RSS

Category Archives: ബൈബിള്‍

ആദാമിന്റെ അയല്‍നാട്ടുകാര്‍

ആദാമിനു് അയല്‍നാട്ടുകാരോ? ഇതെന്തു് കഥ? ആറു് ദിവസങ്ങള്‍ കൊണ്ടു് സകല പ്രപഞ്ചത്തെയും, ജലജീവികളെയും, പറവജാതികളെയും, കരയിലെ ജന്തുക്കളെയും അവയ്ക്കൊക്കെ മകുടം ചാര്‍ത്താനായി ആദാം എന്ന മനുഷ്യനെയും, സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നില്ലേ ദൈവം? ആദാം ഒച്ചയും ബഹളവുമൊന്നും ഉണ്ടാക്കാതെ ഒറ്റക്കിരിക്കുന്നതു് കണ്ട ദൈവം ആ ഒരു കുറവു് പരിഹരിക്കാന്‍ അവന്റെ ഇടത്തുവശത്തെ ഒരു വാരിയെല്ലുകൊണ്ടുതന്നെ ഹവ്വ എന്ന സ്ത്രീയേയും സൃഷ്ടിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ അവസാനത്തെ സൃഷ്ടി ആയിരുന്നു ഹവ്വ! അതോടെ ദൈവത്തിനു് സ്വൈര്യമായി. പക്ഷേ, അതുവഴി പുരുഷനു് ലഭിച്ചതു് സ്വൈര്യമോ സ്വൈര്യക്കേടോ എന്നതു് അന്നുമുതല്‍ ഇന്നുവരെ പരിഹാരമില്ലാതെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വിഷയമാണുതാനും!

“മേല്‍പ്പടി” ജനുസ്സുകള്‍ രണ്ടും കൂടി ചില കൊസ്രാക്കൊള്ളി ഒപ്പിച്ചതിനാല്‍ ദൈവം അവരെ പറുദീസയില്‍ നിന്നും ചാടിച്ചു് വിടുന്നു. പഠിച്ച പ്രാര്‍ത്ഥനയും ചൊല്ലി അടങ്ങിയൊതുങ്ങി ഇരിക്കാന്‍ എന്നിട്ടും അവറ്റകള്‍ തയ്യാറില്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ അവര്‍ക്കു് അധികം താമസിയാതെ രണ്ടു് മക്കളും ജനിക്കുന്നു. സുഖപ്രസവമായിരുന്നതിനാല്‍ വയറ്റാട്ടിയുടെ ആവശ്യം വന്നില്ല, ഭാഗ്യം! മൂത്തവന്‍ കയീന്‍. ദൈവത്തിന്റെ യാതൊരു ഗുണവുമില്ലാത്ത ഒരു ദ്രോഹി! നീചനും ദുഷ്ടനും കുശുമ്പനുമായിരുന്ന അവന്‍ കര്‍ഷകനായിത്തീര്‍ന്നു. ഇളയവന്‍ ഹാബേല്‍. നല്ലവരില്‍ നല്ലവനായ ഒരു മാലാഖപ്പയ്യന്‍! അസൂയയോ കുശുമ്പോ ഒന്നും തൊട്ടുതീണ്ടിയിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ശുദ്ധഹൃദയന്‍. ആടു് മേയ്ക്കലായിരുന്നു ജോലി.

വിളവെടുപ്പു് സമയത്തു് കയീന്‍ ചൊറിയുന്ന കുറേ ചേനയും ചേമ്പും ധാന്യങ്ങളുമൊക്കെ ദേവാലയത്തിലെത്തിക്കുന്നു. പൊരിച്ച ഇറച്ചി ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ദൈവം ആദാമിന്റെ ‘ഭാഷയില്‍’ പറഞ്ഞു: “ആര്‍ക്കുവേണം നിന്റെ കുമ്പളങ്ങേം കാച്ചിലും. വേണോങ്കി നീ തന്നെ കൊണ്ടോയി തിന്നോ!” അതേസമയം ഹാബേല്‍ തന്റെ ആട്ടിന്‍കൂട്ടത്തിലെ കടിഞ്ഞൂലുകളില്‍നിന്നും, അവയുടെ ‘മേദസ്സില്‍’ നിന്നുതന്നെ ഒരു വഴിപാടു് ദേവാലയത്തില്‍ എത്തിക്കുന്നു. അതു് കണ്ടപ്പോള്‍ ദൈവത്തിനു് സന്തോഷമായി: “മിടുക്കന്‍! നീയാണ്‍ടാ മോന്‍! നിന്നിലും, നിന്റെ മാംസവഴിപാടിലും ഞാന്‍ പ്രസാദിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്നും പറഞ്ഞു് ദൈവം മാംസവുമെടുത്തു് സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്കു് പോയി. ആദാമും കുടുംബവുമായി നാലു് മനുഷ്യരല്ലാതെ, പുരോഹിതന്മാരോ, മറ്റാരെങ്കിലുമോ ലോകത്തിലില്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ ഇറച്ചി അവിടെ ഇരുന്നാല്‍ ഒന്നുകില്‍ ചീഞ്ഞുനാറും, അല്ലെങ്കില്‍ പട്ടിതിന്നും. ഇന്നത്തെപ്പോലെ പൂട്ടും കെട്ടും ഫ്രിഡ്ജുമൊക്കെയുള്ള വലിയ ബസിലിക്കകളൊന്നും അന്നുണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ടു്, വേഗം സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെത്തിച്ചാല്‍ കേടാവുന്നതിനു് മുന്‍പു് തനിക്കും മാലാഖമാര്‍ക്കുമൊക്കെ ഒരുമിച്ചു് കറിവച്ചോ, പൊരിച്ചോ ഒക്കെ കഴിക്കാമെന്നു് ദൈവം കരുതി.

കയീന്റെ മനസ്സില്‍ ഇതൊരു പകയായി പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. മറ്റു് പോംവഴി ഒന്നും കാണാതിരുന്നതിനാല്‍ അവന്‍ ഹാബേലിനെ ചുമ്മാ അങ്ങു് തല്ലിക്കൊന്നു! ദൈവത്തെ മാംസവഴിപാടു് നല്‍കി സന്തോഷിപ്പിച്ചതിനു് ഹാബേലിനു് കിട്ടിയ പ്രതിഫലം നോക്കണേ! പാവം ഹാബേല്‍! അന്നു് പക്ഷേ കൊന്നതേ ഉള്ളു. ഇന്നാണെങ്കില്‍ പള്ളീലച്ചന്മാര്‍ അവനെ തെമ്മാടിക്കുഴിയില്‍ ശവമടക്കുകയും ചെയ്തേനെ! അതാണു് ‘മതനീതി’ എന്ന വാക്കിനു് മതതത്വശാസ്ത്രത്തിലെ ഇന്നത്തെ അര്‍ത്ഥം!

നല്ലവരെയല്ല, ദ്രോഹികളെയും പാപികളെയുമൊക്കെയാണു് നശിപ്പിക്കേണ്ടതെന്ന തിരിച്ചറിവു് ഒരുപാടു് നാള്‍ കഴിഞ്ഞു് നോഹയുടെ കാലത്താണു് ദൈവത്തിനുണ്ടാവുന്നതു്. ലോകത്തിലെ മുഴുവന്‍ മനുഷ്യരും ‘കുഞ്ഞുങ്ങളടക്കം’ പാപികളായിത്തീര്‍ന്ന അക്കാലത്തു് അവരെ കൊല്ലാനാണു് ഭൂമി മുഴുവന്‍ മുങ്ങുവാന്‍ തക്ക ഒരു പ്രളയം ദൈവം സംഘടിപ്പിച്ചതു്. ‘നീ കൊല ചെയ്യരുതു്’ എന്ന തോന്നല്‍ പിന്നേയും കുറെനാള്‍ കഴിഞ്ഞു് മോശെയുടെ കാലത്താണു് ദൈവത്തിനുണ്ടാവുന്നതു്. കാലും കയ്യും മാറ്റി വയ്ക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ എളുപ്പം അഭിപ്രായം മാറ്റാന്‍ കഴിയും. പ്രത്യേകിച്ചും അതുവഴി ‘മാറ്റാരെ’ തോല്പിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്നുണ്ടെങ്കില്‍! അതിപ്പോ മനുഷ്യന്റെ കാര്യത്തിലായാലും ദൈവത്തിന്റെ കാര്യത്തിലായാലും വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല.

എന്തായാലും, ‘പിള്ളേരുടെ’ കളി കാര്യമായി എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ദൈവം കുപിതനായി കയീനെ ‘get out’ അടിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ കയീന്‍ നല്‍കുന്ന മറുപടിയും, അവന്റെ പില്‍ക്കാലജീവിതവും ഇവര്‍ നാലുപേര്‍ അല്ലാതെ മറ്റു് മനുഷ്യരും അക്കാലത്തു് ലോകത്തില്‍ ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നതിന്റെ സംശയരഹിതമായ തെളിവുകളാണു്.

അനുജനെ കൊന്നതിന്റെ പേരില്‍ ദൈവം കയീനെ ശാസിച്ചു് പുറത്താക്കുമ്പോള്‍ കയീന്‍ പറയുന്നു: “ഇതാ നീ ഇന്നു് എന്നെ ആട്ടിക്കളയുന്നു; ഞാന്‍ തിരുസന്നിധിവിട്ടു് ഒളിച്ചു് ഭൂമിയില്‍ ഉഴലുന്നവന്‍ ആകും; ആരെങ്കിലും എന്നെ കണ്ടാല്‍ എന്നെ കൊല്ലും.”

ഹാബേല്‍ മരിച്ചസ്ഥിതിക്കു് ആദാമും ഹവ്വയുമല്ലാതെ മറ്റു് മനുഷ്യര്‍ ലോകത്തില്‍ ഇല്ലെങ്കില്‍ കയീനെ ആരു് കൊല്ലാന്‍? അവന്‍ ആരില്‍നിന്നും ഒളിക്കാന്‍? എന്നിട്ടും ദൈവമായ യഹോവ കയീനെ കാണുന്നവര്‍ ആരും അവനെ കൊല്ലാതിരിക്കാനായി അവനൊരു അടയാളം വയ്ക്കുകയും, ആരെങ്കിലും അവനെ കൊന്നാല്‍ അവനു് ‘ഏഴിരട്ടി’ പകരം കിട്ടുമെന്നു് അരുളിച്ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. ‘ഏഴിരട്ടി പകരം’ എന്നാല്‍ എന്താണെന്നു് എനിക്കറിയില്ല. ഏഴു് പ്രാവശ്യം കൊല്ലുമെന്നായിരിക്കും. മറ്റാരുമില്ലാത്ത ലോകത്തില്‍ ആരു് കാണാനാണു് ദൈവം അവനൊരു അടയാളം വയ്ക്കുന്നതു്? ആര്‍ക്കാണു് ദൈവം ഏഴിരട്ടി പകരം ചെയ്തു് പക വീട്ടുന്നതു്?

അങ്ങനെ, യഹോവയുടെ സന്നിധിയില്‍നിന്നു് പുറപ്പെടുന്ന കയീന്‍, ഏദെനു് കിഴക്കു് ‘നോദ്‌’ എന്ന ദേശത്തു് ചെന്നു് പാര്‍ക്കുന്നു. അവിടെവച്ചു് കയീന്‍ തന്റെ ‘ഭാര്യയെ’ പരിഗ്രഹിക്കുകയും, അവള്‍ ഗര്‍ഭം ധരിച്ചു് ഹാനോക്കിനെ പ്രസവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കയീന്‍ ഒരു പട്ടണം പണിതു് അതിനു് തന്റെ മകന്റെ പേരായ ‘ഹാനോക്‌’ എന്നു് പേരിടുന്നു. അവന്റെ തലമുറകള്‍ ആദാമിന്റെ വംശാവലിയുമായി ബന്ധമില്ലാതെ മറ്റൊരു സ്വതന്ത്ര ശാഖയായി വളര്‍ച്ച പ്രാപിക്കുന്നു. ആദാമിനും ഹവ്വയ്ക്കും മൂന്നാമതു് ജനിക്കുന്ന ശേത്തിന്റെ പിന്‍ഗാമികളാണു് ആദാമിന്റെ വംശപാരമ്പര്യമായി ബൈബിളില്‍ വര്‍ണ്ണിക്കപ്പെടുന്നതു്. ആദാം, ശേത്ത്,… നോഹ,… അബ്രാഹാം, യിസഹാക്ക്‌, യാക്കോബ്‌,… ദാവീദ്‌, ശലോമോന്‍,… യോസേഫ്, യേശു,… കേരളാകോണ്‍ഗ്രസ്…!

അതായതു്, ആദാമിന്റെ കാലത്തുതന്നെ മറ്റു് ദേശങ്ങളും, അവിടെ കൊലപാതകം പോലുള്ള കുറ്റങ്ങള്‍ ശിക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്നു് അറിയാന്‍ മാത്രമെങ്കിലും സാംസ്കാരികമായി വളര്‍ച്ച പ്രാപിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യരും ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം. കയീന്റെ ഭാര്യയും ഒരു ‘നോദ്‌ ദേശക്കാരി’ ആയിരുന്നിരിക്കാനാണു് മിക്കവാറും സാദ്ധ്യത.

(ആധാരം: ഉല്‍പത്തി നാലാം അദ്ധ്യായം)

 
3അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on ഫെബ്രുവരി 14, 2008 in ബൈബിള്‍, മതം

 

മുദ്രകള്‍: , , ,

ഗുസ്തിക്കാരനായ യഹോവ

യഹൂദജനത്തിനു് യിസ്രായേല്‍ എന്നപേരു് കിട്ടിയതെങ്ങനെയെന്നറിയാത്തവര്‍ക്കായിട്ടാണിതു്. ദൈവമായ യഹോവയും യാക്കോബുമായി നടന്ന ഒരു ഗുസ്തിയില്‍ പരാജയപ്പെട്ട യഹോവ യാക്കോബിനു് നല്‍കിയ പുതിയ പേരാണതു്. ഈ യാക്കോബിനു് രണ്ടു് ഭാര്യമാരിലും, അവരുടെ ദാസിമാരിലുമായി ജനിച്ച പന്ത്രണ്ടു് മക്കളാണു് പില്‍ക്കാലത്തു് യിസ്രായേലിന്റെ പന്ത്രണ്ടു് ഗോത്രങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാരായിത്തീരുന്നതു്.

പുത്രകളത്രാദികളും, ആടുമാടൊട്ടകങ്ങളുമായി ഹാരാനില്‍നിന്നും സ്വന്തനാട്ടിലേക്കു് മടങ്ങുന്നവഴി, അവരെയെല്ലാം നദിക്കക്കരെ എത്തിച്ചശേഷം, ഇക്കരെ യാക്കോബു് ഒറ്റയ്ക്കാവുന്നു. അപ്പോള്‍ ഒരു പുരുഷന്‍ ഉഷസ്സാകുവോളം അവനോടു് മല്ലുപിടിക്കുന്നു. അതു് ദൈവമായിരുന്നു! യാക്കോബു് അതറിഞ്ഞില്ലെന്നു് മാത്രം! താന്‍ ജയിക്കില്ല എന്നറിയുമ്പോള്‍ അവന്‍ യാക്കോബിന്റെ ‘തുടയുടെ തടം’ തൊടുന്നു. തുടയുടെ തടം ഉളുക്കിപ്പോയിട്ടും യിസഹാക്കു് പിടി വിടുന്നില്ല! “എന്നെ വിടുക ഉഷസ്സു് ഉദിക്കുന്നുവല്ലോ” എന്നു് ദൈവം! വല്ലവരും കണ്ടാല്‍ എന്തു് കരുതും എന്നാവാം ഒരുപക്ഷേ ദൈവം ചിന്തിച്ചതു്. “നീ എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചല്ലാതെ ഞാന്‍ നിന്നെ വിടുകയില്ല” എന്നു് യാക്കോബു്! “നീ ദൈവത്തോടും മനുഷ്യരോടും മല്ലുപിടിച്ചു് ജയിച്ചതുകൊണ്ടു് നിന്റെ പേര്‍ ഇനി യാക്കോബു് എന്നല്ല, ‘യിസ്രായേല്‍’ എന്നു് വിളിക്കപ്പെടും” എന്നു് ദൈവം അനുഗ്രഹിക്കുമ്പോള്‍ യാക്കോബു് പിടിവിടുന്നു. രക്ഷപെട്ട ദൈവം ശ്വാസം നേരേ വിടുന്നു! യാക്കോബു് ആ പുരുഷനോടു് പേരു് ചോദിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, “നീ എന്റെ പേരു് ചോദിക്കുന്നതെന്തു്?” എന്ന മറുചോദ്യമാണു് യഹോവയുടെ മറുപടി! (പിന്നീടൊരിക്കല്‍ മോശെയോടു് പറയുന്നപോലെ “ഞാനാകുന്നവന്‍ ഞാനാകുന്നു” എന്നും മറ്റുമുള്ള high qualified മറുപടി പറഞ്ഞു് തുടയുടെ തടം ഉളുക്കിയിരിക്കുന്ന യാക്കോബിനെ കൂടുതല്‍ വിഷമിപ്പിക്കണ്ട എന്നു് വേണമെങ്കില്‍ ദൈവം കരുതിക്കാണും!) “ഞാന്‍ ദൈവത്തെ മുഖാമുഖമായി കണ്ടിട്ടും എനിക്കു് ജീവഹാനി വന്നില്ല” എന്നു് പറഞ്ഞു് ആ സ്ഥലത്തിനു് യാക്കോബു് ‘പെനീയേല്‍’ എന്നു് പേരിടുന്നു. തുടയുടെ തടത്തിന്റെ ഉളുക്കുമൂലം യാക്കോബു് മുടന്തിനടക്കേണ്ടിവരുന്നു. യഹോവ യാക്കോബിന്റെ തുടയുടെ തടം തൊട്ടതിനാല്‍, യിസ്രായേല്‍മക്കള്‍ തുടയുടെ തടത്തിലെ ഞരമ്പു് തിന്നാറില്ലത്രേ! അവര്‍ മനുഷ്യമാംസം തിന്നാറുണ്ടെന്നു് തോന്നുന്നില്ലാത്തതിനാല്‍, ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു് മൃഗങ്ങളുടെ തുടയുടെ തടത്തിലെ ഞരമ്പായിരിക്കണം.

(അന്നത്തെ യഹോവ തന്നെയാണു് ഇന്നത്തേയും യഹോവ എന്നു് എപ്പോഴുമല്ലെങ്കിലും, ഇടക്കെങ്കിലും ഓര്‍ത്തിരുന്നാല്‍ ചില പഴയ തെറ്റിദ്ധാരണകള്‍ ഉപേക്ഷിക്കാനും, പുതിയ തെറ്റിദ്ധാരണകള്‍ രൂപമെടുക്കാതിരിക്കാനും ചിലപ്പോള്‍ സഹായിച്ചേക്കാം!)

യാക്കോബിന്റെ കഥ വായിച്ചാല്‍ യഹോവയില്‍ വലിയവനെ പോലും തോല്‍പ്പിച്ചു് അനുഗ്രഹം വാങ്ങാന്‍ കഴിവുള്ളവനാണു് അവനെന്നു് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയും. വിശ്വാസികളുടെ പിതാവു് എന്നറിയപ്പെടുന്ന അബ്രാഹാമിന്റെ മകനായ യിസഹാക്കിന്റെ രണ്ടു് മക്കളില്‍ ഇളയവനായിരുന്നു യാക്കോബു്. മൂത്തവന്‍ ഏശാവു് നായാട്ടുകാരനായിരുന്നതിനാല്‍, വേട്ടയിറച്ചിയില്‍ തല്‍പരനായിരുന്ന യിസഹാക്കു് അവനെ കൂടുതല്‍ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ അമ്മയായിരുന്ന റെബേക്കയ്ക്കു് യാക്കോബിനോടായിരുന്നു കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടം. വൃദ്ധനും അന്ധനുമായപ്പോള്‍ ചാവുന്നതിനു് മുന്‍പു് ഒരിക്കല്‍ കൂടി കാട്ടിറച്ചി തിന്നാനുള്ള ആഗ്രഹം അവന്‍ ഏശാവിനെ അറിയിക്കുന്നു. മൂത്തമകന്‍ വേട്ടക്കു് പോയ തക്കം നോക്കി റെബേക്ക നല്ല രണ്ടു് കോലാട്ടിന്‍ കുട്ടികളെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ രുചിക്കനുസൃതം പാകം ചെയ്തു് യാക്കോബിന്റെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തുവിടുന്നു. ഏശാവു് ദേഹം മുഴുവന്‍ രോമംകൊണ്ടു് മൂടിയവനായിരുന്നതിനാല്‍, അവള്‍ അവന്റെ കയ്യും കഴുത്തും ആട്ടിന്‍തോല്‍ കൊണ്ടു് പൊതിയുകയും, ഏശാവിന്റെ വിശേഷവസ്ത്രം ധരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. “ഇത്രവേഗം വേട്ടയിറച്ചി കിട്ടിയോ?” എന്ന അപ്പന്റെ ചോദ്യത്തിനു് “യഹോവ ഒരു കാട്ടുമൃഗത്തെ എന്റെ നേര്‍ക്കു് വരുത്തിത്തന്നു” എന്ന മറുപടിയും! (ആവശ്യത്തിനു് ഉപയോഗിക്കാനല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെയെന്തിനാണു് ദൈവനാമം?) “ശബ്ദം യാക്കോബിന്റെ ശബ്ദം, കൈകള്‍ ഏശാവിന്റെ കൈകള്‍ തന്നെ. നീ എന്റെ മകനായ ഏശാവു് തന്നെയോ?” “അതേ” എന്നു് മറുപടി! എന്നിട്ടും സംശയം തീരാഞ്ഞിട്ടാവാം യിസഹാക്കു് വസ്ത്രം കൂടി മണത്തുനോക്കി ഏശാവുതന്നെ എന്നു് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നു. അങ്ങനെ, മകന്റെ കയ്യിലെ രോമവും ആട്ടിന്‍രോമവും തമ്മില്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയാത്തത്ര അന്ധനും വൃദ്ധനുമായിരുന്ന പിതാവിനെ അമ്മയുടെ സഹായത്തോടെ ചതിച്ചു് അനുഗ്രഹം വാങ്ങിയവനാണു് യാക്കോബു്. ക്ഷീണിച്ചു് വിശന്നു് വീട്ടിലെത്തിയ ഏശാവിനു് ചുവന്ന പായസം വിറ്റു് ജ്യേഷ്ഠാവകാശം പണ്ടേതന്നെ ഒപ്പിച്ചിരുന്നു! ചുവന്ന പായസം കുടിച്ചതുകൊണ്ടു് അവനു് ‘ഏദോം’ (ചുവന്നവന്‍) എന്നു് പേരുമായി!

തന്മൂലം, അപ്പന്റെ മരണശേഷം യാക്കോബിനെ കൊല്ലാന്‍ ഏശാവു് തീരുമാനിക്കുന്നു. വിവരമറിഞ്ഞ അമ്മ, യാക്കോബിനെ തന്റെ സഹോദരനായ ലാബാന്റെ നാടായ ഹാരാനിലേക്കു് അയക്കുന്നു. ലാബാന്റെ രണ്ടു് പുത്രിമാരില്‍ മൂത്തവളായ ലേയയുടെ കണ്ണുകള്‍ ശോഭ കുറഞ്ഞതായിരുന്നു. ഇളയവളായ റാഹേല്‍ സുന്ദരിയും, മനോഹരരൂപിണിയും! റാഹേലിനെ ഭാര്യയായി ലഭിക്കാന്‍ ലാബാനുവേണ്ടി ഏഴുവര്‍ഷം ജോലിചെയ്യാമെന്നു് യാക്കോബു് ഒരു agreement ചെയ്യുന്നു. ഏഴുവര്‍ഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ലാബാന്‍ നാട്ടുകാര്‍ക്കു് കല്യാണവിരുന്നൊക്കെ നല്‍കുന്നുണ്ടെങ്കിലും രാത്രിയില്‍ യാക്കോബിന്റെ കിടപ്പറയിലേക്കു് റാഹേലിനു് പകരം ലേയയെയാണു് അയാള്‍ തള്ളിവിടുന്നതു്. “ഇരുട്ടില്‍ എല്ലാ പൂച്ചകളും ഇരുണ്ടതായതിനാല്‍” ലേയയുടെ കണ്ണുകളുടെ ശോഭക്കുറവു് അന്നേരം യാക്കോബിന്റെ കണ്ണില്‍ പെടുന്നില്ല. നേരം വെളുത്തു് “മഞ്ജുഭാഷിണീ, മണിയറവീണയില്‍ മയങ്ങിയുണരുന്നതേതൊരു…” എന്നൊരു മൂളിപ്പാട്ടുമായി പുയ്യാപ്ല കണ്ണുതുറന്നപ്പോഴാണു്, മൊഞ്ചത്തിപ്പെണ്ണു് മഞ്ചത്തിലെത്തിയതു് തഞ്ചത്തിലായിരുന്നു എന്ന ഭീകരസത്യം അറിയുന്നതു്! തന്ത്രശാലിയായ ലാബാന്‍ (റെബേക്കയുടെയല്ലേ ആങ്ങള!) യാക്കോബിനേക്കൊണ്ടു് റാഹേലിനുവേണ്ടി വീണ്ടും ഏഴുവര്‍ഷം ജോലി ചെയ്യിക്കുന്നു. “ഏതായാലും നനഞ്ഞു, എന്നാല്‍ പിന്നെ ശരിക്കും കുളിച്ചേക്കാം” എന്ന തോതില്‍ യാക്കോബു് ഭാര്യമാരുടെ ദാസിമാരായിരുന്ന ബില്‍ഹാ, സില്‍പ എന്നിവരേയും ഭാര്യമാരായി എടുക്കുന്നു. എല്ലാവരും കൂടി പന്ത്രണ്ടു് പുത്രന്മാരേയും, ദീനാ എന്നൊരു മകളേയും യാക്കോബിനു് സമ്മാനിക്കുന്നു. മക്കളില്ല എന്ന പേരില്‍ ആടുകളെ മേയ്ക്കാന്‍ ആളില്ലാതാവരുതു്!

ഏതാണ്ടു് സൗദി അറേബ്യയിലെ ധനികകുടുംബങ്ങളിലെ അവസ്ഥ! മെക്കയിലെ ദേവാലയത്തിന്റെ നവീകരണം അടക്കമുള്ള construction works ചെയ്തു് കോടീശ്വരനായവനായിരുന്നു ഒസാമാ ബിന്‍ ലാദന്റെ പിതാവു്. എത്രയോ ഭാര്യമാര്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ അന്‍പതിലേറെ മക്കളില്‍ പതിനേഴാമത്തവനാണത്രേ ഒസാമ!

ഇനി പറയൂ: ദൈവത്തെ ഗുസ്തിയില്‍ തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ യാക്കോബിനേക്കാള്‍ യോഗ്യന്‍ ആര്‍? അതുകൊണ്ടു് യാക്കോബിന്റെ യോഗ്യതകള്‍ മുഴുവന്‍ ഇവിടെ വിവരിച്ചു എന്നു് കരുതരുതു്. എന്തെങ്കിലും തമാശ വായിക്കണം എന്നു് തോന്നുമ്പോള്‍ പഴയനിയമം വായിച്ചാല്‍ നിരാശപ്പെടേണ്ടി വരില്ല. ഞാന്‍ പള്ളിയില്‍ പോകാറില്ലാത്തതും അതുകൊണ്ടുതന്നെ – ചില കാര്യങ്ങള്‍ കാണുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും എനിക്കു് ചിരി നിയന്ത്രിക്കാന്‍ കഴിയാറില്ല.

 
9അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on ഫെബ്രുവരി 6, 2008 in ബൈബിള്‍, മതം

 

മുദ്രകള്‍: , , ,

വിശുദ്ധപൗലോസിന്റെ സ്ത്രീവിരോധം

മതങ്ങളില്‍ പൊതുവേയും, കത്തോലിക്കാസഭയില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും, സ്ത്രീകള്‍ ‘വിലകുറഞ്ഞ’ മനുഷ്യരായി വീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാനും, നോമ്പുനോക്കാനും, കുമ്പസാരിക്കാനും, അടുക്കളപ്പണിയും തോട്ടപ്പണിയും ചെയ്യാനുമൊക്കെ സ്ത്രീകള്‍ക്കു് ഇഷ്ടംപോലെ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടു്. പക്ഷേ വിശ്വാസിസമൂഹത്തിന്റെ നേര്‍പകുതിയായ സ്ത്രീവര്‍ഗ്ഗത്തിനു് പൗരോഹിത്യം സ്വീകരിക്കുന്നതിനോ, സഭയിലെ നയരൂപീകരണപ്രക്രിയയില്‍ സജീവമായി പങ്കെടുക്കുന്നതിനോ അര്‍ഹതയില്ല. patriarchal society-കളില്‍ രൂപമെടുത്ത മതങ്ങളില്‍ മറ്റൊരു നിലപാടു് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതിലും വലിയ കാര്യമൊന്നുമില്ല. കാണാനും, തിന്നാനും നല്ലതെന്നു് തിരിച്ചറിഞ്ഞ പഴം സദുദ്ദേശത്തില്‍ പുരുഷനു് നല്‍കി അവനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന സ്ത്രീ പോലും അവിടെ പാപിഷ്ഠയായെ വിവക്ഷിക്കപ്പെടുകയുള്ളു. അതാണു് ദൈവവിശ്വാസം തലയില്‍ കയറിയാല്‍ പുരുഷനു് സംഭവിക്കുന്ന metamorphosis! (അതുകൊണ്ടു് സ്ത്രീകള്‍ക്കു് religious mania ഉണ്ടാകാറില്ല എന്നര്‍ത്ഥമില്ല.) ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും, അല്ലെങ്കില്‍ അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ബൈബിളിലെ വിവരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍, ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായ യേശുക്രിസ്തുവും, ക്രിസ്തുമതം യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ലോകത്തില്‍ സ്ഥാപിച്ചവനായ വിശുദ്ധ പൗലോസും സ്ത്രീയുടെ സമൂഹത്തിലെ സ്ഥാനത്തെ സംബന്ധിച്ചു് ഏകാഭിപ്രായം പുലര്‍ത്തുന്നവരല്ല എന്നു് മനസ്സിലാക്കേണ്ടിവരുമ്പോള്‍, ബൈബിളിലെ മറ്റു് പല കാര്യങ്ങളിലുമെന്നപോലെതന്നെ, നിഷ്പക്ഷമതികളായ അന്വേഷകര്‍ക്കു് അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടിവരുന്നു.

വിശുദ്ധ പൗലോസ്‌ കല്‍പിക്കുന്നു: “സ്ത്രീയെ തൊടാതിരിക്കുന്നതു് ‘മനുഷ്യനു്’ നല്ലതു്. എങ്കിലും ദുര്‍ന്നടപ്പുനിമിത്തം ഓരോരുത്തനു് സ്വന്തം ഭാര്യയും, ഓരോരുത്തിക്കു് സ്വന്ത ഭര്‍ത്താവും ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ.” – (1. കൊരിന്ത്യര്‍ 7: 2) വിശുദ്ധ പൗലോസിന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍, ലൈംഗികജീവിതത്തിന്റെ ലക്‍ഷ്യം മനുഷ്യരാശിയുടെ നിലനില്‍പ്പല്ല, പുരുഷനും സ്ത്രീയും വഴിപിഴച്ചുപോകാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു കുറുക്കുവഴി മാത്രമാണു്! അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്ന കാലഘട്ടത്തില്‍ ടെസ്റ്റ്‌ ട്യൂബ്‌ വഴി വംശം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള ശാസ്ത്രീയ-സാങ്കേതികവിദ്യകള്‍ മനുഷ്യന്‍ കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. അതിനാല്‍, വംശം നിലനിര്‍ത്താന്‍ പുരുഷനും സ്ത്രീയും പരസ്പരം ‘തൊടുകയല്ലാതെ’ മറ്റു് വഴിയൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇനി, പൗലോസിന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ, സകല മനുഷ്യരും ക്രിസ്ത്യാനികളാവുകയും, അവര്‍ എല്ലാവരും ‘ദുര്‍ന്നടപ്പു്’ എന്ന ഏര്‍പ്പാടു് ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു എന്നു് കരുതിയാലോ? ‘തൊടൂല്ല നിന്നെ ഞാന്‍’ എന്നു് പുരുഷന്മാരും, ‘തൊട്ടുപോകരുതു് എന്നെ’ എന്നു് സ്ത്രീകളും കടുംപിടുത്തം പിടിക്കുന്ന ഒരവസ്ഥ!? പണ്ടു് ആദാമും ഹവ്വായും ദൈവകല്‍പന അക്ഷരം പ്രതി അനുസരിക്കുകയും, പാമ്പു് പറിച്ചുകൊടുത്ത പഴം തിന്നാതിരിക്കാന്‍ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലത്തെ അവസ്ഥയുമായി ഇതൊന്നു് താരതമ്യം ചെയ്തുനോക്കുന്നതു് നന്നായിരിക്കും! അവര്‍ അനുസരണശീലരായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്നു് മനുഷ്യലോകം ഉണ്ടാവുമായിരുന്നോ? വിശുദ്ധന്മാരായാലും സഹജീവികളോടു് പറയാവുന്നതിന്റെയും, ആവശ്യപ്പെടാവുന്നതിന്റെയും പരിധി എന്തു് എന്നു് അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടു് വലിയ തെറ്റില്ലെന്നു് തോന്നുന്നു. സ്വന്തം അമ്മയുടെ വയറ്റില്‍ പത്തുമാസം കഴിഞ്ഞതിനുശേഷമാണു് താനും ഈ ഭൂമിയുടെ വെളിച്ചം കണ്ടതെന്ന സാമാന്യസത്യം മറന്നുകൊണ്ടല്ലാതെ ‘സ്ത്രീയെ തൊടാതിരിക്കുന്നതു് മനുഷ്യനു് നല്ലതു്’ എന്നും മറ്റുമുള്ള ‘മതതത്വശാസ്ത്രങ്ങള്‍’ വിളമ്പാന്‍ ആര്‍ക്കെങ്കിലും കഴിയുമോ?

അതേസമയം, ഉഭയസമ്മതപ്രകാരം ‘പെണ്ണിനെ ആണൊന്നു് തൊട്ടാലോ, പെണ്ണൊന്നു് ആണിനെ തൊട്ടാലോ’ അത്ര വലിയ ഭൂകമ്പം ഒന്നും ഉണ്ടാവാനില്ല എന്ന നിലപാടാണു് യേശു സ്വീകരിച്ചു് കാണുന്നതു്. ഒരു പെണ്ണിന്റെ ദുഃഖത്തില്‍ അല്‍പം കരയേണ്ടിവരുന്നതും അത്ര വലിയ ഒരു പ്രശ്നമായി യേശു കരുതുന്നില്ല. ബേഥാന്യാക്കാരനായ ലാസറിനെ ഉയിര്‍പ്പിച്ച ഭാഗം ബൈബിളില്‍ വായിച്ചിട്ടില്ലേ? ലാസര്‍ മാര്‍ത്തയുടെയും മറിയയുടെയും സഹോദരനായിരുന്നു. യേശു അവരെ വളരെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. (ഈ മറിയയാണു് യേശുവിനെ പരിമളതൈലം പൂശി, തലമുടികൊണ്ടു് അവന്റെ കാല്‍ തുടച്ചതു്.) ലാസര്‍ രോഗം പിടിപെട്ടു് കിടക്കുന്നു എന്നു് ആളയച്ചു് പറഞ്ഞിട്ടും യേശു ബേഥാന്യായിലേക്കു് രണ്ടു് ദിവസം കഴിഞ്ഞാണു് പോകുന്നതു്. കാരണം, “അവന്റെ ദീനം മരിക്കാനല്ല, ദൈവപുത്രന്‍ മഹത്വപ്പെടേണ്ടതിനായിട്ടാണു്” എന്നു് യേശുവിനു് അറിയാമായിരുന്നു. ലാസറിനെ കല്ലറയില്‍ വച്ചു് നാലു് ദിവസം കഴിയുമ്പോള്‍ അവിടെ എത്തുന്ന യേശുവിനെ സ്വീകരിക്കാന്‍ ഗ്രാമവാതില്‍ക്കലേക്കു്‍ മാര്‍ത്ത ഒറ്റയ്ക്കാണു് ഓടിച്ചെല്ലുന്നതു്. സഹോദരന്‍ ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കുമെന്ന വാഗ്ദാനം അവള്‍ക്കു് നല്‍കുന്നതല്ലാതെ യേശു ഗ്രാമത്തിലേക്കു് കടക്കുന്നില്ല. മാര്‍ത്ത തിരിച്ചുചെന്നു് “ഗുരു വന്നിട്ടുണ്ടെന്നും, നിന്നെ വിളിക്കുന്നു” എന്നും രഹസ്യമായി മറിയയോടു് പറയുന്നു. അതുകേട്ട മറിയ യേശുവിന്റെ അരികിലെത്തി കാല്‍ക്കല്‍ വീണു് കരയുമ്പോള്‍ യേശുവും ‘ഉള്ളം നൊന്തു് കലങ്ങി’ കരയുന്നു. ‘Jesus wept’ (യേശു കണ്ണുനീര്‍ വാര്‍ത്തു) എന്ന ഇംഗ്ലീഷ്ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും നീളം കുറഞ്ഞ വാക്യം പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു് ഇവിടെയാണെന്നതു് ഒരു accidental coincidence മാത്രമാവാം! – (യോഹന്നാന്‍ 11: 1 – 44)

മറിയ യേശുവിനെ മുന്നൂറിലേറെ വെള്ളിക്കാശു് വിലയുള്ള ‘സ്വച്ഛജടാമാംസി’ തൈലം പൂശുമ്പോള്‍ “അതു് വിറ്റു് ദരിദ്രരെ സഹായിക്കാമായിരുന്നില്ലേ” എന്നു് ചോദിക്കുന്നവരുടെ മുന്‍പിലും യേശു അവളെ ന്യായീകരിക്കുന്നു: “ദരിദ്രര്‍ എല്ലായ്പ്പോഴും നിങ്ങളുടെ അടുക്കല്‍ ഉണ്ടല്ലോ. ഇച്ഛിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്കു് നന്മ ചെയ്യാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു് കഴിയും. ഞാനോ എല്ലായ്പോഴും നിങ്ങളോടു് കൂടെ ഇരിക്കയില്ല. കല്ലറയിലെ അടക്കത്തിനായി എന്റെ ദേഹത്തിനു് മുന്‍പുകൂട്ടി അവള്‍ തൈലം തേച്ചു.” – (മര്‍ക്കോസ്‌ 14: 3 – 9)

മറ്റൊരവസരത്തില്‍, യേശു മാര്‍ത്തയുടെയും മറിയയുടെയും വീട്ടില്‍ ആയിരുന്നപ്പോള്‍ ശുശ്രൂഷയാല്‍ കുഴങ്ങിയ മാര്‍ത്ത, തന്നെ ജോലിയില്‍ സഹായിക്കാതെ അവന്റെ അടുത്തിരുന്നു് വചനം കേള്‍ക്കുന്ന മറിയയെ പറ്റി പരാതി പറയുമ്പോഴും യേശു മറിയയുടെ ‘പക്ഷം’ ചേരുന്നു. “മാര്‍ത്തയേ, നീ പലതിനെച്ചൊല്ലി വിചാരപ്പെട്ടും, മനം കലങ്ങിയുമിരിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ അല്‍പമേ വേണ്ടൂ; അല്ല, ഒന്നുമതി. മറിയ നല്ല അംശം തെരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു; അതു് ആരും അവളോടു് അപഹരിക്കയുമില്ല.” – (ലൂക്കോസ്‌ 10: 38 – 42) ചിലരോടു് ആര്‍ക്കും ഒരു പ്രത്യേക താല്‍പര്യം തോന്നും. അതു് സൗന്ദര്യം മൂലമോ, ശാരീരിക chemistry യുടെ പൊരുത്തം മൂലമോ ഒക്കെയാവാം. അതില്‍ എന്തോ വലിയ കുഴപ്പമുണ്ടെന്നു് കരുതുന്നതാണു് കുഴപ്പം.

വ്യഭിചാരക്കുറ്റം ചുമത്തിയ ഒരു സ്ത്രീയുടെ പുറകെ ‘മുണ്ടും മടക്കിക്കുത്തി’ കല്ലെറിയാന്‍ എത്തുന്ന സദാചാരവക്കീലന്മാരില്‍നിന്നും അവളെ രക്ഷിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന യേശു ഒരു സ്ത്രീവിരോധി ആവുമോ? അന്നത്തെ മനുഷ്യര്‍ക്കു് മനസ്സാക്ഷി ഉണ്ടായിരുന്നു – അതുകൊണ്ടു് മനസ്സാക്ഷിക്കുത്തും. തന്മൂലം, “നിങ്ങളില്‍ പാപമില്ലാത്തവന്‍ ഇവളെ ഒന്നാമതു് കല്ലെറിയട്ടെ” എന്ന വാചകം അവരില്‍നിന്നും അവളെ രക്ഷിക്കുവാന്‍ യേശുവിനു് അന്നു് ധാരാളം മതിയായിരുന്നു. ഇന്നാണെങ്കില്‍ ആദ്യം കല്ലേറു് കൊള്ളുന്നതു് യേശുവിനു് തന്നെയായിരിക്കും. അതിനുശേഷമേ അവര്‍ അവളെ എറിയൂ. അവളെ ആദ്യം എറിയുന്നവന്റെ ശരീരത്തിനു് അവള്‍ തലേന്നു് പുരട്ടിയിരുന്ന സുഗന്ധത്തിന്റെ ഗന്ധവുമായിരിക്കും.

മഹാപുരോഹിതന്മാരോടും ജനത്തിന്റെ മൂപ്പന്മാരോടും യേശു പറയുന്നു: “ചുങ്കക്കാരും വേശ്യമാരും നിങ്ങള്‍ക്കു് മുന്‍പായി ദൈവരാജ്യത്തില്‍ കടക്കുന്നു.” – (മത്തായി 21: 31)

യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷപ്രകാരം, ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റ യേശു ആദ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതുതന്നെ മഗ്ദലക്കാരത്തി മറിയക്കാണു്. അല്ലാതെ, തന്റെ ‘പള്ളി പണിയേണ്ട പാറയായ’ പത്രോസിനോ, മറ്റു് ശിഷ്യന്മാര്‍ക്കോ അല്ല. – (യോഹന്നാന്‍ 20: 1 – 18) ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും, ക്രിസ്തുമതത്തില്‍ സ്ത്രീകള്‍ രണ്ടാം കിടക്കാര്‍! ‘സ്ത്രീകളും വേശ്യകളുമൊക്കെ വേണമെങ്കില്‍ ദൈവരാജ്യത്തില്‍ കടന്നോട്ടെ. അതിനാര്‍ക്കു് പരാതി? ഇവിടെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ അത്ര കേമികളാവണ്ട.’ എന്നതാവാം പിതാക്കന്മാരുടെ നിലപാടു്!

“സ്ത്രീകളെ തൊടാതിരിക്കൂ” എന്നു് വിശുദ്ധ പൗലോസ്‌. “വിശ്വാസികളേ! നിങ്ങള്‍ ഗര്‍ഭനിരോധനമാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിക്കൂ, അഥവാ കുഞ്ഞുങ്ങളെ എത്രവേണമെങ്കിലും ജനിപ്പിക്കൂ” എന്നു് ആധുനിക മതാധികാരികള്‍! ഈവിധ ഉപദേശവൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍ക്കു് നടുവില്‍ കുറേ വിശ്വാസിസമൂഹങ്ങളും! സ്വന്തം സൃഷ്ടി സ്വയം നശിപ്പിച്ചു്, ഭൂമുഖത്തുനിന്നും അപ്രത്യക്ഷമാവാന്‍ ഇടയാക്കുന്ന ഉപദേശങ്ങള്‍ ഒരു ദൈവത്തില്‍ നിന്നും ഏതായാലും ഉണ്ടാവുമെന്നു് തോന്നുന്നില്ല. ജനപ്പെരുപ്പം മൂലം സാമൂഹികഭദ്രത തന്നെ അപകടത്തിലാവുന്നു എന്നറിഞ്ഞുകൊണ്ടു്, തുടര്‍ന്നും പെറ്റുപെരുകൂ എന്നു് അവരെ ഉത്ബോധിപ്പിക്കാനും മനുഷ്യസ്നേഹമോ സാമാന്യബോധമോ ഉള്ള ഒരു ദൈവം തയ്യാറാവുകയില്ല. ജനപ്പെരുപ്പം സ്ഫോടകാത്മകമായ അവസ്ഥയിലേക്കു് നീങ്ങുന്നതു് കാണുമ്പോള്‍ അതു് നിയന്ത്രിക്കുവാന്‍ അനുയോജ്യമായ ശാസ്ത്രീയവിജ്ഞാനം ഉപയോഗപ്പെടുത്തുവാനുള്ള കടപ്പാടു് ഏതൊരു സമൂഹത്തിനുമുണ്ടു്. അങ്ങനെയുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ക്കു് നേരെ കണ്ണടക്കുകയോ, തുരങ്കം വയ്ക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവര്‍ ആരുതന്നെ ആയാലും, അവര്‍ ചെയ്യുന്നതു് സമൂഹദ്രോഹമാണു്.

 

മുദ്രകള്‍: , ,

യേശുവും ക്ലിയോപാട്രയും

തലക്കെട്ടു് വായിക്കുമ്പോള്‍ യേശുവിനു് ക്ലിയോപാട്രയുമായുണ്ടായിരുന്ന ഏതോ വൈകാരിക ബന്ധമാണു് ഞാന്‍ വെളിപ്പെടുത്താന്‍ പോകുന്നതു് എന്നു് കരുതുന്നവരെ ആദ്യമേ നിരാശപ്പെടുത്തട്ടെ! “മുല എന്നു് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍” തൊണ്ണൂറു് വയസ്സുള്ള ഒരു വന്ദ്യ വയോധികയുടെ ശരീരത്തേക്കാള്‍, ഒരു യുവസുന്ദരിയുടെ ശരീരം അതിന്റെ പശ്ചാത്തലമാക്കുന്നതാണു് നമുക്കു് കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടം എന്നതിനു് തെളിവായി ബ്ലോഗില്‍ അടുത്തയിട നടന്നതും, നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമായ ചര്‍ച്ചകളുടെ വെളിച്ചത്തില്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു താക്കീതു് ആവശ്യമാണെന്നു് തോന്നുന്നു. ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്ന യേശുവിന്റെയും, “മാദകത്തിടമ്പായിരുന്ന” ക്ലിയോപാട്രയുടെയും പേരുകള്‍ ഒരുമിച്ചു് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഉടനെ നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ അതിനൊരു ലൈംഗിക പശ്ചാത്തലം ഉടലെടുത്താല്‍ അതില്‍ അസാധാരണമായൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ, അങ്ങനെയൊരു അഭിനവ “ഡാവിജ്ചി കോഡ്” ഇവിടെ പ്രതീക്ഷിക്കരുതു് എന്നാണു് പറയാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചതു്. അവര്‍ രണ്ടുപേരും ജീവിച്ചിരുന്ന ചരിത്രപരമായ കാലഘട്ടം ഏകദേശം ഒന്നായിരുന്നു എന്നതു് മാത്രമാണു് ഇവിടെ അവരെ ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ അവതരിപ്പിച്ചതിനു് കാരണം.

ക്ലിയോപാട്രയും (B. C. 69- B. C. 30) യേശുവും ഏകദേശം സമകാലികരായിരുന്നിട്ടും, അവരെപ്പറ്റിയുള്ള ചരിത്രപരമായ നമ്മുടെ ഇന്നത്തെ അറിവുകള്‍ തമ്മില്‍ അജഗജാന്തരമുണ്ടു്. ക്ലിയോപാട്രയുടെ ജീവിതത്തെ സംബന്ധിച്ച മിക്കവാറും എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നമുക്കറിയാമെങ്കിലും യേശുവിന്റെ ജീവിതം സംബന്ധിച്ചു് ചരിത്രപരമായി വളരെ വിരളമായ കാര്യങ്ങളേ നമുക്കറിയൂ.

പതിനെട്ടാം വയസ്സില്‍ ഈജിപ്റ്റിന്റെ രാജ്ഞിയായി അധികാരമേറ്റ ക്ലിയോപാട്ര ആദ്യം ജൂലിയസ്‌ സീസറിന്റെ കാമുകിയും, പിന്നീടു് മാര്‍ക്ക്‌ ആന്റണിയുടെ ഭാര്യയുമായി റോമന്‍ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവിയും ഭാഗധേയവും സജീവമായി നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കാലഘട്ടത്തില്‍ നിന്നും യേശുവിന്റെ ജനനത്തിനു് ഏകദേശം മൂന്നു് ദശാബ്ദങ്ങളുടെ അകലമേയുള്ളു. ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായും ഇവരുടെ ജീവിതങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള ദൂരം അത്ര വലിയതു് എന്നു് പറയാവുന്നതല്ല. യേശു ജീവിച്ചിരുന്ന പ്രദേശങ്ങള്‍ റോമാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ആധിപത്യത്തില്‍ പോലുമായിരുന്നു. ഈ വസ്തുതകളുടെ എല്ലാം വെളിച്ചത്തില്‍ വേണം സകല ലോകത്തിന്റെയും രക്ഷകനായി, യോസേഫ്‌ എന്നൊരു പുരുഷനു് വിവാഹനിശ്ചയം ചെയ്തിരുന്ന മറിയയിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ ഏകജാതനായി ജന്മമെടുക്കുന്ന യേശുവിന്റെ ചരിത്രം നമ്മള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍. അതുകൊണ്ടു് ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു്, അക്കാലത്തെ ലോകചരിത്രവുമായി വേര്‍പെടുത്താനാവാത്തവിധം കെട്ടുപിണഞ്ഞു് കിടക്കുന്ന റോമന്‍ സാമ്രാജ്യവും, സംസ്കാരവുമായി യേശുവിന്റെ ജീവിതം ബന്ധപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയുന്ന കണ്ണികള്‍ എങ്ങനെ ഇത്ര ലോലമാവാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്നതാണു്. “കൈസറിനുള്ളതു് കൈസര്‍ക്കും ദൈവത്തിനുള്ളതു് ദൈവത്തിനും കൊടുപ്പിന്‍” – (മത്തായി 22: 21) മുതലായ യേശുവിന്റെ ചില പ്രസ്താവനകളും, പീലാത്തോസിന്റെ മുന്നിലെ വിചാരണയും വിധിക്കലുമൊക്കെയാണു് ആകെയുള്ള ആ കണ്ണികള്‍. തന്റെ മുറ്റത്തു് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്ന അന്നത്തെ ലോകസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സംസ്കാരവുമായി സജീവമായി ബന്ധപ്പെടുകയോ, അതിന്റെ ഒരു ഭാഗമായോ വിമര്‍ശകനായോ രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുകയോ ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍ യേശു ലോകചരിത്രത്തിന്റെ ഏടുകളില്‍ ഇത്രയേറെ ശൂന്യസ്ഥലവും ചോദ്യചിഹ്നങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചു് പോകേണ്ടി വരികയില്ലായിരുന്നു. (ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു് സഭാചരിത്രമല്ല എന്നു് പ്രത്യേകം ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു.) യേശുവിന്റെ അവതാരലക്‍ഷ്യം സകല മനുഷ്യരുടെയും രക്ഷ ആയിരുന്നുവെന്നതു് ശരിയെങ്കില്‍ ചരിത്രത്തിലെ ഈ അവ്യക്തത പ്രത്യേകിച്ചും ന്യായീകരിക്കാനാവുന്നതല്ല. റോമന്‍ ചരിത്രവുമായി, അഥവാ ലോകചരിത്രവുമായി ബന്ധപ്പെടുക എന്നൊരു ലക്‍ഷ്യം യേശുവിനു് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നൊരു നിഗമനം കൊണ്ടു് മാത്രമേ ഇതുപോലൊരു അവ്യക്തത നീതീകരിക്കാനാവുകയുള്ളു. ഈ നിഗമനത്തില്‍ കഴമ്പില്ലാതില്ല താനും.

യേശു ജനിച്ചതു് “യഹൂദജനത്തിനു്” നിത്യജീവന്‍ നേടിക്കൊടുക്കാനാണു്. റോമാക്കാരുടെയോ, മറ്റു് ജനവിഭാഗങ്ങളുടെയോ “മോചനം” യേശുവിന്റെ ലക്‍ഷ്യമായിരുന്നില്ല എന്നതിനു് യേശുവിന്റെ വചനങ്ങള്‍ തന്നെ സാക്‍ഷ്യം വഹിക്കുന്നു:

“ഈ പന്ത്രണ്ടു് പേരേയും യേശു അയക്കുമ്പോള്‍ അവരോടു് ആജ്ഞാപിച്ചതെന്തെന്നാല്‍: ജാതികളുടെ അടുക്കല്‍ പോകാതെയും, ശമര്യരുടെ പട്ടണത്തില്‍ കടക്കാതേയും യിസ്രായേല്‍ ഗൃഹത്തിലെ കാണാതെ പോയ ആടുകളുടെ അടുക്കല്‍ തന്നേ ചെല്ലുവിന്‍. നിങ്ങള്‍ പോകുമ്പോള്‍: സ്വര്‍ഗ്ഗരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു് ഘോഷിപ്പിന്‍.” – മത്തായി 10: 5 – 7)

ഭൂതോപദ്രവമുള്ള മകളെ സുഖപ്പെടുത്താന്‍ കരഞ്ഞുകൊണ്ടു് പുറകെ ചെല്ലുന്ന കനാന്യസ്ത്രീയെ യേശു ശ്രദ്ധിക്കുന്നതുപോലുമില്ല. അവസാനം ശിഷ്യന്മാര്‍ അപേക്ഷിച്ചപ്പോള്‍ യേശുവിന്റെ മറുപടി: “യിസ്രായേല്‍ ഗൃഹത്തിലെ കാണാതെ പോയ ആടുകളുടെ അടുക്കലേക്കല്ലാതെ എന്നെ അയച്ചിട്ടില്ല.” അവള്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കുമ്പോള്‍ യേശു പറയുന്നു: “മക്കളുടെ അപ്പം എടുത്തു് നായ്ക്കുട്ടികള്‍ക്കു് ഇട്ടുകൊടുക്കുന്നതു് നന്നല്ല.” അതിനു് മറുപടിയായി അവള്‍: “അതെ, കര്‍ത്താവേ, നായ്ക്കുട്ടികളും ഉടയവരുടെ മേശയില്‍ നിന്നു് വീഴുന്ന നുറുക്കുകള്‍ തിന്നുന്നുണ്ടല്ലോ” എന്നു് തിരിച്ചടിക്കുമ്പോഴാണു് യേശു “നിന്റെ വിശ്വാസം വലുതു്, നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ നിനക്കു് ഭവിക്കട്ടെ” എന്ന ഔദാര്യം കാണിക്കുന്നതു്.- (മത്തായി 15: 24-28) യഹൂദന്മാര്‍ ഒഴിച്ചുള്ളവര്‍ക്കു് “നായ്ക്കുട്ടികള്‍” എന്ന ഓമനപ്പേര്‍ നല്‍കുന്ന യേശു, സകല ലോകവാസികളേയും രക്ഷിക്കാന്‍ ജന്മമെടുത്ത ദൈവപുത്രനാണെന്നു് വിശ്വസിക്കാനാവുമോ?

ഏതു് ജാതിയില്‍പ്പെട്ടവനേയും ക്രിസ്തുമതത്തില്‍ ചേര്‍ക്കണമെന്നു് പത്രോസിനു് “അരുളപ്പാടുണ്ടാവുന്നതു്” പില്‍കാലത്തു് മാത്രമാണു്. യോപ്പയില്‍ താമസിക്കുന്ന കാലത്തു് വിശന്നു് വിവശനായപ്പോള്‍ പത്രോസിനു് ഒരു വെളിപാടുണ്ടാവുന്നു. ആകാശത്തില്‍ നിന്നും “വലിയൊരു തുപ്പട്ടി പോലെ” നാലുകോണും കെട്ടി ഭൂമിയിലേക്കു് ഇറക്കിവിട്ട ഒരു പാത്രത്തില്‍ നാല്‍ക്കാലിയും ഇഴജാതിയും പറവയും ഉണ്ടായിരുന്നു. “പത്രോസേ, എഴുന്നേറ്റു് അറുത്തു് തിന്നുക” എന്നൊരു ശബ്ദം കേട്ടു. അപ്പോള്‍ (നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നിട്ടും!) “ഒരിക്കലും പാടില്ല, കര്‍ത്താവേ, മലിനമോ അശുദ്ധമോ ആയതൊന്നും ഞാന്‍ ഒരുനാളും തിന്നിട്ടില്ലല്ലോ” എന്നു് പത്രോസ്‌. അതിനു് സ്വര്‍ഗ്ഗീയ മറുപടി: “ദൈവം ശുദ്ധീകരിച്ചതു് നീ മലിനമെന്നു് വിചാരിക്കരുതു്.” ഇങ്ങനെ ഒന്നല്ല, രണ്ടല്ല, മൂന്നു് പ്രാവശ്യം ഉണ്ടാവുന്നു!

“നാല്‍ക്കാലികളെയും, ഇഴജാതികളെയും” ക്രിസ്ത്യാനികളാക്കുന്നതിന്റെ പ്രാരംഭമായി പത്രോസ്‌, ശതാധിപനും, ദൈവഭയമുള്ളവനും, “ധര്‍മ്മം കൊടുക്കുന്നവനുമായ” കൊര്‍ന്നേല്യോസിനേയും കൂട്ടരേയും (അവര്‍ അഗ്രചര്‍മ്മികള്‍ ആയിരുന്നെങ്കിലും!) മാമ്മോദീസ മുക്കുന്നു! അഗ്രചര്‍മ്മികളെ മാമ്മോദീസ മുക്കിയെന്നു് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ അഗ്രചര്‍മ്മമില്ലാത്ത അപ്പൊസ്തോലന്മാരും, സഹോദരന്മാരും ചൂടാവുന്നുണ്ടെങ്കിലും പത്രോസ്‌ തന്റെ വെളിപാടു് വിശദീകരിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ വീണ്ടും ശാന്തരാവുന്നു! – (അപ്പൊ. പ്രവൃത്തികള്‍ 10,11)

ജാതികളെയും ക്രിസ്ത്യാനികളാക്കണമെന്നതു് തന്റെ ലക്‍ഷ്യമായിരുന്നെങ്കില്‍ അതു് യേശു ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്തുതന്നെ പത്രൊസിനോടു് പറയുന്നതിനു് എന്തായിരുന്നു തടസ്സം എന്നു് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. അതോ ഒരു “ക്രിസ്തീയ ഗ്ലോബലൈസേഷന്റെ” സാമ്പത്തികനേട്ടങ്ങള്‍ യേശുവിന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെടാതെ പോയതോ?

ഒരു ആഗോള ക്രിസ്ത്യാനീകരണം എന്ന ചിന്ത യേശുവിനുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതിനു് ഇതില്‍ കൂടുതല്‍ തെളിവിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടെന്നു് തോന്നുന്നില്ല. “വീട്ടുകാരനെ ബന്ധിച്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍ വീടു് കവര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നതു് എളുപ്പമാണെന്നു്” അറിയാമായിരുന്ന യേശു അക്കാലത്തെ “വീട്ടുകാരന്‍” ആയിരുന്ന റോമാസാമ്രാജ്യത്തിനു് അവകാശപ്പെട്ട നികുതി മടികൂടാതെ കൊടുക്കാന്‍ ഉപദേശിക്കുമ്പോള്‍ അതില്‍ ഒരിക്കലും “വീടു് കവര്‍ച്ച” എന്ന ലക്‍ഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു് വിശ്വസിക്കാനാവില്ല.

യേശുവിനു് ഏതാനും ദശാബ്ദങ്ങള്‍ക്കു് മുന്‍പു് ക്ലിയോപാട്ര ലോകചരിത്രത്തിന്റെ ഗതി നിയന്ത്രിക്കാന്‍ പോന്ന യുദ്ധം ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നു! പക്ഷേ ദൈവപുത്രനായ യേശു ഗലീലിയയിലേയും ചുറ്റുപാടുകളിലേയും പൊടി പിടിച്ച പ്രദേശങ്ങളില്‍, താന്‍ പറയുന്ന സാമാന്യവാചകങ്ങളുടെ പോലും അര്‍ത്ഥം മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിവില്ലാത്ത കുറെ മീന്‍പിടുത്തക്കാരുടെ സഹായത്തോടെ യഹൂദരുടെ ഇടയില്‍ ഉടനെ വരാനിരിക്കുന്ന ദൈവരാജ്യം പ്രസംഗിക്കുന്നു!

“ഈ സാദൃശം അവരോടു് പറഞ്ഞു. എന്നാല്‍ തങ്ങളോടു് പറഞ്ഞതു് ഇന്നതു് എന്നു് അവര്‍ ഗ്രഹിച്ചില്ല.” – യോഹന്നാന്‍ 10: 6)

“അവന്‍ എന്തു് സംസാരിക്കുന്നു എന്നു് നാം അറിയുന്നില്ല.” – യോഹ. 16: 18)

താന്‍ ദൈവപുത്രന്‍ തന്നെ എന്നു് ജനങ്ങളെ വിശ്വസിപ്പിക്കുവാന്‍ യേശു കണ്‍കെട്ടു് വിദ്യകളുടെ സഹായം തേടുന്നു! നിലത്തു് തുപ്പി ചേറുണ്ടാക്കി അന്ധന്റെ കണ്ണില്‍ തേച്ചു് അവനു് കാഴ്ച കൊടുക്കുന്നു! “ആബ്രകഡാബ്ര” മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടു് മരിച്ചവരെ ഉയിര്‍പ്പിക്കുകയും, മുടന്തരെ നടത്തുകയും, മൂകബധിരന്മാരെ സുഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു!

ഭൂതഗ്രസ്തനായ ഒരുവനില്‍ നിന്നും അവനില്‍ കുടി പാര്‍ത്തിരുന്ന അനേകം പിശാചുക്കളെ കുടിയൊഴിപ്പിച്ചു് അവരെ അവരുടെ മുട്ടിപ്പായ അപേക്ഷപ്രകാരം അടുത്തു് മലയരികില്‍ കഥയറിയാതെ മേഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ഏകദേശം രണ്ടായിരം പന്നികളില്‍ കുടിയേറി പാര്‍ക്കാന്‍ അനുവദിക്കുകയും, അവ കടുന്തൂക്കത്തോടെ കടലിലേക്കു് പാഞ്ഞു് വീര്‍പ്പുമുട്ടി ചാവുകയും ചെയ്യുന്നു. – (മര്‍ക്കോസ് 5: 2 – 15) (പാവം പന്നികള്‍! അല്ലാതെന്തു് പറയാന്‍?)

ഇതുപോലുള്ള കെട്ടുകഥകള്‍ ഇന്നും വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ ഒരുകാര്യം മനസ്സിലാക്കുക: ഇന്നത്തെ ലോകത്തില്‍ മാനസികരോഗം പിശാചുബാധയല്ല. മറ്റേതൊരു രോഗവും പോലെതന്നെ മരുന്നുകള്‍ കൊണ്ടും മനഃശാസ്ത്രപരമായ മറ്റു് മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ കൊണ്ടും ചികിത്സിക്കാവുന്നതും, പലപ്പോഴും സുഖപ്പെടുത്താവുന്നതുമാണു്. പന്നിക്കൂട്ടങ്ങളെ ഇക്കാലത്തു് ഈവക കാര്യങ്ങളില്‍ പങ്കെടുപ്പിച്ചു്, “പിശാചു് ബാധിപ്പിച്ചു്” കൂട്ട ആത്മഹത്യയല്ലാതെ മറ്റൊരു നിവൃത്തിയുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലെത്തിക്കാറില്ല! അറിവു് കുറവായിരുന്നെങ്കിലും, അസഹിഷ്ണുതയ്ക്കു് കുറവൊന്നുമില്ലാതിരുന്ന പൂര്‍വ്വികരോടു് (അവര്‍ ഇന്നില്ലാത്തതുകൊണ്ടു്!) മര്യാദയുടെ പേരില്‍ ക്ഷമിക്കാമെങ്കിലും അവരുടെ വിഡ്ഢിത്തങ്ങള്‍ മുഖവിലകൊടുത്തു് വാങ്ങേണ്ട ആവശ്യമോ, ഗതികേടോ ഇന്നത്തെ ബോധമുള്ള മനുഷ്യര്‍ക്കില്ല.

 

മുദ്രകള്‍: , , ,

ഏകദൈവവിശ്വാസവും പരിച്ഛേദനയും

(മോശെ ഒരു യഹൂദനായിരുന്നില്ല!? – തുടര്‍ച്ച)

പഴയനിയമത്തിലെ പിതാക്കന്മാരുടെ കാലത്തെ യഹൂദര്‍ ഇടയവര്‍ഗ്ഗമായിരുന്നു. മിസ്രയീമ്യര്‍ ഇടയന്മാരെ വെറുത്തിരുന്നു. (ഉല്‍പത്തി 46: 34) കൂടാതെ മിസ്രയീമ്യര്‍ (ഈജിപ്തുകാര്‍) ബഹുദൈവവിശ്വസികളായിരുന്നു. അതേസമയം മോശെ യഹൂദര്‍ക്കു് നല്‍കുന്നതു് സര്‍വ്വശക്തനായ, ജനങ്ങള്‍ക്കു് അടുക്കാനാവാത്ത, അവന്റെ മുഖം കണ്ടാല്‍ പിന്നെ ജീവിച്ചിരിക്കാന്‍ മനുഷ്യര്‍ക്കു് കഴിയാത്ത, അവന്റെ യാതൊരു പ്രതിരൂപം നിര്‍മ്മിക്കാനോ അവന്റെ നാമം ഉച്ചരിക്കാന്‍ പോലുമോ മനുഷ്യനു് അവകാശമില്ലാത്ത, യാതൊരു വിട്ടുവീഴ്ചക്കും തയ്യാറില്ലാത്ത “ഇടിച്ചാല്‍ പൊട്ടാത്ത” ഒരു ഏകദൈവത്തെയാണു്. ഈ രണ്ടു് മതങ്ങളും തമ്മിലുള്ള മറ്റൊരു വലിയ പൊരുത്തക്കേടാണു് മരണാനന്തരജീവിതത്തെ പറ്റിയുള്ള അവയുടെ നിലപാടു്. മരണത്തെ തോല്‍പ്പിക്കുവാന്‍, അഥവാ മരണാനന്തരവും “ഭൂമിയിലെ പോലെ തന്നെ” തുടര്‍ന്നും ജീവിക്കുവാന്‍ മിസ്രയീമ്യരുടെ അത്ര തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ നടത്തി കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുള്ള മറ്റൊരു ജനവിഭാഗവും ലോകത്തിലില്ല. പത്തു് കൊമ്പനാനകള്‍ ഒപ്പം പിടിച്ചാല്‍ അനങ്ങാത്ത പാറക്കല്ലുകള്‍ എത്രയാണവര്‍ പിരമിഡുകള്‍ പണിയാനായി കെട്ടിവലിച്ചു് പിരമിഡിന്റെ മുകളിലെത്തിച്ചതു്? അതും യാതൊരുവിധ ആധുനിക യന്ത്രസാമഗ്രികളുടെയും സഹായമില്ലാതെ? ആയിരക്കണക്കിനു് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു് മുന്‍പു് അവര്‍ മരുന്നുപുരട്ടി ഉണക്കി പൊതിഞ്ഞുകെട്ടി പിരമിഡുകളില്‍ സൂക്ഷിച്ചുവച്ച മമ്മികളില്‍ ചിലതു് കല്ലറമോഷ്ടാക്കളുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ചു് ഇന്നും സ്വര്‍ഗ്ഗലോകജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ടു് കാത്തുകിടക്കുന്നുണ്ടു്. അതേസമയം പുരാതന യഹൂദമതം അമര്‍ത്യതയെ അതേപടി ത്യജിക്കുകയായിരുന്നു. മരണാനന്തരജീവിതം അവര്‍ക്കു് വലിയ പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. ഈ വസ്തുതകളുടെ വെളിച്ചത്തില്‍, ഈജിപ്ഷ്യന്‍ നാമം വഹിച്ചിരുന്ന, ഈജിപ്ഷ്യന്‍ പാണ്ഡിത്യത്തിന്റെ ഉടമയായിരുന്ന മോശെ യഹൂദരുടെ നേതൃത്വം ഏറ്റെടുത്തു എന്നതു് എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാനാവും? മോശെ ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ആയിരുന്നുവെങ്കില്‍, അവന്‍ യഹൂദര്‍ക്കു് നല്‍കുന്ന മതവും ഈജിപ്തുമായി ഏതെങ്കിലും വിധത്തില്‍ ബന്ധപ്പെട്ടു് കിടക്കുന്നതല്ലേ യുക്തിസഹം? ബഹുദൈവവിശ്വാസിയായ ഒരു ഈജിപ്ഷ്യനു് ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ ഏകദൈവവിശ്വാസം കണ്ടുപിടിച്ചു് യഹൂദര്‍ക്കു് നല്‍കാനാവുമോ? അതോ ഏകദൈവവിശ്വാസം എന്ന ആശയം മോശെയുടെ കാലത്തു് ഈജിപ്തില്‍ മുളപൊട്ടിയിരുന്നുവോ? എങ്കില്‍ മോശെ നല്‍കിയ ഏകദൈവമതം ഈജിപ്തില്‍ രൂപമെടുത്തതും ഒരുപക്‍ഷേ അവന്‍ സ്വയം വിശ്വസിച്ചിരുന്നതുമായ ഒരു മതമായിരുന്നു എന്നു് നിരൂപിക്കുന്നതില്‍ തെറ്റുണ്ടാവില്ല.

ഇവിടെ ചരിത്രം സഹായത്തിനെത്തുന്നു. ലോകത്തിലാദ്യമായി ഏകദൈവവിശ്വാസം എന്ന ആശയം രൂപമെടുത്തതു് എണ്ണമറ്റ ദൈവങ്ങള്‍ നിലനിന്നിരുന്ന ഈജിപ്തില്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു. B. C. 1353-ല്‍ ഒരു യുവ ഫറവോ അധികാരത്തില്‍ എത്തുന്നു. ആദ്യം തന്റെ പിതാവിനെ പോലെ തന്നെ Amenhotep (IV) എന്ന പേരില്‍ അറിയപ്പെട്ട ഈ ഫറവോ അതുവരെ നിലനിന്നിരുന്ന ആചാരങ്ങളേയും, കീഴ്‌വഴക്കങ്ങളേയും ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ടു് ഒരു പുതിയ മതം സ്ഥാപിക്കാന്‍ തീരുമാനിക്കുന്നു. ഈ മതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായിരുന്ന “ഒരേയൊരു ദൈവം” എന്ന കടുത്ത നിലപാടുവഴി മതപരമായ അസഹിഷ്ണുതയും ചരിത്രത്തില്‍ ആദ്യമായി ലോകത്തില്‍ രംഗപ്രവേശം ചെയ്തു. പതിനേഴു് വര്‍ഷത്തെ ഭരണശേഷം B. C. 1336-ല്‍ ഈ ഫറവോ മരിച്ചതോടെ ഈ മതവും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഈ മതത്തിന്റെ ദൈവമായിരുന്ന Aton ഒരു പുതിയ ദൈവമായിരുന്നില്ല. നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന എത്രയോ ദൈവങ്ങളില്‍ ഒരു ദൈവമായിരുന്ന “സൂര്യദൈവത്തെ” ഏകദൈവമാക്കി മറ്റു് “ദൈവങ്ങളെ” നശിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച ഈ ഫറവോ, സ്വന്തം പേരുപോലും Ikhnaton (Akhnaton എന്നും പ്രയോഗം) എന്നാക്കി മാറ്റി. “സത്യദൈവത്തിനു് രൂപമില്ലാത്തതിനാല്‍” ഈ ദൈവത്തിന്റേയും പ്രതിരൂപങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഫ്രോയ്ഡ്‌ പറയുന്നു. “മോശെ ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ആയിരുന്നുവെങ്കില്‍, അവന്‍ തന്റെ സ്വന്തം മതമാണു് യഹൂദര്‍ക്കു് നല്‍കിയതെങ്കില്‍, അതു് Ikhnaton സൃഷ്ടിച്ച Aton മതമായിരുന്നു.” Aton എന്ന വാക്കും എബ്രായ പദമായ Adonai-യും തമ്മിലുള്ള സ്വരസാമ്യവും ശ്രദ്ധാര്‍ഹമാണെന്നു് ഫ്രോയ്ഡ്‌!

ഒരുപക്ഷേ ഫറവോയുടെ കൊട്ടാരത്തില്‍ വളര്‍ന്നവനായ മോശെയും ഒരു Aton-മതവിശ്വാസി ആയിരുന്നിരിക്കാം. മതസ്ഥാപകനായ ഫറവോയുടെ മരണത്തോടെ ഒന്നുകില്‍ പഴയ Amon-മതത്തിലേക്കു് മടങ്ങുകയോ, അല്ലെങ്കില്‍ മാതൃഭൂമിയായ ഈജിപ്ത്‌ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യുകയേ മോശെക്കു് മാര്‍ഗ്ഗമുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അങ്ങനെയൊരു സാഹചര്യത്തില്‍, താന്‍ അങ്ങേയറ്റം വിലമതിച്ചിരുന്ന ഒരു ഏകദൈവമതത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവരും, “തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരുമായ” ഒരു വിശുദ്ധസമൂഹമായി യഹൂദരെ മാറ്റിയെടുക്കാന്‍ മോശെ തീരുമാനിച്ചെങ്കില്‍ അതില്‍ യുക്തിഹീനമായി ഒന്നുമില്ല. Ikhnaton-ന്റെ അന്ത്യത്തോടെ “നാഥനില്ലാതായിത്തീര്‍ന്ന” ഈജിപ്ഷ്യന്‍ സാമ്രാജ്യം സാവകാശം ഉലഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ തന്റെ ലക്‍ഷ്യം സാദ്ധ്യമാക്കാന്‍ മോശെ യഹൂദരുമായി ഈജിപ്ത്‌ വിടുകയായിരുന്നിരിക്കാം. ബൈബിളിലെ വര്‍ണ്ണനക്കു് വിരുദ്ധമായി, അവരുടെ “പുറപ്പാടു്” തികച്ചും സമാധാനപരമായും, പടയാളികളുടെ പിന്തുടരലില്ലാതെയും സംഭവിച്ചിരിക്കാനാണു് സാദ്ധ്യത എന്നു് ഫ്രോയ്ഡ്‌! മോശെയുടെ ആജ്ഞാശക്തിയെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും, അവനെ തന്റെ ഉദ്യമത്തില്‍ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിക്കാനും മതിയായ ഒരു കേന്ദ്രശക്തി ആ സമയത്തു് ഈജിപ്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ നിര്‍മ്മിതി ശരിയെങ്കില്‍ യിസ്രായേല്യരുടെ മിസ്രയിമില്‍ നിന്നുള്ള “പുറപ്പാടു്” B. C. 1336- നും 1319-നും ഇടയില്‍ സംഭവിച്ചിരിക്കണം. (Ikhnaton-ന്റെ മരണത്തിനുശേഷം Horemheb(1319 – 1292 B.C.) എന്ന ഫറവോ അധികാരമേറ്റു് നിയമവാഴ്ച്ചയും, പഴയ മതവും വീണ്ടും നടപ്പിലാക്കിയതിനിടയിലുള്ള കാലഘട്ടം)

അവരുടെ ലക്‍ഷ്യം കനാന്‍ ദേശമായിരുന്നു എന്നതു് തികച്ചും സ്വാഭാവികം. ഈജിപ്തില്‍നിന്നും മടങ്ങുന്ന യിസ്രായേല്യരുടെ അടുത്ത ചാര്‍ച്ചക്കാര്‍ കനാനില്‍ അപ്പോഴും പാര്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈജിപ്തിന്റെ ശക്തിക്ഷയത്തോടെ അരാമ്യരായ പോരാളികള്‍ കനാനിലെത്തി കൊള്ളയിട്ടു് ഭൂമി കൈവശമാക്കി “മാതൃക” കാണിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതുവഴി, കഴിവുണ്ടെങ്കില്‍ ആര്‍ക്കും കനാനില്‍ ഭൂമി സ്വന്തമാക്കാം എന്നു് യഹൂദരും ന്യായമായും മനസ്സിലാക്കി. (“എണ്ണപ്പാടരാജ്യങ്ങളില്‍” ജോലി കണ്ടെത്താന്‍ എളുപ്പമാണെന്നു് അറിയാന്‍ എണ്ണപ്പാടരാജ്യങ്ങളെപ്പറ്റി അറിഞ്ഞാല്‍ മതി. ഒരു ദൈവികവെളിപാടു് അതിനു് ആവശ്യമില്ല.) 1887-ല്‍ അമര്‍ണയില്‍ കണ്ടെടുത്ത ലിഖിതങ്ങളില്‍ ഈ അരാമ്യപോരാളികളെ Habiru എന്നു് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. യഹൂദരുടെ എബ്രായര്‍ എന്ന പേരുതന്നെ ഈ വാക്കില്‍ നിന്നോ, അബ്രാഹാം എന്ന പേരില്‍ നിന്നോ, “മറുവശം” (യോര്‍ദാന്റെ!) എന്നര്‍ത്ഥമുള്ള eber (ever) എന്ന പദത്തില്‍ നിന്നോ ഉരുത്തിരിഞ്ഞതെന്ന കാര്യത്തില്‍ ചരിത്രകാരന്മാരുടെ ഇടയില്‍ ഭിന്നാഭിപ്രായം നിലനില്‍ക്കുന്നു.

തന്റെ മതം മാത്രമല്ല, അഗ്രചര്‍മ്മം ഛേദിക്കുക എന്ന, പണ്ടേ തന്നെ ഈജിപ്തില്‍ നിലവിലിരുന്ന ചിട്ട യഹൂദരില്‍ നടപ്പാക്കിയതും മോശെ തന്നെ ആവാനാണു് എല്ലാ സാദ്ധ്യതയുമെന്നു് ഫ്രോയ്ഡ്‌. ഈ ചിട്ട യഹോവ വിശ്വാസികളുടെ പിതാവായ അബ്രാഹാമുമായി ചെയ്ത ഉടമ്പടി ആണെന്നു് ബൈബിള്‍ രേഖപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടു്. ദൈവം അബ്രാഹാമിനോടു് പറയുന്നു: “എനിക്കും നിങ്ങള്‍ക്കും നിന്റെ ശേഷം നിന്റെ സന്തതിക്കും മദ്ധ്യേയുള്ളതും നിങ്ങള്‍ പ്രമാണിക്കേണ്ടതുമായ എന്റെ നിയമം ആവിതു്: നിങ്ങളില്‍ പുരുഷപ്രജയൊക്കെയും പരിച്ഛേദന ഏല്‍ക്കേണം. നിങ്ങളുടെ അഗ്രചര്‍മ്മം പരിച്ഛേദന ചെയ്യേണം. അതു് എനിക്കും നിങ്ങള്‍ക്കും മദ്ധ്യേയുള്ള നിയമത്തിന്റെ അടയാളം ആകും. തലമുറതലമുറയായി നിങ്ങളില്‍ പുരുഷപ്രജയൊക്കെയും എട്ടുദിവസം പ്രായമാകുമ്പോള്‍ പരിച്ഛേദന ഏല്‍ക്കേണം. വീട്ടില്‍ ജനിച്ച ദാസനായാലും നിന്റെ സന്തതിയല്ലാത്തവനായി അന്യനോടു് വിലക്കു് വാങ്ങിയവനായാലും ശരി, നിന്റെ വീട്ടില്‍ ജനിച്ച ദാസനും നീ വില കൊടുത്തു് വാങ്ങിയവനും പരിച്ഛേദന ഏറ്റേ കഴിയൂ; എന്റെ നിയമം നിങ്ങളുടെ ദേഹത്തില്‍ നിത്യനിയമമായിരിക്കേണം. അഗ്രചര്‍മ്മിയായ പുരുഷപ്രജയെ പരിച്ഛേദന എല്‍ക്കാതിരുന്നാല്‍ ജനത്തില്‍ നിന്നു് ഛേദിച്ചു് കളയേണം. അവന്‍ എന്റെ നിയമം ലംഘിച്ചിരിക്കുന്നു.” – (ഉല്‍പത്തി 17; 10 – 14)

പക്ഷേ, ഈജിപ്ഷ്യനായിരുന്നാലും, യഹൂദനായിരുന്നാലും, സ്വന്തം മകന്റെ കാര്യത്തില്‍ എന്തുകൊണ്ടോ യഹോവയുടെ പരിച്ഛേദനാനിയമം മോശെ പാലിക്കുന്നില്ല! “ഒരു മിസ്രയിമ്യനെ അടിച്ചുകൊന്നു് മണലില്‍ മറവുചെയ്തതിന്റെ പേരില്‍” ഫറവോയാല്‍ കൊല്ലപ്പെടാതിരിക്കാന്‍ മിദ്യാന്‍ ദേശത്തുചെന്നു് ഒളിച്ചു് പാര്‍ക്കുന്ന മോശെക്കു് മിദ്യാനിലെ പുരോഹിതന്‍ തന്റെ മകളായ സിപ്പോറായെ ഭാര്യയായി കൊടുക്കുന്നു. അവള്‍ ഒരു മകനെ പ്രസവിച്ചപ്പോള്‍ “ഞാന്‍ അന്യദേശത്തു് പരദേശി ആയിരിക്കുന്നു” എന്നു് പറഞ്ഞു് മോശെ അവനു് ഗേര്‍ശോം എന്നു് പേരിടുന്നു. (“ശ്ശെടാ കൂവേ, ദേ അവളു് പ്രസവിച്ചല്ലോ” എന്നായിരുന്നു മോശെക്കു് ആദ്യം വായില്‍ വന്ന വാചകമെങ്കില്‍ കുഞ്ഞിന്റെ പേരു് ഒരുപക്ഷേ “ശ്ശെര്‍ശോം” എന്നായിരുന്നേനെ!) അതേതായാലും മോശെ കുഞ്ഞിനെ “പരിച്ഛേദന” ചെയ്യുന്നില്ല! അതിനൊക്കെ ശേഷമാണു് ദൈവം മോശെക്കു് വെളിപ്പെടുന്നതു്. അപ്പോള്‍ പോലും ഇക്കാര്യം ദൈവം അത്ര ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല! പക്ഷേ പിന്നീടു് അതൊരു വലിയ പ്രശ്നമായി മാറുന്നു! ശ്രദ്ധിക്കൂ: മോശെയെ കൊല്ലാന്‍ നോക്കിയവരെല്ലാം ചത്തുകഴിഞ്ഞെന്നും, ഇപ്പോള്‍ യഹൂദരെ മോചിപ്പിക്കാന്‍ മിസ്രയിമിലേക്കു് മടങ്ങിയാല്‍ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലെന്നും ദൈവം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. (അപ്പോഴും കുഞ്ഞിന്റെ അഗ്രചര്‍മ്മം ദൈവത്തിനു് ഒരു തലവേദന ആവുന്നില്ല!) മോശെ ദൈവകല്‍പനപ്രകാരം, അമ്മായപ്പന്റെ അനുവാദത്തോടെ കുടുംബസമേതം മിസ്രയിമിലേക്കു് യാത്രയാവുന്നു. വഴിയില്‍ ഒരു സത്രത്തില്‍ താമസിക്കുമ്പോള്‍ ദാ വരുന്നു ദൈവം, മോശെയെ കൊല്ലാന്‍! കാര്യം പിടി കിട്ടിയ ഭാര്യ സിപ്പോറാ ഒരു കല്‍ക്കത്തി എടുത്തു് തന്റെ മകന്റെ അഗ്രചര്‍മ്മം ഛേദിച്ചു് “നീ എനിക്കു് രക്തമണവാളന്‍” എന്നു് പറഞ്ഞുകൊണ്ടു് ദൈവത്തിന്റെ കാല്‍ക്കല്‍ ഇടുന്നു. മിണ്ടാട്ടം മുട്ടിയ, അഥവാ സംതൃപ്തനായ ദൈവം മോശെയെ കൊല്ലാതെ സ്ഥലം വിടുന്നു! – (പുറപ്പാടു് 2: 12, 21, 4: 19, 24-26) (ബൈബിളിലെ വര്‍ണ്ണനകള്‍ക്കു് വലിയ ആധികാരികത്വമൊന്നും നല്‍കാന്‍ ആവില്ല എന്നതിന്റെ എത്രയോ തെളിവുകളില്‍ ചിലതു് മാത്രമാണിവ.)

അതേസമയം, പരിച്ഛേദന ഈജിപ്തില്‍ പണ്ടേ നിലവിലുള്ള ഒരു ചിട്ടയാണെന്നതിനു് പിരമിഡുകളിലെ രൂപങ്ങളും ചിത്രങ്ങളും സാക്‍ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. കൂടാതെ B. C. 480 – 420 (ഏകദേശം!) കാലഘട്ടത്തില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന സഞ്ചാരിയും ചരിത്രകാരനുമായിരുന്ന Herodotus-ന്റെ രചനകള്‍ പരിച്ഛേദനയുടെ കാര്യത്തില്‍ എന്നപോലെതന്നെ മറ്റു് പല പുരാതന ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ചിട്ടകളിലേക്കും വെളിച്ചം വീശുന്നു. എക്കാലത്തുമെന്നപോലെതന്നെ, അക്കാലത്തെ “ലോകസാമ്രാജ്യമായിരുന്ന” ഈജിപ്തിലെ ജനങ്ങളും തങ്ങളുടെ ആചാരങ്ങളും മര്യാദകളും തങ്ങളെ മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും ഉന്നതരാക്കുന്ന മൂല്യങ്ങളായി കണക്കാക്കിയിരുന്നു. ശുചിത്വത്തിന്റെ പേരില്‍ ആരംഭിച്ച പരിച്ഛേദന കാലക്രമേണ വിശുദ്ധമായ ഒരു കടമയായി മാറി. ഒരുപക്ഷേ കറുത്ത പന്നിയുടെ രൂപത്തിലുള്ള Set എന്ന ദൈവം Horus-നെ (പ്രാപ്പിടിയന്റെ രൂപത്തിലുള്ള ദൈവം. കണ്ണുകള്‍ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും!) മുറിവേല്‍പ്പിച്ചതുകൊണ്ടാവാം, പന്നിയിറച്ചി അവര്‍ വെറുത്തിരുന്നതു്. പശുരൂപത്തിലുള്ള Isis എന്ന ദൈവത്തെ ദ്വേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാതിരിക്കാനാവാം അവര്‍ പശുവിനെ ബലി കഴിക്കുകയോ തിന്നുകയോ ചെയ്യാതിരുന്നതു്. അക്കാലത്തെ ഒരു ഈജിപ്തുകാരനോ ഈജിപ്തുകാരിയോ ഗ്രീക്കുകാരെ ചുംബിക്കുകയോ, അവരുടെ ചട്ടിയോ കലമോ ആയുധങ്ങളോ ഉപയോഗിക്കുകയോ ചെയ്യുമായിരുന്നില്ല. (ഇന്നു് ഒരുപക്ഷേ ഈജിപ്തുകാരോടു് അതേ നിലപാടു് സ്വീകരിക്കുന്ന, അവരുടേതിനേക്കാള്‍ സാംസ്കാരികമായി വളര്‍ന്ന ആധുനിക സമൂഹങ്ങളുണ്ടാവാം!)

“പരിച്ഛേദന” ഇന്നും അതു് ചെയ്യുന്നവര്‍ക്കു് മഹത്വത്തിന്റേയും ഔന്നത്യത്തിന്റേയും അടയാളമാണെങ്കില്‍ , അതു് ചെയ്യാത്തവരേസംബന്ധിച്ചു് അതു് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നതും വിചിത്രവുമായ ഒരേര്‍പ്പാടാണു്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, യഹൂദരെ തരം താഴ്‌ന്നവരായി കണ്ടിരുന്ന ഈജിപ്ഷ്യരുടെ ദൃഷ്ടിയില്‍ അവരുടെ വില അവര്‍ക്കു് തുല്യമെങ്കിലും ആക്കി ഉയര്‍ത്തുവാന്‍ അനുഷ്ഠിച്ചിരിക്കേണ്ട കര്‍മ്മങ്ങളില്‍ “പരിച്ഛേദന” എന്നതു് ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത ഒന്നായിരുന്നു. മോശെയെ സംബന്ധിച്ചാണെങ്കില്‍, ഇക്കാര്യത്തില്‍ മാത്രമല്ല, ആത്മീയവും ലൗകികവുമായ മറ്റേതു് കാര്യത്തിലും “തന്റെ” ഏകദൈവത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ മറ്റു് മതസ്ഥരേക്കാള്‍ ഉന്നതരായിരിക്കേണ്ടതു് സ്വാഭാവികമായും ഒരാവശ്യവുമായിരുന്നു.

“മോശെയുടെ മതം” എന്നറിയപ്പെടുന്ന യഹൂദമതത്തിന്റെ അനേകവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു് ശേഷമുള്ള അന്ത്യരൂപം മാത്രമേ നമുക്കറിയൂ. അതു് ഏകദേശം 800 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കും, യഹൂദരുടെ ബാബിലോണിയന്‍ നാടുകടത്തലിനും ശേഷം യഹൂദപുരോഹിതന്മാരാല്‍ ക്രോഡീകരിക്കപ്പെട്ടതാണു്. തങ്ങള്‍ സ്ഥിരതാമസമില്ലാതെ ആട്ടിടയരും നാടോടികളുമായി നടന്നിരുന്ന കാലത്തു് സാംസ്കാരികവും സാമ്പത്തികവുമായി ഔന്നത്യത്തില്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഈജിപ്തില്‍നിന്നും കടമെടുക്കപ്പെട്ടതാണു് തങ്ങളുടെ ഏകദൈവവിശ്വാസവും മതവും അതിലെ ആചാരങ്ങളും എന്നു് അംഗീകരിക്കാന്‍ യഹൂദര്‍ക്കുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടു് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതല്ലേ എന്നു് ഫ്രോയ്ഡ്‌ ചോദിക്കുന്നു. അതായതു്, മോശെയോടൊപ്പം ഏകദൈവമതത്തിന്റെയും പരിച്ഛേദനയുടെയും ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ഉറവിടം നിഷേധിക്കപ്പെടേണ്ടതു് “കറപുരളാത്ത” ഒരു ദൈവത്തിന്റെ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട വിശുദ്ധജനമാണു് യിസ്രായേല്‍ എന്നു് വരുത്തിത്തീര്‍ക്കാന്‍ അനുപേക്ഷണീയമായിരുന്നു.

അബ്രാഹാമിന്റെ കാലത്തിനു് മുന്‍പുതന്നെ ഈജിപ്ത്‌ സമ്പത്സമൃദ്ധമായിരുന്നു. തന്റെ ദേശത്തു് ക്ഷാമമുണ്ടായപ്പോള്‍ അബ്രാഹാം കുടുംബസഹിതം കുറേനാള്‍ മിസ്രയിമില്‍ ചെന്നു് പാര്‍ക്കുന്നുണ്ടു്. ആ സമയത്തു് ഭാര്യ സാറായിയെ (അന്നു് പേരു് സാറാ എന്നാക്കി മാറ്റിയിരുന്നില്ല.) തന്റെ സഹോദരി എന്നു് പറഞ്ഞു് ഫറവോയെ “ചതിച്ചു്” കുറെ സമ്പത്തു് ഉണ്ടാക്കുന്നുമുണ്ടു്! സഹോദരി എന്നു് പറഞ്ഞതിനാല്‍ സാറായി ഫറവോന്റെ “അരമനയില്‍” പോകേണ്ടി വരുന്നു! അവളുടെ നിമിത്തം അവന്‍ അബ്രാഹാമിനു് “നന്മ” ചെയ്യുന്നു. അവനു് ആടുമാടുകളും, ആണ്‍കഴുതകളും, ദാസന്മാരും, ദാസികളും, പെണ്‍കഴുതകളും ഒട്ടകങ്ങളും ഉണ്ടാവുന്നു! സംഭവിക്കേണ്ടതു് എല്ലാം സംഭവിച്ചു് കഴിയുമ്പോള്‍ പതിവുപോലെ യഹോവ ഇടപെടുന്നു. (ഈ “യഹോവയുടെ” പേരു് എന്താണെന്നാണു് പില്‍ക്കാലത്തു് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോള്‍ മോശെ ദൈവത്തിന്റെ മുഖത്തുനോക്കി ചോദിക്കുന്നതു്!) ഫറവോയ്ക്കു് സാറായിമൂലം യഹോവ ഒത്തിരി നാശനഷ്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നു. മണ്ടത്തരം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഫറവോ അബ്രാഹാമിനെ വിളിച്ചുവരുത്തി “അവള്‍ നിന്റെ ഭാര്യയാണെന്നു് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു ചതി എനിക്കു് പറ്റില്ലായിരുന്നല്ലോ” എന്നു് പറഞ്ഞു് “ചതിച്ചതിനു് പ്രതിഫലമായി ചതിയനേയും”, സാറായിയേയും അവനുള്ള സകലതുമായി പറഞ്ഞയക്കുന്നു! – (ഉല്‍പത്തി 12: 10 – 20) (ദൈവമേ! എനിക്കു് നിന്നോടു് പാവം തോന്നുന്നു. നീ ഒരു കഴുതമന്ത്രിയേയും, ഒട്ടകമന്ത്രിയേയും, ആടുമാടുമന്ത്രിയേയും നിയമിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഇതുപോലുള്ള “മൃഗീയപ്രധാനമായ” കാര്യങ്ങള്‍ അവരുടെ വകുപ്പുകള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുകയില്ലായിരുന്നോ? ഇക്കണ്ട കിടപ്പറക്കാര്യങ്ങള്‍ മുഴുവന്‍ നീ തന്നെ പരിഹരിക്കണം എന്നു് വന്നാല്‍ കഷ്ടമല്ലേ? ചോദിച്ചൂന്നു് മാത്രം!)

അബ്രാഹാമിനും മുന്‍പേ ഈജിപ്തില്‍ നിലവിലിരുന്ന പരിച്ഛേദന എന്ന ചിട്ടയാണു് ദൈവം അബ്രാഹാമുമായി ഉണ്ടാക്കിയ ഉടമ്പടിയെങ്കില്‍ അതു് ഒരു ദൈവനിയമമല്ല, ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ നിയമത്തിന്റെ “ദൈവികമായ” കോപ്പിയടി മാത്രമാണു്. മോശെ യഹൂദര്‍ക്കു് നല്‍കിയ യഹോവ എന്ന ഏകദൈവം Ikhnaton എന്ന ഫറവോ വാഴിച്ച Aton ദൈവത്തിന്റെ ഒരു പരിഷ്കരിച്ച പതിപ്പെങ്കില്‍ അതു് ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ദൈവമാണു്, യഹൂദദൈവമല്ല. പരിച്ഛേദനയുടെയും അതു് നല്‍കുന്ന ദൈവത്തിന്റെയും ഉറവിടം ഈജിപ്തെങ്കില്‍ ഇവ രണ്ടും യഹൂദരിലെത്തിച്ച മോശെയും ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ആയിരിക്കാനാണു് എല്ലാ സാദ്ധ്യതകളും.

“താന്‍ ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന ഒരു ക്ഷമാപണം മാത്രമാണു് (ഇതിനൊക്കെ) മറുപടിയായി ദൈവത്തിനു് ആകെ പറയാനുള്ളതു്.” – Stendhal (ശരി പേരു് Marie Henri Beyle – ഫ്രഞ്ച്‌ എഴുത്തുകാരന്‍ 23.01.1783 – 23.03.1842)

 

മുദ്രകള്‍: , , ,

മോശെ ഒരു യഹൂദനായിരുന്നില്ല!?

(Sigmund Freud-ന്റെ “മോശെ എന്ന മനുഷ്യനും ഏകദൈവമതവും” എന്ന പുസ്തകമാണു് ഈ കുറിപ്പുകളുടെ പ്രേരണ)

യഹൂദന്മാരുടെ ദൈവമായ യഹോവ പ്രത്യക്ഷപെട്ടതു് ഒരു യഹൂദനല്ലെന്നു് പറയുന്നതു് ക്രിസ്തുമതവുമായി ക്രിസ്തുവിനു് ബന്ധമൊന്നുമില്ല എന്നു് പറയുന്നതിനു് തുല്യമായിരിക്കും. യഹൂദരെ മിസ്രയിമിലെ (ഈജിപ്റ്റ്‌) അടിമത്വത്തില്‍നിന്നും മോചിപ്പിക്കാന്‍ യഹോവ തെരഞ്ഞെടുത്ത മോശെ ഒരു യഹൂദനല്ലാതാവുമോ? ഏകദൈവമായ തന്നിലെ വിശ്വാസം യഹൂദരില്‍ അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കാന്‍ സ്വന്തവിരലുകള്‍കൊണ്ടു് ദൈവം എഴുതിയ പത്തു് കല്‍പനകള്‍ സീനായിമലയില്‍വച്ചു് ദൈവത്തില്‍നിന്നും നേരിട്ടു് വിശ്വസ്തതയോടെ ഏറ്റുവാങ്ങിയ മോശെ! ബൈബിളിലെ ആദ്യത്തെ അഞ്ചു് പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ (Pentateuch) യഹൂദര്‍ പാലിക്കേണ്ട പെരുമാറ്റച്ചട്ടങ്ങള്‍ യഹോവയുടെ മേല്‍നോട്ടത്തില്‍ നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ച മോശെ! യഹൂദരുടെ മതം “മോശെയുടെ മതം” എന്ന പേരില്‍ പോലുമാണു് അറിയപ്പെടുന്നതു്! ഒരു യഹൂദനായിരുന്നില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ആരായിരുന്നു മോശെ എന്ന മനുഷ്യന്‍?

മോശെയുടെ ജനനം സംബന്ധമായി ബൈബിളിലെ വര്‍ണ്ണന ഇങ്ങനെയാണു്: മിസ്രയിമില്‍ യഹൂദരുടെ എണ്ണം പെരുകിവന്നപ്പോള്‍ അതില്‍ അസ്വസ്ഥനായ ഫറവോ പിറന്നുവീഴുന്ന ആണ്‍കുട്ടികളെ എല്ലാം നദിയില്‍ എറിയാന്‍ വയറ്റാട്ടികളെ ചുമതലപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ ഫറവോകല്പന നടപ്പിലാക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ വയറ്റാട്ടികള്‍ പലപ്പോഴും ഒരു കണ്ണു് അടച്ചിരുന്നു എന്നതു് മറ്റൊരു വസ്തുത! (“ഒന്നുപറഞ്ഞു് രണ്ടാം വാക്കിനു്” ആദ്യജാതന്മാരെ eliminate ചെയ്യുക എന്നതു് അവിടങ്ങളില്‍ അക്കാലത്തു്(?) ദൈവത്തിന്റെ മാത്രമല്ല, രാജാക്കന്മാരുടെയും first choice ആയിരുന്നു. മറ്റു് optinons എല്ലാം exeptional circumstances-ല്‍ മാത്രം!) ഒരു ലേവ്യ യുവാവും യുവതിയും അവര്‍ക്കു് ജനിക്കുന്ന – പില്‍ക്കാലത്തു് മോശെ ആയിത്തീരേണ്ട – സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ മൂന്നു് മാസം ഒളിച്ചുവയ്ക്കുന്നു. പിന്നെ ഒളിച്ചുവയ്ക്കാന്‍ കഴിയാതെ ആയപ്പോള്‍ അവനെ അവര്‍ ഒരു ഞാങ്ങണപ്പെട്ടിയില്‍ വച്ചു് നൈല്‍നദിയില്‍ ഒഴുക്കുന്നു. നദിക്കരെ കുളിക്കാനെത്തിയ ഫറവോയുടെ പുത്രി കുഞ്ഞിനെ കാണുകയും, സ്വന്തമകനായി വളര്‍ത്താന്‍ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതെല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടു് മറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ പെങ്ങള്‍ മുലകൊടുക്കാനായി അവന്റെ സ്വന്തം അമ്മയെത്തന്നെ തന്ത്രപൂര്‍വ്വം ഏര്‍പ്പാടാക്കിക്കൊടുക്കുന്നു! രാജകുമാരി “ഞാന്‍ അവനെ വെള്ളത്തില്‍ നിന്നു് വലിച്ചെടുത്തു” എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ അവനു് മോശെ എന്ന പേര്‍ നല്‍കി വളര്‍ത്തുന്നു. (മനുഷ്യരുടെയും സ്ഥലങ്ങളുടെയുമൊക്കെ പേരുകള്‍ക്കു് ഒരു etymological നീതീകരണം നല്‍കുന്നതു് അക്കാലത്തെ മനുഷ്യരുടെ ഒരു ഹോബി ആയിരുന്നു!) അങ്ങനെ മോശെ ഫറവോയുടെ കൊട്ടാരത്തില്‍ വളര്‍ന്നു് വലുതാവുന്നു.

ലോകപ്രസിദ്ധ മനഃശാസ്ത്രജ്ഞനും സ്വയം ഒരു യഹൂദനുമായിരുന്ന ഫ്രോയ്ഡിന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ മോശെ യഹൂദനല്ല, ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ആയിരുന്നു. ഫ്രോയ്ഡിന്റെ വാദമുഖങ്ങള്‍ : മോശെ എന്ന വാക്കിനു് തുല്യമായ മോഷെ എന്ന എബ്രായ പദത്തിനു് “വലിച്ചെടുക്കുന്നവന്‍” എന്നല്ലാതെ, “വലിച്ചെടുക്കപ്പെട്ടവന്‍” എന്ന അര്‍ത്ഥമില്ല. കൂടാതെ, ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ രാജകുമാരി അവളുടെ വളര്‍ത്തുമകനു് എബ്രായനാമം നല്‍കുന്നതു് അവിശ്വസനീയമാണു്. മോശെ വലിച്ചെടുക്കപ്പെട്ട ജലം നൈല്‍നദിയുടേതാവാതിരിക്കാനാണു് എല്ലാ സാദ്ധ്യതകളുമെന്നു് ഹാസ്യരസം കലര്‍ത്തി ഫ്രോയ്ഡ്‌ സൂചിപ്പിക്കുന്നു! (എല്ലാ മനുഷ്യക്കുഞ്ഞുങ്ങളും വലിച്ചെടുക്കപ്പെടുന്നതു് വെള്ളത്തില്‍ നിന്നുതന്നെയാണല്ലോ!) “കുട്ടി” എന്നര്‍ത്ഥമുള്ള, സാധാരണഗതിയില്‍ മറ്റു് പേരുകളോടു് ചേര്‍ത്തു് വിളിക്കപ്പെടുന്ന മോശെ എന്ന പേരിന്റെ ഉറവിടം ഈജിപ്താണു് – (ഉദാ: ആമോണ്‍ -മോശെ, പ്‌ടാ-മോശെ മുതലായ പേരുകള്‍ ). മോശെയുടെ പേരിന്റെ ആദ്യഭാഗം മുറിഞ്ഞുപോയതോ, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതോ ആവാം. (കേരളത്തിലെ രാമന്‍കുട്ടിയും, പരീതുകുട്ടിയും, പൗലോസുകുട്ടിയുമൊക്കെ കാലക്രമേണ വെറും കുട്ടിയായി മാറുന്നതുപോലെ!) Moses എന്ന പേരിന്റെ അന്ത്യത്തിലെ “s” എന്ന അക്ഷരം ഗ്രീക്കു് തര്‍ജ്ജമകള്‍ വഴി രൂപമെടുത്തതാണു്. എബ്രായഭാഷയില്‍ മോശെ “മോഷെ” ആണു്, “മോഷെസ്‌” അല്ല. ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ പേരിന്റെ ഉടമ, പ്രത്യേകിച്ചും പുരാതനകാലങ്ങളില്‍ , ഒരു ഈജിപ്തുകാരനായിരിക്കണമെന്നതു് സ്വാഭാവികം മാത്രമല്ലേ എന്നു് ഫ്രോയ്‌ഡിന്റെ ചോദ്യം. ഏതു് സംസ്കൃതസമൂഹങ്ങളിലും അവരുടെ പുരാതനകാലം വീരഗാഥകളിലൂടെ മഹത്വീകരിക്കപ്പെടുന്നതായി കാണാന്‍ കഴിയും. രാജാക്കന്മാര്‍ ‍, മതസ്ഥാപകര്‍ , വീരന്മാര്‍ , ശൂരന്മാര്‍ മുതലായവരെ വര്‍ണ്ണനകളിലൂടെ ഊതിവീര്‍പ്പിച്ചു് മാതൃകാപുരുഷന്മാരാക്കേണ്ടതു്, ആരാധനാമൂര്‍ത്തികളാക്കേണ്ടതു് സമൂഹത്തിന്റെ ആത്മവിശ്വാസം ഉറപ്പിക്കുവാന്‍, മൂല്യബോധം വളര്‍ത്തുവാന്‍ ആവശ്യമാണു് – ബോധവല്‍ക്കരണത്തിലൂടെ, ബൗദ്ധികവളര്‍ച്ചയിലൂടെ വ്യക്തിത്വം സ്വതന്ത്രമാക്കപ്പെടുന്നതിനനുസരിച്ചു് അതിന്റെ നിര്‍ബന്ധം കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമെങ്കിലും! (തത്വത്തില്‍ ദൈവത്തിലും മതങ്ങളിലുമൊന്നും വിശ്വസിക്കാത്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍ പോലും അവരുടെ നേതാക്കളെ, പ്രത്യേകിച്ചും ആദ്യകാലനേതാക്കളെ, ദൈവതുല്യരാക്കുന്നതും, “ആചാര്യര്‍ ‍” എന്നു് സംബോധന ചെയ്തു് “ആചരിക്കുന്നതും” നമ്മള്‍ കാണാറില്ലേ? നാല്പതു് ദിവസത്തേക്കു് ആണെങ്കില്‍ പോലും ആരാധിക്കാന്‍ ഒരു ദൈവമില്ലെന്നു് വന്നാല്‍ കാളക്കുട്ടിയെപ്പിടിച്ചുപോലും ദൈവമാക്കാന്‍ മടിക്കാത്തവരുമാണല്ലോ നമ്മള്‍ മനുഷ്യര്‍‍ !) സാധാരണഗതിയില്‍ വീരഗാഥകളിലെ ഹീറോ ഒരു രാജകുമാരനോ, പ്രശസ്തരായ മാതാപിതാക്കളുടെ മകനോ ഒക്കെ ആയിരിക്കും. ദീര്‍ഘകാലത്തെ വന്ധ്യാത്വത്തിനു് ശേഷമുള്ള പ്രസവം, നിരോധിക്കപ്പെട്ട പ്രേമത്തിന്റെ രഹസ്യസാക്ഷാത്ക്കാരത്തിന്റെ ഫലമായി ജനിക്കുന്ന കുഞ്ഞു്, ജന്മസംബന്ധമായ വെളിപാടുകള്‍ , അരുളപ്പാടുകള്‍ , ജനനസമയത്തോ, ബാല്യത്തിലോ കുഞ്ഞു് കൊലചെയ്യപ്പെടാനുള്ള സാദ്ധ്യതകള്‍ , മൃഗങ്ങളോ, താഴേക്കിടയിലുള്ള മനുഷ്യരോ വഴിയുള്ള രക്ഷപെടുത്തലും വളര്‍ത്തലും ഇവയെല്ലാം മിക്കവാറും എല്ലാ വീരഗാഥകളുടെയും ആകമാനമെന്നു് പറയാവുന്ന സ്വഭാവമാണു്. വളര്‍ച്ച പ്രാപിക്കുന്ന ഹീറോ പ്രതിബന്ധങ്ങളെയെല്ലാം തരണം ചെയ്തു് പേരും പെരുമയും നേടി അനശ്വരനാവുന്നു. ഇതാണു് പൊതുവേ ഒരു ക്ലാസിക്‌ ഹീറോയുടെ ചിത്രം. ഈ ചിത്രം വരക്കപ്പെടുന്നതു് സ്വാഭാവികമായും എപ്പോഴും കഥാനായകന്‍ ഒരു ഹീറോ ആയിത്തീര്‍ന്ന ശേഷം മാത്രമായിരിക്കുമെന്നതു് വ്യക്തം!

അതിനു് വിപരീതമാണു് ബൈബിളിലെ മോശെയുടെ ചരിത്രം. മിസ്രയിമില്‍ അടിമകളായിരുന്ന യഹൂദരിലെ ഒരു ലേവികുടുംബത്തില്‍ ജനിക്കുന്ന മോശെ അത്യുന്നതനായ ഫറവോയുടെ കൊട്ടാരത്തില്‍, രാജകുമാരിയുടെ മകനായി വളര്‍ത്തപ്പെടുന്നു! കുലീനതയില്‍ പിറന്നു്, വിധിവൈപരീത്യം മൂലം താഴ്ത്തപ്പെട്ടു് പ്രതിബന്ധങ്ങളെ നേരിട്ടു് വീണ്ടും മഹത്വീകരിക്കപ്പെടുന്ന ക്ലാസിക്‌ ഹീറോയുടെ ചിത്രം ഇവിടെ തലതിരിയുന്നു! (ദൈവത്തിന്റെ ഏകജാതനായ യേശു കാലിത്തൊഴുത്തില്‍ വന്നു് പിറക്കുന്നതും, ഹെരോദാവിനാല്‍ വധിക്കപ്പെടാതിരിക്കാന്‍ അവന്റെ മരണം വരെ മിസ്രയിമില്‍ ചെന്നു് പാര്‍ക്കേണ്ടിവരുന്നതും, പില്‍ക്കാലത്തു് സുവിശേഷം ഘോഷിക്കുന്നതും, പീഡനവും യാതനയും സഹിച്ചു് “മരിച്ചു് ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റു്” സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്കു് കരേറുന്നതുമൊക്കെ ഒരു ക്ലാസിക്‌ ഹീറോയുടെ ജീവിതഗതിയുടെ മായം ചേര്‍ക്കാത്ത ഉദാഹരണമാണു്!) മോശെയുടെ കാര്യത്തില്‍ ഈ ചിത്രത്തിനു് വക്രത സംഭവിക്കുന്നതിനു് ഒരു വിശദീകരണമേയുള്ളു. മോശെ മഹത്വീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതു് ഈജിപ്ഷ്യരുടെ ആവശ്യമല്ല, യഹൂദരുടെ ആവശ്യമാണു്. ഈജിപ്ഷ്യനായ ഒരു‍ രാജകുമാരന്‍ അടിമകളായ യഹൂദരിലേക്കു് താഴ്‌ന്നതിനുശേഷം വീണ്ടും ഉയര്‍ത്തപ്പെട്ടു് ഒരു ഫറവോ ആയിത്തീര്‍ന്നാല്‍ പോലും അതുവഴി യഹൂദര്‍ ഒന്നും നേടുന്നില്ല. ഒരു വിദേശിയെ പിടിച്ചു് തങ്ങളുടെ ഹീറോ ആക്കുന്നതും യഹൂദരുടെ ദൃഷ്ടിയില്‍ അര്‍ത്ഥശൂന്യം. അടിമകളുടെ മകനായി ജനിച്ചു് യഹൂദനായി തുടര്‍ന്നാല്‍ “മഹത്വത്തിലേക്കു് മടങ്ങിയെത്തുക” എന്ന ക്ലാസിക്‌ സങ്കല്‍പ്പവും സാദ്ധ്യമാവില്ല. ഇവിടെ അല്‍പം “തലതിരിഞ്ഞ വഴി” സ്വീകരിക്കുകയല്ലാതെ രചയിതാവിനു് മറ്റു് മാര്‍ഗ്ഗമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതായതു്, മോശെ യഹൂദകുടുംബത്തില്‍ ജനിക്കുന്നു, ഞാങ്ങണപ്പെട്ടിയില്‍ കിടത്തി നൈല്‍നദിയില്‍ ഒഴുക്കപ്പെടുന്നു, രാജകുമാരിയാല്‍ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു് ഫറവോയുടെ കൊട്ടാരത്തില്‍ രാജകുമാരനായി വളരുന്നു! പില്‍ക്കാലത്തു് യഹോവയെന്ന ദൈവം നേരിട്ടു് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു് മോശെയെ തന്റെ “സ്വന്തജനമായ” യിസ്രായേലിന്റെ വിമോചകനായി അവരോധിക്കുന്നു!

“മുന്‍പേ തന്നെയും, നീ അടിയനോടു് സംസാരിച്ച ശേഷവും ഞാന്‍ വാക്‍സാമര്‍ത്ഥ്യമുള്ളവനല്ല; ഞാന്‍ വിക്കനും തടിച്ച നാവുള്ളവനും ആകുന്നു… …കര്‍ത്താവേ, നിനക്കു് ബോധിച്ച മറ്റാരെയെങ്കിലും അയക്കേണമേ” എന്നു് ദൈവത്തോടു് അപേക്ഷിക്കുന്ന മോശെയെ, വാക്‍സാമര്‍ത്ഥ്യം നല്‍കി അനുഗ്രഹിക്കുന്നതിനു് പകരം, “ലേവ്യനായ അഹരോന്‍ നിന്റെ സഹോദരനല്ലയോ? അവനു് നല്ലവണ്ണം സംസാരിക്കാമെന്നു് ഞാന്‍ അറിയുന്നു… …അവന്‍ നിനക്കു് വായ് ആയിരിക്കും നീ അവനു് ദൈവം (!) ആയിരിക്കും” (പുറപ്പാടു് 4: 10 – 16) എന്ന ഒരു ഒത്തുതീര്‍പ്പാണു് യഹോവ പരിഹാരമായി നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നതു്! ദൈവത്തില്‍ നിന്നും തനിക്കു് ലഭിച്ച നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും നിയമങ്ങളും യഹൂദരെ സംസാരത്തിലൂടെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്താനുള്ള മോശെയുടെ കഴിവില്ലായ്മ, ഒരു ജന്മവൈകല്യമോ അതോ മോശെ യഹൂദരുടെ ഭാഷ വേണ്ടത്ര നിശ്ചയമില്ലാതിരുന്ന ഒരു ഈജിപ്ഷ്യനായിരുന്നതുകൊണ്ടുള്ള വൈഭവക്കുറവോ?

അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ഫ്രോയ്ഡ്‌ വിട്ടുകളഞ്ഞ ഒരു വസ്തുത കൂടി ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു: മോശെ ഹോരേബ്‌ പര്‍വ്വതത്തില്‍ ആടുകളെ മേയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ തീ പിടിച്ചു് കത്തിയിട്ടും വെന്തുപോകാത്ത ഒരു മുള്‍പ്പടര്‍പ്പിന്റെ രൂപത്തിലാണു് യഹോവ അവനു് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതു്. അപ്പോള്‍ ദൈവം ആദ്യമായി മോശെയോടു് കല്‍പിക്കുന്നതു് ശ്രദ്ധിക്കുക: “നീ നില്‍ക്കുന്ന സ്ഥലം വിശുദ്ധഭൂമി ആകയാല്‍ കാലില്‍ നിന്നും ചെരിപ്പു് അഴിച്ചു് കളയുക.” (പൊടിപിടിച്ച മരുപ്രദേശങ്ങളില്‍ വൃത്തി എക്കാലവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യമായിരുന്നു. വീട്ടില്‍ വിരുന്നു് വരുന്നവര്‍ക്കു് കയ്യും കാലും കഴുകാന്‍ വെള്ളം കൊടുക്കുന്നതു് മലയാളികള്‍ക്കും അപരിചിതമല്ലല്ലോ.) ധ്രുവപ്രദേശത്തായിരുന്നു താന്‍ പ്രത്യക്ഷപെട്ടതെങ്കില്‍ സാമാന്യബോധമുള്ള ഒരു ദൈവവും തീര്‍ച്ചയായും ഇങ്ങനെയൊരു കല്‍പന നല്‍കുമായിരുന്നു എന്നു് തോന്നുന്നില്ല. ജൈനമതത്തിലെ ദിഗംബരവിഭാഗത്തില്‍പ്പെട്ട ഒരു സ്വാമി എസ്കിമോകള്‍ക്കൊപ്പം ജീവിക്കേണ്ടിവന്നാലത്തെ സ്ഥിതി ഒന്നാലോചിച്ചുനോക്കൂ! അങ്ങേരുടെ ലൈംഗീകാവയവങ്ങള്‍ തണുപ്പുമൂലം കിഡ്‌നിയുടെ പൂമുഖത്തുപോയി ഒളിക്കും. താമസിയാതെ സമാധിയും സംഭവിക്കും! (ഇത്തിരി തമാശയും വേണം, അല്ലെങ്കില്‍ ശവമടക്കിനു് ആരും വരില്ല എന്നു് കേട്ടിട്ടില്ലേ? ഇല്ലെങ്കില്‍ ദാ, ഇപ്പോള്‍ കേട്ടല്ലോ!) ഇനി കാര്യത്തിലേക്കു്: കേട്ടപാടേ ചെരിപ്പു് അഴിച്ചു് മാറ്റിയ മോശെയ്ക്കു് ദൈവം സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു: “ഞാന്‍ അബ്രാഹാമിന്റെ ദൈവവും, യിസഹാക്കിന്റെ ദൈവവും, യാക്കോബിന്റെ ദൈവവുമായി, നിന്റെ പിതാവിന്റെ ദൈവമാകുന്നു.” അതിനുശേഷം ദൈവം സ്വാഭാവികമായും താന്‍ വന്ന കാര്യം അറിയിക്കുന്നു: “വരിക, നീ എന്റെ ജനമായ യിസ്രായേല്‍മക്കളെ മിസ്രയിമില്‍നിന്നു് പുറപ്പെടുവിക്കേണ്ടതിനു് ഞാന്‍ നിന്നെ ഫറവോന്റെ അടുക്കല്‍ അയക്കും.” ഇതു് കേട്ടപ്പോള്‍ ദൈവത്തിനു് സ്തോത്രം ചൊല്ലേണ്ടതിനു് പകരം ഒരു ചോദ്യമാണു് മോശെ വച്ചുനീട്ടുന്നതു്! അതും, “നിന്റെ പിതാവിന്റെ ദൈവമാണു് ഞാന്‍” എന്നു് പറഞ്ഞു് പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന ദൈവത്തിന്റെ മുഖത്തേയ്ക്കുതന്നെ! മോശെയുടെ ചോദ്യം ശ്രദ്ധിക്കൂ: “നിങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ ദൈവം എന്നെ നിങ്ങളുടെ അടുക്കല്‍ അയച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു് പറയുമ്പോള്‍ അവന്റെ നാമം എന്തെന്നു് അവര്‍ എന്നോടു് ചോദിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ അവരോടു് എന്തു് പറയേണം?”! “യഹോവയുടെ നാമത്തിലുള്ള” ആരാധന ആദാമിന്റെ മകന്റെ മകനായ ഏനോശിന്റെ കാലത്തുതന്നെ ആരംഭിച്ചിരുന്നു! (ഉല്‍പത്തി 4: 26) എന്നിട്ടും ആ ദൈവത്തിന്റെ പേരു് മോശെക്കെന്നല്ല, യഹൂദര്‍ക്കും അറിയില്ലത്രേ?! “പശുവും ചത്തു് മോരിലെ പുളിയും പോയിക്കഴിഞ്ഞാല്‍” വലിയ തെറ്റുകൂടാതെ ആ പശുവിന്റെ ജാതകം എഴുതാന്‍ കഴിയേണ്ടതാണു്. എന്നിട്ടും ജാതകത്തില്‍ തെറ്റുകള്‍ സംഭവിക്കുകയെന്നാല്‍ എഴുതാനുമറിയില്ല, തിരുത്താനുമറിയില്ല, ഓര്‍മ്മശക്തിയും പണ്ടേപ്പോലെ ഫലിക്കുന്നില്ല എന്നല്ലേ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതു്?

ഫ്രോയ്ഡിന്റെ നിഗമനം പോലെ, മോശെ ഒരു ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ആയിരുന്നു എങ്കില്‍ യഹൂദരുടെ ദൈവത്തിന്റെ പേരു് അവന്‍ അറിയണമെന്നില്ല എന്നതു് ന്യായീകരിക്കാം. അതേസമയം, മോശെ ഒരു യഹൂദനായിരുന്നുവെങ്കില്‍ “നിന്റെ പിതാവിന്റെ ദൈവം” എന്നു് പറഞ്ഞു് പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന ദൈവത്തിന്റെ നാമം അവന്‍ അറിയേണ്ടതല്ലേ? ആദിമനുഷ്യനായ ആദാമിനേയും സകല ലോകത്തേയും സൃഷ്ടിച്ച ദൈവമായ യഹോവയുടെ പേരുപോലും അറിയാത്ത മോശെയെ ആണു് അതേ ദൈവം “സ്വന്തം ജനത്തെ” മോചിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതു്!

(മോശെയുടെ ചരിതം തുടരുന്നു. അടുത്തതില്‍ : ലോകത്തിലെ ഏകദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ ആരംഭം)

 

മുദ്രകള്‍: , ,

യേശു മരിച്ചിരുന്നില്ല!?

ഒരു അമലോത്ഭവം വഴി ദൈവത്തില്‍നിന്നും മറിയയില്‍നിന്നും ജനിച്ച യേശുവിനെ കുരിശില്‍ തറച്ചു് കൊന്നുവെന്നും, മൂന്നാം ദിവസം ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റു് സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെത്തി ഇപ്പോള്‍ ദൈവസന്നിധിയില്‍ ഇരിക്കുന്നുവെന്നും, വീണ്ടും തിരിച്ചെത്തി നല്ലവര്‍ക്കായി ഭൂമിയില്‍ തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുമെന്നും, അതോടൊപ്പം പാപികളെ നരകത്തില്‍ അയക്കുമെന്നും ഉള്ളതാണു് ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവിശ്വാസം. രണ്ടായിരം വര്‍ഷങ്ങളിലൂടെ പണിതുയര്‍ത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ ചീട്ടുകൊട്ടാരത്തില്‍നിന്നും ഒരു ചീട്ടു് അടര്‍ത്തിമാറ്റിയാല്‍ അതൊന്നടങ്കം തകര്‍ന്നു് നിലംപതിക്കുകയാവും ഫലം. അതായതു്, അമലോത്ഭവമോ, ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പ്പോ, സ്വര്‍ഗ്ഗാരോഹണമോ, രണ്ടാമത്തെ വരവോ, സഭയുടെ മറ്റേതെങ്കിലും വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളോ യുക്തിസഹമായി ഖണ്ഡിക്കപെട്ടാല്‍ , നിരാകരിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്നുവന്നാല്‍ ക്രിസ്തുമതത്തിനു് വിശ്വാസയോഗ്യമായി നിലനില്‍ക്കാനാവില്ല.

ക്രിസ്തുമതം യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ലോകത്തില്‍ സ്ഥാപിച്ചവനായ വിശുദ്ധ പൗലോസ്‌ തന്നെ പറയുന്നു: “ക്രിസ്തു ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റിട്ടില്ലെങ്കില്‍ ഞങ്ങളുടെ പ്രസംഗം വ്യര്‍ത്ഥം; നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസവും വ്യര്‍ത്ഥം. മരിച്ചവര്‍ ഉയിര്‍ക്കുന്നില്ല എന്നുവരികില്‍ ദൈവം ഉയിര്‍പ്പിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ക്രിസ്തുവിനെ അവന്‍ ഉയിര്‍പ്പിച്ചു എന്നു് ദൈവത്തിനു്വിരോധമായി സാക്‍ഷ്യം പറകയാല്‍ ഞങ്ങള്‍ ദൈവത്തിനു് കള്ളസാക്ഷികള്‍ എന്നു് വരും.” (1. കൊരിന്ത്യര്‍ 15: 14 – 16)

മരിച്ചതിനു് ശേഷമേ മരിച്ചുയിര്‍ക്കാനാവൂ. കുരിശില്‍നിന്നും താഴെ ഇറക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ യേശു മരിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കില്‍, വീണ്ടും ആരോഗ്യം പ്രാപിക്കാവുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നെങ്കില്‍ തന്റെ ഉയിര്‍പ്പു് എന്നതു് അര്‍ത്ഥശൂന്യമാവും. യേശു മരിച്ചിരുന്നോ? മരിച്ചിരുന്നു എന്നു് സംശയരഹിതമായി പറയാവുന്ന വിധത്തിലല്ല ബൈബിളിലെ വിവരണങ്ങള്‍.

കുരിശില്‍ തറയ്ക്കുക എന്ന ശിക്ഷ ജനങ്ങള്‍ക്കു് നല്‍കുന്ന ഒരു താക്കീതായിരുന്നു, ഒരു പാഠമായിരുന്നു. കുറ്റവാളികളെ കൊല്ലുക എന്നതാണു് ലക്‍ഷ്യമെങ്കില്‍ തലവെട്ടിയൊ, തീയിലെറിഞ്ഞോ കൊല്ലാം. അതാണു് അധികാരികള്‍ക്കും എളുപ്പം. എല്ലാവര്‍ക്കും കാണത്തക്കവിധത്തില്‍ , പൊക്കമുള്ള ഒരു കുരിശില്‍ സാവകാശം, ക്രൂരമായ വേദന സഹിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു മരണമാണു് കുരിശുമരണം എന്ന ശിക്ഷയുടെ ലക്‍ഷ്യം. രോഗമോ, ശാരീരികമായ മറ്റു് ബലഹീനതകളോ ഇല്ലാത്തവര്‍ രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം മരണവേദന അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നതു് സ്വാഭാവികമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും മരിക്കാത്തവരുടെ കൈകാലുകളിലെ അസ്ഥികള്‍ തല്ലിയൊടിച്ചു് മരണം ത്വരിതപ്പെടുത്തുന്നതും സാധാരണമായിരുന്നു.

ഇവിടെ, പെസഹാ പെരുന്നാളിന്റെ പിറ്റേന്നു് വെള്ളിയാഴ്ച്ചയാണു് കുരിശില്‍ തറയ്ക്കപ്പെടുന്നതു്. പിറ്റേന്നു് വലിയ ശബ്ബത്ത്‌ നാളും, അതിനുവേണ്ട ഒരുക്കങ്ങള്‍ വൈകിട്ടേ ആരംഭിക്കണമായിരുന്നു എന്നതിനാലും കുറ്റവാളികളുടെ ശരീരങ്ങള്‍ കാലൊടിപ്പിച്ചു് കുരിശില്‍നിന്നിറക്കാനുള്ള അനുവാദം യഹൂദര്‍ പിലാത്തോസിനോടു് ചോദിച്ചുവാങ്ങുന്നു. പടയാളികള്‍ രണ്ടു് കള്ളന്മാരുടെയും കാലൊടിച്ചശേഷം യേശുവിന്റെ കാലൊടിക്കാന്‍ അടുത്തുചെല്ലുമ്പോള്‍ “അവന്‍ മരിച്ചുപോയി എന്നു് കാണ്‍കയാല്‍ ” കാലൊടിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും “അവന്‍ മരിച്ചു എന്നു് ഉറപ്പുവരുത്തുവാന്‍” ഒരു പടയാളി അവനെ കുന്തം കൊണ്ടു് കുത്തുന്നു. അപ്പോള്‍ മുറിവില്‍നിന്നും രക്തവും വെള്ളവും പുറപ്പെടുന്നു. കുത്തുന്നതും രക്തം വരുന്നതും എറ്റവും അവസാനം (A. D. 100 – 110 കാലഘട്ടത്തില്‍!) എഴുതപ്പെട്ട യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തില്‍ മാത്രമേ വര്‍ണ്ണിക്കപ്പെടുന്നുള്ളു! ഹൃദയത്തിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനം നിലച്ചാല്‍ , രക്തം പമ്പുചെയ്യപ്പെടാതായാല്‍ , രക്തചംക്രമണം നിലയ്ക്കും. പിന്നെ ശരീരം രക്തം ചിന്തുകയില്ല. “ഈ സംഭവം നേരിട്ടു് കണ്ടവനാണു് സാക്‍ഷ്യം പറയുന്നതെന്നും അവന്റെ സാക്‍ഷ്യം സത്യമാകുന്നു” എന്നും യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിനാല്‍ , കുത്തേല്‍ക്കുന്ന യേശു മരിച്ചിരുന്നില്ല എന്ന നിഗമനം നിഷേധിക്കാനാവില്ല. അവനോടൊപ്പം തൂക്കിയ കള്ളന്മാര്‍ ഏതായാലും മരിച്ചിരുന്നില്ല. അതിനാലാണല്ലോ അവരുടെ കാലുകള്‍ ഒടിക്കേണ്ടിവന്നതു്!

യേശുവിനെ ഒരു പ്രവാചകനായി അംഗീകരിക്കുന്ന മുസ്ലീമുകള്‍ , യേശുവിനെ മരിക്കുന്നതിനു് മുന്‍പുതന്നെ കുരിശില്‍നിന്നും രക്ഷപെടുത്തിയെയെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരാണു്. യേശു കുരിശില്‍നിന്നും താഴെ ഇറക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ മരിച്ചിരുന്നില്ല എന്നതു് ഒരു പുതിയ സാങ്കല്‍പികസൃഷ്ടി അല്ല എന്നു് സാരം.

യേശുവിനെ കുരിശില്‍നിന്നും താഴെ ഇറക്കിയ “ശ്രേഷ്ഠമന്ത്രിയും, ദൈവരാജ്യത്തെ കാത്തിരുന്നവനും, ധനികനുമായ” അരിമത്ഥ്യയിലെ യോസേഫ്‌ യേശുവില്‍ ജീവന്റെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ കാണുകയും, അവനെ രക്ഷപെടുത്തുവാന്‍ തയ്യാറാവുകയും ചെയ്തുവെങ്കില്‍ അതില്‍ അസാധാരണമായി ഒന്നുമില്ല. ഗുരുവായ യേശുവിനെ രക്ഷപെടുത്തണമെന്നു് ആരംഭം മുതലേ യോസേഫ്‌ തീരുമാനിച്ചു എന്നും, അതിനായി തന്റെ സ്വാധീനം ഉപയോഗപ്പെടുത്തി എന്നും കരുതുന്നതിലും അസ്വാഭാവികമായി ഒന്നുമില്ല. ധനികനായിരുന്ന യോസേഫ്‌ അതിനായി റോമന്‍ പടയാളികളെ (ഒരുപക്ഷേ പീലാത്തോസിനെത്തന്നെയും!) കൈമടക്കുനല്‍കി സ്വാധീനിക്കുന്നതുപോലും തള്ളിക്കളയാവുന്ന സാദ്ധ്യതയല്ല. അഴിമതി ഒരു ആധുനികപ്രതിഭാസമൊന്നുമല്ലല്ലോ!

യേശുവില്‍ മരണശിക്ഷാര്‍ഹമായ കുറ്റമൊന്നും കാണാതിരുന്ന പീലാത്തോസിന്റെ റോമന്‍കുലീനത്വം (യഹൂദരില്‍നിന്നു് വ്യത്യസ്തമായി!) അവനെ രക്ഷപെടുത്താന്‍ മൗനാനുവാദം നല്‍കിയിരിക്കാം എന്നതും ചിന്തിക്കാവുന്ന കാര്യമാണു്. റോമാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയാണു് താന്‍ എന്നതില്‍ ബോധപൂര്‍വ്വം അഭിമാനം കൊണ്ടിരുന്ന പീലാത്തോസ്‌, “ഒരു യഹൂദന്‍ ചത്താലെന്തു്, ജീവിച്ചാലെന്തു്” എന്നു് ചിന്തിക്കുന്നതിനുപകരം, യേശുവിനെ രക്ഷിക്കാന്‍ അങ്ങേയറ്റം പരിശ്രമിക്കുന്നുണ്ടു്. “എനിക്കു് നിന്നെ ക്രൂശിക്കാനും വിട്ടയക്കാനും അധികാരമുണ്ടെന്നു് നീ അറിയുന്നില്ലയോ?” എന്നു് വിചാരണവേളയില്‍ തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ, സത്യസന്ധമായി പീലാത്തോസ്‌ ചോദിക്കുന്നു. (യോഹന്നാന്‍ 19: 10) യേശുവിനെ വിട്ടയക്കാന്‍ നടത്തുന്ന സകല പരിശ്രമങ്ങളും യഹൂദരുടെ മാത്രമല്ല, യേശുവിന്റെ തന്നെ നിസ്സഹകരണം മൂലവും നിഷ്ഫലമാവുമ്പോഴാണു് “അവനെ ക്രൂശിക്ക, ക്രൂശിക്ക, പകരം ബറബ്ബാസിനെ ഞങ്ങള്‍ക്കു് വിട്ടുതരിക” എന്നു് ആര്‍ത്തുവിളിക്കുന്ന (മഹാപുരോഹിതന്മാര്‍ വിഷം കുത്തിവച്ച!) കാഴ്ച്ചക്കാരായ യഹൂദസമൂഹത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താന്‍ പീലാത്തോസ്‌ അവനെ ചമ്മട്ടികൊണ്ടു് അടിപ്പിച്ചു് ക്രൂശിക്കാന്‍ ഏല്‍പിക്കുന്നതു്! “മരണയോഗ്യമായതു് ഒന്നും ഞാന്‍ അവനില്‍ കാണുന്നില്ല എന്നും, ഞാന്‍ അവനെ അടിപ്പിച്ചു് വിട്ടയക്കുമെന്നും” മൂന്നുവട്ടം ആവര്‍ത്തിച്ചു് (ലൂക്കോസ്‌ 20: 15 – 22) പറയുന്ന പീലാത്തോസ്‌, അവസാനമാര്‍ഗ്ഗമെന്നോണം അവനെ രക്ഷപെടുത്തുവാന്‍ യോസേഫിനെ സഹായിച്ചുവെങ്കില്‍ അതില്‍ അവിശ്വസനീയമായി എന്തിരിക്കുന്നു?

“യോനാ കടലാനയുടെ വയറ്റില്‍ മൂന്നുരാവും മൂന്നു പകലും ഇരുന്നതുപോലെ മനുഷ്യപുത്രന്‍ മൂന്നുരാവും മൂന്നുപകലും ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിലിരിക്കും” എന്നു് യേശു പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, (മത്തായി 12: 40) വെള്ളിയാഴ്ച്ച ഉച്ചകഴിഞ്ഞു് മൂന്നുമണിക്കു് “മരിച്ചു്” സന്ധ്യയോടെ കല്ലറയില്‍ വയ്ക്കപ്പെട്ട യേശുവിനെ, ഞായറാഴ്ച്ച രാവിലെ അവിടെ എത്തുന്ന സ്ത്രീകള്‍ക്കു് കാണാന്‍ കഴിയുന്നില്ല എന്നതിനാല്‍, ഏറിയാല്‍ രണ്ടു് രാത്രിയും ഒരു പകലും മാത്രമേ യേശു കല്ലറയില്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കാന്‍ ഇടയുള്ളു. ശനിയാഴ്ച്ച യഹൂദരുടെ ശബ്ബത്ത്‌ ആയതിനാല്‍ ആരും കല്ലറയ്ക്കല്‍ എത്തുന്നില്ല. അതിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ , യേശു വെള്ളിയാഴ്ച്ച രാത്രിതന്നെ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നാലും അതു് ബാഹ്യലോകം അറിയണമായിരുന്നു എന്നില്ല.

വെള്ളിയാഴ്ച്ച വൈകിട്ടു് യോസേഫ്‌ പീലാത്തോസിനോടു് യേശുവിന്റെ ശരീരം ചോദിക്കുമ്പോള്‍ “അവന്‍ മരിച്ചുകഴിഞ്ഞുവോ” എന്നു് പീലാത്തോസ്‌ ആശ്ചര്യപ്പെടുന്നു! “അവന്‍ മരിച്ചിട്ടു് ഒട്ടുനേരമായോ” എന്നു് ശതാധിപനോടു് ചോദിക്കുന്നതല്ലാതെ തെളിവെടുപ്പിനൊന്നും പീലാത്തോസ്‌ തുനിയുന്നില്ല! (മര്‍ക്കോസ്‌ 15: 42 – 45) യോസേഫ്‌ ഒരു ശീല വാങ്ങി യേശുവിനെ കുരിശില്‍ നിന്നിറക്കി അതില്‍ പൊതിഞ്ഞു് പാറയില്‍ വെട്ടിയ ഒരു കല്ലറയില്‍ വച്ചശേഷം വാതില്‍ക്കല്‍ ഒരു കല്ലുരുട്ടി വയ്ക്കുന്നു. ഞായറാഴ്ച്ച രാവിലെ മാത്രമാണു് പിന്നീടു് ആരെങ്കിലും ആ ഭാഗത്തേക്കു് പോകുന്നതു്!

ഇതിലെല്ലാമുപരിയായി, ഞായറാഴ്ച്ച രാവിലെ കല്ലറവാതില്‍ക്കല്‍ സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ വര്‍ണ്ണനയിലും, ശിഷ്യന്മാര്‍ക്കു് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതിന്റെ വിവരണത്തിലും, സ്വര്‍ഗ്ഗാരോഹണസംബന്ധമായും നാലു് സുവിശേഷങ്ങളും തമ്മില്‍ ഏറെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍ ദര്‍ശിക്കാന്‍ കഴിയും.

സത്യത്തില്‍ , ആത്മാര്‍ത്ഥതയുള്ള ഏതു് ക്രിസ്ത്യാനിയും യേശു മരിച്ചിരുന്നില്ല എന്ന ശുഭവാര്‍ത്തയില്‍ സന്തോഷിക്കേണ്ടതാണു്. പക്ഷേ, എന്തുകൊണ്ടോ, അവര്‍ക്കു് അവരുടെ ദൈവപുത്രന്‍ നിന്ദിക്കപ്പെടുന്നതും, പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതും, ക്രൂശിക്കപ്പെടുന്നതും, ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കുന്നതുമൊക്കെയാണു് കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടം! അവര്‍ തേടുന്നതു് അത്ഭുതങ്ങളാണു്. അവര്‍ക്കുവേണ്ടതു് വെളിപാടുകളാണു്. അവരുടെ ഇഷ്ടം, അവരുടെ ഭാഗ്യം! അവരവരുടെ വിശ്വാസം, അവരവരുടെ സത്യം!!

 

മുദ്രകള്‍: , ,