നു. ഉണര്‍ന്നെഴുന്നേറ്റ വര്‍ക്കേഴ്സ് മൂവ്മെന്റ് ഭാഷാപരമായ (നമ്മുടെ) പഴയ ധാര്‍ഷ്‌ട്യം അനുവദിക്കാന്‍ ഇനിയും സമയമെടുക്കും. … … സ്റ്റാറ്റ്യൂട്ടുകളുടെ പ്രിയാംബലില്‍ ഡ്യൂട്ടി, റൈറ്റ് എന്ന രണ്ടു്‌ ഫ്രെയ്സുകളും,  അതുപോലെതന്നെ, ട്രൂത്ത്, മൊറാലിറ്റി, ജസ്റ്റീസ് എന്നിവയും ഉള്‍ക്കൊള്ളിക്കാന്‍ ഞാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതനായി. പക്ഷേ, അവയെ അതുപോലുള്ള സ്ഥാനങ്ങളില്‍ ആണു്‌ പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നതു്‌ എന്നതിനാല്‍, അതുവഴി നമുക്കു്‌ ദോഷമൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല.”

ചരിത്രമെന്നതു്‌ ‘ലീനിയര്‍’ ആയ ഒരു പ്രതിഭാസമല്ല. അതു്‌ അനന്യമായ ഒന്നാണു്‌. ഒരു നിമിഷത്തിലെ ലോകമല്ല അതിനടുത്ത നിമിഷത്തിലേതു്‌. ഒരേ പുഴയില്‍ രണ്ടുപ്രാവശ്യം ഇറങ്ങാനാവില്ല എന്ന ഹെറക്ലൈറ്റസിന്റെ ഏകദേശം 2500 വര്‍ഷങ്ങള്‍ പഴക്കമുള്ള, ഇന്നും വലിഡിറ്റി നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത വാചകം ലോകത്തിന്റെ ഈ ചലനാത്മകതയാണു്‌ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതു്‌. പ്രവചിക്കാന്‍ ആവുന്നതല്ല ചരിത്രം. ഇന്നത്തെ ശാസ്ത്രജ്ഞാനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍, വേണ്ടത്ര ഡാറ്റ ലഭ്യമാണെങ്കില്‍, അനുയോജ്യമായ മേഖലകളില്‍, സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കലായ ചില ശാസ്ത്രീയ ‘പ്രവചനങ്ങള്‍’ സാദ്ധ്യമാവുമെന്നല്ലാതെ, ഹസ്തരേഖാശാസ്ത്രത്തിന്റെയും ഗൗളിശാസ്ത്രത്തിന്റെയും മാതൃകയിലുള്ള പ്രവചനം പ്രകൃതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ ലോകത്തിനു്‌ അന്യമാണു്‌. പ്രവചനാതീതമായ, എണ്ണമറ്റ ഘടകങ്ങളുടെ ഇന്ററാക്ഷന്‍ വഴി മാറ്റം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒന്നാണു്‌ ചരിത്രം. അല്ലാതെ, മാര്‍ക്സ് കരുതിയതുപോലെ ഇക്കോണമി എന്ന ഒരേയൊരു ഘടകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ യാന്ത്രികമായി, നേര്‍രേഖയില്‍ സംഭവിക്കുന്ന, ഏതെങ്കിലും ഒരു ‘സിദ്ധാന്തം’ ഉപയോഗിച്ചു്‌ അന്തിമമായി പ്രവചിക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല ലോകചരിത്രഗതി.

വേണമെന്നുള്ളവര്‍ക്കു്‌, മാര്‍ക്സും എംഗല്‍സും കൈമാറിയ ആയിരത്തിഅഞ്ഞൂറിലേറെ കത്തുകള്‍ വായിച്ചു്‌ അവയില്‍ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന അവരുടെ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗസ്നേഹത്തിന്റെയും മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗസ്നേഹത്തിന്റെയും കൂടുതല്‍ തെളിവുകള്‍ ശേഖരിക്കാവുന്നതാണു്‌.

ഒരുകാര്യം വ്യക്തമാക്കാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു: ഞാനൊരു ക്യാപിറ്റലിസ്റ്റല്ല, മാര്‍ക്സിസ്റ്റുമല്ല, ഒരിക്കലും ആയിരുന്നിട്ടുമില്ല. സാമൂഹികസമ്പദ്ഘടനയുടെ മിക്കവാറും പൂര്‍ണ്ണമായ നിയന്ത്രണം കമ്പോളശക്തികളുടെ കൈകളിലേയ്ക്കു്‌ ഏല്പിച്ചുകൊടുക്കുന്ന ക്യാപിറ്റലിസവും, വര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള സന്ധിയില്ലാസമരത്തിലൂടെ ഒരു വര്‍ഗ്ഗരഹിതസമൂഹം കെട്ടിപ്പടുക്കാം എന്നു്‌ വ്യാമോഹിക്കുന്ന മാര്‍ക്സിസവും ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെത്തിനില്‍ക്കുന്ന ഇന്നത്തെ ലോകത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങളുടെ പരിഹാരത്തിനു്‌ അനുയോജ്യമല്ലെന്നു്‌ വിശ്വസിക്കുന്നവനാണു്‌ ഞാന്‍. ആദ്യത്തേതില്‍ കമ്പോളശക്തി എന്നതു്‌ തത്വത്തില്‍ അനിയന്ത്രിതമായതിനാല്‍ കമ്പോളസഹജമായ അത്യാര്‍ത്തിയുടെ കൈകളിലെ ഒരു കളിപ്പന്തായി സമൂഹം മാറുമെന്നതിനാലും, രണ്ടാമത്തേതില്‍ വര്‍ഗ്ഗസമരം ഫലത്തില്‍ സമൂഹത്തെ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിക്കുന്നതു്‌ ഒരു ന്യൂനപക്ഷം പാര്‍ട്ടിഭാരവാഹികളുടെ അനിയന്ത്രിതമായ സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിന്റെ കീഴില്‍ ആയിരിക്കുമെന്നതിനാലും ഈ രണ്ടു്‌ വ്യവസ്ഥിതികളും സമൂഹത്തെ നയിക്കുന്നതു്‌, പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ നിന്നുകൊണ്ടു്‌ വിലയിരുത്തിയാല്‍, അരക്ഷിതാവസ്ഥയിലേക്കായിരിക്കും. കഴിഞ്ഞ നൂറ്റന്‍പതു്‌ വര്‍ഷങ്ങളിലെ ക്യാപിറ്റലിസത്തിന്റെയും കമ്മ്യൂണിസത്തിന്റെയും ഗതി ഈ നിഗമനത്തിന്റെ സാധുത്വത്തിനു്‌ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നുണ്ടു്‌.

 

മുദ്രകള്‍: , , ,