RSS

Monthly Archives: നവംബര്‍ 2010

ദൈവാസ്തിത്വത്തിന്റെ ‘തെളിവുകൾ’

(ഈ ലേഖനത്തിലെ ആശയങ്ങളിൽ ഒരു നല്ല പങ്കു് റിച്ചാർഡ്‌ ഡോക്കിൻസിന്റെ ഗോഡ്‌ ഡെല്യൂഷനിൽ നിന്നും എടുത്തതാണു്.)

“ഗ്രന്ഥം മൂന്നു് പകർത്തുമ്പോൾ മുഹൂർത്തം മൂത്രമായ്‌ വരും” എന്നൊരു ചൊല്ലു് കേട്ടിട്ടുണ്ടു്. ഇതു് പകർത്തി എഴുത്തിന്റെ ഒരു പരിമിതിയെ ആവാം സൂചിപ്പിക്കുന്നതു്. ഒരു ഗ്രന്ഥത്തിൽ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന വിഷയത്തിൽ അവഗാഹമുള്ള ഒരു പ്രൂഫ്‌ റീഡർ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഈ പ്രശ്നം നല്ലൊരു പരിധിവരെ പരിഹരിക്കപ്പെടാവുന്നതേയുള്ളു. പക്ഷേ, പകർപ്പിൽ മുഹൂർത്തത്തിനു് പകരം മൂത്രവും മൂർത്തവും അമൂർത്തവുമൊക്കെ മനഃപൂർവ്വം തിരുകിക്കയറ്റുന്നവർ അതു് തിരുത്തപ്പെടരുതെന്നു് ആഗ്രഹിക്കുന്നവരായിരിക്കും. ഒറിജിനലോ ‘വ്യാഖ്യാനങ്ങളോ’ വായിക്കാത്തവരെ വഴിതെറ്റിക്കാൻ ഇത്തരം ‘ആധികാരികമായ’ തെറ്റിപ്പകർത്തലുകൾ ആവശ്യമാണു്. മൂത്രത്തെ വ്യാഖ്യാനിച്ചു് അമൂർത്തമോ മറ്റു് വല്ലതുമോ ആക്കാനും ഈ തന്ത്രം സഹായിക്കും. അടിവീഴാനുള്ള സാദ്ധ്യത മണക്കുമ്പോഴോ, ഇല്ലെങ്കിൽ, ‘പിരികയറ്റി’ അടി വീഴിക്കാനാവുമോ എന്നറിയാനായോ മാളത്തിൽ നിന്നും ഇടയ്ക്കിടെ തല പുറത്തേക്കു് നീട്ടുന്ന കുറെ വിശ്വാസിനീർക്കോലികൾ കൂടിയുണ്ടെങ്കിൽ ബോക്സിങ്ങിന്റെ മലയാളം വേർഷനുകളായ കോഴിപ്പോരിനേയും അങ്കംവെട്ടിനേയും കടത്തിവെട്ടുന്ന ഒരു എന്റർട്ടെയിന്മെന്റിനു് വേണ്ടത്ര ചേരുവകളുമായി. ഒരു ഗ്രന്ഥത്തെ ശാസ്ത്രീയമായി അപഗ്രഥിക്കാനും വിമര്‍ശിക്കാനുമൊക്കെ തുടങ്ങുന്ന ഒരാൾ പണ്ഡിതനെങ്കിൽ അവൻ ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടതു് മൂലഗ്രന്ഥം സമഗ്രമായി പഠിക്കുകയാണു്. അല്ലെങ്കിൽ, മുഹൂർത്തത്തിനു് പകരം മൂത്രമാവും വിമര്‍ശിക്കപ്പെടുക. അതേസമയം, ഈ മൂത്രം എന്നതു് പലരാൽ പലവട്ടം അരിച്ചും ഹരിച്ചും വിമര്‍ശിക്കപ്പെട്ടതുകൂടിയാവുമ്പോൾ, അതു് അറപ്പുളവാക്കുന്ന ഒരുതരം ചർവ്വിതചർവ്വണം മാത്രമേ ആവുകയുള്ളു. അതാണെങ്കിലോ, ഒട്ടേറെ വിമര്‍ശനങ്ങൾ വന്നുകഴിഞ്ഞ ഒരു ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ, ഏറിയാൽ ഒരു തർജ്ജമയിൽ തീരുമായിരുന്ന കാര്യവും.

ദൈവാസ്തിത്വം തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവരിൽ പ്രധാനിയായ ഒരുവനായിരുന്നു സഭയ്ക്കു് വിശുദ്ധനായ തോമാസ്‌ അക്വീനാസ്‌. അതിനായി അവൻ നിരത്തുന്നതു് അഞ്ചു് തെളിവുകളാണു്. ചില സഭാപിതാക്കൾ ഒരുപക്ഷേ ഇപ്പോഴും അവയൊക്കെ സാധുവായി കരുതുന്നുണ്ടാവാമെങ്കിലും, ബൗദ്ധികലോകം അവയെ പണ്ടേ ഉപരിപ്ലവമായ വാചാടോപം എന്നു് തള്ളിക്കളഞ്ഞവയാണു്. തത്വചിന്തയുമായി എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുള്ളവർ ഈ വസ്തുത അറിയാത്തവരായിരിക്കുകയില്ല. ‘ഗോഡ്‌ ഡെല്യൂഷനിൽ’ ഡോക്കിൻസ്‌ ഈ ‘തെളിവുകളെ’ സംക്ഷിപ്തമാക്കി ഒരിക്കൽ കൂടി നിഷേധിക്കുന്നുണ്ടു്. അതിനാൽ, അക്വീനാസിന്റെ ദൈവാസ്തിത്വതെളിവുകൾ ഇന്നും പ്രസക്തമാണെന്നു് പറയുന്നവർ കഥയറിയാതെ ആട്ടം കാണുന്നവരാണു്. ഈ വിഷയത്തിൽ ‘അക്വീനാസിന്റെ അഞ്ചു് അന്തഃകരണങ്ങൾ‘ എന്ന എന്റെതന്നെ ഒരു പഴയ പോസ്റ്റുണ്ടു്. അക്വീനാസിന്റെ ദൈവാസ്തിത്വതെളിവുകളെ ഡോക്കിൻസ്‌ തള്ളിക്കളയുന്നതു് എങ്ങനെയെന്നു് നോക്കാം.

അതിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്നു് തെളിവുകൾ പറയുന്നതു് ഒന്നുതന്നെ ആണെന്നതിനാൽ അവയെ വേണമെങ്കിൽ ഒരു ആര്‍ഗ്യുമെന്റ്‌ ആയി ചുരുക്കാവുന്നതേയുള്ളു.

1. സ്വയം ചലിക്കാതെ ചലിപ്പിക്കുന്നവൻ: അരിസ്റ്റോട്ടിലിൽ നിന്നും വരുന്ന ഈ ആശയപ്രകാരം ചലിപ്പിക്കപ്പെടാതെ ഒന്നും ചലിക്കുന്നില്ല. ഇതു് നമ്മെ ഒരു പശ്ചാത്‌ഗതിയിലേക്കും (regress), ദൈവം എന്നൊരു ആദ്യചാലകനിലേക്കും നയിക്കുന്നു എന്നു് അക്വീനാസ്‌ പറയുന്നു.

2. കാരണം വേണ്ടാത്ത കാരണം: ഒന്നും സ്വയം കാരണമല്ല. ഓരോ കാര്യത്തിനും ഒരു കാരണമുണ്ടു്. ഇതും നമ്മെ ഒരു പിന്നോക്കം പോകലിലൂടെ, ആദ്യകാരണത്തിലേക്കു് എത്തിക്കുന്നു. അക്വീനാസ്‌ ഈ ആദ്യകാരണത്തെ ദൈവം എന്നു് വിളിക്കുന്നു.

3. കോസ്മോളജിക്കൽ ആര്‍ഗ്യുമെന്റ്‌: ഭൗതികമായ ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ ഭൗതികവസ്തുക്കൾ ഉണ്ടെന്നതിനാൽ, നമ്മൾ പിന്നോട്ടു് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, അവയുടെ രൂപമെടുക്കലിനു് അനിവാര്യമായ ഒരു അഭൗതികയിൽ, ഒരു ദൈവത്തിൽ എത്തുമെന്നു് തോമാസ്‌ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ട്രഡീഷണൽ ലോജിക്കിൽ റിഗ്രെസ്‌ എന്നതു് സോപാധികമായതിൽ നിന്നും ഉപാധിയിലേക്കു്, കാര്യത്തിൽ നിന്നും കാരണത്തിലേക്കു്, സവിശേഷമായതിൽ നിന്നും പൊതുവായതിലേക്കു് ഉള്ള ചിന്തയുടെ ഗതിയെ ആണു് സൂചിപ്പിക്കുന്നതു്. ദൈവാസ്തിത്വത്തിന്റെ തെളിവിനായി അക്വീനാസ്‌ നൽകുന്ന ഈ മൂന്നു് ആര്‍ഗ്യുമെന്റ്‌സും അനന്തമായ പശ്ചാത്‌ഗതിയുടെ (infinite regress) ഭാഗമാണു്. അനന്തമായ ഈ ‘ചങ്ങലയെ’ എവിടെയെങ്കിലും അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനായി അക്വീനാസ്‌ നിരങ്കുശം ‘ദൈവം’ എന്ന ആശയത്തെ അതിനിടയിൽ തിരുകുന്നു. എന്തു് കാരണത്താൽ ഈ റിഗ്രെസ്‌ ദൈവത്തിനു് ബാധകമാവുന്നില്ല എന്ന ചോദ്യം എന്തുകൊണ്ടോ അക്വീനാസ്‌ സ്വയം ചോദിക്കുന്നില്ല. ഒരു മറുപടി നിർബന്ധമാണെന്നു് കരുതുന്നതിനാൽ, ദൈവം എന്നൊരു ടെർമ്മിനേയ്റ്ററെ വച്ചു് നമ്മൾ ഈ ഇൻഫിനിറ്റ്‌ റിഗ്രെസിനെ അവസാനിപ്പിച്ചാലും, ആ ടെർമ്മിനേയ്റ്റർ എന്തടിസ്ഥാനത്തിൽ നമ്മൾ സാധാരണഗതിയിൽ ദൈവത്തിനു് നൽകുന്ന വിശേഷണങ്ങൾക്കു് അർഹനാവും? പൂർണ്ണത, പരമസത്യം, നന്മ , സ്നേഹം, സർവ്വവ്യാപകത്വം, സർവ്വജ്ഞത്വം, സർവ്വശക്തിത്വം, (omnipresent, omniscience, omnipotence) മുതലായവയൊക്കെയാണു് ദൈവത്തിനു് മനുഷ്യർ നൽകുന്ന ഗുണങ്ങൾ. പ്രാർത്ഥന കേൾക്കുന്നവൻ, പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിപ്പിക്കുന്നവൻ, മനുഷ്യരുടെ ചിന്തകളെ അറിയുന്നവൻ, അവരുടെ ഓരോ പ്രവൃത്തികളും കാണുന്നവൻ, …. അങ്ങനെ പോകുന്നു ദൈവവിശേഷണങ്ങൾ. ‘താൻ കക്കൂസിൽ പോകുന്നതു് ദൈവം കാണുന്നതു് തനിക്കിഷ്ടമില്ല’ എന്നു് നിർബന്ധം പിടിച്ച ഒരു കൊച്ചുപെൺകുട്ടിയുടെ ഒരു തമാശ നീറ്റ്‌സ്ഷെയുടെ വകയായുണ്ടു്. സർവ്വജ്ഞത്വവും സർവ്വശക്തിയും പരസ്പരം പൊരുത്തപ്പെടുകയില്ല എന്നതു് മറ്റൊരു സത്യം. ഈ വിരോധാഭാസത്തെ Karen Owens ഇങ്ങനെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു:

Can omniscient God, who
knows the future, find
The omnipotence to
Change His future mind?

അനന്തമായ ഒരു പശ്ചാത്‌ഗതിയെ അവസാനിപ്പിക്കാൻ അതുപോലെതന്നെയോ, അതിൽകൂടുതലോ അന്തവും കുന്തവുമില്ലാത്തതായ ഒരു മിഥ്യാസങ്കൽപത്തെ അതിനിടയിൽ തിരുകുന്നതിലും എത്രയോ ഭേദമായിരുന്നേനെ, ഒന്നുകിൽ ബിഗ്‌-ബാംഗ്‌ സിംഗ്യുലാരിറ്റിയോ, അല്ലെങ്കിൽ ഇതുവരെ അറിവില്ലാത്തതെങ്കിലും അറിയാനുള്ള സാദ്ധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവാത്ത (തികച്ചും ഭൗതികമായ) ഒരു ആശയമോ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ!

4. ആര്‍ഗ്യുമെന്റ്‌ ഫ്രം ഡിഗ്രി: ലോകത്തിൽ നമ്മൾ നന്മ, ഉൽകൃഷ്ടത മുതലായ വിവിധ അവസ്ഥകൾ കാണുന്നു. അവയെ നമ്മൾ വിലയിരുത്തുന്നതു്, ഒരു മാക്സിമവുമായുള്ള താരതമ്യം വഴിയാണു്. മനുഷ്യൻ നല്ലതും ചീത്തയുമാവാമെന്നതിനാൽ, ആ മാക്സിമം മനുഷ്യരിൽ ആവാൻ കഴിയില്ല. തന്മൂലം, പൂർണ്ണതയുടെ മാനദണ്ഡമായി ഒരു മാക്സിമം കൂടിയേ കഴിയൂ. ആ മാക്സിമമാണു് തോമാസിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ദൈവം.

ഇതിനെ ഒരു ആര്‍ഗ്യുമെന്റ്‌ എന്നു് വിളിക്കാനാവുമോ എന്നു് ഡോക്കിൻസ്‌ തികച്ചും ന്യായപൂർവ്വം ചോദിക്കുന്നു. ഈ വാദത്തെ നമുക്കു് അർത്ഥവ്യത്യാസമില്ലാതെതന്നെ വേണമെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയും അവതരിപ്പിക്കാം: മനുഷ്യരുടെ ഗന്ധം വ്യത്യസ്തമാണു്. എങ്കിലും ഒരു താരതമ്യം നടത്തണമെങ്കിൽ മണക്കാനാവുന്ന ഒരു മാക്സിമം ഗന്ധം നിലനിൽക്കണം. അതായതു്, ദുർഗ്ഗന്ധത്തെ താരതമ്യം ചെയ്യാൻ, നിസ്തുലനും, സർവ്വോത്കൃഷ്ടനുമായ ഒരു നിതാന്തദുർഗ്ഗന്ധവാഹി നിലനിൽക്കണം. അക്വീനാസിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ഈ നിതാന്തദുർഗ്ഗന്ധവാഹിയെ (‘പരനാറി’ എന്നും വേണമെങ്കിൽ പറയാം) നമ്മൾ ദൈവം എന്നു് വിളിക്കുന്നു. ഈ തത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ഓരോരുത്തർക്കും മനസ്സിനിണങ്ങിയപോലെ, ദുർഗ്ഗന്ധത്തിനു് പകരം മറ്റേതൊരു നാറിത്തരവും ഉദാഹരണമാക്കി ദൈവാസ്തിത്വം തെളിയിക്കാൻ കഴിയും.

5. ടെലിയൊളോജിക്കൽ ആര്‍ഗ്യുമെന്റ്‌ (ആര്‍ഗ്യുമെന്റ്‌ ഫ്രം ഡിസൈൻ): ലോകത്തിലെ വസ്തുക്കൾ, പ്രത്യേകിച്ചും ജീവജാലങ്ങൾ, അവ ഡിസൈൻ ചെയ്യപ്പെട്ടവയായാലെന്നപോലെ കാണപ്പെടുന്നു. നമുക്കറിയാവുന്ന ഒരു വസ്തുവും, അതു് ഡിസൈൻ ചെയ്യപ്പെട്ടതല്ലെങ്കിൽ ഡിസൈൻ ചെയ്യപ്പെട്ടതുപോലെ കാണപ്പെടുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടു് എല്ലാറ്റിനും ഒരു ഡിസൈനർ ഉണ്ടായിരിക്കണം. അവനെ അക്വീനാസ്‌ ദൈവം എന്നു് വിളിക്കുന്നു.

ദൈവാസ്തിത്വത്തിന്റെ ഇടിച്ചാൽ പൊട്ടാത്ത ഒരു തെളിവായി ചിലരൊക്കെ ഇന്നും കൊട്ടിഘോഷിക്കുന്ന ഒരു ആര്‍ഗ്യുമെന്റാണിതു്. ഡാർവിൻ ഒരു അണ്ടര്‍ഗ്രാജുവേറ്റ്‌ ആയിരുന്ന കാലത്തു് ഈ ആശയത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായിരുന്നു. പിൽക്കാലത്തു് ഡാർവിൻ അതു് പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും ആസ്തികരിൽ ചിലർക്കു് ഇന്നും അതു് ഡാർവിൻ അംഗീകരിക്കുന്നതും അതുകൊണ്ടുതന്നെ ന്യായമായതുമായ ഒരു തത്വമാണു്. ഡിസൈനർ ആര്‍ഗ്യുമെന്റ്‌ അബദ്ധമാണെന്നതിന്റെ ഏറ്റവും നല്ല തെളിവാണു് നാചുറൽ സെലക്ഷൻ വഴിയുള്ള എവൊല്യൂഷൻ രൂപം നൽകുന്ന എണ്ണമറ്റ ‘ഡിസൈനുകൾ’. ഐസ്‌ ക്രിസ്റ്റൽ മുതൽ മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറുവരെ ഒരു ഡിസൈനറുടെയും സഹായമില്ലാതെയാണു് സെൽഫ്‌ ഓര്‍ഗനൈസേഷൻ വഴി മനോഹരമായ രൂപങ്ങൾ കൈവരിക്കുന്നതു്. ഇതുപോലുള്ള സെൽഫ്‌ ഓര്‍ഗനൈസേഷനു് പ്രകൃതിയിൽ എത്രയോ ഉദാഹരണങ്ങൾ വേണമെങ്കിലും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ കഴിയും.

അക്വീനാസിന്റെ ദൈവാസ്തിത്വതെളിവുകളിൽ ഒന്നുപോലും ചിന്തിക്കുന്നവരുടെ ലോകത്തിൽ ഇന്നു് അംഗീകാര്യയോഗ്യമായ ആര്‍ഗ്യുമെന്റുകൾ പോലുമല്ല. അക്വീനാസിന്റെ തെളിവുകളെ ഇതുവരെ ആരും ഖണ്ഡിച്ചിട്ടില്ല എന്നൊക്കെ വലിയവായിൽ മുക്രയിടുന്നവർ ഈ വസ്തുത ശ്രദ്ധിച്ചാൽ അവർക്കു് നല്ലതു്. വെറുതെയെന്തിനു് അബദ്ധങ്ങൾ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു് ലോകത്തിനു് മുന്നിൽ സ്വയം അപഹാസ്യരാവണം?

ദൈവസ്തിത്വത്തെളിവുകളെ a priori, a posteriori എന്ന രണ്ടു് മുഖ്യവിഭാഗങ്ങളിൽ പെടുത്താം. അ പ്രിയോറി എന്നതു് അനുഭവജ്ഞാനവുമായി ബന്ധമില്ലാതെ, അതിനു് മുൻപെന്നോണം, ചിന്തയുടെ വഴിയിലൂടെ മാത്രം നേടുന്ന അറിവുകൾ. അ പോസ്റ്റെറിയോറി എന്നതു്, അ പ്രിയോറിക്കു് വിപരീതമായി അനുഭവജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നും നേടുന്നതോ, അതുവഴി സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതോ ആയ അറിവുകൾ. ഈ നിർവചനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ലോകവീക്ഷണത്തിലൂടെ എത്തിച്ചേരുന്നവ എന്നതിനാൽ, തോമാസിന്റെ അഞ്ചു് തെളിവുകളും അ പോസ്റ്റെറിയോറി വിഭാഗത്തിൽ വരുന്നവയാണു്. അ പ്രിയോറി വിഭാഗത്തിൽ പെടുത്താവുന്നതും ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായതുമായ ദൈവാസ്തിത്വ തെളിവാണു് St Anselm of Canterbury 1078-ൽ മുന്നോട്ടുവച്ച ontological argument. റെനേ ഡെക്കാർട്ട്‌, ഗോട്ട്ഫ്രീഡ്‌ ലൈബ്‌നിറ്റ്‌സ്‌, തോമാസ്‌ അക്വീനാസ്‌, ഡേവിഡ്‌ ഹ്യൂം, ഇമ്മാന്വേൽ കാന്റ്‌, ബെര്‍ട്റാന്‍ഡ്‌ റസ്സൽ മുതലായ ലോകപ്രശസ്ത ചിന്തകരാൽ വ്യത്യസ്തമായ രീതിയിൽ അനുകൂലവും പ്രതികൂലവുമായി വിലയിരുത്തപ്പെട്ട ഒരു വാദമുഖം.

ആൻസെൽമിന്റെ തത്വം: അതിൽ വലിയതു് ഒന്നിനെ സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്തവിധത്തിലുള്ള ഒരു എന്റിറ്റിയെ സങ്കൽപിക്കാൻ മനുഷ്യനു് കഴിയും. ഒരു നിരീശ്വരവാദിക്കുപോലും അതുപോലെ അത്യുത്തമമായ ഒരു അസ്തിത്വത്തെ സങ്കൽപിക്കുവാൻ കഴിയും – അങ്ങനെയൊരു അസ്തിത്വത്തെ യഥാർത്ഥ ലോകത്തിൽ അവൻ നിഷേധിക്കുമെങ്കിൽത്തന്നെയും. യഥാർത്ഥലോകത്തിൽ നിലനിൽപ്പില്ലാത്ത അതുപോലൊരു എന്റിറ്റി, അതിന്റെപേരിൽത്തന്നെ, പരിപൂർണ്ണതയുള്ളതാവില്ല. അതൊരു വൈരുദ്ധ്യമാണു്! അതുകൊണ്ടു്, സിംസലബിം, ദൈവം ഉണ്ടു്! ദാണ്ടെ കിടക്കുന്നു ദൈവത്തിന്റെ തെളിവു്! വേണ്ടവർക്കൊക്കെ എടുക്കാം.

ആൻസെൽമിന്റെ ബാലിശമായ ഈ ആര്‍ഗ്യുമെന്റിനെ ബാല്യസഹജമായ ഭാഷയിൽത്തന്നെ ഡോക്കിൻസ്‌ നേരിടുന്നു:

“ദൈവമുണ്ടെന്നു് തെളിയിക്കാമെന്നു് ഞാൻ ബെറ്റ്‌ വയ്ക്കുന്നു.”
“ഇല്ല, നിനക്കതിനു് കഴിയില്ല എന്നു് ഞാനും ബെറ്റ്‌ വയ്ക്കുന്നു.”
“ശരി. സങ്കൽപിക്കാവുന്നതിൽ ഏറ്റവും പരിപൂർണ്ണമായ, പരിപൂർണ്ണമായ, പരിപൂർണ്ണമായ ഒരു വസ്തുവിനെ സങ്കൽപിക്കൂ.”
“ശരി, സങ്കൽപിച്ചു. ഇനി?”
“പരിപൂർണ്ണമായ, പരിപൂർണ്ണമായ, പരിപൂർണ്ണമായ ആ വസ്തു യഥാർത്ഥമാണോ? അതു് നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ?”
“ഇല്ല, അതെന്റെ മനസ്സിൽ മാത്രമാണു്.”
“യഥാർത്ഥമായിരുന്നെങ്കിൽ അതു് കൂടുതൽ പരിപൂർണ്ണമായിരുന്നേനെ. കാരണം, യഥാർത്ഥ, യഥാർത്ഥ പരിപൂർണ്ണ വസ്തു മനസ്സിൽ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു പഴഞ്ചൻ പാവം സാങ്കൽപികവസ്തുവിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പരിപൂർണ്ണമാണു്. കണ്ടില്ലേ, ദൈവം ഉണ്ടെന്നു് ഞാൻ തെളിയിച്ചു. അയ്യയ്യേ, നിരീശ്വരവാദികളെല്ലാം മൂഢന്മാരാണേ, ട്രല്ലലല്ലലാ!”

ആൻസെൽമിന്റെ ഓന്റൊളോജിക്കൽ ആര്‍ഗ്യുമെന്റിനെ നിരാകരിച്ച തത്വചിന്തകരിൽ പ്രമുഖരായിരുന്നു ഹ്യൂം, കാന്റ്‌, റസ്സൽ എന്നിവർ. അസ്തിത്വം അനാസ്തിത്വത്തേക്കാൾ പരിപൂർണ്ണമാണെന്ന ആൻസെൽമിന്റെ മണ്ടൻ നിഗമനം തുറന്നു് കാണിച്ചതു് കാന്റാണു്.

സങ്കീർത്തനങ്ങൾ പതിനാലാം അദ്ധ്യായത്തിലെ ഒന്നാം വാക്യം ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ടു് ആൻസെൽം അവന്റെ സാങ്കൽപികശത്രുവായ നിരീശ്വരവാദിയെ മൂഢൻ എന്നാണു് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതു്! “ദൈവം ഇല്ല എന്നു് മൂഢൻ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പറയുന്നു.” ബൈബിൾ എഴുതിയവനോ, അതു് പകർത്തിയവനോ, ബൈബിൾ ദൈവവചനമായതിനാൽ, ഇനി യഹോവതന്നെയോ മൂഢനായതുകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, സങ്കീർത്തനങ്ങളിലെ പതിനാലാം അദ്ധ്യായം സങ്കീർത്തനങ്ങളിലെതന്നെ അൻപത്തിമൂന്നാം അദ്ധ്യായത്തിന്റെ ഈച്ചക്കോപ്പിയാണു്. നുണ പറയരുതല്ലോ, ഈച്ചക്കോപ്പി എന്നതു് അത്ര ശരിയല്ല, ഒന്നിലെ ദൈവം മറ്റേതിൽ ചിലയിടത്തൊക്കെ യഹോവ ആയി മാറുന്നുണ്ടു്. ഒന്നിൽ ആകെ ആറു് വാക്യങ്ങളാണു്, മറ്റേതിൽ ആകെ വാക്യങ്ങൾ ഏഴും. 5, 6, 7 വാക്യങ്ങളിൽ സംഭവിച്ച ചില തിരിമറികളുടെ ഫലമാണു് ഈ വ്യത്യാസം. ഈ പിഴവിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം യഹോവയ്ക്കോ അതു് എഴുതിയുണ്ടാക്കിയവനോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. ദൈവം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പ്ലാനിംഗ്‌ കമ്മീഷൻ ചെയര്‍മാന്‍ ആയതുകൊണ്ടു്, ഈ തിരിമറിയുടെ പിന്നിലും എന്തെങ്കിലും ഒരു ലക്ഷ്യം കാണുമെന്നേ കരുതാൻ പറ്റൂ. ഇനി അഥവാ ലക്ഷ്യമൊന്നും ഇല്ലെങ്കിൽത്തന്നെ ഉണ്ടാക്കാനും, വ്യാഖ്യാനസാദ്ധ്യത നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല.

താൻ പറയുന്ന ദൈവത്തെ യുക്തിപൂർവ്വം ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരെ മൂഢൻ, ഭോഷൻ, വിഡ്ഢി, ബാസ്റ്റാർഡ്‌, പട്ടി, പന്നി മുതലായി ഭാഷയിൽ സാദ്ധ്യവും അസാദ്ധ്യവുമായ നികൃഷ്ടപദങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു് തെറി വിളിക്കുന്നതു് ബൈബിൾ എഴുതപ്പെട്ട കാലത്തോ, ഖുർആൻ എഴുതപ്പെട്ട കാലത്തോ, ഏകദേശം ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കു് മുൻപു് ജീവിച്ചിരുന്ന ആൻസെൽമിന്റെ കാലത്തോ ഒക്കെ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നതും, ഇപ്പോൾ കാലഹരണപ്പെട്ടതുമായ ഒരു കാടത്തമാണെന്നു് ആരെങ്കിലും കരുതുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അവർക്കു് തെറ്റി. ആ പെരുമാറ്റരീതി പരമസത്യമായ ദൈവത്തെ പോക്കറ്റിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്നവർ എന്നവകാശപ്പെടുന്നവരുടെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ മായ്ക്കാനും മറയ്ക്കാനുമാവാതെ ഇന്നും കുടികൊള്ളുന്ന ഒരു സ്വഭാവഗുണമാണു്. തെളിവു് വേണ്ടവർ ഏതെന്നില്ല, മതം ദൈവം മുതലായ വിഷയങ്ങളിൽ ‘ചർച്ച’ നടക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു ബ്ലോഗിൽ നോക്കിയാൽ മതി.

ഫെയ്സ്ബുക്കിൽ വരുന്ന friend request-കൾ സാമാന്യമര്യാദയുടെ പേരിൽ കൺഫേം ചെയ്യുകയാണു് എന്റെ പതിവു്. ദൈവത്തിന്റെ അടിവസ്ത്രങ്ങൾ അലക്കിത്തേച്ചു് കൊടുക്കുന്ന ഒരു ‘ബ്രദറൻ’ തല കാണിച്ചതുവരെ ദൂഷ്യഫലമൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടുമില്ല. പാമ്പിനെ കൗപീനത്തിൽത്തന്നെ വച്ചുപൊറുപ്പിക്കണം എന്നു് ഫെയ്സ്ബുക്ക്‌ നിർബന്ധിക്കാത്തതു് ഒരു ഭാഗ്യമാണെന്നു് മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ ‘ഫ്രണ്ഡ്ഷിപ്പ്‌’ സഹായകമായെന്നു് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ.

Facebook-ൽ: Justin wrote: “ദൈവം ഇല്ല എന്നു് ‘മൂടൻ’ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പറയുന്നു….!!| Powered by BIBLE”

ബ്ലോഗിലെ ഈ മാന്യന്റെ കമന്റ്‌: “ദൈവം ഇല്ല എന്നു് ‘മൂടൻ’ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പറയുന്നു….!!| Powered by BIBLE”
justinkwilliams: IP: 117.242.75.235 (brethrenet.com/)

‘മൂടനെ’ അങ്ങേർ ഹൃദയത്തിൽ പാർപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണെന്നു് തോന്നുന്നു. ഉള്ളിലുള്ളതല്ലേ പുറത്തേക്കു് വരൂ. അതിനെത്തുടർന്നു്, കീ കൊടുത്താൽ ചില വാക്യങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടു് ചുറ്റിത്തിരിയുന്ന പാവയെപ്പോലെ കമന്റുകൾ പൊഴിയാൻ തുടങ്ങി. അത്തരം കമന്റുകളോടു് ഞാൻ സാധാരണ ചെയ്യാറുള്ളതുപോലെ പിന്നീടു് വന്നവയെ അവ അർഹിക്കുന്നിടത്തേക്കയച്ചു് ബഹുമാനിച്ചു.

ഇന്നലെ babutktu@gmail.com (IP: 117.204.124.83)-ൽ നിന്നും എനിക്കൊരു മെയിൽ കമന്റായി വന്നു. ശൈലി കണ്ടിട്ടു് ഉത്ഭവം ഏകദേശം ഒരേ ചാണകക്കുഴി തന്നെ. ബാസ്റ്റാര്‍ഡ് എന്നും മറ്റുമൊക്കെ എഴുതിയിരുന്നു.

എന്താണു് ആ മാന്യദേഹം മെയിലിൽ ഉദ്ദേശിച്ചതെന്നു് എനിക്കു് ശരിക്കും മനസ്സിലായില്ല. എനിക്കു് മനസ്സിലായിടത്തോളം, ഈ ‘ബാബുറ്റികെറ്റു’ ഒരു വിശ്വാസിയാണെന്നും, അതോടൊപ്പം ഒരു ബാസ്റ്റാർഡ്‌ ആണെന്നും, അമ്മ പറഞ്ഞറിഞ്ഞതല്ലാതെ അപ്പനാരെന്നു് അങ്ങേർക്കറിയില്ലെന്നുമാണു് ചുരുക്കമെന്നു് തോന്നുന്നു. ഒരാൾ സഹായാഭ്യർത്ഥനയുമായി വരുമ്പോൾ കഴിയുമെങ്കിൽ നമ്മൾ നിരാകരിക്കരുതല്ലോ. എനിക്കു് വേണമെങ്കിൽ ആ മെയിലിനു് നേരിട്ടു് മറുപടി എഴുതാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, തന്തയില്ലാത്തവർക്കു് മറുപടി എഴുതിയാൽ അതിന്റെ മറുപടികൾ തന്തയില്ലാത്തരത്തിന്റെ ഒരു ‘infinite regress’ ആയിരിക്കുമെന്നു് കഴിഞ്ഞ മൂന്നുവർഷത്തെ ബ്ലോഗ്‌ ജീവിതംവഴി ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടു്. സാധാരണഗതിയിൽ അത്തരക്കാരുടെ കമന്റുകൾ ഞാൻ ചവറ്റുകുട്ടയിൽ എറിയാറാണു് പതിവു്. ‘വിശുദ്ധ’ ബൈബിളിന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, മച്ചിയുടെ ഗർഭപാത്രം പോലെയാണു് വിശ്വാസികളുമായുള്ള സംവാദം. ബൈബിളിന്റെ കാലത്തിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, ലക്ഷക്കണക്കിനു് ക്യുബിക്‌ മീറ്റർ വെള്ളം പമ്പുചെയ്തു് കൃത്രിമമായ തടാകങ്ങൾ വരെ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ശേഷി ഇന്നു് മനുഷ്യർ കൈവരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നതിനാൽ, ‘എത്ര പമ്പുചെയ്താലും നിറയാത്ത ടാങ്കുപോലെ’ എന്നൊരു ഉപമയാവും ബൈബിളിലേതുപോലെ അത്ര നാറ്റമില്ലാതെ പറയാവുന്നതു്. (ജർമ്മനിയിലെ ഡോർട്ട്‌മുണ്ടിൽ ‘Phoenix See’-യുടെ flooding 1. October 2010-നു് ആരംഭിച്ചു. ജർമ്മൻ ഭാഷയിലെ വിവരണവും ചില ചിത്രങ്ങളും താത്പര്യമുള്ളവർക്കായി ഇവിടെ).

ഒരു മറുപടിയും അർഹിക്കാത്ത ‘ബാബുറ്റികെറ്റു’വിന്റെ കമന്റ്‌ ഈ പോസ്റ്റിന്റെ ഭാഗമാക്കുന്നതിന്റെ കാരണം മറ്റൊന്നാണു്. വിശ്വാസികളുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ തന്തപ്പടി ദൈവമാണു്. അതുകൊണ്ടു് നിരീശ്വരവാദികൾ എന്നാൽ തന്തയില്ലാത്തവരാണെന്ന ഒരു ‘ഉത്തമബോദ്ധ്യം’ വിശ്വാസികളുടെ ഇടയിൽ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടു്. ‘ഉത്തമബോദ്ധ്യങ്ങളാണു്’ സത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രുക്കൾ എന്നു്, “ദൈവം ചത്തു” എന്നു് പറഞ്ഞ നീറ്റ്‌സ്ഷെ. വളരെ ബുദ്ധിമാനായിരുന്നുവെങ്കിലും ഇവിടെ നീറ്റ്‌സ്ഷെക്കു് ഒരു തെറ്റുപറ്റി എന്നു് പറയാതെ വയ്യ. ജീവിക്കുന്നവയേ ചാവുകയുള്ളു എന്നതിനാൽ, ‘ദൈവം ചത്തു’ എന്നതിനേക്കാൾ, ‘ദൈവം എന്നൊന്നില്ല, ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, ഇനിമേൽ ഉണ്ടാവുകയുമില്ല’ എന്നായിരുന്നേനെ എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ കൂടുതൽ ആപ്തമായിരുന്നതു്.

നമുക്കു് നമ്മുടെ ‘ബാബുറ്റികെറ്റു’വിന്റെ തന്തയില്ലായ്മപ്രശ്നത്തിനു് എന്തെങ്കിലും പരിഹാരം കണ്ടെത്താനാവുമോ എന്നു് നോക്കാം. അതുവഴി ഒരുപക്ഷേ മനുഷ്യരാശിയുടെ പിതൃത്വത്തിനും ഒരു പരിഹാരം കാണാനാവുമെങ്കിൽ അതു് ഒരു ബോണസുമായി. ഒരു വെടിക്കു് ചത്തുവീഴുന്നതു് രണ്ടു് തന്തപ്രശ്നങ്ങൾ! ശ്രീമാൻ ബാബുറ്റികെറ്റു ഒരു തന്തയില്ലാത്തവനാണെങ്കിൽ, അഥവാ, അമ്മ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച ഒരു തന്തയെ അപ്പാ എന്നു് വിളിക്കേണ്ട ഗതികേടു് ഉള്ളവനും, ആ അപ്പന്റെ അപ്പത്വത്തിൽ അനൽപം സംശയാലുവുമാണെങ്കിൽ, തന്റെ ‘അപ്പനേയും’ കൂട്ടി ജെനെറ്റിക്‌ ടെസ്റ്റ്‌ നടത്തിക്കൊടുക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു ലബോററ്ററിയിൽ പോവുക. അപ്പൻ കൂടെവരാൻ മടിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ‘പൂച്ചക്കഴുത്തിൽ കയറിട്ടപോലെ’ പിടിച്ചുവലിച്ചു് കൊണ്ടുപോവുക. അവിടെയെത്തി, രണ്ടുപേരുടെയും, അൽപം തുപ്പലോ മറ്റോ കൊടുത്താൽ ‘ഈ തന്ത ബാബുറ്റികെറ്റുമോന്റെ തന്ത തന്നെയോ’ എന്നു് അവർ പറഞ്ഞും, പാടിയും, നിർബന്ധം പിടിച്ചാൽ ബൈബിൾ മാതൃകയിൽ കാഹളമൂതിയും അറിയിച്ചുതരും. ഇനി, ബാബുറ്റികെറ്റുവിന്റെ അമ്മ അപ്പനെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാതിരിക്കുകയോ, ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ കഴിയുന്നതിനുമുൻപേ അപ്പൻ വടിയായിപ്പോയിരിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ബാബുറ്റികെറ്റുവിന്റെ കാര്യം അവതാളത്തിലാവും. ചില സ്ത്രീകൾ ഭർത്താവിന്റെ വാസെക്ടമിക്കു് ശേഷവും പ്രസവിക്കാറുണ്ടെന്നതിനാൽ, ആ പ്രദേശത്തുള്ള എല്ലാവരേയും ജെനെറ്റിക്‌ ടെസ്റ്റിനു് വിധേയമാക്കിയാലും ബാബുറ്റികെറ്റുവിന്റെ പ്രത്യേക പരിതസ്ഥിതിയിൽ, തന്തയാരെന്നു് കൃത്യമായി കണ്ടെത്താൻ കഴിയണമെന്നില്ല. നമ്മുടെ ബാബുറ്റികെറ്റു ഒരു വിശ്വാസിയായതിനാലും, അവന്റെ അമ്മ സാധാരണഗതിയിൽ ഒരു സ്ത്രീ ആയിരിക്കണമെന്നതിനാലും, കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹികചുറ്റുപാടുകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, അവളും ഒരു വിശ്വാസി ആയിരിക്കാനാണു് എല്ലാ സാദ്ധ്യതയും. കേരളത്തിൽ, ദൈവവിശ്വാസികളായവർക്കു്, പ്രത്യേകിച്ചും സ്ത്രീകൾക്കു്, ധ്യാനകേന്ദ്രങ്ങളോടു് അസാമന്യമായ ഒരു അഫിനിറ്റി തോന്നാറുണ്ടെന്നതിനാലും, അവിടെ ധ്യാനത്തിനായും, അല്ലാതെയും വന്നുപോയ പ്രായപൂർത്തിയായ പുരുഷന്മാരെയും ധ്യാനപിതാക്കളേയും മുഴുവൻ ഒരു ജെനെറ്റിക്‌ ടെസ്റ്റിനു് വിധേയമാക്കുക എന്നതു് അത്ര പ്രായോഗികമല്ലാത്തതിനാലും, ശ്രീമാൻ ബാബുറ്റികെറ്റു ശിഷ്ടജീവിതം തന്തയില്ലാത്തവനായി തള്ളിനീക്കേണ്ടിവരും എന്ന ദുഃഖസത്യം ഇവിടെ ഹൃദയവേദനയോടെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. പല സ്ത്രീകളും ‘ഒരു കുഞ്ഞുകാലു് കാണാനുള്ള’ അഭിനിവേശത്തിന്റെ പേരിലാണു് ധ്യാനമന്ദിരം തേടിച്ചെല്ലുന്നതു്. അതുകൊണ്ടു് ലക്ഷ്യം നേടിയാൽ ദാനം കിട്ടിയ പശുവിനു് പല്ലുണ്ടോ എന്നതുപോയിട്ടു്, അതിനെ തന്നതാരാണെന്നുപോലും ഒരു ധ്യാനക്കാരിയും ചത്താലും പറയില്ല. അല്ലെങ്കിൽത്തന്നെ, അപ്പനാരെന്ന ചോദ്യത്തിനു്, “അമ്മ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നവൻ” എന്ന മറുപടി, ശാസ്ത്രീയമായ അർത്ഥത്തിൽ, ഏറ്റവും മോശമായ ഒരു അപ്പൻതെളിവാണു്. ലോകപരിചയവും, മനുഷ്യജ്ഞാനവും ഉള്ള ആർക്കും ഇപ്പറഞ്ഞതു് കൂടുതൽ വിശദീകരണത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ലാതെതന്നെ മനസ്സിലാവും. ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ പിതൃത്വം ഏറ്റെടുക്കുക എന്നതു്, ജെനെറ്റിക്‌ ടെസ്റ്റ്‌ കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാതിരുന്ന കാലത്തെ അപേക്ഷിച്ചു്, ഇന്നു്, ദൈവത്തിനുപോലും അത്ര എളുപ്പമായ കാര്യമല്ല.

ശ്രീമാൻ ബാബുറ്റികെറ്റുവിനു് മാത്രമല്ല, ജനകൻ ആരെന്നു് നിശ്ചയമില്ലാത്ത ആർക്കും ഉപയോഗിക്കാവുന്ന മാർഗ്ഗങ്ങളാണിവയെല്ലാം. ഒരു ദൈവവിശ്വാസിയെ എങ്ങനെയാണു് ഒരു അവിശ്വാസി ഇതിൽ കൂടുതലൊക്കെ സഹായിക്കുന്നതു്?

ഈ വിശദാംശങ്ങൾ, മാനവരാശിയുടെ സ്രഷ്ടാവു്, അഥവാ, പിതാവു് ആരെന്ന ചോദ്യത്തിന്റെ മറുപടി കണ്ടെത്താൻ ഉപയോഗിച്ചാൽ, ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ ഒരമ്മയോ, കണ്ടെത്താൻ ഒരപ്പനോ ഇല്ലാത്ത നമ്മുടെ ബാബുറ്റികെറ്റുവിന്റെ അവസ്ഥയിലേക്കേ അതു് നമ്മെ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിക്കൂ. മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ ‘അമ്മ’ എന്നു് വേണമെങ്കിൽ വിളിക്കാവുന്നതു് ഈ ഭൂമിയെയാണു്. പക്ഷേ, ഭൂമി ഇതുവരെ തന്റെ മക്കളെ “ദാ, ഇക്കാണുന്നവനാണു് നിങ്ങളുടെ പിതാവു്” എന്നു് ആരെയും ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിട്ടില്ല. മരുഭൂമിയിൽ വേണ്ടത്ര ജലപാനമില്ലാതെ തലച്ചോറുണങ്ങി പിച്ചും പേയും പറഞ്ഞവരോ, സ്വതവേ മതിഭ്രമം ബാധിച്ചിരുന്നവരോ ആയിരുന്ന ചില വെളിപാടുകാർ മനുഷ്യരുടെ പിതാവായ ദൈവം തനിക്കു് മാത്രമായി വെളിപ്പെട്ടുവെന്നും “അവനാണു് നിങ്ങളുടെ തന്തപ്പടി, ഇവനാണു് നിങ്ങളുടെ തന്തപ്പടി” എന്നെല്ലാം കാലാകാലങ്ങളിൽ വിളിച്ചു് കൂവിയിട്ടുണ്ടു്. പലപ്പോഴും ‘നൂൽബന്ധം’ പോലുമില്ലാതെ പൊടിപിടിച്ച മരുഭൂമിയിലൂടെ പരസ്യമായി ഓടിനടന്നിരുന്ന ഇത്തരക്കാർ ഇന്നത്തെ ആധുനിക സമൂഹങ്ങളിലായിരുന്നെങ്കിൽ ആജീവനാന്തം ഭ്രാന്താശുപത്രിക്കുള്ളിൽ കഴിയേണ്ടവരായിരുന്നു. പക്ഷേ, അക്കാലത്തു്, വെളിച്ചപ്പാടുകളുടെ വായിലൂടെ സംസാരിച്ചിരുന്നതു് ദൈവമായിരുന്നതിനാൽ, ഭ്രാന്തു് പരമസത്യമായി, ദൈവമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ബൈബിളിലെ യെശയ്യാപ്രവാചകന്റെ പുസ്തകം ഒന്നു് വായിച്ചുനോക്കൂ! എന്തെല്ലാമാണു് അവൻ വിളിച്ചുപറയുന്നതു്! അതുപോലൊരു മനുഷ്യനെ ഇന്നത്തെ ലോകത്തിൽ ആരെങ്കിലും നോർമ്മൽ എന്നു് വിലയിരുത്തുമോ? മഹാനായ അലക്സാണ്ഡറും, അതിലും മഹാനായ നെപ്പോളിയനും, അതിലൊക്കെ വലിയ മഹാനായ ഹിറ്റ്‌ലറുമൊക്കെ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നുണ്ടു് – എത്രയോ വട്ടാപ്പീസുകളിലെ കരുതൽ തടങ്കലുകളിൽ! ഭാര്യയെ കൊല്ലണമെന്നും, മകളെ വേൾക്കണമെന്നും, നിരപരാധികളെ ബോംബുവച്ചു് കൊന്നാൽ സ്വർഗ്ഗം കിട്ടുമെന്നുമൊക്കെയുള്ള ദൈവിക വെളിപാടുകൾ ബാല്യത്തിലേ ചില പ്രത്യേക ‘ഫ്രീക്വൻസിയിൽ’ ട്യൂൺ ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർക്കു് ഇന്നും കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടു്. ഏതു് നാട്ടിലാണു് ജീവിക്കുന്നതെന്നതിനനുസരിച്ചു് അവർ ദൈവദൂതന്മാരോ മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിനുതന്നെ ഭീഷണിയായ മാനസീകരോഗികളോ ആയി പരിഗണിക്കപ്പെടുകയും അതിനനുസരിച്ചു് കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന വ്യത്യാസം മാത്രമേയുള്ളു.

അതായതു്, മനുഷ്യരാശിയുടെ പിതാവിനെ ഒരു ജെനെറ്റിക്‌ ടെസ്റ്റ്‌ വഴി നിശ്ചയിക്കാനാവില്ല. ഭൂമിമാതാവിനും അക്കാര്യം വലിയ നിശ്ചയമില്ല. പിന്നെയുള്ള മാർഗ്ഗം, അയൽക്കാർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നവനെ അപ്പൻ എന്നു് വിളിക്കുക എന്നതാണു്. വിശ്വാസികൾ ചെയ്യുന്നതും അതുതന്നെയാണു്. ആരോ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചവനെ അപ്പാ എന്നു് വിളിക്കൽ. അതിനെയാണു് നമ്മൾ വിശ്വാസമെന്നു് വിളിക്കുന്നതു്. കുട്ടിച്ചാത്തനിൽ വിശ്വസിക്കുന്നതും അതുപോലെതന്നെ. അവനവന്റെ പൊത്തിലിരുന്നു് അറിയാത്ത അപ്പനിൽ വിശ്വസിക്കുകയോ, അവനോടു് പ്രാർത്ഥിക്കുകയോ, ഉറഞ്ഞുതുള്ളുകയോ, തന്നെയും പിന്നെയും കുമ്പിടുകയോ എന്തുവേണമെങ്കിലും ആർക്കും ചെയ്യാം. ദൈവത്തോടുള്ള അട്ടഹാസത്തിന്റേയും കൂട്ടമണിയുടേയും ശബ്ദകോലാഹലം മനുഷ്യരെ രോഗികളാക്കുന്ന നോയിസ്‌ ലെവലിലും താഴെ ആയിരിക്കുന്നിടത്തോളം അവിശ്വാസികൾ ആരെങ്കിലും അതിൽ ഇടപെടുമെന്നു് തോന്നുന്നില്ല. മതങ്ങൾ തമ്മിൽത്തമ്മിൽ നിലവിലിരിക്കുന്ന തിളച്ചുപൊന്തുന്ന വരുമാനക്കുശുമ്പു് ഇവിടെ വിഷയവുമല്ല. ഏതായാലും ഒരുകാര്യം എന്നെ പലപ്പോഴും അത്ഭുതപ്പെടുത്താറുണ്ടു്. മനുഷ്യരുടെ വിചിത്രമായ ഫിസിയോളജിയുടെ ഫലമായി ഒരു പരിധിയിൽ കൂടുതൽ നട്ടെല്ലു് വളയ്ക്കാൻ മനുഷ്യർക്കാവില്ല – ചിലരുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം റബ്ബറുപോലുള്ള നട്ടെല്ലാണെങ്കിലും! സൃഷ്ടിയിലേ സംഭവിച്ച ഈ പ്രത്യേകതമൂലം, മനുഷ്യർ മനസ്സറിഞ്ഞു് കുമ്പിടുമ്പോൾ, ആസനം പീരങ്കിപോലെ ആകാശത്തിലേക്കു് ഉന്നമിടും. കഷ്ടകാലത്തിനു്, ആകാശവും സ്വർഗ്ഗവും പോലെതന്നെ, ദൈവത്തിന്റെ സിംഹാസനവും മുകളിലാണു്. ലോകത്തിലെ കോടാനുകോടി മനുഷ്യർ കുമ്പിട്ടു് പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, കോടാനുകോടി മനുഷ്യാസനങ്ങൾ ദൈവത്തിനുനേരെ തിരിയുന്നതു് നിങ്ങളൊന്നു് ആലോചിച്ചുനോക്കൂ! ബ്ലാസ്ഫെമി എന്നല്ലാതെ എന്തു് പറയാൻ! ദൈവവിശ്വാസം തലയിൽ അടിച്ചേൽപിച്ചു് കഴിഞ്ഞാൽ മനുഷ്യരെക്കൊണ്ടു് എന്തെന്തു് ഭ്രാന്തുകൾ ചെയ്യിക്കാൻ മതങ്ങൾ മടിക്കുകയില്ല എന്നതിന്റെ ലജ്ജാവഹമായ തെളിവു്! കണ്ടീഷനിംഗിന്റെ ശക്തി! എന്തുകൊണ്ടാണു് യേശുവിനെക്കൊണ്ടു് “കുഞ്ഞുങ്ങളെ എന്റെ അടുക്കൽ വരുവാൻ വിടുവിൻ!” എന്നു് പറയിപ്പിക്കുന്നതെന്നു് കരുതി? ‘ഞരമ്പുരോഗിയായ കുതിര‘ എന്ന എന്റെ ഒരു പഴയ പോസ്റ്റിൽ conditioned reflex-നെപ്പറ്റി അൽപം കൂടി വിശദമായി വായിക്കാം. പണ്ടൊക്കെ (കേരളത്തിൽ ചിലയിടത്തൊക്കെ ഇപ്പോഴും ഈ ആചാരമുണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെടുകയില്ല.) മെത്രാന്മാരുടെ കൈമൊത്തിയശേഷം സ്ത്രീകൾ പിൻതിരിഞ്ഞു് നടക്കാതെ, റിവേഴ്സ്‌ ഗിയറിൽ പുറകോട്ടു് മാത്രമേ നടക്കാൻ പാടുണ്ടായിരുന്നുള്ളത്രെ. റിവേഴ്സ്‌ പോകുമ്പോൾ ഹോൺ അടിക്കാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. തിരുമേനിയുടെ നോട്ടം ഷോക്ക്‌ അബ്സോർബറിലേക്കു് തിരിയാതിരിക്കാനാണോ, അതോ തിരുമേനിമാർക്കു് മുൻകാഴ്ച പിൻകാഴ്ചയേക്കാൾ ആസ്വാദ്യകരമായതുകൊണ്ടാണോ വിശുദ്ധമായ ഈ ആചാരം വിശുദ്ധകൈമൊത്തിന്റെ ഭാഗമായി നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടതെന്നും എനിക്കറിയില്ല.

(തുടരും)

 
1 അഭിപ്രായം

Posted by on നവംബര്‍ 28, 2010 in മതം

 

മുദ്രകള്‍: , , ,

ഐൻസ്റ്റൈന്റെ ദൈവം

വരിയുടച്ചവരോടു് ലൈംഗികശേഷിയെപ്പറ്റി സംവദിക്കുന്നതുപോലെയാണു് തീവ്രവിശ്വാസികളുമായി യുക്തിബോധം ചർച്ച ചെയ്യുന്നതു്. അതുവഴി ഷണ്ഡനു് ലൈംഗികശേഷിയോ, മതഭ്രാന്തനു് യുക്തിബോധമോ ഉണ്ടാവുകയില്ല. ഏതെങ്കിലുമൊരു ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുക എന്നതിനോളം എളുപ്പമായ വേറൊരു കർമ്മവുമില്ല. ഏതു് നിരക്ഷരകുക്ഷിക്കും ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കാം. വെറുതെ വിശ്വസിക്കുക എന്നതിൽ കവിഞ്ഞ ഒരു നിബന്ധനയും വിശ്വാസത്തിനില്ല. പാതാളത്തിലേക്കു് ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തപ്പെട്ട മാവേലി വർഷത്തിലൊരിക്കൽ മലയാളക്കര സന്ദര്‍ശിക്കാനെത്തുന്നുണ്ടെന്നു് ആർക്കും എപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാം. ചില പ്രത്യേക ദിവസങ്ങളിൽ ചില കല്ലുകളോ ലോഹങ്ങളോ വാങ്ങി കഴുത്തിൽ തൂക്കുകയോ, മൂക്കിലോ ചെവിയിലോ തിരുകുകയോ ചെയ്താൽ ഒറിജിനൽ ദൈവത്തിന്റെ നിശ്ചയമായ വിധിയെപ്പോലും തനിക്കനുകൂലമാക്കി മാറ്റാമെന്നു് വിശ്വസിക്കാം. ആഭരണം ധരിച്ചാൽ പമ്പ കടക്കുന്ന ദൈവവിധി! ദൈവത്തെ ‘തട്ടാൻ’ ആഭരണം പണിയുന്ന തട്ടാൻ! അത്രേയുള്ളു, അത്രമാത്രമേയുള്ളു ദൈവവിശ്വാസമടക്കമുള്ള ഏതു് വിശ്വാസവും. “നീ വിശ്വസിച്ചാൽ മലയും മാറിപ്പോകും!” എന്നു് ബൈബിൾ. ഒറ്റയ്ക്കോ കൂട്ടമായോ ആരൊക്കെ എത്രയൊക്കെ വിശ്വസിച്ചാലും ഒരു മലയും മാറിപ്പോവുകയില്ല എന്നതു് സത്യം. വിശ്വസിച്ചിട്ടും എന്തുകൊണ്ടു് മല വെറുതെ ഒന്നു് അനങ്ങുക പോലും ചെയ്യുന്നില്ല എന്ന ചോദ്യത്തിനു് നിന്റെ വിശ്വാസം വേണ്ടത്ര ശക്തമായിരുന്നില്ല എന്ന ആർക്കും നിഷേധിക്കാനാവാത്ത മറുപടിയും നൽകാം.

പ്രപഞ്ചത്തേയും മനുഷ്യജീവിതത്തേയും സംബന്ധിച്ച ഏതു് പ്രശ്നവും, ഏതു് ചോദ്യവും ‘ദൈവം’ എന്ന ഇഡിയറ്റ്‌ പ്രൂഫ്‌ ആയ ഒരൊറ്റ മറുപടിയിൽ തീർക്കാം. അതേ രീതിയിലുള്ള ഒറ്റവാക്കുത്തരമാണു് ദൈവ-മതസംബന്ധമായ ചർച്ചകളിൽ ഏതൊരു വിശ്വാസിയും അവന്റെ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും മറുപടിയായി നിരീശ്വരവാദികളിൽ നിന്നും യുക്തിവാദികളിൽ നിന്നും ശാസ്ത്രജ്ഞരിൽ നിന്നുമൊക്കെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതു്. പക്ഷേ, പ്രകൃതിശാസ്ത്രത്തിൽ അത്തരം മറുപടികൾ ഇല്ല. ദൈവം എന്ന റെഡിമെയ്ഡ്‌ മറുപടിയിൽ എല്ലാ മനുഷ്യരും എല്ലാക്കാലവും തൃപ്തരായിരുന്നെങ്കിൽ സത്യം തേടിയുള്ള അന്വേഷണമോ ശാസ്ത്രമോ ഉണ്ടാവുമായിരുന്നില്ല. ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ ഒരു കുരങ്ങൻ ഉറക്കമുണർന്നപ്പോൾ താനും കുടുംബവും മനുഷ്യരായി മാറിയിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു എന്ന രീതിയിൽ എവൊല്യൂഷനെ മനസ്സിലാക്കുന്നവരുമായി ഒരു ചർച്ചക്കു് ആ ഫാക്കൾട്ടിയുമായി എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുള്ള ആരും തയ്യാറാവുകയില്ല. അത്തരം അത്ഭുതപരിണാമങ്ങൾ വേദഗ്രന്ഥങ്ങളിലേ കാണൂ. അതുപോലെതന്നെ, ബിഗ്‌-ബാംഗ്‌ എന്നാൽ ഭൂമിയിലെ ഒരു വലിയ ബോംബ്‌ സ്ഫോടനം പോലെ ഒച്ചയും പ്രകാശവും പുകയുമൊക്കെയുള്ള ഒരു പൊട്ടിത്തെറി ആയിരുന്നെന്നു് ധരിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നവരുമായി പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെപ്പറ്റി ഇന്നു് ശാസ്ത്രലോകം അംഗീകരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യാനും മാത്രം ഭ്രാന്തു് ഈ വിഷയം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ഏതെങ്കിലുമൊരു ഭൗതികശാസ്ത്രജ്ഞനു് ഉണ്ടാവുമോ എന്നു് സംശയമാണു്.

ഒരു വിശ്വാസിയെ സംബന്ധിച്ചു് ശാസ്ത്രം എന്നു് കേൾക്കുന്നതു് പിശാചു് കുരിശു് കാണുന്നതുപോലെയാണു്. പക്ഷേ, രസകരമായ ഒരു കാര്യം, അറിയപ്പെടുന്ന ഏതെങ്കിലുമൊരു ശാസ്ത്രജ്ഞൻ ദൈവം എന്ന വാക്കുചേർത്തു് ഒരു വാക്യം ഉച്ചരിക്കുകയോ, അതു് എങ്ങനെയെങ്കിലും ദൈവവിശ്വാസത്തിനു് അനുകൂലമായി വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ പറ്റിയതാണെന്നു് വിശ്വാസികൾക്കു് തോന്നുകയോ ചെയ്താൽ, പിന്നെ ഏതു് ചർച്ചയിലും ആ വാക്യം ദൈവാസ്തിത്വത്തിനു് തെളിവായി ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമെന്നതാണു്. അക്കാര്യത്തിൽ വിശ്വാസിക്കു് ശാസ്ത്രത്തോടു് അയിത്തമൊന്നുമില്ല. ഇതുപോലുള്ള ചെറി പിക്കിംഗിനു് ഏറെ സാദ്ധ്യതകൾ തുറന്നിട്ട ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞനാണു് ആൽബെർട്ട്‌ ഐൻസ്റ്റൈൻ. കൂട്ടത്തിൽ പറയട്ടെ, ‘ഹാലേലുയ്യ’ ‘അല്ലാഹു അക്ബർ’ മുതലായവ പോലെ, ഏതു് മണുമണപ്പൊട്ടനും എളുപ്പം കാണാതെ പഠിക്കാനും ആവർത്തിക്കാനും പറ്റിയ ഒരു സമവാക്യം (E=mc²) ഐൻസ്റ്റൈനെ ശാസ്ത്രലോകത്തിനു് വെളിയിലും പ്രശസ്തനാക്കിയതിൽ അപ്രധാനമല്ലാത്ത ഒരു പങ്കു് വഹിച്ചിട്ടുണ്ടു്. ഹൈസെൻബെർഗ്ഗ്‌, ഡിറാക്‌, ഷ്ര്യോഡിങ്ങർ മുതലായവർ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ‘സ്തോത്രം’ ‘E=mc²’ മുതലായവ പോലെ ദിവസത്തിൽ അഞ്ചുവട്ടം ആവർത്തിച്ചു് തലയിൽ കുടിയിരുത്താവുന്നവയല്ല എന്നതിനാൽ, അവ പൊതുവേ വിദഗ്ദ്ധരുടെ വൃത്തത്തിൽ മാത്രമായി ഒതുങ്ങുന്നു. ഐൻസ്റ്റൈനേപ്പോലുള്ളവരുടെ വാക്യങ്ങൾ ഉദ്ധരിക്കുന്നതുവഴി വിശ്വാസികൾ സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതു് ഇത്ര ഉന്നതനായ ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞൻ പോലും ദൈവവിശ്വാസി ആയിരുന്നു എന്നും അതുകൊണ്ടു് ദൈവവിശ്വാസം എന്നതു് ശാസ്ത്രം പോലെതന്നെ ലോജിക്കൽ ആണെന്നുമാണു്. അതുവരെയെത്തി കാര്യങ്ങൾ! വിശ്വാസിയുടെ ദൈവവിശ്വാസം അറ്റെസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാൻ ഏറ്റവും യോഗ്യനായവൻ പാതിരിയും പാമ്പാട്ടിയുമൊന്നുമല്ല, മനുഷ്യന്റെ യുക്തിബോധത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞനാണു്!

വിശ്വാസികളുടെ ഈ തന്ത്രം അറിയാവുന്നതുകൊണ്ടാവണം റിച്ചാർഡ്‌ ഡോക്കിൻസ്‌ ഗോഡ്‌ ഡെല്യുഷൻ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ അദ്ധ്യായത്തിൽ തന്നെ ഈ വിഷയം പരാമര്‍ശിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചതു്. വിശദമായി ആ ഭാഗത്തിലേക്കു് കടക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും, ഒന്നുരണ്ടു് കാര്യങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കേണ്ടതു് ആവശ്യമാണെന്നു് തോന്നുന്നു. പല വിശ്വാസികളും ആകാംക്ഷയോടെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന ഐൻസ്റ്റൈന്റെ ഒരു ഉദ്ധരണിയാണു് “മതമില്ലെങ്കിൽ മുടന്തുള്ള ശാസ്ത്രമില്ലെങ്കിൽ മതം അന്ധമാണു്” എന്നതു്. (Science without religion is lame, religion without science is blind). ഐൻസ്റ്റൈൻ തന്നെ സംശയത്തിനിടയില്ലാതെ മറ്റൊരിടത്തു് പറയുന്നു: “It was, of course, a lie what you read about my religious convictions, a lie which is being systematically repeated. I do not believe in a personal God and I have never denied this but have expressed it clearly. If something is in me which can be called religious then it is the unbounded admiration for the structure of the world so far as our science can reveal it.”

ഐൻസ്റ്റൈൻ വീണ്ടും മറ്റൊരിടത്തു്: “I am a deeply religious nonbeliever. This is a somewhat new kind of religion. ….. The idea of a personal God is quite alien to me and seem even naive.”

മതം എന്ന വാക്കു് ഐൻസ്റ്റൈൻ ഉപയോഗിക്കുന്നതു് വ്യവസ്ഥാനരൂപമായ മതം എന്ന അർത്ഥത്തിലല്ല എന്നതിന്റെ തെളിവുകളായി മതപക്ഷം ഐൻസ്റ്റൈനു് പ്രതിഷേധസൂചകമായി അയച്ച പല കത്തുകളുടെ ഭാഗങ്ങൾ ഡോക്കിൻസ്‌ ആ പുസ്തകത്തിൽ കൊടുത്തിട്ടുണ്ടു്. അതിൽ ഒന്നു്:

From the Founder of the Calvary Tabernacle Association in Oklahoma: “Professor Einstein, I believe that every Christian in America will answer you, ‘We will not give up our belief in our God and his son Jesus Christ, but we invite you, if you do not believe in the God of the people of this nation, to go back where you came from’. I have done everything in my power to be a blessing to Israel, and then you come along and with one statement from your blasphemous tongue, do more to hurt the cause of your people than all the efforts of the Christians who love Israel can do to stamp out anti-Semitism in our land. Professor Einstein, every Christian in America will immediately reply to you, ‘Take your crazy, fallacious theory of evolution and go back to Germany where you came from, or stop trying to break down the faith of a people who gave you a welcome when you were forced to flee your native land’.”

ഐൻസ്റ്റൈനെ അമേരിക്കയിലെ തീവ്രമതവിശ്വാസികൾ എങ്ങനെയാണു് വിലയിരുത്തിയിരുന്നതു് എന്നതിനു് ഇതിൽ കൂടിയ തെളിവു് വേണോ? ഇന്നത്തെ ചില മതവിശ്വാസികൾ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു കൺവെൻഷണൽ ദൈവവിശ്വാസി ആയിരുന്നില്ല ഐൻസ്റ്റൈൻ എന്നാണു് ഇതു് വ്യക്തമാക്കുന്നതു്. ഡോക്കിൻസ്‌: “He (Einstein) was repeatedly indignant at the suggestion that he was a theist. So, was he a deist, like Voltaire and Diderot? Or a pantheist, like Spinoza, whose philosophy he admired: ‘I believe in Spinoza’s God who reveals himself in the orderly harmony of what exists, not in a God who concerns himself with fates and actions of human beings’?”

“Pantheism is sexed-up atheism. Deism is watered-down theism.”

ഡോക്കിൻസ്‌: “Does it seem that Einstein contradicted himself? That his words can be cherry-picked for quotes to support both sides of an argument? No. By religion Einstein meant something entirely different from what is conventionally meant. As I continue to clarify the distinction between supernatural religion on the one hand and Einsteinian religion on the other, bear in mind that I am calling only supernatural gods delusional.”

പല ശാസ്ത്രജ്ഞരും ദൈവം എന്ന വാക്കു് ഒരു മെറ്റഫോർ ആയി ഉപയോഗിക്കാറുണ്ടു്. നേരേ പറയുന്നതു് മനസ്സിലാവാത്ത വിശ്വാസികൾ ദൈവാസ്തിത്വത്തിനു് തെളിവുതേടി പരക്കം പായുന്നതിനിടയിൽ, കേൾക്കുന്നവയ്ക്കെല്ലാം അവർക്കു് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ അർത്ഥം നൽകുകയാണു് ചെയ്യാറുള്ളതു്. പലരും അത്തരം വാക്യങ്ങൾ, അവയുടെ പശ്ചാത്തലം എന്തെന്നറിയാതെ, ആരോ അടർത്തിയെടുത്തവ കേട്ടിടത്തു് കേട്ടു് എഴുതുന്നവയാണു് എന്നതിനാൽ അവയ്ക്കു് അതു് പറഞ്ഞവൻ ഉദ്ദേശിച്ച അർത്ഥമല്ല, പകർത്തുന്നവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന അർത്ഥമാണു് പലപ്പോഴും ലഭിക്കാറുള്ളതു് എന്നതും തെറ്റിദ്ധാരണകൾക്കു് കാരണമാവുന്നു. Stephen Hawking തന്റെ ‘A Brief History of Time’ എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ‘For then we should know the mind of God’ എന്ന നാടകീയമായ പ്രയോഗം ഹോക്കിംഗ്‌ ഒരു മതവിശ്വാസിയാണു് എന്ന നിഗമനത്തിലാണു് ചില ദൈവവിശ്വാസികളെ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിച്ചതു്!

ഒരു ഏകതാനജീവിയായ വിശ്വാസി ഒറ്റവാക്കുത്തരങ്ങൾ മാത്രം മനസ്സിലാക്കാൻ ശീലിച്ചവനാണെന്നും, അവനു് ദൈവവിശ്വാസം എന്നതു് മരണതുല്യം ഗൗരവതരമായ ഒരു കാര്യമാണെന്നും, ദൈവവിഷയങ്ങളിൽ കാർട്ടൂണുകൾ പോലെതന്നെ, തമാശകളും അവനു് താങ്ങാനാവാത്ത വേദന ഉളവാക്കുന്ന കാര്യമാണെന്നും എല്ലാ ശാസ്ത്രജ്ഞരും മനസ്സിലാക്കുകയും, എഴുതുമ്പോഴായാലും പറയുമ്പോഴായാലും ഒരുകാരണവശാലും ദൈവം എന്ന വാക്കു് ഉപയോഗിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യുക. അല്ലെങ്കിൽ വിശ്വാസി എല്ലാറ്റിനേയും പിടിച്ചു് ‘മതവിശ്വാസികൾ’ എന്ന മേശവലിപ്പിൽ അടയ്ക്കും. ഒരു മതവിശ്വാസി മുൻജന്മ, പിൻജന്മ, ഇജ്ജന്മ, തെറിവിളി പാപങ്ങളുടെ ഭാരം മാത്രമല്ല, ഓരോ മനുഷ്യർക്കും നൽകാനുള്ള ലേബലുകൾ ഒട്ടിച്ച ഏറെ മേശവലിപ്പുകളുടെ ഭാരവും കൂടി ചുമക്കുന്നവനാണെന്നു് മറക്കാതിരിക്കുക. കാണുന്നവരോടെല്ലാം അവൻ ആദ്യമേ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം, “നീ വിശ്വാസപരമായി ഏതു് മേശവലിപ്പിൽ പെടുന്നവനാണു്” എന്നാണു്. ഏതെങ്കിലും ഒരു വിഷയത്തിൽ മറ്റൊരു മനുഷ്യനോടു് സംസാരിക്കുന്നതിനു് മുൻപു് ആദ്യം അവനെ ഒരു മേശവലിപ്പിൽ അടച്ചിരിക്കണം എന്നതു് ഒരു വിശ്വാസിയെസംബന്ധിച്ചു് ജീവവായുവിനു് തുല്യമായ ഒരു അനിവാര്യതയാണു്.

താരതമ്യേന വളരെ കുറച്ചു് മനുഷ്യർക്കേ ജീവിക്കാൻ ഒരു ദൈവം വേണമെന്ന നിർബന്ധം ഇല്ലാതുള്ളു. ഒരു ദൈവത്തെ കൂടാതെ കഴിയാത്തവരാണു് അധികം പേരും. എന്താണു് അവർക്കു് ദൈവത്തെക്കൊണ്ടുള്ള ആവശ്യം? ഈ ചോദ്യത്തിനു് റിച്ചാർഡ്‌ ഡോക്കിൻസ്‌ നൽകുന്ന ചില മറുപടികൾ (ഒരു ഇന്‍റര്‍വ്യൂവിൽ നിന്നും):
1. അസ്തിത്വത്തിന്റെ വിശദീകരണം എന്ന നിലയിൽ – അതുവഴി അസ്തിത്വം വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ല എങ്കിലും.
2.വേണ്ടപ്പെട്ടവരെ നഷ്ടപ്പെട്ടവർക്കും ഈ കാണുന്നതിന്റെയൊക്കെ അർത്ഥമെന്തെന്നു് അന്വേഷിക്കുന്നവർക്കും സാന്ത്വനം എന്ന നിലയിൽ.
3. ഭയാശങ്കയുള്ളവർക്കു് സഹായവും, ഏകാകികൾക്കു് താങ്ങും എന്ന നിലയിൽ.

എന്നെ സഹായിക്കുന്നവനായ ഒരു സുഹൃത്തിനെ ഭാവനവഴി സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്നതു് തീർച്ചയായും ഒട്ടും പരിഹാസ്യമായ കാര്യമല്ല. ഒരു യഥാർത്ഥ സുഹൃത്തിനെപ്പോലെ ഹൃദ്യമായി ഒരു ഭാവനാസുഹൃത്തു് സഹായിക്കണമെന്നില്ല, പക്ഷേ, ഒരു സാങ്കൽപികസുഹൃത്തുള്ളതു് ഒരു സുഹൃത്തും ഇല്ലാത്തതിനേക്കാൾ എന്തുകൊണ്ടും ഭേദമാണു്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ പിന്നെയെന്തിനു് ദൈവവിശ്വാസത്തേയും മതങ്ങളെയും വിമർശ്ശിക്കണമെന്ന ചോദ്യം ഉയരാം. കുറേ മനുഷ്യർ ഒരു സാങ്കൽപികസുഹൃത്തിൽ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുന്നുണ്ടോ എന്നതല്ല ഇവിടെ പ്രശ്നം. സത്യം തേടുക എന്നതാണു് കാര്യം. മനുഷ്യരൂപവും നരച്ച താടിയുമുള്ള ഒരു ദൈവം ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതു് മാത്രമല്ല, ഏതെങ്കിലും രൂപത്തിലുള്ള ഒരു പ്രകൃത്യാതീതശക്തി ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നന്വേഷിക്കുക എന്നതാണു് വിഷയം.

ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥമായ ബൈബിൾ പറയുന്നു: “അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നു് ഷണ്ഡന്മാരായി ജനിച്ചവരുണ്ടു്; മനുഷ്യർ ഷണ്ഡന്മാരാക്കിയ ഷണ്ഡന്മാരുമുണ്ടു്; സ്വർഗ്ഗരാജ്യം നിമിത്തം തങ്ങളെത്തന്നെ ഷണ്ഡന്മാരാക്കിയ ഷണ്ഡന്മാരുമുണ്ടു്” (മത്തായി 19: 12). അൽപം വ്യത്യാസത്തോടെയാണെങ്കിലും ഈ വാക്യം മതവിശ്വാസത്തിനും ബാധകമാക്കാവുന്നതാണു്. അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നും ആരും മതവിശ്വാസിയായി ജനിക്കുന്നില്ല. സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിനുവേണ്ടി പ്രായപൂർത്തിയായശേഷം ഒരുവൻ മതവിശ്വാസി ആകുന്നുവെങ്കിൽ അതു് അവന്റെ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം. പക്ഷേ, ആ സ്വാതന്ത്ര്യം ഏകപക്ഷീയമാവാതിരിക്കാൻ അതിനു് ഒരു നിബന്ധന കൂടിയേ തീരൂ: അതേ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം അന്യ മതങ്ങളിൽ വിശ്വസിക്കാനോ, ഒരു മതത്തിലും വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാനോ, അതുമല്ലെങ്കിൽ, നിരീശ്വരവാദിയോ യുക്തിവാദിയോ ആവാനോ മറ്റോരോരുത്തർക്കും ഉണ്ടു് എന്നുകൂടി അംഗീകരിക്കാനുള്ള ഓരോരുത്തരുടെയും ബാദ്ധ്യതയാണതു്. മുകളിൽ പറഞ്ഞതിലെ രണ്ടാമത്തേതിനു് സമാനമായ വിഭാഗത്തിൽ പെടുത്താവുന്നവരാണു് മനുഷ്യരാൽ മതവിശ്വാസികളാക്കപ്പെടുന്നവർ. ഇവിടെ ഒരു തരംതിരിവു് ആവശ്യമാണു്. സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളുടെ അർത്ഥവ്യാപ്തിയും അതു് അവനിലും അവന്റെ സമൂഹത്തിലും വരുത്തിയേക്കാവുന്ന പരിണതഫലങ്ങളുമൊക്കെ വേർത്തിരിച്ചറിയാൻ മാത്രം മാനസികവളർച്ച പ്രാപിച്ച ഒരുവൻ പൂർണ്ണമനസ്സോടെ ഏതെങ്കിലുമൊരു മതവിശ്വാസം സ്വീകരിക്കുന്നതും, അക്ഷരാഭ്യാസമോ, ലോകപരിജ്ഞാനമോ ഇല്ലാത്തവർക്കു് (ഉദാ. ആദിവാസികൾ) മതവിശ്വാസം വിൽക്കുന്നതും രണ്ടു് വിപരീതധ്രുവങ്ങളിൽ നിർത്തേണ്ട കാര്യങ്ങളാണു്.

ഇതിൽ രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗത്തിനോടു് താരതമ്യം ചെയ്യാവുന്നതും, എന്നാൽ അതിനേക്കാളൊക്കെ എത്രയോ ഭയാനകവും, ഒരു വ്യക്തിയുടെ ഭാവിജീവിതത്തിനോടു് ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ കുറ്റകൃത്യവുമാണു്, ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ മനസ്സിൽ ഏതെങ്കിലുമൊരു മതം കുത്തിവയ്ക്കുന്നതു്. അവനിൽ അടിച്ചേൽപിക്കപ്പെടുന്നതു് എല്ലായ്പോഴുംതന്നെ അവന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ മതമാണു് എന്നതു് ഈ ക്രൂരകൃത്യത്തിന്റെ ന്യായീകരണമാവുന്നില്ല. എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എനിക്കിഷ്ടമുള്ളതു് ചെയ്യും എന്ന നിലപാടു് ഇക്കാലത്തു് ഒരു ആധുനിക നിയമരാഷ്ട്രവും അംഗീകരിക്കുന്ന കാര്യമല്ല. ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ വളർത്തലിൽ അനാസ്ഥയോ അവഗനണയോ സംഭവിക്കുന്നു എന്നു് ബോദ്ധ്യം വന്നാൽ ആ കുഞ്ഞിനെ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ചിലവിൽ വളർത്താനായി മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നും വേർപ്പെടുത്തി ശിശുസംരക്ഷണകേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഏൽപിക്കുന്നതിനുള്ള നിയമപരമായ അധികാരം പോലും അത്തരം രാജ്യങ്ങളിൽ നിലവിലുണ്ടു്. നഴ്‌സറി മുതൽതന്നെ കുട്ടികളുടെ ചിന്താശേഷി ബയാസ്‌ഡ്‌ അല്ലാതെ സ്വതന്ത്രമായി വികസിക്കുവാൻ പര്യാപ്തമായ വിദ്യാഭ്യാസരീതി നിലവിലുള്ളതിനാൽ മതവിശ്വാസമോ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളോ മൗലികവാദത്തിലേക്കോ തീവ്രവാദങ്ങളിലേക്കോ വികലീകരിക്കപ്പെടുന്നതിനുള്ള സാദ്ധ്യത പരിമിതമാണു്. ലക്ഷ്യബോധത്തോടെയുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം കുട്ടികൾക്കു് നൽകുകവഴി, കുരങ്ങൻ നിരന്തരം കൊമ്പിൽ നിന്നും കൊമ്പിലേക്കു് ചാടുന്നതുപോലെ, ഗോസിപ്പുകളും, സെൻസേയ്ഷണൽ ന്യൂസുകളും, ഒരായിരം വിഷയങ്ങളിൽ ദിവസേനയെന്നോണം ചർച്ചയും നിർദ്ദേശങ്ങളും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളുമായി, ഒന്നിലും ഒരു തീർച്ചയോ തീരുമാനമോ ഇല്ലാതെ, ശകലീകരണങ്ങളിൽ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ, സാരവത്തായ കാര്യങ്ങളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാനുള്ള അവരുടെ ശേഷി സാവകാശം വളർത്തിയെടുക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു പുതിയ തലമുറ എന്തായിത്തീരുന്നു എന്ന കാര്യം ദൈവത്തിന്റെ പ്ലാനുകൾക്കും പദ്ധതികൾക്കും വിട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ടു്, ഏതെങ്കിലും തുളകളിൽ ഭജനമിരിക്കുകയോ, ധ്യാനത്തിൽ പങ്കെടുക്കുകയോ, ദൈവനാമം ജപിക്കുകയോ അല്ല ഉത്തരവാദിത്വബോധമുള്ള ഒരു ആധുനികസമൂഹം ചെയ്യുന്നതു്. കരുത്തുറ്റ തലമുറകളെ വളർത്തിയെടുക്കേണ്ട ചുമതല സമൂഹത്തിന്റേതാണു്, ദൈവങ്ങളുടേതല്ല. ഇന്നുവരെ ഒരു ദൈവവും ആ ജോലി ഏറ്റെടുത്തിട്ടില്ല, ഒരിക്കലും ഏറ്റെടുക്കുകയുമില്ല.

ഒരു കുഞ്ഞിനു് പാപമെന്തെന്നോ പുണ്യമെന്തെന്നോ അറിയില്ല. സ്വർഗ്ഗവും നരകവും അവനു് അജ്ഞാതമാണു്. ചുറ്റുപാടുകളിൽ കാണുന്നവയെല്ലാം അവനു് പുതിയ അറിവുകളാണു്, പുതിയ ലോകങ്ങളാണു്. ചെറുപ്പത്തിൽ കേൾക്കുന്നതും കാണുന്നതും അനുഭവിക്കുന്നതുമെല്ലാം ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ബുദ്ധി സ്പോഞ്ച്‌ വെള്ളത്തെയെന്നപോലെ വലിച്ചെടുക്കുന്നു എന്നല്ലാതെ, അവയുടെ ഗുണദോഷങ്ങളെപ്പറ്റി ഒരു വിചിന്തനം ആ പ്രായത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നില്ല, സാദ്ധ്യവുമല്ല. ഇളംപ്രായത്തിൽ, ചുരുങ്ങിയ ഏതാനും വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടു് ഒരു കുഞ്ഞു് ഹൃദിസ്ഥമാക്കുന്ന വാക്കുകളുടെ എണ്ണം മാത്രം മതി ഒരു ഇളം തലച്ചോറിന്റെ ആഗിരണശേഷി എത്ര വലുതാണെന്നു് മനസ്സിലാക്കാൻ. ബാല്യത്തിൽ പല ഭാഷകൾ കേട്ടു് വളരാൻ കഴിയുന്നവർ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ആ ഭാഷകൾ നിഷ്പ്രയാസം കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നവരായിരിക്കുമെന്നതു് ഇതിനു് തെളിവു് നൽകുന്നു. അതുപോലെതന്നെ, അതിന്റെ മറുവശമെന്നോണം, കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വളർത്തലിൽ സംഭവിക്കുന്ന വീഴ്ചകൾ തിരുത്താനാവാത്ത മാനസികവും ശാരീരികവുമായ പാകപ്പിഴകളിലേക്കു് നയിക്കുമെന്നതും സംശയരഹിതമായ കാര്യമാണു്. “ദൈവനാമത്തിൽ മനുഷ്യനെ കൊല്ലുക” എന്ന വിശുദ്ധ ‘ആദർശ്ശം’ കാഫിറുകളുടെ പഴയ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു് ദൈവത്തിനു് അങ്ങേയറ്റം തൃപ്തികരമായ വിധത്തിൽ നടപ്പിലാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചില പ്രിമിറ്റീവ്‌ സമൂഹങ്ങളിലെ വേദോപദേശക്ലാസ്സുകളിൽ പായിലോ വെറും തറയിലോ ഇരുന്നു് മുന്നോട്ടും പുറകോട്ടും ആടിക്കൊണ്ടു് അർത്ഥമെന്തെന്നറിയാത്ത ഏതാനും ‘ബ്ലാ ബ്ലാ’ വാക്യങ്ങൾ കാണാതെ പഠിക്കാൻ കുട്ടികൾ നിർബന്ധിതരാക്കപ്പെടുന്ന ദയനീയ ചിത്രങ്ങൾ ചിലരെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടാവും. കൂമ്പും വേരും മുറിച്ചു് എന്നേക്കുമായി മുരടിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന പിഞ്ചുതലച്ചോറുകൾ! അത്തരം ‘വിദ്യാഭ്യാസം’ വഴി വാർത്തെടുക്കപ്പെടുന്നതു് ചിന്താശേഷിയോ വിശകലനശേഷിയോ ഇല്ലാത്ത ‘ഇരുക്കാലി മൃഗങ്ങൾ’ മാത്രമായിരിക്കും. കാണാതെ പഠിച്ച സൂക്തങ്ങളും ശ്ലോകങ്ങളും ഉത്തമബോദ്ധ്യങ്ങളും സമയത്തും അസമയത്തും ആവർത്തിക്കാൻ മാത്രം കഴിയുന്ന കാലഹരണപ്പെട്ട ഭ്രാന്തൻ തത്വസംഹിതകളുടെ മെഗാഫോണുകൾ!

ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തോടെ ബൗദ്ധികവും യുക്തിഭദ്രവുമായ അപഗ്രഥനത്തിനു് വിധേയമാക്കാനും നേരിടാനുമുള്ള ശേഷി വളർത്തിയെടുക്കാൻ പര്യാപ്തമല്ലാത്ത വിദ്യാഭ്യാസം കൊണ്ടു് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതു് ഇടയന്മാരുടെ പുറകെ നടക്കാനല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനും ശേഷിയില്ലാത്ത കുറെ ആട്ടിൻപറ്റങ്ങളായിരിക്കും. ഇടയൻ കൽപിച്ചാൽ ചാവേറാവാൻ പോലും മടിക്കാത്തവിധം മസ്തിഷ്കപ്രക്ഷാളനം ചെയ്തു് മന്ദബുദ്ധികളാക്കപ്പെടുന്നവർ. മനുഷ്യന്റെ സ്വതന്ത്രബുദ്ധിയെ, യുക്തിപൂർവ്വം ചിന്തിക്കാനുള്ള അവന്റെ കഴിവിനെ, അവൻ കൈവരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നേട്ടങ്ങളെ അവഹേളനം ചെയ്യാൻ മാത്രം അധഃപതിച്ച മനുഷ്യനാമധാരികൾ. ഇന്നും തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ വളർച്ചയുടെ മകുടമായ യുക്തിബോധത്തെ കുരങ്ങുകളുടെയും കഴുതകളുടെയും ഒട്ടകങ്ങളുടെയും യുഗങ്ങളിൽ നിന്നും വരുന്ന ദൈവങ്ങളുടെ പേരിൽ അപഹസിക്കാൻ മടിക്കാത്തവർ. ആ ദൈവങ്ങളുടെ പേരിൽ നിരപരാധികളായ മനുഷ്യരെ കൊന്നൊടുക്കാൻ പോലും ധൈര്യം കാണിക്കുന്നവർ. അത്തരക്കാർ, ഏറ്റവും മിതമായ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിനുതന്നെ അപമാനമാണു്. സകല മനുഷ്യരുടെയും സ്രഷ്ടാവായ ഒരു ദൈവം അവരിൽ ചില മനുഷ്യരെ അവർ അന്യജാതിക്കാരോ അന്യവിശ്വാസികളോ ആണെന്നതിന്റെ മാത്രം പേരിൽ കൊല്ലാൻ കൽപിക്കുന്നു! അതേ ദൈവത്തിന്റെ മതം സ്നേഹത്തിന്റെയും സമാധാനത്തിന്റേയും മതമാണെന്നു് ഒരുത്തൻ ഏറാൻ മൂളി സമ്മതിക്കണമെങ്കിൽ അവൻ മൂളയില്ലാത്തവനായിരിക്കണം, യുക്തിബോധം തൊട്ടുതീണ്ടാത്തവനായിരിക്കണം. അതിനുവേണ്ടിയാണു് മസ്തിഷ്കപ്രക്ഷാളനം മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കി മുളയിലേ നൽകപ്പെടുന്ന വേദോപദേശം. അതു് മതപഠനമല്ല, ഹിപ്നോട്ടിസമാണു്. അതുവഴി, വസ്തുതകൾ മനനം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ശേഷി ആരംഭത്തിലേതന്നെ നശിപ്പിച്ചു്, വിദ്യാർത്ഥികൾ റിമോട്ട്‌ കണ്ട്രോൾഡ്‌ റോബോട്ടുകൾ ആക്കപ്പെടുകയാണു് ചെയ്യുന്നതു്. പഠിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റി ഒരു വിചിന്തനം വിദ്യാർത്ഥികൾക്കു് അടിസ്ഥാനപരമായിത്തന്നെ അസാദ്ധ്യമായ ഒരു വിദ്യാഭ്യാസം തലയ്ക്കുള്ളിലേക്കു് ഒരു കുനീലിലൂടെ ഒട്ടകച്ചാണകം കലക്കി ഒഴിക്കുന്നതിനു് തുല്യമേ ആവൂ. ബാല്യത്തിലേതന്നെ ദൈവനാമത്തിൽ നടത്തപ്പെടുന്ന ഈ ‘തലച്ചോർ കലക്കൽ’ ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും എന്നേക്കും വടക്കുനോക്കിയന്ത്രങ്ങളായ മതഭ്രാന്തന്മാരെ എത്ര ഫലപ്രദമായാണു് നിർമ്മിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്നു് ബ്ലോഗിലെ വിവിധ ചർച്ചകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ബാർബർഷോപ്പ്‌ മാതൃകയിലുള്ള ചർച്ചകളിൽ അത്ര അനുഭവസമ്പന്നനല്ലാതിരുന്ന എന്നെ സംബന്ധിച്ചു്, കഴിഞ്ഞ മൂന്നു് വർഷങ്ങളിലെ മലയാളം ബ്ലോഗ്‌ ലോകവുമായുള്ള ബന്ധം ഈ വിഷയത്തിൽ ഏറെ തെറ്റിദ്ധാരണകൾ നീക്കാൻ സഹായകമായിരുന്നു. ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെയും പണ്ഡിതരുടെയും സാമൂഹിക-സാംസ്കാരികനായകരുടെയുമൊക്കെ അലക്കിത്തേച്ച പുറംകുപ്പായത്തിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും ആരാധനാമൂർത്തികളും പുതിയ പുതിയ അനുഭവങ്ങളായിരുന്നു! മലയാളിസ്വത്വത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകമെന്നോണം പുരപ്പുറത്തു് ആർഭാടമായി വിരിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന ദുരഭിമാനത്തിന്റെ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന പട്ടുകോണകങ്ങൾ!

“നന്മതിന്മകളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിന്റെ വൃക്ഷത്തിന്റെ ഫലം നീ തിന്നരുതു്; തിന്നുന്ന നാളിൽ നീ മരിക്കും” (ഉൽപത്തി 2:17) എന്നു് ഒരു ദൈവം മനുഷ്യനോടു് കൽപിക്കണമെങ്കിൽ ആ ദൈവം മനുഷ്യന്റെ അറിവിനെ എത്രമാത്രം ഭയപ്പെടുന്നുണ്ടു് എന്നു് ചിന്തിച്ചാൽ മതി. പ്രച്ഛന്നവേഷം ധരിച്ചു് ദൈവമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ഒരു പുരോഹിതനല്ലാതെ, സർവ്വജ്ഞാനിയായ ഒരു ദൈവം മനുഷ്യൻ അറിവുനേടുന്നതു് മരണകാരണമായ ഒരു മഹാപാപമാണെന്നു് ഒരിക്കലും കൽപിക്കുകയില്ല. മനുഷ്യന്റെ അറിവിനെ ഭയപ്പെടേണ്ട ആവശ്യം അവനെ ചൂഷണം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പുരോഹിതനേ വേണ്ടിവരുന്നുള്ളു. ചാക്കിൽ ഇല്ലാത്ത പൂച്ചയെ വിറ്റു് ജീവിക്കുന്ന പുരോഹിതനോടു് ചാക്കിനുള്ളിൽ പൂച്ച ഉണ്ടോ എന്നു് എനിക്കറിയണമെന്നു് ആവശ്യപ്പെടാൻ മനുഷ്യൻ ഒരിക്കലും ധൈര്യപ്പെടരുതു്. മനുഷ്യൻ അറിയാൻ തുടങ്ങുകയും, അതുവഴി പൗരോഹിത്യം മരിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യാതിരിക്കാനാണു് “അറിവിന്റെ ഫലം തിന്നുന്ന നാളിൽ നീ മരിക്കും” എന്നു് വേദഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ തന്നെ പുരോഹിതൻ എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതു്. മതമുണ്ടായ കാലം മുതൽ മനുഷ്യർ ആടുമാടുകളായിരുന്നു, പുരോഹിതൻ ഇക്കാലമത്രയും അവയുടെ പാലിന്റേയും മാംസത്തിന്റേയും തോലിന്റേയും സർവ്വാധികാരിയായ ഇടയനും. ഈ സർവ്വാധികാരം ഒരിക്കലും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടരുതു്. അതിനാണു് പുരോഹിതൻ ദൈവം എന്ന മസ്തിഷ്കഭൂതത്തെ പ്രപഞ്ചാധികാരിയായി വാഴിച്ചതു്. ഇല്ലാത്ത ഈ പ്രപഞ്ചാധികാരിയുടെ ഇഹവും പരവുമായ ലോകത്തിലെ നിയമാനുസൃത പ്രതിനിധിയായി സ്വയം അവരോധിച്ചു്, ഒരിക്കലും തൃപ്തിവരാത്ത ഇത്തിക്കണ്ണികളെപ്പോലെ, ഇടയന്റെ വേഷം ധരിച്ച ചെന്നായ്ക്കൾ ദൈവഭയത്താലും മരണഭയത്താലും നരകഭയത്താലും ‘പാപ’മോചനം തേടി, മോക്ഷം തേടി, അഭയം തേടി, സഹായം യാചിച്ചു് മുട്ടുകുത്തിനിൽക്കുന്ന വിശ്വാസികളായ ആടുകളെ, ചില സൂപ്പർ സ്റ്റാറുകൾ ഫാൻ ക്ലബ്‌ അംഗങ്ങളായ മന്ദബുദ്ധികളെ എന്നപോലെ, മഹാപാപികൾ എന്നു് ആക്രോശിച്ചുകൊണ്ടും അധിക്ഷേപിച്ചുകൊണ്ടും അവരുടെ രക്തം ഊറ്റിക്കുടിച്ചു് പോത്തട്ടയെപ്പോലെ വീർക്കുന്നു. ഇതുപോലൊരു മൃഗതുല്യജീവിതത്തിന്റെ ബലിക്കല്ലിലേക്കു് എത്രനാൾ ആടുകൾ സ്വമേധയാ തലനീട്ടിക്കാണിക്കുന്നുവോ, അത്രനാൾ ഇടയന്മാരുടെ അപമാനിക്കലും ചൂഷണവും തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കും. ഈ ‘പ്രീഹിസ്റ്റോറിക്‌’ ലോകത്തിൽ ഇന്നും ഇടയൻ ആടുകൾക്കാണു് – മനുഷ്യൻ മനുഷ്യർക്കല്ല – ലേഖനങ്ങൾ അയക്കുന്നതു്. ആടുകൾക്കു് അന്നും ഇന്നും ഇടയലേഖനത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ചക്കായാലും കൊക്കായാലും ഒരുപോലെ. കുറിപ്പടി വായിച്ചുതീർന്നു എന്നതിനു് കപ്യാരുടെ കൈമണികിലുക്കം കേൾക്കുമ്പോൾ തലയിൽ മുണ്ടിട്ടിട്ടുള്ളവരും തോളിൽ മുണ്ടിട്ടിട്ടുള്ളവരും ഒന്നടങ്കം ചെവിയിൽ കടുകുപോയാലെന്ന പോലെ തലകുലുക്കി പൂർണ്ണസമ്മതം ഉറപ്പുനൽകുന്നു. വീട്ടിലായാലും പള്ളിയിലായാലും, തന്നോടു് പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ ഓരോ ‘എട്ടണമറിയവും’ തലയിൽ മുണ്ടിട്ടിരിക്കണമെന്നു് നിർബന്ധമുള്ള ഒരു ദൈവം ഒരു ഒന്നൊന്നേമുക്കാൽ ദൈവമായിരിക്കണം – ബിഗ്‌-ബാംഗിന്റെയൊക്കെ ചുമതലക്കാരനായ സാക്ഷാൽ ദൈവംതമ്പുരാൻ.

(തുടരും)

 
14അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on നവംബര്‍ 21, 2010 in മതം

 

മുദ്രകള്‍: , , ,

സ്വന്തം ദൈവത്തെ വ്യാഖ്യാനിച്ചു് കൊല്ലുന്നവർ

എല്ലാവർക്കും വേണ്ടതു് സത്യമാണു്. എല്ലാവരും തേടുന്നതും സത്യമാണു്. ചുരുങ്ങിയപക്ഷം അങ്ങനെ അവകാശപ്പെടുന്നവരെങ്കിലുമാണു് മിക്കവാറും എല്ലാ മനുഷ്യരും. അറിയുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ കൂടുതൽ അറിയാത്ത കാര്യങ്ങളുണ്ടെന്നു് ഇതിനോടകം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞ നിരീശ്വരവാദിയും യുക്തിവാദിയും, ശാസ്ത്രജ്ഞരുമൊക്കെ തുടർന്നും സത്യം തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതു് മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല. അവർക്കു് കണ്ടെത്താൻ ഇനിയുമുണ്ടല്ലോ ഏറെയേറെക്കാര്യങ്ങൾ. പക്ഷേ, ഒരു ദൈവവിശ്വാസി എന്തു് സത്യമാണു് അന്വേഷിക്കുന്നതു്? ദൈവത്തെ കണ്ടെത്തി എന്നു് അവകാശപ്പെടുന്നവനാണല്ലോ ഒരു ദൈവവിശ്വാസി. ആത്യന്തികമായ, പൂർണ്ണമായ ഒരു സത്യത്തെയാണു് ദൈവം എന്ന വാക്കുകൊണ്ടു് മനുഷ്യർ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതെന്നാണു് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളതു്. ഈ ദൈവവിശേഷണത്തിൽ വെട്ടിച്ചുരുക്കലുകൾ വരുത്തിയാൽ, അതെത്ര നേരിയതായാലും ശരി, അതുവഴി പൂർണ്ണത അപൂർണ്ണതയാവും, ദൈവം ദൈവമല്ലാതാവും. അതുപോലെ സമ്പൂർണ്ണനായൊരു ദൈവത്തെ, അതിനപ്പുറം മറ്റൊന്നില്ലാത്തവിധം പരമമായൊരു സത്യത്തെ കണ്ടെത്തിയ ഒരു ദൈവവിശ്വാസി തുടർന്നും സത്യം അന്വേഷിക്കണമെങ്കിൽ അവന്റെ തലയിൽ ബാല്യം മുതലുള്ള വേദോപദേശം വഴി പിരിയാണികൾ ഊരിപ്പോയ എത്ര തുളകൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം? കന്യാകുമാരിയിലേക്കു് തീർത്ഥയാത്ര പോകുന്നവർ അവിടെയെത്തിയശേഷവും കന്യാകുമാരിയെ അന്വേഷിക്കുന്നതുപോലെയല്ലേ തന്റെ ദൈവത്തെ കണ്ടെത്തിയ വിശ്വാസി തുടർന്നും മുടങ്ങാതെ സത്യം അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതു്? അർത്ഥമുണ്ടെന്നു് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടു് വാക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന ആരെങ്കിലും പറയുകയോ ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്ന ഒരു കാര്യമാണോ ഇതു്? ഇനി, ഈ ദൈവം എന്ന സംഗതി അത്ര ഉറപ്പില്ലാത്ത ഒരു കാര്യമാണെന്നു് അൽപമെങ്കിലും ഒരു ദൈവവിശ്വാസി അംഗീകരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ ഊണിലും ഉറക്കത്തിലും സ്വന്തം ദൈവത്തിന്റെ അസ്തിത്വം സ്ഥാപിക്കാൻ വാലും തലയുമില്ലാത്ത വാദമുഖങ്ങൾ കൊണ്ടു് ശ്രമിക്കുകയല്ല, മുകളിൽ പറഞ്ഞ വിഭാഗങ്ങളുടെ മാതൃകയിൽ സ്വതന്ത്രമായ ദൈവാന്വേഷണം ആരംഭിക്കുകയാണു് വേണ്ടതു്. അത്തരമൊരു അനേഷണത്തിനു് മുതിരാതെ, ഒരു അന്തിമസത്യത്തിൽ മനുഷ്യബുദ്ധിയെ തളച്ചിടാത്ത യഥാർത്ഥ അന്വേഷികളിൽ മുൻവിധി ആരോപിക്കുന്നതു്, മലർന്നു് കിടന്നു് തുപ്പുന്നതിനു് തുല്യമല്ലേ ആവൂ? ഒരു ദൈവം സംശയരഹിതമായി നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെന്നു് വിശ്വസിക്കുകയും, ആ വിശ്വാസത്തെ സ്പര്‍ശിക്കുന്നതുപോലും മഹാ അപരാധമാണെന്നു് കരുതുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ കവിഞ്ഞ ഒരു മുൻവിധിയുണ്ടോ?

ഒരു ദൈവമുണ്ടെങ്കിൽ, ആ ദൈവം സകല പ്രപഞ്ചരഹസ്യങ്ങൾക്കും ആത്യന്തികമായ മറുപടിയാവാൻ പര്യാപ്തമായ പരമമായ ഒരു സത്യമായിരിക്കണം എന്ന കാര്യത്തിൽ ആർക്കെങ്കിലും സംശയം ഉണ്ടാവുമെന്നു് തോന്നുന്നില്ല. അതുപോലെതന്നെ സംശയരഹിതമായ ഒരു കാര്യമാണു്, തലമുറകളിലൂടെ മനുഷ്യരുടെ അറിവുകൾ വർദ്ധിച്ചതിനനുസരിച്ചു് ദൈവത്തിന്റെ രൂപത്തിനും ഭാവത്തിനും വ്യത്യാസം വരുത്താൻ ദൈവവിശ്വാസികൾ നിർബന്ധിതരായിട്ടുണ്ടു് എന്നതും. ഇതിനു് മാനവചരിത്രത്തിലെ വ്യത്യസ്ത സംസ്കാരങ്ങൾ ആവശ്യത്തിലേറെ തെളിവുകൾ നൽകുന്നുണ്ടു്. പുത്രസമ്പത്തും, ധാന്യങ്ങൾ കൊണ്ടു് നിറഞ്ഞ പത്തായങ്ങളും, വളർത്തുമൃഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞ തൊഴുത്തുകളും പോലെതന്നെ, പകർച്ചവ്യാധികളും, അത്യാഹിതങ്ങളും, പ്രകൃതിക്ഷോഭങ്ങളുമെല്ലാം മനുഷ്യരുടെ പ്രവൃത്തികളിലെ നന്മയും തിന്മയും വിവേചിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ദൈവങ്ങളുടെ അനുകൂലമോ പ്രതികൂലമോ ആയ പ്രതികരണങ്ങളായിട്ടായിരുന്നു പുരാതനമനുഷ്യർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നതു്. സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, ഇടി, മിന്നൽ മുതലായ പ്രകൃതിശക്തികളും, മൃഗരൂപികളും, മൃഗ-മനുഷ്യരൂപികളും, മനുഷ്യരൂപികളും, അരൂപിയും, സ്നേഹവും, ഊർജ്ജവും, ഏതോ ഒരു ‘പ്രപഞ്ചശക്തിയും’ ഒക്കെയായി കാലാകാലങ്ങളിൽ രൂപാന്തരം സംഭവിച്ചിട്ടുള്ള ഒന്നാണു് ദൈവം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന പ്രഹേളിക. വാസ്തവത്തിൽ അതൊരു പ്രഹേളികയല്ല. ആർക്കും അവനവന്റെ ഉപയോഗത്തിനനുസരിച്ചു് ചെത്തിമുറിച്ചോ വലിച്ചുനീട്ടിയോ പാകപ്പെടുത്താവുന്ന ഒന്നാണു് ദൈവം എന്ന ആശയം. ദൈവത്തിന്റെ വിശേഷണങ്ങൾ ആവശ്യാനുസരണം ആരാധിതവസ്തുക്കൾക്കുപോലും നൽകപ്പെടുന്നുണ്ടു് എന്നതാണു് ഈ പാകപ്പെടുത്തൽ സാദ്ധ്യമാണെന്നതിന്റെ തെളിവു്. വ്യത്യസ്ത കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ദൈവത്തിൽ മനുഷ്യർ അടിച്ചേൽപിച്ച നിഷേധിക്കാനാവാത്ത എത്രയോ രൂപാന്തരീകരണങ്ങൾ മാത്രം മതി പ്രപഞ്ചനാഥൻ എന്ന പദവി അർഹിക്കുന്ന ഒരു ദൈവത്തിന്റെ അസ്തിത്വം നിരുപാധികം തള്ളിക്കളയാൻ. സൂര്യനും ഇടിയും മിന്നലും സ്നേഹവും ഊർജ്ജവും അരൂപിയുമൊക്കെ ഉത്തമപുരുഷസർവ്വനാമവും ഏകവചനവും ഉപയോഗിച്ചു് സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി മനുഷ്യരോടു് സംസാരിക്കുന്നതു് ഒന്നു് സങ്കൽപിച്ചുനോക്കൂ. “ഞാൻ” നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവാകുന്നു, “ഞാൻ” ഒഴികെ അന്യദൈവങ്ങൾ നിനക്കുണ്ടാകരുതു്! ഇവ ഒരു ദൈവത്തിന്റെ “വായിൽ നിന്നും” വരുന്ന വാക്യങ്ങളാണെങ്കിൽ, അതു് പറയുന്നതു് ഒരു ദൈവമല്ല എന്നറിയാൻ ആ വാക്യങ്ങളിൽ കൂടിയ ഒരു തെളിവിന്റേയും ആവശ്യമില്ല. “I am Bond, James Bond” എന്ന രീതിയിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുന്നിൽച്ചെന്നു് സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തേണ്ട ഗതികേടുള്ള ഒരു ‘007’ അല്ല തീർച്ചയായും ദൈവം. മോശെയുടെ വാക്കുകളിലൂടെ വെളിപ്പെടുന്ന യഹോവ ഒരു ‘മോശെ’ മാത്രമാണു്. മുഹമ്മദിന്റെ വാക്കുകൾ വർണ്ണിക്കുന്ന അല്ലാഹു ഒരു ‘മുഹമ്മദ്‌’ മാത്രമാണു്. ഏതു് മതത്തിന്റെ കാര്യവും ഇതുപോലെതന്നെ. മനസ്സിൽ ഉള്ളതാണു് വാക്കുകളാവുന്നതു്. അമാനുഷികമായ മനസ്സോ വാക്കുകളോ ഇല്ല. എല്ലാ മതസ്ഥാപകരും മനുഷ്യരായിരുന്നു. അവരുടെ ദൈവങ്ങൾ അവരുടെ സൃഷ്ടിയാണു്, അവരുടെ ഭാവനയിൽ വിരിഞ്ഞ സാങ്കൽപികരൂപങ്ങൾ മാത്രമാണു്.

ദൈവത്തിനു് മൂർത്തവും അമൂർത്തവുമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ നൽകാം. ദൈവത്തെ സർവ്വവ്യാപിയെന്നു് വിശേഷിപ്പിക്കാം, ഒപ്പംതന്നെ ഏതു് കുടുസ്സുമുറിയിലും കുടിയിരുത്തുകയുമാവാം. ദൈവം സകലപ്രപഞ്ചത്തിനും അധിപനാണു്, പക്ഷേ, അത്താഴപ്പട്ടിണിക്കാരന്റെ നയാപൈസ ആയാലും കിട്ടിയാൽ വേണ്ടെന്നു് വയ്ക്കില്ല. ആഫ്രിക്കയിലേയും ഏഷ്യയിലേയും, ഓസ്റ്റ്രേലിയയിലേയും, ഭൂമിയിൽ മറ്റെവിടെയൊക്കെ മരങ്ങളും അവയിൽ ഇലകളുമുണ്ടോ, അവിടെയൊക്കെയുമുള്ള ഓരോ മരത്തിലെയും ഓരോ ഇലകൊഴിയലും എപ്പോൾ എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു എന്നെല്ലാം ആദിയിലേ കൃത്യമായി നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന കര്‍ശനക്കാരനാണു് ദൈവം. പക്ഷേ, അൽപസ്വൽപം കൈമടക്കോ നിസ്സാരമായ ഒരു നേർച്ചയോ നൽകിയാൽ ഇലകൊഴിയലും മുടികൊഴിയലും സംബന്ധിച്ച അത്തരം ഉറച്ച തീരുമാനങ്ങളിൽനിന്നും അവൻ പൂർണ്ണമോ ഭാഗികമോ ആയി പിന്മാറിക്കൂടെന്നുമില്ല. മനുഷ്യരുടെ പ്രാർത്ഥന, തീർത്ഥാടനം മുതലായവയുടെ സൗകര്യാർത്ഥം ദൈവങ്ങൾ പൊതുവേ ഭൂമിയിലാണു് പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടാറുള്ളതെങ്കിലും, അവരുടെ ഒറിജിനൽ കൊട്ടാരങ്ങളും സിംഹാസനങ്ങളും തീന്മേശകളുമെല്ലാം സ്വർഗ്ഗത്തിൽത്തന്നെ നിലനിർത്തുന്നതാണു് മനുഷ്യർക്കു് പൊതുവേ ഇഷ്ടം. എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടായാലും മനുഷ്യർ തീർച്ചയായും സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിക്കേണ്ടതാണെന്നു് മതങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഈ സ്വർഗ്ഗം ‘മുകളിൽ’ എവിടെയോ ആണെന്ന കാര്യത്തിലും തർക്കങ്ങൾ ഉണ്ടാവാറില്ല. അതേസമയം നരകം എന്ന സംഭവം, ഭൂമി പരന്നിരുന്ന കാലത്തു്, ഭൂമിക്കടിയിലായിരുന്നു. കുറേക്കഴിഞ്ഞു് ഭൂമി ഉരുണ്ടുപോയതുകൊണ്ടു് ഇപ്പോൾ നരകം ഭൂമിക്കുള്ളിൽ എവിടെയോ ആവാനാണു് സാദ്ധ്യത.

ദൈവമെന്ന ആശയം കൊണ്ടു് സത്യത്തിൽ മനുഷ്യർ എന്താണു് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു്? ലുഡ്‌വിഗ്‌ ഫൊയർബാഹിന്റെ ചിന്തകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, എന്റെ ദൈവം എന്നെ സംരക്ഷിക്കുന്നവനും എന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും സാധിച്ചുതരുന്നവനും ആയിരിക്കണം. അതുമാത്രം പോരാ, അവൻ എന്റെ ശത്രുക്കളെ നിശ്ശേഷം നശിപ്പിക്കുന്നവനുമായിരിക്കണം. അതുകൊണ്ടാണു് മനുഷ്യരുടെ ദൈവം ഒരേസമയം സ്നേഹനിധിയും ക്രൂരനുമാവേണ്ടി വരുന്നതു്. എന്റെ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കാത്ത ദൈവത്തെക്കൊണ്ടു് എനിക്കെന്തു് പ്രയോജനം? “എനിക്കു് വേണ്ടത്ര ശക്തിയും കഴിവും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ തനിയെ ചെയ്യുമായിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ എനിക്കുവേണ്ടി ചെയ്തുതരേണ്ടവനാണു് എന്റെ ദൈവം.” ഇതിന്റെ രസകരമായ മറ്റൊരു വശം, ഞാനും എന്റെ ശത്രുവും ഒരേ ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവരാവുമ്പോൾ ദൈവത്തിനു് നിർബന്ധമായും വേണ്ട ഈ ക്വാളിറ്റികൾ ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം ദൈവത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയിലെങ്കിലും ഒരു ഡിലെമ ആയി മാറുന്നു എന്നതാണു്. ഒരാൾക്കു് മാത്രം ജയിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു മത്സരത്തിൽ എന്നെയും എന്റെ ശത്രുവിനേയും ഒരുപോലെ ജയിപ്പിക്കാൻ ഏതെങ്കിലും ദൈവത്തിനു് കഴിയുമോ? പക്ഷേ, അതൊന്നും വിശ്വാസിയായ എനിക്കു് അറിയേണ്ട കാര്യമില്ല, ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്ന ദൈവം എന്റെ കാര്യങ്ങൾ സാധിച്ചുതരുന്നവനാവണം. ഓരോ വിശ്വാസിയും കരുതുന്നതു് ഇങ്ങനെയാണു്. എന്തുകൊണ്ടാണു് ഓരോ വിശ്വാസിയും ഇങ്ങനെ കരുതുന്നതു്? കാരണം, ഒരുവൻ അവന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ദൈവസന്നിധിയിൽ മറ്റാരേക്കാളും വിലമതിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണു്. അല്ലാവുദീന്റെ അത്ഭുതവിളക്കിനെ (അബദ്ധത്തിൽ പോലും!) തിരുമ്മുന്നവന്റെ ഏതു് കൽപനയും അനുസരിക്കാൻ ഒരു അടിമയെപ്പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ഒരു ജിന്നായിരിക്കണം വിശ്വാസിയുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ അവന്റെ ദൈവം. (അല്ലാഡിനു് ഈ വിളക്കു് കൂടാതെ ഒരു അത്ഭുതമോതിരവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ തിരുമ്മിയാൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതു് അൽപം ‘മൂച്ചു്’ കുറഞ്ഞ ഒരു കുഞ്ഞൻ ജിന്നായിരുന്നു. അല്ലാഡിൻ ‘ഏകജിന്നു്’ ആരാധകനായിരുന്നില്ലെന്നു് സാരം). ദൈവത്തെ തിരുമ്മാനും നുള്ളാനും ഒന്നും പറ്റാത്തതിനാൽ പ്രാർത്ഥനയും മറ്റുതരം ഗോഷ്ടികളുമാണു് അഭിനവ അല്ലാഡീന്മാരുടെ ആവാഹനമാർഗ്ഗങ്ങൾ. വിശ്വാസിയുടെ ആജ്ഞാനുവർത്തിയാണു് അവന്റെ ദൈവം. അവൻ ദൈവത്തിനു് നൽകുന്ന കൽപനകൾക്കു് അപേക്ഷയുടെ രൂപമാണെന്നതു് മാത്രമാണു് ദൈവം അവന്റെ ഭൃത്യനാണോ എന്നു് ആർക്കും സംശയം തോന്നാത്തതിനു് കാരണം. (ലുഡ്‌വിഗ്‌ ഫൊയർബാഹിനെപ്പറ്റി അൽപം കൂടെ വിശദമായ എന്റെ ഒരു പോസ്റ്റ്‌ താത്പര്യമുള്ളവർക്കു് ഇവിടെ വായിക്കാം: ദൈവങ്ങളുടെ ഉത്ഭവം)

പക്ഷേ, പല മതഗ്രന്ഥങ്ങളും വായിച്ചാൽ, മുകളിൽ എവിടെയോ ഇരുന്നു് ഒരു പാവകളിക്കാരനെപ്പോലെ മനുഷ്യപ്പാവകളുടെ സൃഷ്ടി-സ്ഥിതി-സംഹാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരുവനാണു് ദൈവം എന്നു് ആർക്കെങ്കിലും തോന്നിയാൽ അവനെ കുറ്റം പറയാൻ കഴിയില്ല. വായിക്കുന്നതു് പരസഹായമില്ലാതെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിവുള്ള ആർക്കും അവയിൽ നിന്നും മറ്റൊരർത്ഥം വായിച്ചെടുക്കാനാവില്ല. ചില പുരാതന സംസ്കാരങ്ങളിലെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ സൂര്യനെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞിരുന്ന മനുഷ്യരുടെ വർണ്ണനകളുണ്ടു്. അന്നും പ്രപഞ്ചത്തിനു് ഒരു ദൈവം ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാനാണു് സാദ്ധ്യത. കാരണം, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഒരു ഇടക്കാലാശ്വാസം എന്ന രീതിയിലല്ലല്ലോ ദൈവം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതു്. പുരാതന ഹീറോകൾ കൈവരിച്ചതെന്നു് വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്ന അതിമാനുഷപ്രവൃത്തികൾ എല്ലാം ദൈവത്തിനുംകൂടി പങ്കുള്ളവയാണു്. എന്തുകൊണ്ടെന്നറിയില്ല, ആ ദൈവങ്ങൾ കാലത്തിനും ദേശത്തിനുമനുസരിച്ചു് വളരെ വ്യത്യസ്തരായിരുന്നു. ഈജിപ്റ്റിൽ കാളരൂപിയും ഗരുഡരൂപിയുമൊക്കെ ആയിരുന്ന ഒട്ടനവധി ദൈവങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭാരതത്തിൽ ചില ദൈവങ്ങൾ പോത്തിനെയും എലിയേയുമൊക്കെ വാഹനങ്ങളായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നുവത്രെ. കോടീശ്വരന്മാരെ തട്ടിയിട്ടു് നടക്കാൻ കഴിയാത്ത ഇന്നത്തെ ഭാരതത്തിലായിരുന്നെങ്കിൽ സാക്ഷാൽ ഈശ്വരന്മാർ ഓരോരുത്തരും എട്ടോപത്തോ പ്രൈവറ്റ്‌ ജെറ്റുകൾ വാങ്ങി തൊഴുത്തിൽ കെട്ടുമായിരുന്നു എന്നുവേണം ഊഹിക്കാൻ. മറ്റുചില വിശുദ്ധ പഴംകഥകളിൽ ദൈവത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ കടലിലെ ജലത്തെ രണ്ടായി പകുത്തവരുണ്ടു്. ദൈവത്തെ വിളിച്ചപേക്ഷിച്ചു് ബലിപീഠത്തിലേക്കു് ആകാശത്തിൽ നിന്നും തീ ഇറക്കിയവരുണ്ടു്. ഒരു ചുഴലിക്കാറ്റുവഴി ദൈവം ഉടലോടെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു് എടുത്തുകൊണ്ടപ്പെട്ടവരുമുണ്ടു്.

ഏതാണ്ടു് ആയിരത്തി നാനൂറു് വർഷങ്ങൾക്കു് മുൻപു്, സൂര്യനെ കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമൊക്കെ ഉദിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നവനാണു് താനെന്നു് ദൈവം അറേബ്യയിലെ മുഹമ്മദിനോടു് പറഞ്ഞു എന്നു് മറ്റൊരു കഥയുണ്ടു്. ആ ദൈവം ഇത്തരമൊരു അസാധാരണ സൂര്യോദയം സംഭവിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള തന്റെ മാന്ത്രികശേഷി കൂടാതെ മറ്റു് പലതും മുഹമ്മദിനു് വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്തിരുന്നു എന്നും ഖുർആൻ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. പ്രധാനവിഷയങ്ങൾ ശൗചം കല്യാണം ലൈംഗികബന്ധം മൊഴിചൊല്ലൽ യുദ്ധം കൊല മുതലായവയായിരുന്നു. (എങ്കിലും, അതിൽ ബിഗ്ബാംഗും, എനിക്കു് ശരിക്കു് ഉച്ചരിക്കാൻ അറിയാത്ത മറ്റുചില ശാസ്ത്രരഹസ്യങ്ങളും പ്രതീകാത്മകമായി സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു് പിൽക്കാലത്തെ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ നിസ്സംശയം തെളിയിക്കുകയുണ്ടായത്രെ!) അന്നത്തെ മനുഷ്യരുടെ തലയ്ക്കകത്തു് ഒരുപാടു് ബുദ്ധിയുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടു് ദൈവം ചെയ്തതും പറഞ്ഞതുമെന്നു് പറഞ്ഞുകേട്ടവ മുഴുവൻ നേരിട്ടു് കാണണമെന്നോ കേൾക്കണമെന്നോ ഒരു പിടിവാശിയുമില്ലാതെ സകല വിശ്വാസികളും കണ്ണുമടച്ചു് വിശ്വസിക്കുകയായിരുന്നു. വിശ്വാസികൾ അങ്ങനെയാണു്. കാണാതെ വിശ്വസിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ എന്നു് ദൈവം കൽപിച്ചു എന്നു് വിശ്വസിക്കണമെന്നാണു് അവരെ പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതു്. (യോഹ. 20: 29) ഇത്രയും പറഞ്ഞതു്, ആസ്തികർ നാസ്തികരെപ്പോലെ കിറുക്കന്മാരോ, മണ്ടശിരോമണികളോ അല്ല, അവർ അതീവബുദ്ധിമാന്മാരാണു് എന്നു് വ്യക്തമാക്കാനാണു്.

വേദഗ്രന്ഥങ്ങളിൽനിന്നും ആരോ തിരഞ്ഞെടുത്തു് ഓതിക്കൊടുത്ത ഏതാനും വാക്യങ്ങൾ അക്ഷരം പ്രതി പിന്തുടരുക എന്നതുമാത്രമാണു് അവരുടെ കടമ. അന്യഗ്രന്ഥങ്ങൾ അവർ വായിക്കാറില്ല. ലോകത്തിലെ മറ്റു് സകല ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും ഉള്ളതു് മുഴുവൻ സ്വന്തം വേദഗ്രന്ഥത്തിൽ ഉള്ളപ്പോൾ എന്തിനു് അവയൊക്കെ വായിച്ചു് സമയം കളയണം? മറ്റു് ഗ്രന്ഥങ്ങൾ വായിക്കുന്നവർ അവരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ അവ എഴുതിയവരെ ദൈവമായി ആരാധിക്കുന്നവരാണു്. ഡോക്കിൻസിനെ വായിക്കുന്നവന്റെ ദൈവം ഡോക്കിൻസ്‌. ഹോക്കിങ്ങിനെ വായിക്കുന്നവന്റെ ദൈവം ഹോക്കിംഗ്‌. ഒരു വിശ്വാസി അന്യഗ്രന്ഥങ്ങൾ വായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽത്തന്നെ അതു് അവയിലെ അക്ഷരത്തെറ്റുകൾ കണ്ടുപിടിക്കാനാണു്. ഓരോ പ്രിന്റിംഗ്‌ മിസ്റ്റേക്കും അതെഴുതിയവനെ അധിക്ഷേപിക്കാനുള്ള ഓരോ വിജയാഘോഷമാണവർക്കു്. ആശയം പിടികിട്ടാത്തവർക്കു് അക്ഷരത്തെറ്റുകൾ എപ്പോഴും ആഹ്ലാദകാരണമായിരിക്കും. അതെഴുതിയവനെ വിമര്‍ശിച്ചു് അവനേക്കാൾ യോഗ്യനാവാനുള്ള ഒരു കുറുക്കുവഴി. തലച്ചോറു് ബാല്യത്തിലേ ആമ്പ്യുട്ടേയ്റ്റ്‌ ചെയ്യപ്പെട്ടവർ അല്ലാതെന്തു് ചെയ്യാൻ? ബുദ്ധിമാനാവാൻ തലച്ചോറു് വേണമെന്നു് നിർബന്ധമൊന്നുമില്ല. പിശാചിന്റെ ഏകദേശം അത്രതന്നെ ബുദ്ധിമാൻ ആവാൻ ദൈവത്തിനും ഒരു തലച്ചോറിന്റെ ആവശ്യം വരുന്നില്ലല്ലോ. അതോ മനുഷ്യരൂപിയായതിനാൽ ദൈവത്തിനും മനുഷ്യരെപ്പോലെ ഒരു തലച്ചോർ ഉണ്ടോ? പ്രതീകാത്മകമായ ഒരു തലച്ചോർ?

അങ്ങനെ എത്രയോ തലമുറകളിലെ വിശ്വാസികൾ ദൈവം കൽപിച്ച നിയമങ്ങളെല്ലാം അക്ഷരം പ്രതി പാലിച്ചു് ഒരച്ചിലുണ്ടാക്കിയ പാവകളെപ്പോലെ അടങ്ങിയൊതുങ്ങി ഇതാണു് ജീവിതം എന്നുകരുതി ജീർണ്ണിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണു് കഷ്ടകാലത്തിനു് ഏതാനും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു് മുൻപു് ചില ‘അധികപ്രസംഗികൾ’ സൂര്യനല്ല, സൂര്യനെ ചുറ്റി ഭൂമിയാണു് ചലിക്കുന്നതെന്നു് കണ്ടെത്തിയതു്. അതോടെ സൂര്യനെ പിടിച്ചുനിർത്തലും, പടിഞ്ഞാറു് ഉദിപ്പിക്കലുമൊക്കെ വിറ്റു് കാശാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നവർക്കു് നിൽക്കക്കള്ളിയില്ലാതായി. മുഖം രക്ഷപെടുത്തണമെങ്കിൽ ഒന്നുകിൽ നിലപാടു് തെറ്റായിരുന്നു എന്നു് അംഗീകരിക്കണം, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പുതിയ വ്യാഖ്യാനം കണ്ടെത്തണം! സാമാന്യം വെളിവുള്ളവർ ആദ്യത്തെ മാർഗ്ഗം സ്വീകരിച്ചു്, അതൊക്കെ വളർച്ചയെത്താത്ത മനുഷ്യബുദ്ധിയുടെ തെറ്റായ ഭാവനാസൃഷ്ടികളാണെന്നു് അംഗീകരിച്ചു. വെളിവില്ലെങ്കിലും അതീവബുദ്ധിമാന്മാരായ മറ്റുചിലർ മണ്ടത്തരം എന്നു് ഏതു് പൊട്ടനും തിരിയുന്ന കാര്യങ്ങൾ പ്രതീകാത്മകവും, മണ്ടത്തരമല്ല എന്നു് കഷ്ടിച്ചു് സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാവുന്നവ ഒരു പൊടിക്കുപോലും പ്രതീകാത്മകമല്ലാതെ പറഞ്ഞതാണെന്നും വരുത്താൻ അന്നുമുതൽ ഇന്നുവരെ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ദോഷം പറയരുതല്ലോ, ചില ‘ലോറൽ ആൻഡ്‌ ഹാർഡി’മാരുടെ ഇത്തരത്തിലുള്ള മിമിക്രികൾ ഒട്ടും എന്റർടെയിന്മെന്റ്‌ വാല്യൂ ഇല്ലാത്തവയാണെന്നു് പറയുന്നതു് അനീതിയായിരിക്കും. സാക്ഷാൽ കുരങ്ങൻ മാതൃകയിൽ അങ്ങോട്ടു് പറയുന്നതു് അതേപടി ഇങ്ങോട്ടു് തിരിച്ചുപറയുന്ന തരം ഡയലോഗുകളാണു് അവരുടെ മാസ്റ്റർപീസ്‌. കാഴ്ചക്കാർ മുഴുവൻ ‘ലോറലും ഹാർഡിയും’ ആണെന്ന ധാരണയിൽ അവർ ഡാർവിനേയും, ഐൻസ്റ്റൈനേയും, ഡോക്കിൻസിനേയുമൊക്കെ കാലിൽ പിടിച്ചു് കശക്കി എറിയുന്ന നമ്പരുകൾ കോമാളികളുടെ ചരിത്രത്തിൽ സമാനതകളില്ലാത്തവയാണു്. ഒരിക്കലും അധഃപതിക്കാൻ പാടില്ലാത്ത ഒരു നിലവാരത്തിലേക്കു് മനുഷ്യരുടെ സാമാന്യബുദ്ധി തരം താണാൽ എങ്ങനെയിരിക്കും എന്നതിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ഉദാഹരണങ്ങൾ! ഈ ദയനീയാവസ്ഥ സ്വയം മനസ്സിലാക്കാൻ അവർക്കോ, അവരെ അതു് പറഞ്ഞു് ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്താൻ മറ്റാർക്കെങ്കിലുമോ കഴിയുകയില്ല. അത്തരം കാര്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നതിനു് മനുഷ്യർക്കു് ആകെയുള്ള ഒരു ഉപകരണമായ തലച്ചോറാണു് ബാല്യം മുതലുള്ള വേദോപദേശം വഴി കത്തിച്ചുകരിച്ചു് ചാരമാക്കി മാറ്റപ്പെട്ടതു്.

മനുഷ്യർ ഭൂമിയെപ്പിടിച്ചു് സൂര്യനെ ചുറ്റിച്ചതിനുശേഷം കാലചക്രം പിന്നെയും കുറെയേറെ തിരിഞ്ഞു. അപ്പോഴൊരിക്കൽ, പുരോഹിതവർഗ്ഗത്തിനു് അദ്ധ്വാനഭാരമില്ലാതെ ആഹാരം കഴിക്കാൻ, ദൈവത്തിനെന്ന പേരിൽ, നേർച്ചകാഴ്ചകൾ നൽകി ഭൂമിയിൽ നല്ലവരും അനുസരണയുള്ളവരുമായി ജീവിച്ചവർ (അവർ മാത്രം!) മരിച്ചുകഴിഞ്ഞു് നിത്യവാസത്തിനു് പോകുന്ന സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പച്ചയായ മനുഷ്യർ ജീവനോടെ പോയി തിരിച്ചുവന്നു. അവർക്കവിടെ ദൈവത്തേയോ മാലാഖമാരേയോ സ്വർഗ്ഗീയ തീന്മേശകളേയോ ഒന്നും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ, അതിനുപകരം സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദൈവത്തിനു് കണ്ണുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നപോലെ, ഭൂമിയെ വെളിയിൽ നിന്നു് കാണാനും വർണ്ണിക്കാനും അവർക്കു് കഴിഞ്ഞു. ആ വർണ്ണനകൾ മുകൾവശവും താഴ്‌വശവും കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമുള്ള ഈ ഭൂമിയിലെ പൊടിപിടിച്ച ഏതോ മരുപ്രദേശത്തു് ലോകാവസാനം വരെ സകല മനുഷ്യർക്കും ബാധകമാവാൻ ദൈവം കൽപനകളും ന്യായപ്രമാണങ്ങളും ഇറക്കിക്കൊടുത്തു എന്നപോലുള്ള കെട്ടുകഥകൾ ആയിരുന്നില്ല, ശൂന്യാകാശത്തിൽ നിന്നും ഭൂമിയെ വീക്ഷിച്ചവരുടെ ദൃക്‌സാക്ഷിവിവരണങ്ങൾ ആയിരുന്നു. കോടിക്കണക്കിനു് വർഷങ്ങൾ ദൈര്‍ഘ്യമുള്ള ലോകചരിത്രത്തിൽ മനുഷ്യരുടെ സ്രഷ്ടാവായ ദൈവം ഒളിച്ചും മറഞ്ഞും ആർക്കോ എവിടെയോ ഒരിക്കൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു എന്നു് അവര്‍തന്നെ പറഞ്ഞു എന്നു് കേട്ടിടത്തു് കേട്ടവർ ആവർത്തിക്കുന്നതു് കണ്ണുമടച്ചു് വിശ്വസിച്ചാൽ നീ രക്ഷപെടും, അല്ലെങ്കിൽ നിന്നെ നരകത്തിലെ വറചട്ടിയിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും പൊരിക്കും എന്ന വിഡ്ഢിത്തം വിളമ്പുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല, തത്വത്തിൽ ആർക്കുവേണമെങ്കിലും പോകാനും നേരിട്ടു് കണ്ടു് ബോദ്ധ്യപ്പെടാനും കഴിയുന്ന വസ്തുതകളായിരുന്നു അവയൊക്കെ. ഒരു വസ്തുത എത്ര ശ്രമിച്ചാലും ആർക്കും ഒരിക്കലും നേരിട്ടു് കാണാൻ കഴിയാത്തതും, ആ വസ്തുത ആർക്കും എപ്പോഴും നേരിട്ടു് കണ്ടു് ബോധ്യപ്പെടാനുള്ള സാദ്ധ്യത സോപാധികമെങ്കിലും നിലനിൽക്കുന്നതും രണ്ടും രണ്ടു് കാര്യമാണു്. രണ്ടുഭാഗം ഹൈഡ്രജനും ഒരു ഭാഗം ഓക്സിജനും ഒരു പാത്രത്തിലിട്ടു് കുലുക്കിയാലോ, “ആബ്ര കഡാബ്ര, വെള്ളമുണ്ടാവട്ടെ!” എന്നു് കൽപിച്ചാലോ വെള്ളമുണ്ടാവുകയില്ല. അതിനുപോലും ചില നിബന്ധനകൾ പാലിക്കപ്പെട്ടിരിക്കണം. ഫെവിക്കോൾ വച്ചു് ഒട്ടിച്ചിരുന്നതുപോലെ ഒട്ടിയിരുന്ന ആകാശത്തേയും ഭൂമിയേയും “സിംസല ബിം, രണ്ടും വേർപ്പെടട്ടെ!” എന്നു് പറഞ്ഞു് വേര്‍പെടുത്തുന്നതുപോലെയും, അതു് കണ്ണുമടച്ചു് വിശ്വസിക്കുന്നതുപോലെയുമുള്ള കാര്യങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാവുന്നതല്ല ആവർത്തിച്ചു് തെളിയിക്കാനാവുന്ന രാസപരമോ ഭൗതികശാസ്ത്രപരമോ ആയ കാര്യങ്ങൾ. “ചക്കയില്ലാതെ കുരുവുണ്ടാവുകയില്ല, അതുകൊണ്ടു് ദൈവമില്ലാതെ പ്രപഞ്ചമുണ്ടാവുകയില്ല” എന്നൊക്കെയുള്ള തോന്നലുകൾ മാറണമെങ്കിൽ ആദ്യം മനുഷ്യൻ ചക്കയുടെയും കുരുവിന്റേയും ചുമതലക്കാരനായ കുട്ടിദൈവത്തിന്റെ പ്ലാവിൽ നിന്നും താഴെയിറങ്ങി ലോകം ഇന്നെവിടെ എത്തിനിൽക്കുന്നു എന്നു് കാണണം, മനസ്സിലാക്കണം.

കാലുവലിക്കുക എന്നൊരേർപ്പാടുണ്ടു്. വലിക്കുന്നതു് മനുഷ്യരുടെ കാലുകളായാലും, അവർ ഇരിക്കുന്ന സ്റ്റൂളിന്റെയോ സിംഹാസനത്തിന്റേയോ കാലുകളായാലും അതുവഴി വീഴുന്നവന്റെ നടു ഒടിയുകയാവും സാധാരണഗതിയിൽ ഫലം. നീചരായ ചില മനുഷ്യർ അവരുടെ ശത്രുക്കളെ തറപറ്റിക്കാൻ ചെയ്യുന്ന ഒരുതരം ചതിപ്പണിയാണതു്. ഒരുമാതിരി തത്വദീക്ഷയുള്ളവർ ശത്രുവിനെപ്പോലും പിന്നിൽ നിന്നും കുത്താറില്ലാത്തതുപോലെതന്നെ, ആരുടെയും കാലുവലിക്കാറുമില്ല. ചില സത്യവിശ്വാസികൾ (അവരുടെ സ്വന്തം അഭിപ്രായത്തിൽ സ്വർഗ്ഗത്തിനു് ഉറപ്പായും അവകാശികളായവർ) ഇക്കാര്യത്തിൽ നേരേമറിച്ചു് പെരുമാറുന്നവരാണു്. സ്വന്തം വിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി അവർ മനുഷ്യരുടെ മാത്രമല്ല, അവരുടെ ദൈവത്തിന്റെ പോലും കാലുവലിക്കാൻ മടിക്കാത്തവരാണെന്നു് പണ്ടേ അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും ഈ ദിവസങ്ങളിൽ ചില ‘കറതീർന്ന’ വിശ്വാസികളുടെ അഭിപ്രായപ്രകടനം കേൾക്കേണ്ടിവന്നപ്പോൾ എനിക്കതു് ഒരിക്കൽ കൂടി ബോദ്ധ്യമായി. ദൈവം ഒരു സിംഹാസനത്തിലാണു് ഇരിക്കുന്നതെന്നു് പണ്ടാരോ പറഞ്ഞുകേട്ടപ്പോൾ അവർ അതിന്റെ കാലുകൾക്കു് ചുമട്ടുകാരെ നിയമിച്ചു. പിന്നീടു്, ദൈവം അങ്ങനെ ഇരിക്കുകയോ കിടക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവനാവില്ല എന്നു് ആയിരം പ്രാവശ്യം ആരോ ആവർത്തിക്കുന്നതു് കേട്ടപ്പോൾ അവരിൽ ചിലരുടെ തലയിലെ ട്യൂബ്‌ ലൈറ്റ്‌ മിന്നി. ഉടനെ അവർ ആരും കാണാതിരിക്കാൻ പൂച്ചയുടെ മാതൃകയിൽ കണ്ണടച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ടു് ദൈവത്തിന്റെ ചുമട്ടുകാരെ സിംഹാസനസഹിതം വലിച്ചു് താഴെയിട്ടു. സകല ലോകവും ഈ പ്രവൃത്തി കണ്ടെങ്കിലും ഒരു ദൈവം അതുവഴി താഴെ വീഴുകയോ മുകളിലേക്കു് ഉയരുകയോ ചെയ്തതായി ആരും കണ്ടില്ല. അതുകൊണ്ടു്, ഇപ്പോൾ ദൈവം എല്ലായിടത്തുമുണ്ടെന്നും പറയാം, ഒരിടത്തുമില്ലെന്നും പറയാം. രണ്ടായാലും ഏതെങ്കിലുമൊരു സിംഹാസനത്തിന്റെ ആവശ്യം ഏതായാലും ഇപ്പോഴത്തെ ദൈവത്തിനില്ല. മറ്റുചില വിശ്വാസികൾ ദൈവസിംഹാസനച്ചുമട്ടുകാരെ ഇപ്പോഴും വിടാതെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി ദൈവമെങ്ങാനും അതിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലോ! പിടി വിട്ടാൽ തീർന്നില്ലേ ദൈവത്തിന്റെ കാര്യം?

കാളവണ്ടിയോ കഴുതവണ്ടിയോ ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന കാലത്തു് ചില ‘ദൈവങ്ങളെ’ മനുഷ്യർ മഞ്ചലിൽ ചുമന്നാണു് A-യിൽ നിന്നും B-യിൽ എത്തിച്ചിരുന്നതു്. ചില പുരാതന ദേവാലയങ്ങളിൽ ഈ ഭൂതകാലത്തിന്റെ അസ്ഥിപഞ്ജരം ശാപമോക്ഷം തേടിയെന്നപോലെ തട്ടിൻപുറത്തു് അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്നതു് നേരിട്ടു് കാണാൻ എനിക്കു് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടു്. ഇത്തരം ദൈവമഞ്ചലുകളുടെ പുറകെ ഓടി കവിതയെഴുതി ഉപജീവനത്തിനുള്ള വക നേടിയിരുന്ന ചില മഹാകവികൾ മഞ്ചൽ മൂളി വരുന്നതൊക്കെ അവരുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ വളരെ കാവ്യാത്മകമായി വർണ്ണിച്ചിട്ടുമുണ്ടു്. പുരാതന കാലങ്ങളിൽ ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ ദൈവത്തെപ്പറ്റിയും അത്തരം ‘സമാനതകളില്ലാത്ത’ കാവ്യാത്മകവർണ്ണനകൾ രൂപമെടുത്തിരുന്നു. മുൻപോട്ടു് നടക്കുമ്പോഴും പുറകോട്ടു് ചിന്തിച്ചിരുന്ന ചില മനുഷ്യരുടെ രാജ്യങ്ങളിൽ പിൽക്കാലത്തു് ഇവയിൽ പലതും ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം രചനകളായി രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചു. അന്നൊക്കെ ദൈവം ലഭ്യമായ ഇരിപ്പിടങ്ങൾ കൊണ്ടു് തൃപ്തിപ്പെടുകയായിരുന്നു പതിവു്. അന്നു് കുരണ്ടി ആയിരുന്നതിനെ ഇന്നു് പണ്ഡിതരായ വ്യാഖ്യാതാക്കൾ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം ഏറെ സമയമെടുത്തു് വ്യാഖ്യാനിച്ചു് സന്ദർഭാനുസൃതം സിംഹാസനമോ ‘മസാഷ്‌ കൗച്ചോ’ ഒക്കെ ആക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കാലം മാറുന്നതനുസരിച്ചു് ദൈവങ്ങളുടെയും ഫർണ്ണീച്ചറും, വേഷവിധാനങ്ങളുമൊക്കെ നവീകരിക്കപ്പെടണം. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽത്തന്നെ ഒരു മതിപ്പു് തോന്നിയില്ലെങ്കിൽ ദൈവമായാലും ശരി, മനുഷ്യർ പിന്നെ അങ്ങോട്ടു് തിരിഞ്ഞുനോക്കില്ല. അങ്ങനെയൊരു നശിച്ച സ്വഭാവം ഈ മനുഷ്യർ എന്ന വർഗ്ഗത്തിനുണ്ടു്. അതുകൊണ്ടു് എന്തെങ്കിലും വിറ്റു് കാശാക്കണമെന്നുള്ളവർ അതു് ഭംഗിയായി പൊതിഞ്ഞുകെട്ടി പൊതുജനമദ്ധ്യേ അവതരിപ്പിക്കണം. മുലപ്പാലുപോലും പശുവിൻപാലിനേക്കാളും ഒട്ടകപ്പാലിനേക്കാളും അമൂല്യമാവുന്നതിന്റെ കാരണം അതിന്റെ പാക്കേജിംഗ്‌ ആണെന്ന കാര്യം ദൈവങ്ങളെ മൊത്തമായും ചില്ലറയായും വിറ്റു് കാശാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർ മറക്കരുതു്. (‘പശുവിൻ പാൽ’ എന്നു് പറഞ്ഞതു് അശ്ലീലമായോ എന്തോ! എൻഡോസൾഫാനും മതവിശ്വാസവുമൊഴികെ ബാക്കിയെല്ലാം കേരളത്തിൽ സദാചാരവിരുദ്ധമാണെന്നാണു് കേൾവി.)

മതങ്ങളെ വിമര്‍ശിക്കുന്നതു് ഒരു വലിയ പാതകമായി കരുതുന്ന എല്ലാ തീവ്രവിശ്വാസികളും ചോദിക്കാറുള്ള ഒരു പതിവു് ചോദ്യമാണു്, നിങ്ങൾക്കു് അറിഞ്ഞുകൂടാത്ത കാര്യങ്ങളെ എന്തിനു് വിമർശിക്കുന്നു, അവരെ അവരുടെ വഴിക്കു് വിട്ടുകൂടെ എന്നു്. അവർക്കു് അതിലും എളുപ്പം ചോദിക്കാവുന്നതും, അതുവഴി അവരുടെ ജീവിതം തന്നെ ലഘൂകരിക്കാവുന്നതുമായ മറ്റൊരു ചോദ്യമാണു്, വിമര്‍ശിക്കുന്നവർ വിമര്‍ശിക്കട്ടെ, ഞാൻ എന്റെ വഴിയെ പോകും, സർവ്വശക്തനായ ദൈവം എന്നോടുകൂടെ ഉള്ളപ്പോൾ ഞനെന്തിനു് ഏതെങ്കിലും ദൈവനിഷേധികൾക്ക്‌ ചെവികൊടുക്കണം, അവർക്കുള്ള ശിക്ഷ കൊടുക്കാൻ എന്റെ ദൈവം പ്രാപ്തനാവാതിരിക്കുമോ എന്നു്. പക്ഷേ, ഒരു തീവ്രവിശ്വാസിയും ഈ ചോദ്യം സ്വയം ചോദിക്കില്ല. നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ വഴിയെ പോകുന്നതിനു് എനിക്കു് യാതൊരു എതിർപ്പുമില്ലെന്നു് മതവിമര്‍ശകർ നൂറുവട്ടം മറുപടി പറഞ്ഞാലും, വിശ്വാസി നൂറ്റൊന്നാമതും ഇതേ ചോദ്യം ഒരു സംശയരോഗിയേപ്പോലെ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കും. എന്തുകൊണ്ടു് മതങ്ങൾ വിമര്‍ശിക്കപ്പെടേണ്ടിവരുന്നു എന്നു് മതത്തിനുള്ളിൽ സുരക്ഷിതനാണെന്നു് വിശ്വസിക്കുന്നവനെ പറഞ്ഞുമനസ്സിലാക്കാനാവില്ല എന്നു് മറ്റാരേക്കാളും കൂടുതലായി അറിയുന്നവരാണു് സാമൂഹികപ്രതിബദ്ധതയുടെ പേരിൽ മതവിമര്‍ശനം നടത്തുന്നവർ. സന്തോഷത്തോടെ ഇരുട്ടറയിൽ കഴിയുന്ന ഒരുവൻ അതിൽ ഭാഗ്യവാനാണെങ്കിൽ അവനെ നിർബന്ധിച്ചു് പുറത്തിറക്കേണ്ട ഒരാവശ്യവും ആർക്കുമില്ല. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വില സ്വയം മനസ്സിലാക്കി എന്നെങ്കിലും അവൻ പുറത്തുവരുന്നെങ്കിൽ അതു് സ്വാഗതാർഹമായ അവന്റെ സ്വന്തം തീരുമാനം.

ഇവിടത്തെ പ്രശ്നം അതല്ല, “താണ നിലത്തേ നീരോടൂ” എന്നപോലെ, എളുപ്പമുള്ള വഴിയേ പോകാനാണു് മനുഷ്യർ പൊതുവേ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതെന്നതിനാൽ, ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ പുറകെ പോകാൻ യുവതലമുറ തീരുമാനിക്കുന്നതിനു് മുൻപു് – അതിനുള്ള അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ – വസ്തുതകളുടെ മറുവശം കൂടി അറിയാനുള്ള ഒരവസരം അവർക്കു് ലഭ്യമാക്കിയിരിക്കണം. ഈ മറുവശം എന്നതു് ഏതാനും നൂറ്റാണ്ടുകൾ, കുറച്ചുകൂടി കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ ഏതാനും ദശാബ്ദങ്ങൾ മാത്രം പ്രായമുള്ളതും, ഇന്നും അഭൂതപൂർവ്വമായ വേഗതയിൽ വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും, ശാസ്ത്രാധിഷ്ഠിതവുമായ മാനവരാശിയുടെ അറിവുകളാണു്. അല്ലാതെ, അങ്ങോട്ടു് പറയുന്നതു് ഈച്ചക്കോപ്പിപോലെ ഇങ്ങോട്ടു് തിരിച്ചുപറയുന്ന സ്വഭാവക്കാരനായ ഒരു മുസ്ലീം പണ്ഡിതൻ ഒരു പഴയ ചർച്ചയിൽ പറഞ്ഞു് കേട്ടതുപോലുള്ള ‘മറുവശം’ അല്ല. അദ്ദേഹം ശ്രമിക്കുന്നതും ആളുകളെ വസ്തുതകളുടെ ‘മറുവശം’ മനസ്സിലാക്കാനാണത്രെ! സഹസ്രാബ്ദങ്ങളായി ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നവയ്ക്കു് അതിൽത്തന്നെ ഒരു മറുവശമുണ്ടെങ്കിൽ അതു് മതങ്ങൾ ഇതുവരെ എന്തുകൊണ്ടു് മനുഷ്യരിൽ നിന്നും മറച്ചുപിടിച്ചു എന്നതുപോലുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്കു് ഒരു വിശ്വാസിയുടെ മരവിപ്പിക്കപ്പെട്ട ബുദ്ധിയിൽ സ്ഥാനമില്ല. ശരിയാണു്, ഏതു് നാണയത്തിനുമെന്നപോലെ, മതങ്ങൾക്കുമൊരു മറുവശമുണ്ടു്, പക്ഷേ, അതു് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ കഴിയുന്നവർ മതവിമർശകരാണു്, മതങ്ങളോ, തീവ്രവിശ്വാസികളോ അല്ല.

മനസ്സിലാവാത്ത കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടുകയാണത്രെ മതവിമര്‍ശകർ! ആടിനെ ആടെന്നു് കാണാൻ കണ്ണുണ്ടായാൽ മതി. പക്ഷേ, ആടിനെ പട്ടിയാണെന്നു് മനസ്സിലാക്കാൻ കണ്ണുമാത്രം പോരാ, അതിനു് വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ വേണം, ഒരുപാടു് നീണ്ടുപരന്ന വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ. മതവിമര്‍ശകർ മതഗ്രന്ഥങ്ങളെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല എന്നു് ഒരു വിശ്വാസി പറയുമ്പോൾ അതിനൊരർത്ഥമേയുള്ളു: അവർ ആടിനെ ആടായി മാത്രം കാണുന്നു. മതിഭ്രമം ബാധിച്ച വിശ്വാസിയെപ്പോലെ അവർ ആടിനെ പട്ടി എന്നു് തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. ഏതു് മതവും ഇതുതന്നെ പറയുന്നു എന്നതാണു് ഇതിലെ ദുര്‍ഗ്രാഹ്യത. ഒരു മതം പറയുന്നതു് ആ മതത്തിൽ പെട്ടവർക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്കും ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ അവിടെ എന്തോ ചീഞ്ഞുനാറുന്നുണ്ടു്. ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളും, സാഹിത്യഗ്രന്ഥങ്ങളുമെല്ലാം വായിച്ചാൽ മനസ്സിലാവുന്നവർ മതഗ്രന്ഥങ്ങൾ വായിച്ചാൽ മനസ്സിലാവില്ലത്രേ! ജാലവിദ്യകൾ കാണിക്കുന്ന ഒരു മാന്ത്രികനു് സ്റ്റേജിന്റെ പിൻവശം സദസ്യർ കാണരുതെന്നു് നിർബന്ധമുണ്ടു്. അവിടേക്കു് അവരുടെ നോട്ടമെത്തിയാൽ അവന്റെ എല്ലാ ജാലവിദ്യകളും പൊളിയും. തത്വത്തിൽ അതേ തന്ത്രമാണു് മതഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ മനസ്സിലാവായ്മ എന്ന അവകാശവാദത്തിന്റെ പിന്നിലും. ഞങ്ങൾ തൊപ്പിയിൽ നിന്നും പുറത്തെടുക്കുന്ന മുയലിനെ മാത്രമേ നിങ്ങൾ കാണാവൂ. ഈ കൺകെട്ടുവിദ്യയുടെ പേരാണു് മതഗ്രന്ഥവ്യാഖ്യാനം.

(തീർന്നില്ല, തുടരും. സത്യത്തിൽ ഈ ദൈവവും മതവും എനിക്കു് മടുത്തു. മതവിശ്വാസികളെ മാനസാന്തരപ്പെടുത്താനായിരുന്നു എന്റെ ഈ എഴുത്തെങ്കിൽ പണ്ടേ ഞാൻ ഈ പണി നിർത്തുമായിരുന്നു. അതല്ലാത്ത ഒരു വിഭാഗം വായനക്കാർ എനിക്കുള്ളതാണു് ശരിയെന്നു് ബോദ്ധ്യമുള്ള ചിലതൊക്കെ തുടർന്നും എഴുതുന്നതിനുള്ള പ്രേരണ.)

 
11അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on നവംബര്‍ 15, 2010 in മതം

 

മുദ്രകള്‍: , ,

ദൈവം എന്ന മിഥ്യാഭ്രമം

സത്യം തേടിയുള്ള അന്വേഷണങ്ങളിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ എത്ര ദൂരം പോയാലും, ആ യാത്രയുടെ ഏതെങ്കിലുമൊരു ഘട്ടത്തിൽ അവൻ ‘ദൈവം’ എന്ന മറുപടിയിലാണു് എത്തിച്ചേരുന്നതെങ്കിൽ, ആ നിമിഷം അവന്റെ അതുവരെയുള്ള സത്യാന്വേഷണയാത്ര അർത്ഥശൂന്യമായിരുന്ന ഒരു അനാവശ്യമായി മാറുകയാണു് ചെയ്യുന്നതു്. കാരണം, ദൈവം എന്ന ‘സത്യത്തിൽ’ എത്താനായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു സത്യാന്വേഷണയാത്രയുടെ ആവശ്യമേ അവനുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ ലോകത്തിൽ ഇന്നോളം മരിച്ചവരും ഇന്നു് ജീവിക്കുന്നവരുമായ കോടാനുകോടി മനുഷ്യരിലെ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും ഒരു അന്വേഷണവുമില്ലാതെ തലമുറകളിൽ നിന്നും തലമുറകളിലേക്കു് ഏറ്റെടുത്ത ‘സത്യമാണു്’ പല രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലുമുള്ള ‘ദൈവങ്ങൾ’ എന്നതു് ഇതിനു് തെളിവു്. മാനവചരിത്രത്തിലെ വിവിധഘട്ടങ്ങളിൽ രൂപമെടുത്ത ഏറെ പഴയ ദൈവങ്ങൾ മണ്മറഞ്ഞു. അവയുടെ സ്ഥാനത്തു് പുതിയ ദൈവങ്ങൾ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടു. അവയോരോന്നും, ദൈവങ്ങളെക്കൊണ്ടു് ജീവിക്കുന്നവർ അവരുടെ ദൈവങ്ങളെ രക്ഷപെടുത്താനായി നിരന്തരം പണമിറക്കിക്കളിച്ചിട്ടും, ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി മണ്മറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈജിപ്ഷ്യൻ ദൈവങ്ങൾ, ഗ്രീക്കു് ദൈവങ്ങൾ, അമേരിക്കയിലെ മായൻ ദൈവങ്ങൾ, ഇങ്കാ ദൈവങ്ങൾ … ഇവയെല്ലാം ഇന്നു് പുസ്തകത്താളുകളിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന പഴയ കെട്ടുകഥകൾ മാത്രമാണു്. അതുപോലെ, ഇന്നത്തെ എല്ലാ ദൈവങ്ങളും കെട്ടുകഥകൾ എന്ന പദവിയിലേക്കു് ശാശ്വതമായി എന്നത്തേക്കു് ഉയർത്തപ്പെടുമെന്നതു്, ആകെമൊത്തം മാനവരാശിയുടെ ബൗദ്ധികവളർച്ചയിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്ന കാര്യമായതിനാൽ, സമയം അതിന്റെ ഒരു പ്രധാന ഘടകമായിരിക്കും. കാലിൽ മുള്ളുകൊള്ളുന്നതു് ചെരിപ്പിടാതെ കാട്ടിലൂടെ നടക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല, മുതുമുത്തച്ഛൻ ചെയ്ത ഏതൊക്കെയോ മഹാപാതകങ്ങളുടെ ഫലമായി ദൈവം വരുത്തുന്ന ശിക്ഷകളാണെന്നു് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരുപറ്റം എരിവേറിയ മന്ദബുദ്ധികൾ എന്നാളും ലോകത്തിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്നതിനാൽ, ഏതാനും ദൈവങ്ങളുടെ പൊട്ടും പൊടിയും ‘ഗതികിട്ടാപ്രേതങ്ങൾ’ പോലെ നിത്യമായി ഭൂമിയിൽ അവിടെയും ഇവിടെയുമൊക്കെ നിലനിൽക്കാനാണു് സാദ്ധ്യത.

വിശ്വസിച്ചാൽ മാത്രം പോരാ, ദൈവത്തിന്റെ അസ്തിത്വം തെളിയിച്ചേ അടങ്ങൂ എന്നു് നിർബന്ധമുള്ളവർ, അതിനായി ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്നതിനു് മുൻപു് ഈ വിഷയത്തിൽ ഇതിനോടകം തത്വചിന്തകരും ശാസ്ത്രജ്ഞരുമൊക്കെ പഠിച്ചും ചിന്തിച്ചും എഴുതിയും ബൗദ്ധികലോകത്തെ ധന്യമാക്കിയ അറിവുകളെപ്പറ്റി ഒരു ഏകദേശ ധാരണയെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാൻ ബാദ്ധ്യസ്ഥരാണു്. അവരിൽ ചില വ്യക്തികളുടെയും അവർ കണ്ടെത്തിയ ആശയങ്ങളുടെയും തത്വങ്ങളുടെയും പേരുകൾ ഉരുവിടാൻ കഴിയുന്നവർ ധാരാളമുണ്ടു് ലോകത്തിൽ. ഒരു ചർച്ചയിൽ പാണ്ഡിത്യം ചമഞ്ഞു് വിഡ്ഢിവേഷം കെട്ടാൻ അതിന്റെ പോലും ആവശ്യവുമില്ല. ദൈവത്തെ സഹായിക്കാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്നവരേക്കാൾ ദൈവവിഷയം കൂടുതൽ വായിക്കുകയും പഠിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുള്ളവർ നിരീശ്വരവാദികളാണെന്നതിനാലാണു് അവരുടെ വാദമുഖങ്ങൾക്കു് വിശ്വാസികളുടേതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ തെളിമയും ആധികാരികതയും ഉണ്ടാവുന്നതു്. അതുകൊണ്ടാണു് പറയാനുള്ള കാര്യങ്ങൾ വളച്ചുകെട്ടില്ലാതെയും വ്യക്തമായും അതിനു് ആവശ്യമായ മിനിമം വാക്കുകൾ മാത്രം ഉപയോഗിച്ചു് സ്ഥാപിക്കാൻ അവർക്കു് കഴിയുന്നതും. അതേസമയം, വസ്തുനിഷ്ഠമല്ലാത്തവയെ വസ്തുനിഷ്ഠമെന്നു് സ്ഥാപിക്കാൻ, നുണയെ മാമോദീസ മുക്കി സത്യമാക്കാൻ, മതഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ കണ്ണിൽ കുത്തുന്ന തരത്തിൽ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന വിഡ്ഢിത്തങ്ങളേയും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളേയും അവ ദൈവം നൂലിൽ കെട്ടി ഇറക്കിയതും ലോകാവസാനത്തോളം വലിഡിറ്റിയുള്ളതുമായ ശാശ്വതസത്യങ്ങളാണെന്നു് വരുത്താൻ, ചുരുക്കത്തിൽ ആടിനെ പട്ടിയാക്കാൻ – അതിനെല്ലാം വാദഗതികളുടെ ബലൂണിൽ ഒരുപാടു് ചൂടുകാറ്റു് ഊതിക്കയറ്റേണ്ടിവരുമെന്നതിനാൽ വിശ്വാസിയുടെ തർക്കങ്ങൾ റബ്ബറുപോലെ നീണ്ടുപോവുന്നു. യുക്തിപരമായ ചിന്തയുടെ മൊട്ടുസൂചികൊണ്ടുള്ള ഒരു ചെറിയ കുത്തുമതി അത്തരം ബലൂണുകളെ പിന്നീടൊരിക്കലും ഊതിവീർപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം തറപറ്റിക്കാൻ. പക്ഷേ പാലം കുലുങ്ങിയാലും കേളൻ കുലുങ്ങില്ല എന്നപോലെ, ഏറ്റവും അടുത്ത മുഹൂർത്തത്തിൽത്തന്നെ വിശ്വാസിയെ വീണ്ടും തർക്കാവേശത്തിന്റെ ദുർഭൂതം പിടികൂടും. വിശ്വാസിയുടെ ഈ അസ്വസ്ഥതയുടെ കാരണം മനസ്സിലാക്കാൻ സത്യത്തിൽ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല: ഇതുപോലുള്ള കൊടികെട്ടിയ മണ്ടത്തരങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്ന മണികെട്ടിയ ഒരു വിഡ്ഢിക്കുശ്മാണ്ഡമാണു് താനെന്ന പരമാർത്ഥം ലോകം മനസ്സിലാക്കാതിരിക്കണമെങ്കിൽ തർക്കിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയല്ലാതെ അവനു് ഗത്യന്തരമൊന്നുമില്ല. എതിരാളി പറയുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ ഉള്ളടക്കം മനസ്സിലാക്കാനും മറുപടി പറയാനുമുള്ള കഴിവുകേടുമൂലം ആ വാക്കിന്റെ വാച്യാർത്ഥവും ഈ വാക്കിന്റെ വ്യംഗ്യാർത്ഥവുമൊക്കെ തിരക്കി, അതുകൊണ്ടു് മതിയായില്ലെങ്കിൽ അവന്റെ കുടുംബക്കാരെവരെ വ്യക്തിഹത്യചെയ്തു് എതിരാളിയെ നിലമ്പരിശാക്കി എന്നു് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിച്ചു് അവൻ ആനന്ദത്തിൽ ആറാടുന്നു. ഇത്തരക്കാരാണു് സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിലേക്കു് ആനയും അമ്പാരിയുമായി സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നതെങ്കിൽ, അതുപോലൊരു സ്വർഗ്ഗം എന്നേക്കുമായി ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാണു്, വ്യക്തിപരമായി പറഞ്ഞാൽ, എനിക്കു് കൂടുതൽ സന്തോഷകരമായ കാര്യം.

ദൈവം ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമല്ല, മനുഷ്യഭാവനയിൽ വിരിഞ്ഞ ഒരു ആശയം മാത്രമാണതു്. ഈ സത്യം മനസ്സിലാക്കാൻ ആയിരക്കണക്കിനു് പുസ്തകത്താളുകൾ മറിക്കുകയോ, ശരീരം ചിതൽപ്പുറ്റു് കയറി മൂടുന്നതുവരെ വനാന്തരങ്ങളിൽ തപസ്സിരിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ട ആവശ്യമൊന്നും ഇന്നു് മനുഷ്യനില്ല. അതിനു് അവൻ ശാരീരികമായി എന്നപോലെതന്നെ മാനസികമായും ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിക്കുന്നവനും, ഇന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങളെ മുൻവിധിയില്ലാതെ വിലയിരുത്താൻ മതിയായ സ്വതന്ത്രബുദ്ധി ഉള്ളവനും ആയിരിക്കണമെന്നേയുള്ളു. മതങ്ങൾ ദൈവത്തിനു് നൽകുന്ന നിർവചനങ്ങളുടെ അടിത്തറയിൽ നിന്നുകൊണ്ടു് ഈ ലോകത്തിൽ നിലവിലിരിക്കുന്ന അവസ്ഥകളെ അതുപോലൊരു വ്യക്തി വിലയിരുത്തിയാൽ അവൻ എത്തിച്ചേരുന്നതു് പ്രപഞ്ചനിയന്ത്രകൻ എന്നൊരു റിയാലിറ്റി നിലനിൽക്കുന്നില്ല എന്ന ലളിതമായ സത്യത്തിലായിരിക്കും. വിശാലമായ ഒരു പശ്ചാത്തലത്തിൽ പ്രപഞ്ചത്തെ വീക്ഷിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഒരു മനുഷ്യനു് പ്രപഞ്ചം ഒരു സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കൽ ആഗ്രിഗേയ്റ്റ്‌ ആണെന്നും, ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ കാര്യകാരണബന്ധം ഉള്ളതെന്നു് തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങൾ പോലും, സൂക്ഷ്മമായ ഒരു പ്രത്യവലോകനത്തിൽ, ഭൂതകാലം മുതൽ ഭാവികാലം വരെ അനന്തമെന്നോണം നീണ്ടുകിടക്കുന്ന ഒരു കോസൽചെയിനിലെ ഓരോ കണ്ണികളാണെന്നും, ഭൂതകാലങ്ങളിൽ രൂപം കൊണ്ടതും, ഭാവിയിൽ രൂപം കൊള്ളാനുള്ളതുമായ അത്തരം ഓരോ കണ്ണികളും എണ്ണമറ്റ യാദൃച്ഛികസംഭവങ്ങളുടെ പരിണതഫലമാണെന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയേണ്ടതാണു്.

പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഒരോ വ്യക്തിയും, ജീവജാലങ്ങളും, പ്രപഞ്ചം തന്നെയും ആരംഭം മുതൽ കടന്നുപോകേണ്ടിവരുന്ന നിലനിൽപിന്റെ ഒരോ ചെറിയ ഘട്ടങ്ങളും മൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നതു്, യാഥാർത്ഥ്യമായിത്തീരുന്നതു്, സങ്കീർണ്ണമായ എത്രയോ വിഭിന്നഘടകങ്ങളുടെ പരസ്പരപ്രവർത്തനഫലമായാണു്. ഓരോ സംഭവത്തിനും പിന്നിലെ ഇത്തരം അനന്തമായ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കൽ സാദ്ധ്യതകളിൽ നിന്നും ആകെ സാദ്ധ്യമായിരുന്ന ഒന്നു് മൂർത്തീകരിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞാൽ, മറ്റു് സാദ്ധ്യതകളെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുന്നതുതന്നെ അർത്ഥശൂന്യമാണു്, കാരണം, അതോടെ സാദ്ധ്യതകൾ എന്ന നിലയിൽ അവയുടെ നിലനിൽപു് വീണ്ടെടുക്കാനാവാത്തവിധം എന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതായി. ‘അങ്ങനെ ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നേനെ’ എന്ന രീതിയിലുള്ള അർത്ഥശൂന്യമായ ചിന്തകൾ വഴി, വേറെ യാതൊരു ജോലിയുമില്ലാത്തവർക്കു്, ഒന്നുകിൽ ‘മരിച്ച കുഞ്ഞിന്റെ ജാതകത്തിലെ രാജയോഗം വായിച്ചു് കോൾമയിർക്കൊള്ളുന്ന മാതാപിതാക്കളെപ്പോലെ’, വ്യത്യസ്ത സാദ്ധ്യതകൾ അബ്സർഡിറ്റി വരെ വലിച്ചുനീട്ടി പരിശോധിച്ചു് സമയത്തിന്റെ കഴുത്തു് ഞെരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ, അവർ അത്യാവശ്യം ഭാവനാസമ്പന്നരാണെങ്കിൽ, ഫിക്ഷൻ എഴുതി ധനികരാവാൻ ശ്രമിക്കാം.

രസകരമായ ഒരു ഉദാഹരണം പറയട്ടെ: ഹിറ്റ്‌ലറിന്റെ ജന്മത്തിനു് ‘കാരണമായ’ ബീജസങ്കലനത്തിനു് ‘കാരണമായ’ അവന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ ലൈംഗികബന്ധം ഒരു മാസത്തിനു് മുൻപോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു മാസത്തിനു് ശേഷമോ ആയിരുന്നു സംഭവിച്ചിരുന്നതെങ്കിൽ മറ്റൊരു ബീജവും (ഇവിടെയും, സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കലായി പറഞ്ഞാൽ, ലക്ഷക്കണക്കിനു് ബീജങ്ങളിൽ ഏതോ ഒന്നു്!) മറ്റൊരു അണ്ഡവുമായിട്ടായിരുന്നു സംയോജിച്ചിരിക്കുക എന്നതിനാൽ ലോകത്തിലേക്കുള്ള ക്ഷണക്കത്തു് ലഭിക്കുന്നതു് ഹിറ്റ്‌ലർ എന്ന ഭ്രൂണത്തിനാവുമായിരുന്നില്ല, മറ്റൊരുവന്റേതോ, മറ്റൊരുവളുടേതോ, ഒരുപക്ഷേ ഇരട്ടകളുടെതുപോലുമോ ആയ മറ്റു് ഭ്രൂണങ്ങൾക്കായിരുന്നേനെ. അതുപോലെതന്നെ, ഹിറ്റ്‌ലറിന്റെ ജനകനോ ജനയിത്രിയോ ജനിച്ചതും വളർന്നതും മറ്റിടങ്ങളിലായിരിക്കുകയും, അവർ തമ്മിൽ കാണാനും പരിചയപ്പെടാനുമുള്ള സാഹചര്യം ലഭിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും, ഒരു ‘ഹിറ്റ്‌ലർ ജന്മം’ സാദ്ധ്യമാവുമായിരുന്നില്ല. സാങ്കൽപികമെങ്കിലും, സംഭവിക്കാൻ തത്വത്തിൽ തടസ്സമൊന്നുമില്ലാതിരുന്ന ഈവിധ സാദ്ധ്യതകൾ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായതും, ഒരു കാരണവശാലും പ്രവചിക്കാനാവാത്തതുമായ മറ്റു് വസ്തുതായാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിലേക്കായിരുന്നു വഴി തുറന്നിട്ടുണ്ടായിരിക്കുക എന്നതിനാലും, ഈ വസ്തുത ലോകത്തിൽ ഇന്നോളം സംഭവിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും ബാധകമാണെന്നതിനാലും, ലോകത്തിന്റെ ചരിത്രം തന്നെ മറ്റൊന്നായിരുന്നേനെ. ഒരു ഹിറ്റ്‌ലറിന്റെ ജന്മത്തിലേക്കു് നയിച്ച കാരണങ്ങളേക്കാൾ എത്രയോ കൂടുതൽ സാദ്ധ്യതകൾ ഒരു ഹിറ്റ്‌ലർ ജന്മം ഉണ്ടാവാതിരിക്കാനും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു് ചുരുക്കം. സാമാന്യജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെ മുൻകാലപ്രാബല്യത്തോടെ സ്വാധീനിച്ചു് തിരുത്താനോ ഇല്ലാതാക്കാനോ മനുഷ്യനാവില്ല. കാരണം, മനുഷ്യനു് ത്രികാലജ്ഞാനം ഇല്ല. ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ മനുഷ്യനില്ലാതിരുന്ന ഒരു ജ്ഞാനവും ആ കാലഘട്ടത്തിലെ ദൈവങ്ങൾക്കും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഭാവി അറിയാൻ കഴിയാതിരിക്കുക എന്നതാണു് മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം. അങ്ങനെയൊരു ഭാഗ്യം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, ജീവിതത്തിൽ ഒരു ലക്ഷ്യം നേടുന്നതിനുവേണ്ടി, അതു് കൃഷിയോ, വിദ്യാഭ്യാസമോ, സ്പോർട്ട്‌സ്‌ കല സാഹിത്യം മുതലായ മറ്റു് ഏതു് മേഖലയിലുള്ളവയോ ആവട്ടെ, നടത്തുന്ന ഓരോ ശ്രമങ്ങളും പരിശീലനങ്ങളും അർത്ഥശൂന്യമായിരുന്നേനെ, മനുഷ്യരുടെ നിലനിൽപു് തന്നെ അസാദ്ധ്യമായിരുന്നേനെ.

ചുരുക്കത്തിൽ, ഇന്നു് സംഭവിച്ച ഏതെങ്കിലും ഒരു കാര്യം ഒരു പ്രത്യേക കാരണത്തിന്റെ ഫലമായാണു് അങ്ങനെ സംഭവിച്ചതു് എന്നു് നമുക്കു് തോന്നാമെങ്കിലും, സൂക്ഷ്മവീക്ഷണത്തിൽ, ആ കാരണം അതിൽത്തന്നെ അനന്തകാലം മുതലുള്ള എത്രയോ യാദൃച്ഛിക കാരണങ്ങളുടെ ഫലമാണെന്നു്, മുകളിലെ ഉദാഹരണത്തിൽ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, ആർക്കും മനസ്സിലാക്കാനാവും. ആ സംഭവത്തിലേക്കു് നയിച്ച കാര്യകാരണബന്ധത്തിന്റെ ചങ്ങലയിലെ ഭൂതകാലത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കണ്ണി മറ്റൊന്നായിരുന്നെങ്കിൽ, തുടർന്നുള്ള കണ്ണികൾ, അഥവാ, സംഭവഗതികൾ അതിനനുസരിച്ചു് നിർബന്ധമായും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കുമെന്നതിനാൽ, ഇന്നു് സംഭവിച്ച കാര്യത്തിന്റെ സ്ഥാനത്തു് മറ്റൊന്നായിരുന്നേനെ സംഭവിക്കുന്നതു്.

ഈ വസ്തുതയെ വിശ്വാസി എങ്ങനെ കാണുന്നു? മനുഷ്യജീവിതമടക്കമുള്ള പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ സംഭവങ്ങളും ഒന്നൊഴിയാതെ ദൈവനിശ്ചയം മാത്രമാണെന്നു് കരുതുന്നവനാണു് ഒരു വിശ്വാസി. അതിനാൽ, ഓരോ സംഭവത്തിന്റേയും പിന്നിലെ എണ്ണമറ്റ ഓരോ നിസ്സാര കാരണങ്ങളും, അവയുടെ ഒരോന്നിന്റേയും കാരണങ്ങളാവേണ്ട എണ്ണമറ്റ മറ്റോരോ കാരണങ്ങളും, അതുപോലെ, ഇപ്പറഞ്ഞവയുടെ ഓരോന്നിന്റേയും പിന്നിലേക്കു് അനന്തമായി പിൻതുടരാവുന്ന മറ്റു് കോടാനുകോടി കാരണങ്ങളും, എൿസ്പൊണെൻഷ്യൽ എന്നോണം പെരുകുന്ന അവയുടെ ഓരോന്നിന്റേയും വീണ്ടും അനന്തകോടി കാരണങ്ങളും ദൈവത്താൽ നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നതാണെന്നാവും ഒരു വിശ്വാസി പറയുക. പക്ഷേ, അതുവഴി അവൻ അവകാശപ്പെടുന്നതു്, മനുഷ്യന്റെ എല്ലാ സങ്കൽപശേഷികൾക്കും അതീതമായവണ്ണം എണ്ണമറ്റതും അനന്തവുമായ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കൽ സാദ്ധ്യതകളിൽ നിന്നും ഏതൊന്നാണു് ഓരോ കാരണങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലും യാഥാർത്ഥ്യമായിത്തീരേണ്ടതെന്നു് ദൈവം മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നാണു്. ഓരോ കാരണവും അനന്തമായ സാദ്ധ്യതകളിൽ നിന്നും ഉരുത്തിരിയുന്ന ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണെന്നും, ഇത്തരം അനന്തമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ ആകെത്തുകയാണു് പ്രപഞ്ചമെന്നും പറയുന്നതിന്റെ അർത്ഥവ്യാപ്തിയെപ്പറ്റി നേരിയ ഗ്രാഹ്യമെങ്കിലുമുള്ള ആരും അതുപോലൊരു മണ്ടത്തരം പറയുകയില്ല എന്നതു് വേറൊരു കാര്യം. പക്ഷേ, ഒരു വിശ്വാസി കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു് അതല്ലാത്തതുകൊണ്ടു് അവൻ ശ്വാസം പോയാലും ഈ സത്യം അംഗീകരിക്കുകയില്ല. അവൻ തുടർന്നും തർക്കിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. അൽപമെങ്കിലും യുക്തിബോധമുള്ള ഏതൊരു മനുഷ്യബുദ്ധിയും അസാദ്ധ്യമെന്നു് തിരിച്ചറിയുന്ന ഇതുപോലൊരു അബ്സെർഡിറ്റി തന്റെ ദൈവത്തിനു് സാദ്ധ്യമാണെന്നു് അവൻ അവകാശപ്പെടും. അവന്റെ ദൈവമാണു് സകല പ്രപഞ്ചവും സൃഷ്ടിച്ചതെന്നതിനാൽ, ആ പ്രപഞ്ചത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ആ ദൈവത്തിനു് നിയന്ത്രിക്കാനും കഴിയുമെന്നാണു് അവന്റെ വിശ്വാസം. പക്ഷേ, അതുവഴി അവൻ മനസ്സറിയാതെ ചെയ്യുന്നതു് അവന്റെ ദൈവത്തിനും അവന്റെ മതത്തിനും എന്നേക്കുമായി ശവക്കുഴി തോണ്ടുക മാത്രമാണു്. ഒന്നിനുപുറകെ മറ്റൊന്നായി ഓരോരോ മണ്ടത്തരങ്ങൾ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു് അവൻ അവന്റെ ദൈവത്തെയും മതത്തേയും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ വലയിൽ കുടുക്കുന്നു.

“തെറ്റായാലും ശരിയായാലും ഖുർആൻ പറയുന്നതു് മുഴുവൻ ശരിയാണെന്നു് വിശ്വസിക്കുന്നതിൽ ഒരു യുക്തിയുണ്ടു്” – ഒരു വിശ്വാസിയുടെ മഹദ്‌വചനമാണിതു്! നിങ്ങൾക്കു് പിടി കിട്ടിയോ? രാത്രിയായാലും പകലായാലും, അർദ്ധരാത്രിയാണെന്നു് പരീതു് പറയുന്നതു് വിശ്വസിക്കുന്നതിൽ ഒരു ‘യുക്തി’ ഉണ്ടെന്നു്! കാരണം, പരീതു് പറയുന്നതു് വിശ്വാസയോഗ്യമാണെന്നു് പരീതു് തന്നെ പറഞ്ഞതായി ഒരു വിശ്വാസം കാലാകാലങ്ങളായി നിലവിലുണ്ടെന്നു്! ഇങ്ങനെയൊക്കെ വിളിച്ചുപറയുന്നതിനെ, “പണ്ടേ ദുർബ്ബല, പിന്നെ ഗർഭിണിയും” എന്നപോലെ, “പണ്ടേ അജ്ഞൻ, പോരെങ്കിൽ മതഭ്രാന്തനും” എന്നല്ലാതെ മറ്റെന്തു് പറഞ്ഞാണു് വിശേഷിപ്പിക്കേണ്ടതു്?

ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതെല്ലാം വള്ളിപുള്ളി വ്യത്യാസമില്ലാതെ ദൈവത്താൽ മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചു് ഉറപ്പിച്ചിട്ടുള്ള കാര്യമാണെങ്കിൽ, ഒരു വിശ്വാസി ഭക്തിയുടെ പേരിൽ കാണിക്കുന്ന എല്ലാ ചേഷ്ടകളും മാനസികവിഭ്രാന്തിയുടെ പരിധിയിൽ വരുന്നതാണു്. ബോധപൂർവ്വം അവിശ്വാസികളായ എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും മനസ്സിലാവുന്ന ഒരു കാര്യമാണിതു്. യുക്തിഭദ്രമായ ചിന്ത ബോധപൂർവ്വമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണു്. ചിന്താശേഷി ഇല്ലാത്ത ഒരുവനു് അവിശ്വാസി ആവുക സാദ്ധ്യമല്ല. അതേസമയം, വിശ്വാസം എന്നതു് വളർച്ചയെത്താത്ത മനസ്സിൽ കുത്തിവയ്ക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ഞരമ്പുവിഷമായതിനാൽ അതു് മനുഷ്യന്റെ ചിന്താശേഷിയെ മരവിപ്പിക്കുന്നു. വിശ്വാസം മനുഷ്യരിൽ നിന്നും ബോധപൂർവ്വമായ പങ്കാളിത്തമോ, ചിന്താശേഷിയോ ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല – ഏതു് വിശ്വാസിയും അതും അതിലപ്പുറവും അവകാശപ്പെടുമെങ്കിലും.

ഒരുവൻ ദൈവത്തെ പുകഴ്ത്തുന്നതിനോ, ദൈവത്തിൽ നിന്നും എന്തെങ്കിലും കാര്യം സാധിച്ചെടുക്കുന്നതിനോ, സാധിച്ച കാര്യങ്ങൾ ദൈവസഹായത്താലാണു് സാധിച്ചതെന്ന വിശ്വാസം മൂലമുള്ള നന്ദിപ്രകടനമായോ നടത്തപ്പെടുന്ന പ്രാർത്ഥനകളും, മറ്റുതരത്തിലുള്ള അനുഷ്ഠാനങ്ങളും, ഓരോ നിസ്സാര കാരണങ്ങൾ വരെയും ലോകാരംഭം മുതൽ ദൈവത്താൽ നിശയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന അർത്ഥത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ, അതു് ദൈവത്തെ അവഹേളിക്കുന്നതിനു് തുല്യമാണു്. ഒരു വിശ്വാസി നല്ലവനും കളങ്കമില്ലാത്തവനുമാണെങ്കിൽ അതിനുത്തരവാദി ദൈവമാണു്. ഒരു വിശ്വാസി തെമ്മാടിയാണെങ്കിൽ അതിനുത്തരവാദി ദൈവമാണു്. ഒരുവൻ വിശ്വാസിയല്ലെങ്കിൽ അതിനുത്തരവാദി ദൈവമാണു്. ഈ അവസ്ഥകൾക്കു് എന്നെങ്കിലും മാറ്റം വരുന്നുവെങ്കിൽ അതിനുത്തരവാദിയും ദൈവമാണു്. മാത്രവുമല്ല, അതോരോന്നും ദൈവം മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചു് ഉറപ്പിച്ചിട്ടുള്ള കാര്യങ്ങളുമാണു്. എല്ലാം ദൈവത്താൽ മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചു് ഉറപ്പിച്ചിട്ടുള്ള കാര്യങ്ങളാണെന്നു് പറയുന്നതു് യുക്തിവാദിയോ നിരീശ്വരവാദിയോ അല്ല, വിശ്വാസി തന്നെയാണു്. ആ വിശ്വാസി തന്നെയാണു് പ്രാർത്ഥനയും ഉപവാസവുമൊക്കെ നടത്തുന്നതും! ദൈവത്തിന്റെ നിശ്ചയങ്ങൾ തിരുത്തപ്പെടാവുന്നതല്ലെങ്കിൽ അത്തരം ചേഷ്ടകൾ കൊണ്ടു് എന്തു് പ്രയോജനം? അതിനു് ഒരർത്ഥമേയുള്ളു: മനുഷ്യൻ ശ്രമിച്ചാൽ മാറ്റിയെടുക്കാവുന്നതാണു് ദൈവനിശ്ചയങ്ങൾ. ഇവിടെ ആരു് ആരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാണു്? ലോകാരംഭം മുതൽ നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിക്കപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ ദൈവത്തെക്കൊണ്ടു് തിരുത്തിക്കാനാവുന്ന മനുഷ്യൻ ദൈവത്തേക്കാൾ ഒരുപടി മുകളിലേ ആവൂ. വിശ്വാസിയൊഴികെ ആരും അതു് സമ്മതിക്കും. രോഗിയായ ഒരു മനുഷ്യൻ അതിന്റെ ഫലമായി താമസിയാതെ മരിക്കണമോ, അതിൽ നിന്നും മോചനം നേടണമോ എന്നതു് ഒരു ദൈവത്തിന്റേയും നിശ്ചയമല്ല. ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കു് മുൻപുവരെ മനുഷ്യനെ പിടികൂടിയാൽ മരിക്കുകയല്ലാതെ മറ്റു് മാർഗ്ഗങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന എത്രയോ രോഗങ്ങൾക്കു് ഇന്നു് ചികിത്സയുണ്ടു്. പണ്ടു് രോഗബാധിതരായ നൂറിൽ തൊണ്ണൂറൂപേരും മരിച്ചിരുന്നതും, ഇന്നു് അതേ രോഗം ബാധിക്കുന്ന നൂറുപേരിൽ നൂറുപേരും സുഖം പ്രാപിക്കുന്നതും കണ്ടില്ലെന്നു് നടിക്കുന്ന ഒരുവനേ എല്ലാം ദൈവനിശ്ചയമാണെന്നു് പറയാൻ മാത്രം മണ്ടനാവൂ. രോഗം വരുന്നതു് ദൈവനിശ്ചയമാണെന്നു് പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ, ചികിത്സ നിഷേധിക്കുന്ന ചില മതവിഭാഗങ്ങൾ ഇന്നും ഈ ലോകത്തിലുണ്ടു്. അത്രമാത്രം ആത്മഹത്യാപരമായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ ഒരു മനുഷ്യനു് കഴിയണമെങ്കിൽ അവൻ മാനസികവിഭ്രാന്തിയിൽ ആയിരിക്കണം. മൃഗങ്ങൾ പോലും തിരഞ്ഞെടുക്കുകയില്ലാത്ത സ്വയം നശീകരണത്തിന്റെ പാതയിലേക്കു് മനുഷ്യനെ നയിക്കുന്ന ഭ്രാന്തിന്റെ പേരാണു് മതം.

പ്രപഞ്ചരഹസ്യങ്ങളുടെ ഏകദേശം തൊണ്ണൂറ്റഞ്ചു് ശതമാനവും മനുഷ്യനു് അജ്ഞാതമാണെന്നു് ശാസ്ത്രം പറയുന്നു. വിശ്വാസിയും, നിരീശ്വരവാദിയും, യുക്തിവാദിയുമൊക്കെ അംഗീകരിക്കുന്ന ഒരു വസ്തുതയുമാണിതു്. ഇക്കാര്യം നമുക്കൊന്നു് ലളിതമാക്കി അവതരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കാം. ഇതുവരെ അറിഞ്ഞതും അറിയാത്തതുമായ പ്രപഞ്ചരഹസ്യങ്ങളുടെ ആകെമൊത്തം എന്നതു് നൂറുമീറ്റർ വ്യാസമുള്ള ഒരു ഗോളമാണെന്നു് കരുതിയാൽ, മനുഷ്യർക്കു് ശാസ്ത്രീയമായ അന്വേഷണങ്ങളിലൂടെ ഇതുവരെ അറിയാൻ കഴിഞ്ഞ പ്രപഞ്ചരഹസ്യങ്ങൾ എല്ലാം കൂടി അഞ്ചു് മീറ്റർ വ്യാസമുള്ള ഒരു ചെറിയ ഗോളം മാത്രമായിരിക്കും. എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളിലും പെട്ട മനുഷ്യജ്ഞാനം ഒതുങ്ങുന്ന ഈ ചെറിയ ഗോളം വലിയ ഗോളത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു എന്നുകൂടി സങ്കൽപിക്കുക. അജ്ഞതയുടെ വലിയ ഗോളത്തിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അറിവിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഗോളം. ഈ ചെറിയ ഗോളത്തിൽ കഴിഞ്ഞുകൊണ്ടാണു് വിശ്വാസിയും, നിരീശ്വരവാദിയും, യുക്തിവാദിയുമൊക്കെ അവരുടെ നിലപാടുകൾ വ്യക്തമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതു്. ശാസ്ത്രജ്ഞരും അവരെ അംഗീകരിക്കുന്ന യുക്തിവാദികളും ഈ അഞ്ചു് മീറ്ററിനപ്പുറത്തുള്ള ഗോളത്തെപ്പറ്റി മനുഷ്യർക്കു് യാതൊന്നും അറിയില്ലെന്ന വസ്തുത പൂർണ്ണമനസ്സാലെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടു് അതിൽ നിന്നും കൂടുതലായി എന്തെങ്കിലും പഠിക്കാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ ആവുമോ എന്നറിയാൻ നിരന്തരം പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവർക്കു് മുന്നേറാൻ കഴിയുന്ന ഓരോ മില്ലീമീറ്ററും അറിവിന്റെ ഗോളത്തിനു് സംഭവിക്കുന്ന വികാസവും, മാനവരാശിയുടെ വളർച്ചയുമാണു്. കണ്ണുതുറന്നു് നോക്കുന്ന ആർക്കും നിഷേധിക്കാനാവാത്ത ഒരു സത്യം. ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ ഈ പരിശ്രമത്തിൽ ഗണനീയം എന്നു് പറയാവുന്ന നേട്ടങ്ങൾ അവർ കൈവരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുതന്നെ ഏതാണ്ടു് മുന്നൂറു് വർഷങ്ങളേ ആയിട്ടുള്ളു. അതിനു് മുൻപു് കമ്പ്യൂട്ടർ എന്നോ ടെലിവിഷൻ എന്നോ ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അവനു് ഭൂതബാധയുണ്ടെന്നും അവനെ ചിതയിലെരിക്കണമെന്നും വിളിച്ചുകൂവുമായിരുന്നവരാണു് രണ്ടുകാലിൽ നടക്കുന്ന, മനുഷ്യർ എന്ന ദൈവസ്വരൂപികൾ! (മനുഷ്യർ ദൈവസ്വരൂപികളാണെങ്കിൽ, ദൈവത്തിനും കഴിഞ്ഞ ഏതാണ്ടു് മുപ്പതു് ലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കണ്ടാൽ തിരിച്ചറിയാത്ത വിധത്തിലുള്ള പരിണാമം സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടു് – ശിലായുഗമനുഷ്യരിൽ നിന്നും ഇന്നത്തെ മനുഷ്യരിലേക്കുള്ള പരിണാമം.)

ഇനി, ഈ അഞ്ചുമീറ്റർ ഗോളത്തിനുള്ളിൽത്തന്നെ കഴിയുന്ന തീവ്രവിശ്വാസികൾ എന്ന വിഭാഗം ചെയ്യുന്നതോ? അവരുടെ പ്രധാന ജോലി മാനവരാശിയുടെ വളർച്ചയെ തടയുക എന്നതാണു്. അതിനവർ ശത്രുചിത്രങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പിശാചു് എന്നൊരു ശത്രുചിത്രം ഇല്ലാതെ അവരുടെ ദൈവത്തിനുപോലും നിലനിൽക്കാനാവില്ല. യുക്തിവാദികളും, ശാസ്ത്രജ്ഞരും, അവരുടെ പൊട്ടഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ എഴുതിവച്ചിരിക്കുന്ന വിഡ്ഢിത്തങ്ങളെ വിഡ്ഢിത്തങ്ങൾ എന്നു് പേരുപറഞ്ഞു് വിളിക്കുന്ന എല്ലാവരും അവരുടെ ശത്രുക്കളാണു്. പോരെങ്കിൽ, ഒരു മതം മറ്റേതൊരു മതത്തിന്റേയും ശത്രുവാണു്. “ഞാനല്ലാതെ മറ്റൊരു ദൈവമില്ല” എന്നു് പഠിപ്പിക്കുന്ന ദൈവങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചവർ മറ്റു് മതങ്ങളോടു് സഹിഷ്ണുത പ്രകടിപ്പിക്കുമെന്നു് ആരെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അവൻ എത്രമാത്രം ശുദ്ധമനസ്കനായിരിക്കണം എന്നു് ചിന്തിച്ചാൽ മതി. ഹിന്ദുക്കൾ പൊതുവേ മറ്റു് മതങ്ങളുടെ നേരെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന സഹിഷ്ണുതയുടെ ഒരു പ്രധാന കാരണം അവരുടെ ബഹുദൈവവിശ്വാസമാണു്. പക്ഷേ, ഇവിടെ ഞാൻ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു് മറ്റൊരു കാര്യമാണു്. പ്രപഞ്ചരഹസ്യങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചു് മനുഷ്യർക്കു് അഞ്ചു് ശതമാനം അറിവുണ്ടു് എന്നു് പറയുന്നതു്, എല്ലാത്തരത്തിലും പെട്ട ഫാക്കൾട്ടികളുടെ മൊത്തമായ അറിവാണു്. സ്പെഷ്യലൈസേഷൻ മൂലം, ഒരു വ്യക്തിയുടെ അറിവു് എന്നതു്, അവൻ ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞനായാൽ പോലും, വളരെ പരിമിതമാണു്. ഒരു ന്യൂക്ലിയർ ഫിസിസിസ്റ്റിന്റെ മേഖലയല്ല ഒരു അറ്റ്‌മോസ്ഫറിക്‌ ഫിസിസിസ്റ്റിന്റേതു്. ഒരു കാർഡിയോളജിസ്റ്റിന്റെ മേഖലയല്ല ഒരു ഓർത്തോപീഡിസ്റ്റിന്റേതു്. അവരുടെയെല്ലാം പൊതുവിജ്ഞാനത്തിൽ മറ്റു് ശാസ്ത്രശാഖകളും കലയും സാഹിത്യവും രാഷ്ട്രീയവുമൊന്നുമുണ്ടാവില്ല എന്നല്ല ഇതിനർത്ഥം. ഈ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നിന്നു് നോക്കുമ്പോൾ, ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ അറിവുകൊണ്ടു് തടിതപ്പാൻ കഴിയുന്നവനാണു് മതപണ്ഡിതൻ എന്നു് നിഗളിക്കുന്ന ദൈവവിശ്വാസി. അതിനു് സ്വന്തം വേദഗ്രന്ഥം പോലും വായിക്കണമെന്നില്ല. വായിക്കാതിരിക്കുന്നതാണു് കൂടുതൽ നല്ലതും. കാരണം, മണ്ടത്തരം വിളിച്ചുപറയുമ്പോൾ ഉളുപ്പു് തോന്നാതിരിക്കാൻ അതു് സഹായിക്കും. അവനു് ആകെ കൈമുതലായി വേണ്ടതു് വാചകമടിക്കാനുള്ള ശേഷിയാണു്. ഈ ശേഷിയുണ്ടെങ്കിൽ ഏതു് പൂജ്യം പരിജ്ഞാനിക്കും അവനേക്കാൾ മണ്ടന്മാരായവരുടെ മുന്നിൽ സംപൂജ്യനായ പരിജ്ഞാനിയായി ചമയാം.

ഈ അഞ്ചുമീറ്റർ ഗോളത്തിനുള്ളിൽ നിന്നു് ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഓരോ മില്ലീമീറ്റർ അറിവിനും വേണ്ടി പൊരുതുമ്പോൾ, ഒരു കിത്താബും കക്ഷത്തിൽ വച്ചു് കുറെ കോമാളികൾ, വെളിവുള്ള ഒരു മനുഷ്യനും സങ്കൽപിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത അജ്ഞാത പ്രപഞ്ചത്തിന്റെയും കൂടി ചുമതലക്കാരനാവേണ്ട ഒരു ദൈവം ഏതോ മൂലയിൽ ആർക്കോ വെളിപ്പെട്ടു് സകല കാലത്തേക്കും മാറ്റമില്ലാത്തതും, സകലപ്രപഞ്ചത്തിനും ബാധകമായതുമായ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞുവെന്നു് പുലമ്പുന്നു. ഇവരിൽ ആരാണു് വിശ്വാസയോഗ്യർ? ശാസ്ത്രജ്ഞരോ അതോ ഇത്തരം വിടുവായന്മാരോ? എന്തുകൊണ്ടു് അവർ ശാസ്ത്രജ്ഞർ പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾക്കു് അവരുടെ കിത്താബിൽ ദൈവം പണ്ടേ കുറിച്ചുവച്ചിട്ടുള്ള മറുപടികൾ കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നില്ല? ഒന്നരയും രണ്ടും അതിൽ കൂടുതലുമൊക്കെ സഹസ്രാബ്ദങ്ങളായി ഭൂമിയിൽ നിലനിൽക്കുന്നവയാണു് മതങ്ങൾ. മനുഷ്യർ സ്വായത്തമാക്കിയ ശാസ്ത്രീയ നേട്ടങ്ങൾ അവരവരുടെ മതഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പണ്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു് സ്ഥാപിക്കുവാനുള്ള അരിച്ചുപെറുക്കലല്ലാതെ, ഞങ്ങൾ പറയുന്നതു് മറുചോദ്യമില്ലാതെ അനുസരിച്ചു് ജീവിച്ചാൽ മരിച്ചു് ചെല്ലുമ്പോൾ കുറേയധികം പുഴുങ്ങി വച്ചിട്ടുണ്ടെന്നുള്ള വീമ്പിളക്കലല്ലാതെ, മനുഷ്യരുടെ ഭൗതികമായ പുരോഗതിക്കുവേണ്ടി മതങ്ങൾ എന്താണു് ഇതുവരെ ചെയ്തതു്? ഭൂമിയിൽ ദുരിതവും പട്ടിണിയും കഷ്ടപ്പാടും അവസാനിക്കാതിരിക്കണമെന്നാണു് ഏതൊരു മതവും ആഗ്രഹിക്കുന്നതു്. കാരണം, അഗതികളേയും അജ്ഞരേയും കബളിപ്പിക്കുന്നതാണു് കൂടുതൽ എളുപ്പം. ദരിദ്ര രാജ്യങ്ങളിലാണു് ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിശ്വാസികൾ എന്നതു് ഒരു യാദൃച്ഛികതയല്ല. മുന്നൂറു് വർഷങ്ങൾക്കു് മുൻപു് ഇന്നു് വ്യാഖ്യാനിച്ചു് സ്വയം നാണംകെടുന്ന ശാസ്ത്രീയതകൾ ഈ കിത്താബുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നു് വരുമോ?

സർവ്വശക്തൻ, സർവ്വജ്ഞാനി, സർവ്വവ്യാപി, ആശ്രിതവത്സലൻ, കരുണാനിധി, ശത്രുസംഹാരി, … അങ്ങനെ മനുഷ്യർ ഉത്തമഗുണങ്ങൾ എന്നു് കരുതുന്ന എല്ലാ സ്വഭാവവിശേഷങ്ങളും ഉള്ള ഒരു സൂപ്പർജ്ജീവിയാണു് വിശ്വാസികളായ മനുഷ്യരുടെ മുന്നിൽ മതങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ദൈവം. അതുപോലൊരു ദൈവം ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നെങ്കിൽ, അവന്റെ കൈവേലയായിരുന്നു ഈ പ്രപഞ്ചവും മനുഷ്യരുമെങ്കിൽ, ഈ ലോകത്തിലെ മനുഷ്യരുടെ അവസ്ഥ മറ്റൊന്നായിരുന്നേനെ എന്നു് മനസ്സിലാക്കാൻ എന്തു് കാരണം കൊണ്ടായാലും കഴിവില്ലാത്തവർ വിശ്വാസികളായി തുടരുന്നതാണു് എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ അവർക്കു് നല്ലതു്. യുക്തിചിന്തയെ പുലഭ്യം പറയുന്ന അതേ നാവുകൊണ്ടു് അടുത്തനിമിഷംതന്നെ എന്റെ വിശ്വാസവും യുക്തിപൂർവ്വമായതാണെന്നു് പറയുന്നവർക്കും, ശാസ്ത്രീയചിന്തയെ ദൈവനിഷേധമെന്നു് അവഹേളിച്ചുകൊണ്ടു് തന്റെ വേദഗ്രന്ഥം മുഴുവൻ ശാസ്ത്രസത്യങ്ങളുടെ മഹാസാഗരമാണെന്നു് വരുത്തിത്തീർക്കാൻ എത്ര പരിഹാസ്യമായ വാദഗതികളിലും അഭയം തേടാൻ മടിയില്ലാത്തവർക്കും, ദൈവത്തിന്റെ അസ്തിത്വം തെളിയിക്കാനായി, വിശ്വാസികളുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, നരകത്തിലെ വിറകുകളാവാനല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനും കൊള്ളാത്ത അഭിശപ്തരായ ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ വാക്കുകളെത്തന്നെ ഉദ്ധരിക്കുന്നതിലെ വിരോധാഭാസം കാണാൻ കണ്ണില്ലാത്തവർക്കുമൊന്നും (ദൈവം!) വിധിച്ചിട്ടുള്ളതല്ല സ്വതന്ത്രവും യുക്തിഭദ്രവുമായ ചിന്തകൾ. തന്റെ മതഗ്രന്ഥത്തിൽ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ ഇല്ല എന്നു് സ്ഥാപിക്കാനായി ഒരുവൻ ഇത്തരം കേവലവൈരുദ്ധ്യങ്ങളെത്തന്നെ അവന്റെ വാദഗതികളുടെ അടിത്തറയാക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവനു് വൈരുദ്ധ്യം എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം പോലും അറിയില്ല എന്നേ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുള്ളു. ഒരു ഗ്രന്ഥത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു് മുഴുവൻ അക്ഷരം പ്രതി സത്യമാണെന്നു് തെളിയിക്കാൻ അതേ ഗ്രന്ഥത്തിലെതന്നെ വാക്യങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്ര അർത്ഥശൂന്യവും പരിഹാസ്യവുമാണു് അതുപോലുള്ള വാദഗതികൾ. അത്തരക്കാരുമായുള്ള ചർച്ചകൾ എവിടെയാവും എത്തിച്ചേരുക എന്നു് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതുണ്ടെന്നും തോന്നുന്നില്ല.

 
10അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on നവംബര്‍ 6, 2010 in മതം

 

മുദ്രകള്‍: ,

ഒരു ട്രാജിക്‌ ഹീറോയുടെ അന്ത്യം

പണ്ടുപണ്ടൊരു കാലത്തു്, എന്നുവച്ചാൽ മനുഷ്യൻ ഡോളി എന്ന ആടിനെ ക്ലോൺ ചെയ്തതിനും, അമേരിക്കയിലെ ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങൾ ഓ! ബാമാ! എന്നു് അട്ടഹസിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിനുമൊക്കെ വളരെവളരെപ്പണ്ടു്, സഹ്യപർവ്വതനിരയുടെ പടിഞ്ഞാറുഭാഗത്തിന്റെ തെക്കുഭാഗത്തായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന കേരളം എന്നൊരു ഭൂഖണ്ഡത്തിലെ ഒരു ചെറുഗ്രാമത്തിൽ ജനിക്കാനും വളരാനും കൊല്ലപ്പെടാനും അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചവനായിരുന്നു നമ്മുടെ കഥാനായകൻ. ഒരു മനുഷ്യൻ ആരായിത്തീരണമെന്നു് തീരുമാനിക്കുന്നതു് അവൻ ജീവിക്കുന്ന ചുറ്റുപാടുകളുടെ ചരിത്രവും ഭൂമിശാസ്ത്രവും ആണെന്നതിനാൽ, നമ്മുടെ നായകൻ സ്വയം ഒരു ട്രാജിക്‌ ഹീറോ ആവുകയായിരുന്നില്ല, അവന്റെ ചുറ്റുപാടുകൾ അവനെ അങ്ങനെ ആക്കിത്തീർക്കുകയായിരുന്നു. “നിങ്ങളെന്നെ എന്തോ ആക്കി” എന്നോ മറ്റോ നമ്മൾ സാധാരണ പറയാറുമുണ്ടല്ലോ. ഒരു ഞണ്ടിൻകുഞ്ഞിന്റെ മാതാപിതാക്കൾ അതിനോടു് നേരെ മാത്രമേ നടക്കാവൂ എന്നു് ഉപദേശിക്കുകയും, അതേസമയം, സഹജവാസനമൂലം നേരെ നടക്കുന്നതിനേക്കാളേറെ വശങ്ങളിലേക്കു് ഓടാൻ നിർബന്ധിതനാവുന്ന ആ പാവം കുഞ്ഞിനെ വശങ്ങളിലൂടെതന്നെ ഓടിച്ചെന്നു് ആക്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പോലത്തെ ഒരു വിധി ആയിരുന്നു നമ്മുടെ നായകന്റേതു്. “വിത്തും കൈക്കോട്ടും”, “പോത്തും കൈവെട്ടും” മുതലായ ഖണ്ഡകാവ്യങ്ങൾ വായിൽനിന്നും ചെവികളിലേക്കു് പകർന്നുകൊടുക്കപ്പെട്ടു് യുഗാന്തരങ്ങളിലൂടെ സജീവമായി നിലകൊണ്ടു് മനുഷ്യരുടെ ജീവിതഗതികളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ നായകന്റെ കദനകാവ്യവും മുത്തശ്ശിമാരിൽ നിന്നും ഇളം മക്കളിലേക്കും അവർ മുത്തശ്ശികളായപ്പോൾ അവരിൽ നിന്നും അവരുടെ ഇളം മക്കളിലേക്കും പകർന്നുകൊടുത്തുകൊടുത്തു് അനശ്വരമായി ഇന്നുവരെ നിലനിർത്തുകയായിരുന്നു. നമ്മുടെ ട്രാജിക്‌ ഹീറോയുടെ കഥ ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മാത്രമേ പൂർണ്ണമാവുകയുള്ളു എന്നതിനാൽ, റിവേഴ്സ്‌ ഗിയറിൽ നമുക്കു് അങ്ങോട്ടേക്കു് പോകാം.

ഡെക്കാൻ പ്രദേശം മഴ കുറഞ്ഞ ഒരു പീഠഭൂമി ആവുന്നതിന്റെ പ്രധാന കാരണം ഭാരതത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറുഭാഗത്തു് ഗുജറാത്തിന്റെ തെക്കൻ അതിർത്തിമുതൽ കന്യാകുമാരി വരെ നീണ്ടുകിടക്കുന്ന പശ്ചിമഘട്ടമെന്ന സഹ്യാദ്രിയുടെ ദുരുദ്ദേശപരമായ നിലപാടാണെന്നു് നമുക്കെല്ലാവർക്കുമറിയാം. മേഘമില്ലാതെ മഴ പെയ്യുകയില്ല എന്നു് മറ്റാരേക്കാൾ കൂടുതൽ അറിയാമായിരുന്നിട്ടും, ഡെക്കാൻ പീഠഭൂമിപ്രദേശത്തേക്കു് കടന്നുപോകാനുള്ള വിസ മേഘങ്ങൾക്കു് സഹ്യപർവ്വതനിരകൾ അത്ര എളുപ്പം നൽകാറില്ല. നമ്മുടെ കഥാനായകന്റെ ഗ്രാമത്തിന്റെ അവസ്ഥയും ഏതാണ്ടു് ഇതേപോലെയായിരുന്നു. കിഴക്കും തെക്കും ഉന്നതമായ മലകളാലും വടക്കു് നിബിഡമായ വനപ്രദേശത്താലും ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്ന ഈ ഗ്രാമത്തിന്നു് ബാഹ്യലോകത്തേക്കുള്ള പ്രവേശനം പടിഞ്ഞാറുഭാഗത്തുകൂടി മാത്രമേ സാദ്ധ്യമാവുമായിരുന്നുള്ളു. കുടിയേറ്റക്കാലത്തു് ഓരോ കുടിയുടമയും തന്റെ പറമ്പിന്റെ അതിർത്തിയിൽ മഹാമനസ്കതയോടെ അനുവദിച്ചിരുന്ന ഒന്നരയടി + ഒന്നരയടി = മൂന്നടി വീതിയുള്ള വഴി മാത്രമായിരുന്നു അതിനുള്ള ഒരേയൊരു ഉപാധി. ആ ഗ്രാമത്തിലെ ശരാശരി ആയുർദൈര്‍ഘ്യമായിരുന്ന മുപ്പതുവർഷത്തിൽനിന്നും ഒരുവിധം പ്രായപൂർത്തി ആവുന്നതുവരെയുള്ള വർഷങ്ങൾ ഒഴിവാക്കിയാൽ, അവശേഷിക്കുന്ന വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടു് ഒരു മനുഷ്യനു് കാൽനടയായി പിന്നിടാൻ കഴിയുന്ന ദൂരം വളരെ പരിമിതമായിരുന്നതിനാൽ, ബാഹ്യലോകവുമായി കാര്യമായ ബന്ധമൊന്നും സ്ഥാപിക്കാൻ അവർക്കാവുമായിരുന്നില്ല. അന്നന്നു് വീട്ടിൽ തിരിച്ചുവരാൻ കഴിയാത്തത്ര ദൂരത്തേക്കു് അവർ യാത്ര ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. കൃഷിക്കാർ അവരുടെ വാർഷികോത്പന്നങ്ങൾ പത്തു് മൈൽ അകലെയുള്ള ചന്തയിൽ കൊണ്ടുപോയി വിൽക്കാൻ കാൽനടയിൽ പരിചയസമ്പന്നരും മരണഭയമില്ലാത്തവരുമായ ചുമട്ടുതൊഴിലാളികളുടെ സഹായം തേടുകയായിരുന്നു പതിവു്. അവിടത്തെ പലചരക്കുകടക്കാരൻ ഒന്നോ രണ്ടോ മാസത്തിലൊരിക്കൽ മുളകു് മല്ലി ഉപ്പു് ചെറുപയർ ഉണക്കമത്തി പുകയില ബീഡി മുതലായ ‘വിദേശീയ’ ആഡംബര ഉത്പന്നങ്ങൾ ചന്തയിൽ നിന്നും ഗ്രാമത്തിൽ എത്തിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതും ഇതേ സ്ട്രാറ്റജി തന്നെയായിരുന്നു. നോക്കുകൂലി എന്ന പകർച്ചവ്യാധി അന്നു് അങ്ങോട്ടേക്കു് വ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ശാരീരികമായി ജോലി ചെയ്യാതെ ജീവിക്കുന്നവർ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതിനാൽ, എല്ലാവരും തൊഴിലാളികൾ ആയിരുന്നു. അദ്ധ്വാനിക്കാതെ പണമുണ്ടാക്കുന്ന രഹസ്യം ആരും അവരെ അതുവരെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല എന്നതിനാൽ ആ ഒരു സൂത്രം അവർക്കജ്ഞാതമായിരുന്നു.

ആ ഗ്രാമത്തിൽ എല്ലാവരും പാലിച്ചിരുന്ന ചില അലിഖിതനിയമങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അവ ഒരു തരിമ്പുപോലും വ്യത്യാസം വരുത്താതെ എല്ലാവരും പാലിച്ചിരുന്നു. എല്ലാവരുമെന്നാൽ, സ്ത്രീകൾ പാലിക്കേണ്ട നിയമങ്ങൾ സ്ത്രീകളും, പുരുഷന്മാർ പാലിക്കേണ്ട നിയമങ്ങൾ പുരുഷന്മാരും, രണ്ടുകൂട്ടരും പാലിക്കേണ്ട … (ബാക്കി നിങ്ങൾക്കറിയാം. പിന്നെയെന്തിനു് ഞാൻ വെറുതെ ഒത്തിരി ടൈപ്പു് ചെയ്തു് എന്റെ വിരലുകൾ വ്രണമാക്കണം?) അങ്ങനെ ഓരോരുത്തരും അവരെ ബാധിക്കുന്നതായ നിയമങ്ങൾ മറുചോദ്യമില്ലാതെ നിവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ, അവിടെ നിലനിന്നിരുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും ഒരു അടുക്കും ചിട്ടയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ നാട്ടിൽ ആർക്കും വാച്ചോ ടൈംപീസോ ക്ലോക്കോ ഇല്ല എന്നറിയാമായിരുന്നതിനാൽ കോഴിപ്പൂവന്മാർ പുലർകാലേ കൃത്യസമയത്തു് കൂവിയിരുന്നു. (എന്തു് പ്രകോപനത്തിന്റെ പേരിലാണെന്നറിയില്ല, ചില പൂവന്മാർ പട്ടാപ്പകലും കൂവിയിരുന്നു. അത്തരം ദിവസങ്ങളിൽ ആ പൂവന്റെ ഉടമസ്ഥന്റെ വീട്ടിൽ അത്താഴത്തിനു് കറി കോഴിയായിരുന്നു.) അന്ത്യയാമത്തിലെ കോഴികൂവൽ കേൾക്കുന്ന നിമിഷം പുരുഷന്മാർ ഉണർന്നു് പ്രഭാതകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തിരുന്നു. (സ്ത്രീകൾ അതിനുമുൻപേ ഉണർന്നു് പ്രഭാതകർമ്മങ്ങൾ നിർവ്വഹിക്കാറുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ, അവർ ഇത്തരം കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നുണ്ടോ, ഉണ്ടെങ്കിൽത്തന്നെ അതു് പ്രഭാതകർമ്മമോ പ്രദോഷകർമ്മമോ മുതലായ കാര്യങ്ങൾ പുരുഷലോകത്തിന്റെ അറിവിനു് അതീതമായിരുന്നു. സ്ത്രീകളിൽ നിന്നുള്ള പുരുഷന്മാരുടെ പ്രതീക്ഷകൾക്കു് രാവും പകലും ഭംഗമൊന്നും വന്നിരുന്നില്ല എന്നതിനാൽ അവരുടെ ഇത്തരം അപ്രസക്തമായ കാര്യങ്ങളിൽ എന്തെങ്കിലും താത്പര്യം കാണിക്കേണ്ട ആവശ്യം പുരുഷന്മാർക്കു് ഹൃദയംഗമമായിത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നുമില്ല). രാവിലെയും വൈകിട്ടും മൊന്തയിൽ വെള്ളവുമായി വരുന്ന കറവക്കാരനെ/കറവക്കാരിയെ കാണുമ്പോൾ അവിടത്തെ പശുക്കൾ യാതൊരു എതിർപ്പും പ്രകടിപ്പിക്കാതെ ചുരത്തിയിരുന്നു. അകിടിൽ അവശേഷിക്കുന്ന പാലുകൊണ്ടു് പശുക്കിടാക്കൾപോലും ഒരു ദുർമ്മുഖവും കാണിക്കാതെ തൃപ്തിപ്പെട്ടിരുന്നു. പശുക്കളുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമല്ല, ആടുകളുടെ കാര്യത്തിലും – സ്വാഭാവികമായും അളവിലും വ്യാപ്തത്തിലും വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽത്തന്നെയും – കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പു് ഏതാണ്ടു് ഇങ്ങനെതന്നെ ആയിരുന്നു. ഒട്ടകങ്ങളും ജിറാഫുകളും ആ നാട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടു് അവയെ കറക്കേണ്ടതോ, അവയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം സംബന്ധിച്ച നിയമങ്ങൾ അവിടത്തെ അലിഖിത ഭരണഘടനയിൽ ഉൾക്കൊള്ളിക്കേണ്ടതോ ആയ ആവശ്യം അവർക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. പാണ്ടയെപ്പറ്റി പാണ്ടി നിയമമുണ്ടാക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ.

പാലുകൊണ്ടു് അവർ ചായയും കാപ്പിയും കൂടാതെ തൈരും മോരും വെണ്ണയും അവയുടെ സെക്കൻഡറി ആൻഡ്‌ റ്റെർഷ്യറി പ്രോഡക്റ്റ്‌സും നിർമ്മിച്ചിരുന്നു. എന്നിട്ടും പാലു് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നവർ അതു് ആ നാട്ടിൽ ആകെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചായക്കടയിൽ വിൽക്കുകയായിരുന്നു പതിവു്. അവിടെ എല്ലാ നെൽപ്പാടങ്ങൾക്കരികിലൂടെയും കൈത്തോടുകൾ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിനാൽ, പാലിൽ വെള്ളം ചേർക്കുക എന്നതു് ക്ഷിപ്രസാദ്ധ്യമായ കാര്യമായിരുന്നു. ഈ കൈത്തോടുകളിൽ ചില എരണം കെട്ട പൊടിമീനുകൾ രാപകലില്ലാതെ ചുറ്റിത്തിരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിനാൽ ചായക്കടയിൽ ഡെലിവർ ചെയ്യപ്പെടുന്ന (പ്രസവിക്കപ്പെടുന്ന എന്ന അർത്ഥത്തിലല്ല) പാലിൽ പലപ്പോഴും കുഞ്ഞുമീനുകൾ ഉള്ളതായി കാണപ്പെട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ അവിടത്തെ ജനങ്ങൾ അത്ഭുതങ്ങളിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നവരായിരുന്നതിനാൽ അതൊരിക്കലും ഒരു പ്രക്ഷുബ്ധാവസ്ഥയിലേക്കോ, എന്തിനു്, വെറുമൊരു വിപ്ലവത്തിലേക്കുപോലുമോ നയിച്ചിരുന്നില്ല. പശുവിന്റെ അകിട്ടിൽ നിന്നും പാലുമാത്രമല്ല, മീൻകുഞ്ഞുങ്ങളും വരാമെന്ന കാര്യത്തിൽ അവർക്കു് സംശയമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരിക്കൽ ഗ്രാമാതിർത്തിയോടു് ചേർന്നുള്ള വനത്തിലെ ഒരു വലിയ പാറയിൽ നിന്നും രക്തമൊഴുകുന്നു എന്നൊരു ശ്രുതി പരന്നപ്പോൾ പോലും ഒരൊറ്റ ഗ്രാമീണനും അതു് കാണാനായി അവിടേയ്ക്കു് പോയില്ല. അസാധാരണമായി ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരു കാര്യം കാണാനും വേണ്ടി വൃഥാ സമയം ചിലവഴിക്കുന്നവരായിരുന്നില്ല അവർ. അയൽ ഗ്രാമത്തിൽ മഴ പെയ്യുന്നു എന്നു് കേട്ടാൽ അതു് കാണാൻ നമ്മളായാലും പോകാറില്ലല്ലോ.

അവിടത്തെ ഈ പാൽക്കച്ചവടത്തെ സൂക്ഷ്മമായി വീക്ഷിച്ചാൽ ആ ഗ്രാമത്തെ സാമൂഹികമായ അസമത്വങ്ങളിലേക്കോ, പാൽ വ്യവസായത്തിൽ നിന്നും ഉരുത്തിരിഞ്ഞേക്കാവുന്ന ലോകവ്യാപകമായ ഒരു റിസെഷനിലേക്കോ വഴുതിവീഴാതെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്ന സാമ്പത്തികശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഒരു ഏകദേശരൂപം നമുക്കു് മനസ്സിലാക്കാനാവും. കൊല്ലക്കടയിൽ സൂചി വിൽക്കുന്നതുപോലെ, ചായക്കടയിൽ പാൽ വിൽക്കുന്നവരെല്ലാം അവിടെ നിന്നുതന്നെ പതിവായി ചായ പുട്ടു് ദോശ പരിപ്പുവട ഇടിയപ്പം കുഴലപ്പം ഉണ്ട മുതലായ പലവിധ പലഹാരങ്ങളും വാങ്ങിച്ചു് തിന്നിരുന്നു എന്നതിനാൽ, പാൽവിൽപനക്കാർക്കു് പാലിന്റെ വില കിട്ടിയിരുന്നില്ല എന്നു് മാത്രമല്ല, ചായക്കടക്കാരനു് മാസാവസാനമോ, വർഷത്തിൽ നാലുപ്രാവശ്യമോ, അതുമല്ലെങ്കിൽ ഇഞ്ചിയും മഞ്ഞളും കുരുമുളകുമൊക്കെ വിൽക്കുന്ന മുറയ്ക്കു് വർഷത്തിൽ ഒരിക്കലോ അങ്ങോട്ടു് പണം കൊടുത്തു് കടം വീട്ടേണ്ടി വരികയായിരുന്നു പതിവു്. കടം ഒരിക്കലും വീട്ടാതെ, അതിനു് ഒരു അവധി പറയുക എന്നതു്, അവരെസംബന്ധിച്ചു് അന്തസ്സിന്റേയും തറവാടിത്തത്തിന്റെയും കുലീനതയുടെയും ലക്ഷണമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, തനിക്കു് ലഭിക്കേണ്ട പണം തിരിച്ചു് ചോദിക്കുന്നവനോടു് “നിന്റെ കടം ധനു മുപ്പതിനുള്ളിൽ വീട്ടാമെന്നു് ഞാൻ നിന്നോടു് പറഞ്ഞതല്ലേ” എന്ന ഒറ്റ ചോദ്യം മതിയായിരുന്നു ആ നാട്ടിൽ കടം തിരിച്ചു് ചോദിക്കുന്ന ആരെയും മുഖത്തു് അടിയേറ്റപോലെ നിശ്ശബ്ദനാക്കാൻ. കർക്കിടകം ഇരുപത്തെട്ടിനു് കടം തീർക്കാമെന്നു് പറയുന്നതു് ആ നാട്ടിൽ അവഹേളനാതുല്യമായ ഒരു അനാചാരമായിരുന്നു. ഓരോരുത്തനും അങ്ങനെ തന്നിഷ്ടമായി ഓരോരോ തീയതി പറയാൻ തുടങ്ങിയാൽ ഒരു സാധാരണ വർഷത്തിൽ മുന്നൂറ്റിയറുപത്തഞ്ചു് ദിവസവും അധിവർഷത്തിലാണെങ്കിൽ മുന്നൂറ്റി അറുപത്താറു് ദിവസവും അവധി പറയാൻ കഴിയുമല്ലോ എന്നായിരുന്നു അവരുടെ നീതിയുക്തമായ ചോദ്യം. അതുകൊണ്ടു് സാമ്പത്തികവും കടശാസ്ത്രപരവുമായ കാര്യങ്ങൾക്കു് ഒരു അടുക്കും ചിട്ടയും ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി അവർ അവരുടെ ജ്യോതിഷശാസ്ത്രപ്രകാരം വർഷത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ശുഭദിവസമായ ധനു മുപ്പതു് അവധി പറയാനുള്ള ദിവസമായി തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു. ഈ വർഷത്തെ ധനു മുപ്പതു് കഴിഞ്ഞുകിട്ടിയാൽ, അടുത്തവർഷത്തെ ധനു മുപ്പതിലേക്കു് അവധി നീട്ടുന്നതിനു് നിയമപരമായ തടസ്സമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഗണിതശാസ്ത്രത്തിൽ അവർ പിന്നാക്കമായിരുന്നെങ്കിലും ജ്യോതിഷശാസ്ത്രത്തിൽ അവർ അജയ്യരായിരുന്നു. ചിങ്ങം കന്നി തുലാം തിരുവാതിര പൂരുരുട്ടാതി മുതലായവയൊക്കെ അവർക്കു് പുഷ്പം പോലെ വശമായിരുന്നു. ദീര്‍ഘദൃഷ്ടിയോടെ നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ട ഈ സാമ്പത്തികശാസ്ത്രം മൂലം ആ നാട്ടിൽ പാലു് വിൽക്കാത്തവരിൽ നിന്നോ, പാലു് വിൽക്കുന്നവരിൽനിന്നോ, ചായക്കടയോ പലചരക്കുകടയോ കള്ളുഷാപ്പോ നടത്തുന്നവരിൽ നിന്നോ ജന്മി, മുതലാളി, ബൂർഷ്വാ മുതലായ ചൂഷകവർഗ്ഗങ്ങൾ ഉരുത്തിരിഞ്ഞുവന്നില്ല. പുരോഹിതവർഗ്ഗം ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഏതൊരു സർക്കസിനും കുറെ കോമാളികൾ ആവശ്യമാണു് എന്നവർക്കു് അറിയാമായിരുന്നതിനാൽ ഞായറാഴ്ചകളിലും കടമുള്ള ദിവസങ്ങളിലും പള്ളിയിൽ പോകുമ്പോഴൊഴികെ മറ്റുദിവസങ്ങളിൽ അക്കൂട്ടരെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കുകയോ ഗൗനിക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല. ഒരു ശവമടക്കു് നടത്താൻ ശവത്തെക്കൂടാതെ മറ്റാരെങ്കിലും കൂടി വേണം എന്നതും പുരോഹിതവർഗ്ഗത്തെ പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കാതിരുന്നതിനുള്ള ഒരു കാരണമായിരുന്നിരിക്കാം. ഏതായാലും, സാമ്പത്തികവും, സാമൂഹികവുമായി ആരും ആരെയും തറ ലെവലിൽ നിന്നും ഉയരാൻ അനുവദിക്കാത്ത ‘ഞണ്ടോക്രസിയിൽ’ എന്നപോലെ, ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഗ്രോസ്‌ ഡൊമസ്റ്റിക്‌ പ്രോഡക്റ്റ്‌സിന്റെ ആകെമൊത്തം മൂല്യമായ ‘ഗ്രോസ്‌ നാഷണൽ ഇൻകം’ സംതുലിതമായി വിതരണം ചെയ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ, ആർക്കും ധനികരാവാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടു് എല്ലാവരും ദരിദ്രരും സംതൃപ്തരുമായി ജീവിച്ചു് മരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

വർഷത്തിലൊരിക്കൽ മാവേലി ആ വഴിയേ വന്നു് വാത്സല്യപൂർവ്വം സ്വന്തം മീശപിരിച്ചുകൊണ്ടു് “കൊള്ളാം” എന്നു് പറഞ്ഞു് പോയിരുന്നു എന്നതൊഴിച്ചാൽ മറ്റേതെങ്കിലുമൊരു മഹാമഹമോ പൊടിപൂരമോ അവർക്കു് അജ്ഞാതമായിരുന്നതിനാൽ, അവരുടെ സ്വൈര്യജീവിതം, തുലാവർഷത്തിൽ മാത്രം മെത്തിയൊഴുകുന്ന അവരുടെ പുഴപോലെതന്നെ, തടസ്സമേതുമില്ലാതെ സ്വച്ഛന്ദമായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വേണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ, കോഴി കൂവുന്നതിനേക്കാൾ ഉയർന്നതായ ഒരു ശബ്ദം എന്നു് ആകെ പറയാമായിരുന്നതു്, ആ നാട്ടിൽ അനേക ദശാബ്ദങ്ങളുടെ മൃഗീയമായ ഏകതാനതയ്ക്കുശേഷം സംഭവിച്ച ഒരേയൊരു പരിഷ്കാരം എന്നു് വിളിക്കാവുന്ന ഒരു ഓലമേഞ്ഞ ചാപ്പലിൽ വർഷത്തിലൊരിക്കൽ ഉയിർപ്പുരാത്രിയുടെ അന്ത്യയാമത്തോടടുപ്പിച്ചു് ത്രിത്വത്തിന്റെ അടയാളമെന്നോണം അവിടത്തെ തൂപ്പുകാരനായിരുന്ന അബ്രാഹാം പൊട്ടിച്ചിരുന്ന മൂന്നു് കതിനവെടികളായിരുന്നു. പിൽക്കാലത്തു് ആ ഗ്രാമത്തിലെ ഏതാനും ക്രിസ്ത്യാനിപ്പെൺകുട്ടികളെ ആതുരസേവനത്തിനായി യൂറോപ്പിലേക്കും അമേരിക്കയിലേക്കുമൊക്കെ അയക്കുക എന്ന സാഹസം ചെയ്യാൻ അവിടത്തെ ചില നസ്രാണികൾ മുന്നോട്ടുവന്നതിന്റെ അംഗീകാരമെന്നോണം യഹോവ, സ്വാഭാവികമായും യേശുവിന്റെ ശുപാര്‍ശപ്രകാരം, ഈജിപ്റ്റിൽ നിന്നുള്ള ഇസ്രായേലിന്റെ പുറപ്പാടു് കാലത്തു് മരുഭൂമിയിൽ വച്ചെന്നപോലെ, മന്നയുടെയും കാടപ്പക്ഷികളുടെയും കൂടെ ഏതാനും ഡോളർ നോട്ടുകളും കൂടി അവിടത്തെ ക്രിസ്തീയ മേൽക്കൂരകളിലേക്കു് വർഷിപ്പിച്ചുകൊടുത്തു. അതിനുശേഷം, ദൈവകൃപയാൽ ത്രിത്വം ത്രിത്വമായിത്തന്നെ ഇന്നും അവിടെ നിലകൊള്ളുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഡോളറിന്റെ എക്സ്ചേഞ്ച്‌ നിരക്കു് വർദ്ധിച്ചതിനു് ഡയറക്റ്റ്‌ലി പ്രൊപ്പോർഷണലായി കതിനവെടികളുടെ എണ്ണത്തിലും ഫ്രീക്വൻസിയിലും അത്ഭുതാവഹമായ വർദ്ധനവുണ്ടാവുകയുണ്ടായി. (ദയവുചെയ്തു് വർദ്ധനവുണ്ടാവുകയുണ്ടായി എന്നതു് വർദ്ധന ഉണ്ടയാവുകയുണ്ടായി എന്നു് വായിക്കരുതു്. രണ്ടാമത്തെ പ്രയോഗം വസ്തുനിഷ്ഠമല്ല. എങ്കിലും, വ്യാഖ്യാനം വഴി അതിനെ വസ്തുനിഷ്ഠമാക്കാം എന്ന സാദ്ധ്യത ഞാൻ തള്ളിക്കളയുന്നുമില്ല.)

ഈ കതിനവെടികൾ നിർബന്ധമായും കോഴി കൂവുന്നതിനു് മുൻപായിരിക്കുമെന്നതിനാലും, അതു് കേട്ടാൽ ഝടുതിയിൽ ഉറക്കമെണീറ്റു് ചാപ്പലിലെത്താൻ മരണാനന്തരജീവിതത്തിനു് അൽപമെങ്കിലും വിലകൽപിക്കുന്ന ഏതൊരു നസ്രാണിയും കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നതിനാലും ഉയിർപ്പുപെരുന്നാളിനു് ശേഷം മിനിമം ഒരാഴ്ചത്തേക്കു് ആ ഗ്രാമത്തിലെ നസ്രാണികളുടേയും, വെടികേട്ടു് അബദ്ധത്തിൽ ഉറക്കമുണർന്നു് ‘പറമ്പിലേക്കു്’ പോയിപ്പോയ അന്യജാതിക്കാരുടേയും മലമൂത്രവിസർജ്ജനാദികർമ്മങ്ങൾ പാളംതെറ്റി ഓടേണ്ടി വരാറുണ്ടെന്നകാര്യം ആനുഷംഗികമായി (ഉഗ്രൻ സവർണ്ണവാക്കു്!) ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ബയോറിഥം എന്നതു് നിസ്സാരമായി തള്ളിക്കളയാവുന്ന ഒരു കാര്യമല്ലതന്നെ.

ക്രിസ്മസ്‌ കരോൾ എന്നപേരിൽ തമ്പേറും കൊട്ടി ഡിസംബർ മാസത്തിലെ തണുത്ത രാത്രികളിൽ മഞ്ഞുകൊണ്ടു് പള്ളിപ്പിരിവു് നടത്താൻ വിധിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസിക്കുഞ്ഞുങ്ങളിലെ ചില തലതെറിച്ച സന്തതികൾ അർദ്ധരാത്രിയിൽ നിന്റെ കുടിലിനു് സമീപമെത്തി “അബ്രാഹമേ, അബ്രാഹാമേ” എന്നു് വിളിക്കുമ്പോൾ ഉറക്കച്ചടവോടെ “അടിയനിതാ പിതാവേ, നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ എനിക്കു് ഭവിക്കട്ടെ” എന്ന ബൈബിൾ വചനം നീ കോപ്പി-പേയ്സ്റ്റ്‌ ചെയ്യുകയും, അപ്പോൾ, “ഇതാ, നീയും നിന്റെ കുടുംബവും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്ന ദൈവവചനം നീ നേരിട്ടു് ശ്രവിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്നു് ലോകാരംഭം മുതലുള്ള സകല പ്രവചകന്മാരാലും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവനും, കുർബ്ബാനസമയത്തു് ഗോതമ്പപ്പവും വീഞ്ഞും യേശുവിന്റെ മാംസവും രക്തവുമായി മാറുന്ന transubstantiation നേരിൽ കണ്ടു് ബോദ്ധ്യപ്പെടുകയും, ബ്ലഡ്‌ ഗ്രൂപ്പ്‌ പരിശോധിച്ചു് ഉറപ്പുവരുത്തുകയും ചെയ്തശേഷം, പുലയമഹാസഭയിൽ നിന്നും മാനസാന്തരപ്പെട്ടു് മാമോദീസാ മുങ്ങി ഇടവകവികാരിയിൽ നിന്നും മന്നയും കാടപ്പക്ഷിയും ഏറ്റുവാങ്ങി പുതുക്രിസ്ത്യാനി ആയിത്തീർന്നവനും, ആരംഭത്തിൽ ഓലപ്പുരയായിരുന്ന വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ തൂപ്പുകാരനും വിശ്വാസികൾക്കു് കതിനവെടിയുമായ അബ്രാഹാം എന്ന (വി)ശുദ്ധൻ ഇവൻ തന്നെയല്ലോ.

വേനൽക്കാലത്തു് ഉഴവുകാളകളേയും പോത്തുകളേയും കുളിപ്പിക്കാനായി ചെറുപ്പക്കാരായ പുരുഷന്മാരും, അലക്കാനും കുളിക്കാനുമായി ചെറുപ്പക്കാരികളും വൃദ്ധകളുമായ സ്ത്രീകളും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതു് ഗ്രാമത്തിന്റെ വടക്കുഭാഗത്തെ വനത്തിലൂടെ ഒഴുകിയിരുന്ന ഒരു പുഴയായിരുന്നു. സാമൂഹികമായ ഈ രണ്ടു് ചടങ്ങുകളും എന്തുകൊണ്ടാണു് ഒരേസമയം നടന്നിരുന്നതു് എന്നതു് വിശദമായ അപഗ്രഥനം ആവശ്യപ്പെടുന്ന, മനുഷ്യജീവിതവുമായി ഇഴപിരിക്കാനാവാത്തവിധം കെട്ടുപിണഞ്ഞുകിടക്കുന്ന അതീവ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു വിഷയമാണു്. ഏഴെട്ടു് വയസ്സിൽ കൂടുതൽ പ്രായമില്ലാത്ത ആൺകുട്ടികൾക്കേ സാധാരണഗതിയിൽ രണ്ടാമത്തെ ഗ്രൂപ്പിൽ അംഗത്വം ലഭിക്കുകയുള്ളു. ഒന്നാമത്തെ ഗ്രൂപ്പിൽ പെൺകുട്ടികൾക്കു് പൊതുവേ പ്രവേശനം ലഭിക്കാറില്ലെങ്കിലും, അതിനും കൂടി ആൺകുട്ടികൾക്കു് അംഗത്വത്തിനു് പ്രായപരിധിയില്ല. അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ഈ പ്രായപരിധിയെ മുതലെടുത്തു് രണ്ടു് ഗ്രൂപ്പുകളുടെയും ചർച്ചകൾ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള ആൺകുട്ടികൾക്കു്, അവർ ഒരിക്കൽ കേട്ട കാര്യങ്ങൾ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷവും മറക്കാതിരിക്കാൻ മാത്രമുള്ള ഓർമ്മശക്തിയുള്ളവരാണെങ്കിൽ, പിൽക്കാലത്തു്, സ്വന്തം വീക്ഷണങ്ങളിലും ആ പ്രായക്കാരുടേതായിരുന്ന വൈകാരികതകൾ കടന്നുവരാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, അത്തരം സംഭാഷണങ്ങളുടെ ഉള്ളുകള്ളികൾ വിവേചിച്ചറിയാനും, ചക്കയെ മാങ്ങയെന്നു് തെറ്റിദ്ധരിക്കാതിരിക്കാനും സാധിക്കുമെന്നതിനാലാണു് ഇവിടെ അത്ര പ്രസക്തമല്ലാതിരുന്നിട്ടും ഇതു് വെറുതെ സൂചിപ്പിച്ചതു്.

ഇതുപോലൊരു സമത്വസുന്ദരശ്യാമളകോമളമായ ഗ്രാമത്തിലാണു് നമ്മുടെ നായകൻ ജനിച്ചതു്. മദ്യപാനം ചീട്ടുകളി മുറുക്കു് പുകവലി മുതലായ ലളിതകലകളിൽ പ്രാവീണ്യം ഇല്ലാത്തവരായി അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വിശ്രമസമയങ്ങളിൽ അവർ ചെവിതോണ്ടികൊണ്ടു് ചെവിതോണ്ടിയോ, പല്ലുകുത്തികൊണ്ടു് പല്ലുകുത്തിയോ രസിക്കുക പതിവായിരുന്നു. നീർക്കുതിരകളെപ്പോളെ കോട്ടുവാ വിടുന്ന കലയിൽ അവർ പതിവായി മത്സരങ്ങൾ സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു. സ്ത്രീപുരുഷന്മാർ തമ്മിൽ പരസ്യമായി നടത്തിയിരുന്ന മത്സരങ്ങളിൽ ഒരിക്കൽപ്പോലും ആർക്കും ആരെയും തോൽപിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്ന ഒരു ഇനമായിരുന്നു പരദൂഷണം. ഈവിധ കലകളെല്ലാം കണ്ടു് വളർന്ന നമ്മുടെ നായകനും സഹജവാസനക്കനുസൃതമായ ഒരു കലയിൽ താത്പര്യം ജനിച്ചതിൽ അവനെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാവില്ല. പക്ഷേ, ഏതു് സമൂഹത്തിനും ചില റ്റബൂകളുണ്ടു് എന്ന കാര്യം ആ സാധു മനസ്സിലാക്കിയില്ല. വ്യക്തിജീവിതത്തിലായാലും സാമൂഹികജീവിതത്തിലായാലും പറയാൻ പാടില്ലാത്ത, ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്ത ചില കാര്യങ്ങൾ, ഭക്ഷിക്കാൻ പാടില്ലാത്ത ചില ഫലങ്ങൾ, സൂചിപ്പിക്കാൻ പോലും പാടില്ലാത്ത ചില വിശുദ്ധികൾ, അശുദ്ധികൾ! നമ്മുടെ നായകൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത കലയും അതുപോലെതന്നെ, ആ ഗ്രാമത്തിൽ ഏറ്റവും നിന്ദ്യമായി കരുതി വിലക്കപ്പെട്ടിരുന്ന റ്റബൂ ആയിരുന്നു.

മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ നിലനിൽപിനു് അനിവാര്യമായതിനാൽ മനുഷ്യശരീരത്തെ ബാഹ്യലോകവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതിനു് ചർമ്മവുമായുള്ള പരസ്പര ധാരണയിൽ, ശരീരത്തിലെ പരസ്യമോ രഹസ്യമോ ആയ സ്ഥാനങ്ങളിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന എല്ലാ സുഷിരങ്ങളിലും വഴുവഴുപ്പുള്ളതും വ്യത്യസ്തവുമായ ദ്രാവകങ്ങൾ രൂപമെടുക്കാറുണ്ടു്. ഇതിനൊരു മറുവശമുള്ളതു്, അത്തരം ദ്രാവകങ്ങൾ യഥാസമയം അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ അതു് ആ ഭാഗങ്ങളിൽ ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ചു് ഒരുതരം അസ്വസ്ഥതക്കു് കാരണമാവും എന്നതാണ്. “ഈ വസ്തുവിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം എന്നെ അലോസരപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു, അതിനെ ആ ഭാഗത്തുനിന്നും നീക്കം ചെയ്യുക” എന്നു് മനുഷ്യരോടു് കൽപിക്കുന്ന തലച്ചോറിന്റെ ഭാഷയാണു് ചൊറിച്ചിലോ, കിരുകിരുപ്പോ ഒക്കെയായി അനുഭവപ്പെടുന്ന ഇത്തരം അസ്വസ്ഥതകൾ. വെള്ളത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ചിന്തപോലും നമ്മുടെ നായകനു് അസഹ്യമായ വേദനയുണ്ടാക്കിയിരുന്ന കാര്യമായിരുന്നതിനാൽ, ശൗച്യം കുളി മുതലായ ശുചീകരണ കർമ്മങ്ങളിൽ നിന്നും അവൻ കഴിവതും ഒഴിഞ്ഞുനിൽക്കാറായിരുന്നു പതിവു്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവന്റെ തലച്ചോറിനു് ശുചീകരണത്തിനുള്ള ഇത്തരം ആഹ്വാനങ്ങൾ നിരന്തരമെന്നോണം നടത്തേണ്ടിയിരുന്നു. ഓരോ വട്ടവും ഈ ആഹ്വാനം അവനിലെ കലാകാരനെ വിളിച്ചുണർത്തി. അവൻ ശരീരത്തിലെ ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നും നിർദ്ദിഷ്ട കഷണങ്ങൾ അടർത്തിയെടുത്തു് വലതുകയ്യിലെ പെരുവിരലിന്റേയും ചൂണ്ടുവിരലിന്റെയും മാത്രം സഹായത്താൽ ചെറിയ ചെറിയ കലാരൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ശിൽപകാരനും ഇന്നോളം സാധിച്ചിട്ടില്ലാത്തത്ര മനോഹരരൂപങ്ങൾ അങ്ങനെ അവൻ മെനഞ്ഞെടുത്തിരുന്നു. പക്ഷേ, പറഞ്ഞിട്ടെന്തുകാര്യം, അവന്റെ ഗ്രാമത്തിൽ ഈ കല പീള ഞൊട്ടൽ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു റ്റബൂ ആയിരുന്നു. വിശുദ്ധ കുർബ്ബാന മദ്ധ്യേ മദ്ബഹയിലെ ഭിത്തിയിൽ അച്ചന്മാരും കന്യാസ്ത്രീകളും തമ്മിലുള്ള ലൈംഗികകേളികളുടെ ചലനചിത്രങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടാൽ സത്യവിശ്വാസികൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുമോ അങ്ങനെതന്നെ ആയിരുന്നു ആ ഗ്രാമവാസികൾ ഈ കലയോടു് കാലാകാലങ്ങളായി പ്രതികരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതു്.

ഗ്രാമത്തിലെ സദാചാരപരമായ കാര്യങ്ങളുടെ ചുമതല വഹിക്കുന്ന മൂപ്പന്മാർ ഈ താന്തോന്നിത്തത്തിന്റെ പേരിൽ ഉഗ്രകോപികളായി. മകന്റെ പീള ഞൊട്ടൽ എന്നേക്കുമായി അവസാനിപ്പിക്കാൻ മതിയായ നടപടികൾ ഉടനടി കൈക്കൊണ്ടില്ലെങ്കിൽ കുടുംബത്തെ മൊത്തമായും ചില്ലറയായും ഊരുവിലക്കുമെന്നു് അവർ അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്കു് അന്ത്യശാസനം നൽകി. കഥാനായകന്റെ വീട്ടിൽ അതിനെത്തുടർന്നു് ശകാരത്തിന്റേയും ഭീഷണിയുടേയും ശിക്ഷകളുടേയും ഒരു അരങ്ങേറ്റം തന്നെ നടന്നു. റോഡിൽ വാഹനാപകടമുണ്ടാവുമ്പോൾ ഗുരുതരമായ പരിക്കേറ്റവർക്കു് ഫസ്റ്റ്‌ എയ്ഡ്‌ നൽകുകയോ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടതിനേക്കാൾ പ്രധാനമായ കാര്യം വാഹനത്തിന്റെ ഡ്രൈവറെ കണ്ടുപിടിച്ചു് കാഴ്ച്ചക്കാരുടെ കൈത്തരിപ്പു് തീർക്കുകയാണെന്ന, ചില പരിഷ്കൃത സമൂഹങ്ങളിൽ ഇന്നും നിലവിലിരിക്കുന്ന, നീതിയുക്തമായ പെരുമാറ്റച്ചട്ടം പോലെ, അവന്റെ ബന്ധുക്കൾ എല്ലാവരും അവനിൽ മാറിമാറി കൈവച്ചു. അപ്പൻ തല്ലി, അമ്മ തല്ലി, മൂത്തവരും ഇളയവരും ഒക്കെത്തല്ലി. അവൻ അതൊക്കെ സഹിച്ചുകൊണ്ടു് തന്റെ കലാപരമായ ജന്മവാസനയിൽ സൃഷ്ടിപരമായി പരീക്ഷണങ്ങൾ തുടരുക മാത്രം ചെയ്തു. അവന്റെ ഈ കടുംപിടുത്തം ആ ഗ്രാമത്തിൽ ബൈബിളിന്റെ കാലത്തുപോലും ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്തത്ര വലിയോരു പൂച്ചകരച്ചിലിനും രോഷപ്രകടനത്തിനും കാരണമായി.

മാറ്റമില്ലാത്ത അവന്റെ ഈ നിലപാടു് ആ സമൂഹത്തിന്റെ നിലനിൽപിനെത്തന്നെ ബാധിക്കുന്ന ഗൗരവതരമായ ഒരു പ്രശ്നമായിരുന്നതിനാൽ പരിഹാരനിർദ്ദേശങ്ങളും അനവധിയായിരുന്നു. കല്ലെറിഞ്ഞു് കൊല്ലുക, തൂക്കിക്കൊല്ലുക, എൻഡോസൾഫാൻ തളിച്ചു് കൊല്ലാക്കൊല കൊല്ലുക, കൊച്ചിയിലെ ദുർഗ്ഗന്ധത്തിലേക്കു് നാടുകടത്തുക, നഖത്തിനടിയിലൂടെ സൂചി കയറ്റുക, ലിംഗത്തിലൂടെ ഉലക്ക കയറ്റുക, കുരിശിൽ തറയ്ക്കുക, മദ്ധ്യകാലക്രിസ്തീയ മാതൃകയിൽ ചിതയിലെറിയുക, ജീവനോടെ തൊലിയുരിയുക, മൂക്കുകയറിട്ടു് മരണം വരെ കെട്ടിത്തൂക്കുക വിസയില്ലാതെ ഗൾഫിലേക്കു് കപ്പൽ കയറ്റുക മുതലായ ഒട്ടേറെ ശിക്ഷാ മാതൃകകൾ മുന്നോട്ടു് വയ്ക്കപ്പെട്ടു. ഓരോ ഗ്രാമവാസിയും ആൺപെൺഭേദമില്ലാതെ ചുരുങ്ങിയതു് ഈരണ്ടു് ശിക്ഷാവിധിയെങ്കിലും നിർദ്ദേശിച്ചു. അവസാനം, പൊറുക്കാനാവാത്ത പാപം ചെയ്യുന്നവർക്കു് മാലാഖമാരുടെ മദ്ധ്യേ ഹാനോക്കിനോടും ഏലിയാവിനോടും യേശുവിനോടുമൊപ്പം ഏകാന്തനായി സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വാഴുന്ന ഏകദൈവം നൽകുന്ന ശിക്ഷയായ പ്രളയമോ അഗ്നിമഴയോ ആണു് ഏറ്റവും നീതീകരിക്കാവുന്നതു് എന്ന ഓലച്ചാപ്പലിലെ പാതിരിയുടെ വിദഗ്ദ്ധാഭിപ്രായം പൊതുവേ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ശിക്ഷാസംബന്ധമായ കാര്യങ്ങളിൽ സ്നേഹസ്വരൂപിയായ ദൈവം നേരിട്ടു് കരുണാനിർഭരമായ എത്രയോ മാതൃകകൾ കാണിച്ചുതന്നിട്ടുണ്ടു് എന്നിരിക്കെ, മാനുഷികമായ ശിക്ഷാവിധികളിൽ അഭയം തേടേണ്ട ആവശ്യമെന്തു് എന്ന പാതിരിയുടെ ഘനഗംഭീരമായ ചോദ്യം തെക്കേമലയും കിഴക്കേമലയും മത്സരിച്ചു് പ്രതിദ്ധ്വനിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതല്ലാതെ, അതിനൊരു മറുപടി കണ്ടെത്താൻ അവർക്കാർക്കുമായില്ല. ന്യായമായ എതിര്‍വാദമില്ലെങ്കിൽ എതിരാളിയുടെ വാദം അംഗീകരിക്കേണ്ടിവരുമെന്നതിനാൽ എന്തു് പൊള്ളവാദം നിരത്തിയും വാദം നീട്ടിക്കൊണ്ടു് പോകാൻ പെടാപ്പാടുപെടുന്ന ആധുനികപണ്ഡിതരുടെ സ്വഭാവക്കാരായിരുന്നില്ല അവർ. അതിനാൽ പാതിരി പറഞ്ഞതു് അവർ കാര്യമായ എതിർപ്പൊന്നുമില്ലാതെ അംഗീകരിച്ചു.

അതിൽ അതീവ സന്തുഷ്ടനായി, ഈ നിമിഷം ലോകത്തിൽ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു മഹാപ്രളയം നടക്കുന്നതായി തനിക്കു് അറിവൊന്നുമില്ലെങ്കിൽത്തന്നെയും, പ്രളയത്തിൽ മുക്കിക്കൊല്ലുന്നതും വെള്ളത്തിൽ മുക്കിക്കൊല്ലുന്നതും തമ്മിൽ തത്വത്തിൽ വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ലാത്തതിനാലും, അടുത്തൊരു പുഴയും, പുഴയിൽ അഗാധമായൊരു കയവും, പുഴയുടെ തീരത്തു് സാധാരണ അളവിലും തൂക്കത്തിലുമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനെ വെള്ളത്തിനടിയിൽ പിടിച്ചുനിർത്താൻ മതിയായ ഭാരമുള്ള ധാരാളം കല്ലുകളും ഉണ്ടെന്നതിനാലും, വെറുമൊരു പീള ഞൊട്ടിയുടെ വധശിക്ഷക്കായി പ്രത്യേകം ഒരു അഗ്നിമഴക്കുള്ള ആപ്ലിക്കേഷൻ ദൈവത്തിനു് സമർപ്പിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല എന്നും പാതിരി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ഈ ജ്ഞാനോപദേശം ശ്രവിച്ചപ്പോൾ, രക്ഷാവിധികളേക്കാൾ ശിക്ഷാവിധികളിൽ പാതിരിമാർക്കുള്ള അഗാധപാണ്ഡിത്യവും താത്പര്യവും ഒരിക്കലും മനുഷ്യർ മറക്കാൻ പാടില്ലെന്നും, അതിനു് ദൈവത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ പാതിരിമാരോടാണു് അവർ കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്നും ആ സമൂഹം തിരിച്ചറിയുകയും ഈ സത്യം അവർ പരസ്പരം പലവട്ടം ആവർത്തിച്ചുപറഞ്ഞു് മനസ്സിൽ ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

താമസിയാതെ കുറ്റവാളിയായ കഥാനായകനുമായി വലിയോരു പുരുഷാരം സ്ത്രീകളുടെ അകമ്പടിയോടെ പുഴയോരത്തേക്കു് ജാഥയായി നീങ്ങി. ജീവനോടെ തൊലിയുരിയുക, ലിംഗത്തിലൂടെ ഉലക്ക കയറ്റുക മുതലായ ലളിതശിക്ഷാവിധികളുടെ അനുയായികളായിരുന്ന ചില സ്ത്രീകൾ ഹൃദയഭേദകമായ വിലാപഗീതങ്ങൾ ആലപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കൊല്ലാനുള്ള മൃഗങ്ങളുടെ ചെവിയിൽ കടുകു് വാരിയിട്ടു് തല കുലുക്കിച്ചു് അനുവാദം വാങ്ങുന്ന ദൈവവിശ്വാസികളെപ്പോലെ, കുറ്റവാളികളെ വധശിക്ഷക്കായി കൊണ്ടുപോകുമ്പോഴും, ശത്രുക്കൾ മരിക്കുമ്പോഴും നെഞ്ചത്തടിച്ചു് വിലപിക്കേണ്ട ചുമതല ആ ഗ്രാമത്തിലെ സ്ത്രീകളുടേതായിരുന്നു. യുക്തിപൂർവ്വമായ ഉത്തമബോദ്ധ്യത്തിലൂടെ മതവിശ്വാസികളായിത്തീർന്നതിനാൽ, ചത്താലും സ്വന്തനിലപാടിൽ നിന്നും വ്യതിചലിക്കാൻ തയ്യാറാവാത്ത ബിരുദമാത്രശാസ്ത്രജ്ഞരെപ്പോലെ, തനിക്കു് ചുറ്റും നടക്കുന്നതെന്തെന്നു് ശ്രദ്ധിക്കുകപോലും ചെയ്യാതെ നമ്മുടെ നായകൻ മുഴുവൻ സമയവും അവിടന്നും ഇവിടന്നും പീള ശേഖരിച്ചു് മനോജ്ഞമായ മിനീച്ചർ ശിൽപങ്ങൾ തീർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. പുഴവക്കത്തെത്തിയപ്പോൾ വിധിപ്രകാരമുള്ള ചടങ്ങുകളുടെ ചുമതല പാതിരി ഏറ്റെടുത്തു. പ്രതിയുടെ കുറ്റങ്ങൾ അവൻ ജനത്തിനുമുന്നിൽ അവതരിപ്പിച്ചു: കറപുരളാത്തതും കുലീനവുമായ ഈ ഗ്രാമീണസമൂഹം അനാദികാലം മുതൽ റ്റബൂ ആയിക്കരുതിവരുന്ന ഒരു മഹാപാതകം യാതൊരു മനസ്സാക്ഷിക്കുത്തുമില്ലാതെ ആവർത്തിക്കുന്നതുവഴി പ്രതി എന്തും കണ്ണടച്ചു് വിശ്വസിക്കുന്നവരായ ഇവിടത്തെ ജനങ്ങളെ പ്രകോപിപ്പിക്കുന്നു. ശിൽപകലയിൽ ലജ്ജാവഹമായ നൂതനാശയങ്ങൾ തിരുകിക്കയറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിൽ നിന്നും പ്രതി ഈ സമൂഹത്തെ നിത്യനാശത്തിലേക്കു് നയിക്കാൻ ബദ്ധശ്രദ്ധനാണെന്നു് നിസ്സംശയം മനസ്സിലാക്കാം.

വ്യക്തിപരമായ എന്റെ വിശ്വാസത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഒരു സത്യം തുറന്നുപറയാൻ ഇവിടെ സന്നിഹിതരായിരിക്കുന്ന മാന്യസമൂഹം എന്നെ അനുവദിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ഒരു കാര്യം കൂടി ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കട്ടെ: മേൽ ആകാശത്തിലെങ്കിലും, താഴെ ഭൂമിയിലെങ്കിലും, ഭൂമിക്കു് കീഴെ വെള്ളത്തിലെങ്കിലുമുള്ള യാതൊന്നിന്റേയും പ്രതിമയെ നിങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുകയോ അവയെ വന്ദിക്കുകയോ ചെയ്യരുതെന്നു് പ്രവാചകനായ മോശെവഴി യഹോവയായ ദൈവം കര്‍ശനമായി കൽപിച്ചിട്ടുണ്ടു്. അതിനർത്ഥം, വിഗ്രഹാരാധന എന്ന അതിഭയങ്കരവും, ദൈവം എന്നേക്കുമായി യഹൂദന്മാർക്കു് നിഷേധിച്ചതുമായ മഹാപാപമാണു്, നിങ്ങൾ നേരിട്ടു് കാണുന്നതുപോലെ, പ്രതി ഈ നിമിഷം പോലും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതു്. ആ കൽപന യഹൂദന്മാരോടായിരുന്നതുകൊണ്ടു് അന്യജാതികൾ അതു് അനുസരിക്കരുതെന്നു് പറയുന്നതു് എന്തു് നീതി? എന്റെ സഭയിലും ചില പടങ്ങളും രൂപങ്ങളുമൊക്കെ ഉണ്ടാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്നു് ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ ചോദിച്ചേക്കാം. പക്ഷേ, അതൊരു തെറ്റല്ല എന്നു് സ്ഥാപിക്കാനാണു് ഞങ്ങൾ ബൈബിളിന്റെ മറ്റൊരു വേർഷൻ ഇറക്കിയതു്. മനുഷ്യൻ എത്ര വിഡ്ഢിയാണു് എന്നതല്ല, വിഡ്ഢിത്തത്തിൽ നിന്നും തലയൂരാൻ മാത്രം അവൻ സൂത്രശാലിയാണോ എന്നതാണു് കാര്യം. യേശുനാഥനെ സാത്താൻ പരീക്ഷിക്കുന്ന ഭാഗം ഈ സത്യമാണു് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നതു്. വ്യാകുലമാതാവിന്റെ രൂപവും, (ചങ്കു് പറിച്ചു് കാണിച്ചാൽ ചെമ്പരത്തിപ്പൂവല്ല എന്നു് മനുഷ്യരെ മനസ്സിലാക്കാനായി) യേശുനാഥന്റെ ചങ്കു് പറിച്ചെടുത്തു് നെഞ്ചത്തു് ഒട്ടിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നതിന്റെ പടവും, ചില്ലുകൂട്ടിൽ ഇരിക്കുന്ന ഗീവർഗ്ഗീസ്‌ പുണ്യാളന്റെ രൂപവുമൊന്നും വിഗ്രഹം എന്ന നിർവചനത്തിന്റെ പരിധിയിൽ വരുന്നതല്ല. അതുപോലെതന്നെ, മെക്കയിലെ കല്ലിനെ മുസ്ലീമുകൾ ഭക്തിപൂർവ്വം പ്രദക്ഷിണം വയ്ക്കുന്നതു് വിഗ്രഹാരാധനയുടെ വകുപ്പിൽ പെടുത്താനാവില്ല. ഹിന്ദുക്കൾ ആരാധിക്കുന്നതും വിഗ്രഹങ്ങളെയല്ല. പക്ഷേ, അവർക്കു് ആ കാര്യത്തിൽ വലിയ അവകാശവാദങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാത്തതിനാൽ അന്യമതക്കാർ അവരെ വിഗ്രഹാരാധകർ എന്നു് വിളിക്കുന്നു എന്നുമാത്രം. മുപ്പത്തിമുക്കോടി ദൈവങ്ങളുള്ളവർക്കു് ദൈവങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതു് ഒന്നോ ഒന്നരയോ ദൈവമുള്ളവരേപ്പോലെ എളുപ്പം സാധിക്കുന്ന കാര്യമല്ല എന്നു് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. പരിധിയില്ലാത്തതല്ല ഒരു മനുഷ്യനു് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ജോലിയുടെ അളവു്.

പുരാതനകാലം മുതൽതന്നെ മനുഷ്യർക്കു് ഇടയ്ക്കിടെ മീറ്റിയോറൈറ്റുകൾ (Meteorite = എരിഞ്ഞുതീരാതെ ഭൂമിയിൽ പതിക്കുന്ന ഉൽക്കകൾ) അയച്ചുകൊടുക്കുന്നതു് ‘ഏകദൈവങ്ങളുടെ’ ഒരു പതിവായിരുന്നു. ആരാധിക്കാൻ മുട്ടുമ്പോൾ, മറ്റൊന്നും കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ, ഈ കല്ലുകളിൽ ചിലതിനെയും ചില പ്രാകൃത ഗോത്രങ്ങൾ ആരാധിച്ചിരുന്നു. (മരുപ്രദേശങ്ങളിലെ ചില മേഖലകളിൽ ‘ദൈവത്തിന്റെ’ ഇത്തരം ‘കല്ലേറുകളുടെ’ എണ്ണം ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ വർദ്ധിതമായി കാണുന്നു എന്നതു് ഒരു പുതിയ അറിവാണു്.) യഹോവയെക്കൊണ്ടു് കൽപലകകളിൽ കൽപനകൾ കൊത്തിക്കുവാൻ മോശെക്ക് വെറും നാൽപതു് ദിവസത്തേക്കു് മലയിലേക്കു് പോകേണ്ടിവന്നപ്പോഴേക്കും യഹൂദന്മാർ കാളക്കുട്ടിയുടെ പ്രതിമ ഉണ്ടാക്കി ആരാധിച്ചില്ലേ? അതാണു് ശരിയായ അർത്ഥത്തിലെ വിഗ്രഹാരാധന. അല്ലെങ്കിൽ മോശെ ആ കാളക്കുട്ടിയെ തല്ലിപ്പൊട്ടിക്കുമായിരുന്നു എന്നു് നിങ്ങൾ കരുതുന്നുണ്ടോ? ഇതിൽ നിന്നും രണ്ടുകാര്യങ്ങൾ നമുക്കു് മനസ്സിലാക്കാം. ഒന്നാമതു്, ആരാധിക്കാൻ ഒരു ദൈവമില്ല എന്നുവന്നാൽ മിനിമം ഒരു ദൈവത്തെയെങ്കിലും മനുഷ്യർ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കകം നിർബന്ധമായും ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കും. രണ്ടാമതു്, ഏതു് വിഗ്രഹമാണു് വിഗ്രഹം, ഏതു് വിഗ്രഹമാണു് വിഗ്രഹമല്ലാത്തതു് എന്നു് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ പറയാൻ പറ്റുന്ന കാര്യമല്ല. ഒരുപാടു് വ്യാഖ്യാനത്തിലൂടെ സ്ഥാപിച്ചെടുക്കേണ്ട ഒരു ദൈവികരഹസ്യമാണതു്. അതിനാണു് എന്നേപ്പോലെയുള്ളവർ തിയോളജി പഠിക്കുന്നതു്. തിയോളജി എന്നാൽ കക്ക വാറ്റി ചുണ്ണാമ്പുണ്ടാക്കുന്നതുപോലുള്ള ഒരു ഏർപ്പാടല്ല. അങ്ങനെ നിങ്ങൾക്കു് തോന്നുന്നതു്, ഞാൻ ചെയ്യുന്നതുപോലെ, അടിയുറച്ച വിശ്വാസത്തിൽ മൂടുറപ്പിച്ചുകൊണ്ടു് കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാനുള്ള ദൈവവിളി നിങ്ങൾക്കില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണു്. ആദ്യം നിങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടതു് കാര്യങ്ങൾ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കുക എന്നതാണു്. ശരിയായി മനസ്സിലാക്കുക എന്നാൽ അതിനു് ഒരർത്ഥമേയുള്ളു: വേദഗ്രന്ഥങ്ങളെപ്പറ്റി ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ പറയുന്നതു് വാപൊളിച്ചിരുന്നു് കേൾക്കുക, കേൾക്കുന്നതു് കണ്ണുമടച്ചു് വിശ്വസിക്കുക.

പാതിരിയുടെ കുറ്റപത്രവായന ഇങ്ങനെ ദൈവത്തെയും സ്വർഗ്ഗത്തേയും നരകത്തേയും കുറിച്ചു് മതോപദേശികൾ നടത്തുന്ന ദൃക്‌സാക്ഷി വിവരണം പോലെ ഏഴാം കടലിനുമപ്പുറത്തേക്കു് നീണ്ടുപരന്നുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, ആളുകൾ പതിയെ ഇരുന്നും നിന്നും ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അതിനാൽ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ കുറ്റപത്രവായന നിർത്തി, കറുത്തവസ്ത്രം ധരിച്ചു് അക്ഷമരായി കാത്തുനിന്നിരുന്ന ആരാച്ചാരന്മാരെ കൃത്യനിർവ്വഹണത്തിനായി ക്ഷണിക്കുകയേ അവനു് നിവൃത്തിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അവർ രണ്ടുപേർ ചേർന്നു് അവന്റെ കഴുത്തിൽ പള്ളിപണിയാൻ പറ്റിയ ഒരു പാറക്കല്ലു് കെട്ടിയുറപ്പിച്ചശേഷം അവനെ കയത്തിലേക്കു് തള്ളിയിട്ടു. ഈ സമയത്തുപോലും നമ്മുടെ ട്രാജിക്‌ ഹീറോ ഒരു പക്കാ കലാകാരനു് യോജിച്ച വിധത്തിൽ തന്റെ ശിൽപസൃഷ്ടിയിൽ വ്യാപൃതനായിരുന്നു. വധശിക്ഷാസമയത്തെ പതിവുപോലെ, ജനക്കൂട്ടം “കരുണാമയനായ ദൈവം വലിയവനും വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവനുമാകുന്നു” എന്നു് മുടങ്ങാതെ വിലാപരാഗത്തിൽ ആർത്തുവിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കയത്തിലേക്കു് താണുകൊണ്ടിരുന്നതിനിടയിൽ കഥാനായകൻ വലത്തുകൈ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു് ഒരു കഷണം പീളയെ പെരുവിരലും ചൂണ്ടുവിരലും ഉപയോഗിച്ചു് ഞെക്കിയും ഞരടിയും തന്റെ അവസാനത്തെ കലാരൂപം പൂർത്തിയാക്കി കരയിലെ കാഴ്ചക്കാരുടെ മദ്ധ്യത്തിലേക്കു് ഞൊട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചു. ഹൃദയഭേദകമായിരുന്ന ഈ ദാരുണസംഭവം കൂടുതൽ വിശദമാക്കാൻ മാത്രം കഠിനഹൃദയനല്ല ഞാൻ എന്നതിനാൽ ഈ കഥാകഥനം ഇവിടെ നിർത്തുകയേ എനിക്കു് നിവൃത്തിയുള്ളു.

(ചെറുപ്പത്തിൽ കേട്ടിട്ടുള്ള ഒരു ‘ഗുണപാഠ’കഥയുടെ പുനരാവിഷ്കരണം. ഒരിടത്തു് ഒരു പീള ഞൊട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നും, ആരെത്ര ശ്രമിച്ചാലും അവൻ തന്റെ ഈ കലാപരിപാടി അവസാനിപ്പിക്കുകയില്ലായിരുന്നുവെന്നും, അവസാനം ഗത്യന്തരമില്ലാതെ ആളുകൾ അവനെ വെള്ളത്തിൽ കെട്ടിത്താഴ്ത്തിയപ്പോഴും കയ്യുയർത്തി ഞൊട്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ടാണു് അവൻ താണുപോയതെന്നും ഒറിജിനൽ)

 
2അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on നവംബര്‍ 3, 2010 in നര്‍മ്മം