RSS

Monthly Archives: സെപ്റ്റംബര്‍ 2010

യുക്തിക്കു് മംഗളാശംസകൾ (രണ്ടാംഭാഗം)

വെനീസിലെ ഓപ്പെറയും കൂടി സന്ദര്‍ശിച്ചശേഷം നമ്മുടെ തീർത്ഥാടകർ അവിടെനിന്നും യാത്രപറഞ്ഞു് ജർമ്മനിയിലെത്തി. ‘കാൾ ഡെർ ഗ്രോസെ’യുടെ (Charlemagne the Great) കാലത്തു് ചതുപ്പുനിലങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വിശാലമായ വനപ്രദേശമായിരുന്ന ആ രാജ്യം ഇപ്പോൾ സമാധാനമുള്ള പട്ടണങ്ങളായി വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതു് സംതൃപ്തിയോടെ അവർ നോക്കിക്കണ്ടു. പണ്ടു് ദരിദ്രരും സംസ്കാരശൂന്യരുമായിരുന്ന നാട്ടുരാജാക്കന്മാർ ധനികരും വിദ്യാസമ്പന്നരുമായി മാറിയിരുന്നു. മാന്തിയെടുത്ത പരുക്കൻ കല്ലുകളിൽ മനുഷ്യബലി അർപ്പിച്ചിരുന്ന വെറും മന്ത്രവാദികളായിരുന്നു പഴയ കാലത്തു് അവിടത്തെ പുരോഹിതന്മാർ. പിന്നീടു്, ‘അവനിലോ, അവനോടു് കൂടെയോ, അവനു് കീഴിലോ’ (Consubstantiation vs Transubstantiation) ആണോ, അതോ അല്ലയോ എന്നു് കൃത്യമായി ആർക്കും അറിവില്ലാതിരുന്നതിനാൽ, രക്തപ്പുഴയായി മാറിയ ആ രാജ്യം ഇപ്പോൾ മൂന്നു് ശത്രുമതങ്ങൾ സമാധാനപരമായും സമാന്തരമായും നിലനിൽക്കുന്നതു് കണ്ടു് അവർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. യുക്തി പറഞ്ഞു: ” ദൈവത്തിനു് സ്തുതി, അവസാനം ഇവിടത്തെ ജനങ്ങൾ അവരുടെ ഭ്രാന്തു് ഉപേക്ഷിച്ചു് എന്നിലേക്കുള്ള വഴി കണ്ടെത്തി.”

വിവേകമുള്ളവൾ മാത്രമല്ല, അതിലും വില നൽകേണ്ടതായ, ഉദാരമനസ്ഥിതി ഉള്ളവളുമായിരുന്ന ഒരു രാജ്ഞിയുടെ സന്നിധിയിലേക്കു് യുക്തിയും സത്യവും ആനയിക്കപ്പെട്ടു (Empress Maria Theresa). ആ തീർത്ഥാടകകൾ അവളിൽ അത്രയേറെ സംതൃപ്തരായിരുന്നതിനാൽ, അവിടെ കണ്ട മനോവ്യഥയുണ്ടാക്കുന്നതായ ചില സമ്പ്രദായങ്ങൾ അവർ കണ്ടില്ലെന്നു് നടിച്ചു. അവളുടെ മകനായ കൈസറിൽ അവർ പ്രണയിതരായി (Joseph II).

അതിനുശേഷം സ്വീഡനിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവരുടെ ആശ്ചര്യം പെരുകി. ആവേശത്തോടെ അവർ പറഞ്ഞു: “എത്രയോ പ്രയാസമേറിയ വിപ്ലവം എത്ര പെട്ടെന്നാണു് ഇവിടെ സംഭവിച്ചതു്! അതു് വളരെ അപകടകാരി ആയിരുന്നെങ്കിലും സമാധാനപരമായി നടക്കുകയും ചെയ്തു! ആ മഹത്തായ ദിനത്തിനുശേഷം ഇവിടെ നല്ല കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കാതെ ഒരു ദിവസം പോലും കടന്നുപോയിട്ടില്ല. അതും, യുക്തിബോധം വളരെ വിരളമായി മാത്രം കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ! ശ്രദ്ധേയമായ ഈ സംഭവം യൂറോപ്പിനെ ഒന്നടങ്കം വിസ്മയഭരിതമാക്കി എന്നതിനാൽ, നമ്മൾ നമ്മുടെ രഹസ്യവാസസ്ഥലം ഉപേക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചതു് വളരെ ശരിയായ ഒരു കാര്യമായിരുന്നു.”

സ്വീഡനിൽ നിന്നും അവർ പോളണ്ടിലൂടെ യാത്ര തുടർന്നു. അവിടത്തെ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ സത്യം വ്യാകുലയായി: “പ്രിയ മാതാവേ, എന്തൊരു വൈരുദ്ധ്യം! എനിക്കു് തിരിച്ചു് നമ്മുടെ പഴയ കുളത്തിലേക്കു് പോകാൻ തോന്നുന്നു. മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രയോജനകരമായ ഭാഗം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടാൽ, കർഷകർ അവരുടെ ഉഴവുകുതിരകളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതുപോലെ കർഷകർ കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെട്ടാൽ, എന്തു് സംഭവിക്കുമെന്നു് നമ്മൾ ഇവിടെ കാണുന്നു. അരാജകത്വത്തിന്റെ കുഴമറിയലുകൾ ലജ്ജാവഹമായ അന്ത്യത്തിലേക്കല്ലാതെ മറ്റെങ്ങോട്ടും നയിക്കുകയില്ല എന്ന ദീർഘവീക്ഷണം എത്ര കൃത്യമായിരുന്നു! ജ്ഞാനിയും ശേഷിയുള്ളവനും മനുഷ്യസ്നേഹിയുമായ ഒരു രാജാവിനെയോർത്തു് ഞാൻ ദുഃഖിക്കുകയും, മറ്റു് രാജാക്കന്മാർ ഇതിനോടകം ആയിത്തീർന്നതുപോലെ അവനും ഒരിക്കൽ ഭാഗ്യവാനായിത്തീരുമെന്നു് ഞാൻ ആശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുപോലെതന്നെ, പ്രിയ മാതാവെ, നിന്റെ പ്രകാശത്തിനു് അതിന്റെ കിരണങ്ങൾ കൂടുതൽ കൂടുതൽ വ്യാപിപ്പിക്കുവാൻ കഴിയുമെന്നും ഞാനാശിക്കുന്നു.”

അവൾ തുടർന്നു: “ഇനി നമുക്കു് കൂടുതൽ തൃപ്തികരവും ഏറെ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തുന്നതുമായ ഒരു രൂപാന്തരീകരണം കാണാം. എൺപതു് വർഷങ്ങൾക്കു് മുൻപു് അങ്ങേയറ്റം അസംസ്കൃതമായിരുന്നിട്ടുപോലും ഇപ്പോൾ ബോധവത്കരിക്കപ്പെട്ടതും അജയ്യമായതും വിസ്തൃതവുമായ വടക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലേക്കു് നമുക്കു് പോകാം. ഒരു പുതിയ സൃഷ്ടിയുടെ അത്ഭുതം പൂർത്തീകരിച്ച ഒരു രാജ്ഞിക്കു് അഭിവാദ്യങ്ങൾ അർപ്പിക്കാം.” അങ്ങനെ, ഉടനെതന്നെ അവിടേക്കു് പുറപ്പെട്ടുചെന്ന അവർക്കു് അവർ കേട്ടതു് അൽപം പോലും കൂടുതലായിരുന്നില്ല എന്നു് സമ്മതിക്കേണ്ടിവന്നു.

ഏതാനും വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടു് ലോകം എത്രമാത്രം മാറിപ്പോയി എന്നവർ വീണ്ടും വീണ്ടും അത്ഭുതപ്പെടുകയും, അതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, ഒരുപക്ഷേ ചിലിയും ഓസ്റ്റ്രേലിയയും ഒരിക്കൽ നല്ല സ്വരത്തിന്റേയും അഭിരുചിയുടെയും കേന്ദ്രങ്ങൾ ആയേക്കാമെന്നും, നല്ല ജീവിതരീതികൾ പഠിക്കാൻ മനുഷ്യർക്കു് തെക്കൻ ധ്രുവപ്രദേശത്തേക്കു് പോകേണ്ടിവന്നേക്കാമെന്നുമുള്ള നിഗമനത്തിൽ എത്തുകയും ചെയ്തു.

ഇംഗ്ലണ്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ സത്യം അവളുടെ അമ്മയോടു് പറഞ്ഞു: “ഈ രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗ്യം മറ്റു് രാജ്യങ്ങളുടേതുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാവുന്നതല്ല എന്നെനിക്കു് തോന്നുന്നു. എനിക്കറിയാവുന്ന മറ്റെല്ലാ രാജ്യങ്ങളിലെയും മനുഷ്യരേക്കാൾ ഭോഷന്മാരും, സ്വപക്ഷാന്ധരും, ഭീകരരും, നിർഭാഗ്യവാന്മാരുമായിരുന്നെങ്കിലും, ഒരു രാജവാഴ്ചയുടെ എല്ല നല്ല വശങ്ങളും അതിനോടൊപ്പം ഒരു റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ എല്ലാ ആവശ്യകോപാധികളും നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടു് ഒരു ഐകരൂപ്യഭരണം നിർമ്മിക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്നു് മനസ്സിലാക്കാനും പ്രാവർത്തികമാക്കാനും ഇവർക്കു് കഴിഞ്ഞു. യുദ്ധസംബന്ധമായ കാര്യങ്ങളിലും, നിയമനിർമ്മാണപരമായ മേഖലകളിലും, കലകളിലും കച്ചവടത്തിലുമാണു് ഇവരുടെ ശ്രേഷ്ഠത കുടികൊള്ളുന്നതു്. ലോകത്തിന്റെ ഒരുവശത്തു് വടക്കേ അമേരിക്കയോടു് ജയിച്ചതും, മറ്റൊരു വശത്തു് സുന്ദരമായ ഇൻഡ്യൻ പ്രോവിൻസുകളെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയതും മാത്രമാണു് ഇവരെ പരുങ്ങലിലാക്കിയതു്. എങ്ങനെയാണു് ഇവർക്കു് ഇവരുടെ ഭാഗ്യത്തിന്റെ ഈ ഇരട്ടഭാരം താങ്ങാനാവുന്നതു്?” അതിനു് മറുപടിയായി യുക്തി പറഞ്ഞു: “പ്രയാസമേറിയതാണു് ആ ഭാരമെങ്കിലും, ഈ രാജ്യം കുറച്ചെങ്കിലും ഞാൻ പറയുന്നതു് കേൾക്കാൻ തയ്യാറായാൽ അതു് ലഘൂകരിക്കാനാവുന്ന മാർഗ്ഗം കണ്ടെത്താൻ അവർക്കു് കഴിയും.”

യാത്രയുടെ അവസാനം യുക്തിയും സത്യവും ഫ്രാൻസിൽ എത്തി. ഈ രാജ്യത്തിൽ അവർ പല പ്രാവശ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും അപ്പോഴെല്ലാം അവർ ആട്ടിയോടിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.

സത്യം യുക്തിയോടു് ചോദിച്ചു: “നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം ലുഡ്‌വിഗ്‌ പതിനാലാമന്റെ (Ludwig XIV) പ്രതാപകാലത്തു് ഫ്രാൻസിൽ സ്ഥിരതാമസം ആക്കാനായിരുന്നുവെന്നു് നീ ഓർമ്മിക്കുന്നുണ്ടോ? പക്ഷേ, ജെസുവിസ്റ്റുകളുടെയും, ജാൻസെനിസ്റ്റുകളുടെയും നിന്ദ്യമായ കലഹം നമ്മെ നാടുകടത്തുകയായിരുന്നു. ജനങ്ങളുടെ ഇടവിടാതുള്ള രോദനങ്ങൾക്കുപോലും നമ്മെ തിരിച്ചുവിളിക്കാനായില്ല. ഇപ്പോൾ ഞാൻ കേൾക്കുന്നതു് ഇരുന്നൂറു് ലക്ഷം മനുഷ്യരുടെ ആനന്ദഭരിതമായ ആർപ്പിടലാണു്. ഒരുകൂട്ടർ പറയുന്നു: ‘നമുക്കു് ചിലവൊന്നുമില്ലാത്തതുകൊണ്ടു് ഈ സിംഹാസനാരോഹണം കൂടുതൽ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്നതാണു്.’ മറ്റു് ചിലർ വിളിച്ചുപറയുന്നു: ‘ലക്ഷ്വറി പൊങ്ങച്ചമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല. ഇരട്ട അധികാരസ്ഥാനങ്ങൾ, അധികപ്പറ്റായ ധനവ്യയം, അളവിൽക്കവിഞ്ഞ സമ്പാദ്യങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം നിർത്തലാക്കണം, – അവർ പറയുന്നതു് ശരിയാണു്, – ഓരോ പുതിയ നികുതിയും നിഷേധിക്കപ്പെടണം’, – അവർ പറയുന്നതു് ശരിയല്ല, – കാരണം, പൊതുവിന്റെ ഭാഗ്യത്തിനായാണു് ഓരോരുത്തരും നികുതി നൽകുന്നതു്.”

‘നിയമങ്ങൾ ഏകരൂപമായതായിരിക്കണം.’ ഇത്രയും അഭികാമ്യമായതും അതേസമയം പ്രയാസമേറിയതുമായ മറ്റൊന്നുമില്ല. ‘ദാരിദ്ര്യത്തെ തൊഴിൽപരമായ പ്രതിജ്ഞയിലൂടെ ഏറ്റെടുത്ത ചില വൃഥാ സമയംകളയൽകാരുടെ ഭീമമായ സമ്പത്തു് തൊഴിലെടുക്കുന്നവരും എന്നിട്ടും ദരിദ്രരുമായ ജനങ്ങൾക്കും, പ്രത്യേകിച്ചു്, വകയില്ലാത്തവരായ ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാർക്കുമായി വീതിച്ചുകൊടുക്കണം. ‘ചത്ത കൈകളുടെ’ ആൾക്കാർ ചത്ത കൈകളുടെ ആളുകളെ അടിമകളാക്കാൻ പാടില്ല. (പൊതുവ്യവഹാരത്തില്‍ നിന്നും ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടിരുന്നതിന്നാല്‍ സമൂഹത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയില്‍ ‘ചത്ത കൈകള്‍ ‘ ആയിരുന്ന സഭയുടെ ഭൂസ്വത്തുക്കള്‍ ) മുൻകാലത്തെ ജേതാക്കളുടേതു് മാത്രമായിരുന്ന വിശേഷാവകാശങ്ങൾ സൂത്രത്തിൽ ഏറ്റെടുത്തു് തങ്ങളുടെയും അവകാശങ്ങളാക്കി ആസ്വദിക്കുന്ന സന്ന്യാസികൾ കോടതികളുടെ നടത്തിപ്പുകാരായി ചമഞ്ഞു് യാചകമന്ദിരത്തിലെത്തിച്ച അനാഥരെ അവരുടെ പിൻതുടർച്ചാവകാശം കൊണ്ടു് മഠങ്ങളുടെ സമ്പത്തു് വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി പിതൃഭവനത്തിൽ നിന്നും പുറത്താക്കുന്ന നടപടി അനുവദിച്ചുകൂടാ. എത്രയോ കുടുംബങ്ങൾ അവർക്കുള്ളതെല്ലാം പിടിച്ചുവാങ്ങിയ മഠങ്ങളുടെ പടിവാതിലുകളിൽ നിഷ്ഫലമായി ഭിക്ഷ യാചിച്ചു് നിൽക്കേണ്ടിവരുന്നതു് കാണാൻ മനുഷ്യർ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.’ മറ്റൊന്നും ഒരു രാജാവിനു് തക്കതായതല്ല എന്നതിനാൽ, ദൈവം അവനെ ആ മാറ്റങ്ങൾ നടപ്പിൽ വരുത്താൻ സഹായിക്കട്ടെ. സർഡിനിയൻ രാജാവു് അവന്റെ രാജ്യത്തിൽ വൃത്തികെട്ട ഇത്തരം ദുരാചാരങ്ങൾ നിർത്തലാക്കിക്കഴിഞ്ഞു. അവയ്ക്കെല്ലാം ഫ്രാൻസിലും ഉന്മൂലനം സംഭവിക്കാൻ ഇടവരട്ടെ.

രാജ്യത്തിനു് പ്രയോജനകരമായ ലക്ഷക്കണക്കിനു് കുടുംബങ്ങളിൽ നിലവിലിരിക്കുന്ന ദാമ്പത്യബന്ധം മേലിൽ ‘കാടൻദാമ്പത്യം’ എന്നു് മുദ്രകുത്തപ്പെടരുതെന്നും, ഇത്തരം ദാമ്പത്യബന്ധത്തിൽ ജനിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ ‘ജാരസന്തതികൾ ‘ എന്നു് വിളിക്കപ്പെടരുതെന്നും വിളിച്ചുപറയുന്നവരുടെ ശബ്ദം മാതാവേ, നീ കേൾക്കുന്നില്ലേ? പ്രകൃതിയും, നീതിയും, നീയും, പ്രിയ മാതാവേ, നിങ്ങളെല്ലാവരും പ്രധാനമായ ഈ കാര്യത്തിനു് ബുദ്ധിപൂർവ്വമായ ഒരു ക്രമീകരണം ആവശ്യപ്പെടുന്നവരാണു് – രാജ്യത്തിന്റെ ശാന്തിയും സമാധാനവുമായും, എല്ലാവിധ മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുമായും പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ഒരു ക്രമീകരണം.

‘ഒരു പട്ടാളക്കാരനും മേലിൽ ജോലി പരിത്യജിക്കാൻ ശ്രമിക്കാതിരിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി അവന്റെ ജോലി ഇനിമുതൽ ആദരണീയമായ ഒന്നായി അംഗീകരിക്കപ്പെടണം.’ അതത്ര എളുപ്പമല്ല, എങ്കിലും സാദ്ധ്യമാണു്. ‘എല്ലാം പരസ്പരം ശരിയായ അനുപാതത്തിൽ ആയിരിക്കണമെന്നതിനാൽ, ചെറിയ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ വലിയ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ആയാലെന്നപോലെ ശിക്ഷിക്കപ്പെടരുതു്. വ്യക്തമല്ലാത്ത പദപ്രയോഗങ്ങൾ മൂലം തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്ന കരാളനിയമങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു് അശ്രദ്ധമായും വിവേകശൂന്യമായും പെരുമാറുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ, അവർ അവരുടെ അപ്പനെയും അമ്മയേയും കൊന്നാലെന്നപോലെ, ചങ്ങലയിലും തീയിലും മരിക്കാൻ ഇടവരരുതു്. ശിക്ഷാനിയമപുസ്തകങ്ങളുടെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ആദര്‍ശം അതായിരിക്കണം.

പിതാക്കൾ ചെയ്ത തെറ്റിനു് മക്കൾ പട്ടിണി കിടന്നു് ചാവേണ്ടിവരാതിരിക്കാനും, രാജാവിനു് അതുപോലെ ദയനീയമായ ഒരു കണ്ടുകെട്ടലിന്റെ ആവശ്യമില്ലാത്തതിനാലും, ഒരു കുടുംബനാഥനുള്ള മുഴുവൻ മുതലുകളും സർക്കാരിലേക്കു് കണ്ടുകെട്ടാൻ പാടില്ല. ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ ഉൽകൃഷ്ടതക്കും അതിലുപരി അവന്റെ മഹാമനസ്ക്കതയ്ക്കും അനുയോജ്യമായ ഒരു നടപടി ആയിരിക്കും അങ്ങനെയൊരു പരിഷ്ക്കാരം.

തെരുവിലെ പിടിച്ചുപറിക്കാർ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടവനെ അവന്റെ മുതലുകൾ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നതിനായി കണ്ടുപിടിച്ചതും, ഇന്നു് വളരെ ചുരുക്കം രാജ്യങ്ങളിൽ മാത്രം കടുപ്പക്കാരനായ ഒരു കുറ്റവാളിയെ രക്ഷപെടുത്തുന്നതിനു് വേണ്ടിയോ, ബലഹീനനായ ഒരു നിരപരാധിയുടെ ജീവൻ അപഹരിക്കുന്നതിനു് വേണ്ടിയോ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നതുമായ ദണ്ഡനമുറകൾ, രാജ്യത്തിനെതിരായ കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ, അതും സഹകുറ്റവാളികളെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നതിനു് വേണ്ടി മാത്രമായിരിക്കണം പ്രയോഗിക്കപ്പെടേണ്ടതു്. പക്ഷേ, അത്തരം കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യാതിരിക്കുകയാണു് കൂടുതൽ നല്ലതു്.

ഇതുപോലുള്ള അഭിപ്രായങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും ഞാൻ കേൾക്കുന്നു. സാരമായ ഈ സാമൂഹികമാറ്റങ്ങൾ സത്യം എന്ന ഈ ഞാൻ എന്റെ പുരാവൃത്തത്തിൽ എഴുതിച്ചേർക്കും.

കോടതികളിൽ എല്ലാ വശത്തുനിന്നും ഞാൻ ശ്രദ്ധേയമായ ഇത്തരം പ്രസ്താവനകൾ കേൾക്കുന്നു: ‘രണ്ടിൽ ഒന്നിനേ നിലനിൽക്കാനാവൂ എന്നതിനാൽ, മേലിൽ ഒരിക്കലും ഞങ്ങൾ രണ്ടു് പരമാധികാരങ്ങളെ വിളിക്കുകയില്ല: ഒരു രാജാധിപത്യത്തിൽ രാജാവിന്റെ, അഥവാ, നിയമത്തിന്റെ പരമാധികാരം, ഒരു റിപ്പബ്ലിക്കിൽ ജനങ്ങളുടെ പരമാധികാരം. ദൈവികമായ അധികാരം അടിസ്ഥാനപരമായിത്തന്നെ ഇവയിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തവും ഉത്കൃഷ്ടവുമാണെന്നതിനാൽ മനുഷ്യാവകാശത്തിന്റേതും ഭൗമികവുമായ കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകൾ വഴി അതു് അധഃപതിപ്പിക്കപ്പെടരുതു്. അപരിമേയമായതിനു് പരിമേയമായതുമായി ബന്ധിക്കാനാവില്ല. അപരിമേയമായതിനെ സഹായത്തിനു് വിളിക്കാൻ ആദ്യമായി ധൈര്യപ്പെട്ടവൻ ഗ്രിഗറി ഏഴാമൻ മാർപ്പാപ്പയായിരുന്നു(Pope Gregory VII). അതും, അതുവരെ ഒരിക്കലും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്ന വിധം അന്യായമായി അവൻ വെറും നശ്വരനായ, അതായതു്, തികച്ചും പരിമിതനായ, ഹെൻറി നാലാമൻ കൈസറുമായി (Henry IV, Holy Roman Emperor) നടത്തിയ യുദ്ധത്തിലും. അവസാനം, പരസ്പരം പൊതുവായി ഒന്നും ഇല്ലാത്തവരായ ഈ രണ്ടു് പ്രതാപവാന്മാരേയും വേർപ്പെടുത്തുന്നതുവരെ ഈ യുദ്ധങ്ങൾ ഏറെക്കാലം യൂറോപ്പിനെ രക്തക്കറയാൽ ആവൃതമാക്കി. സമാധാനം ഉണ്ടാക്കാൻ പര്യാപ്തമായ ഒരേയൊരു മാർഗ്ഗം അതായിരുന്നു.’ രാജ്യത്തിലെ മന്ത്രിമാർ നടത്തുന്ന ഇതുപോലുള്ള പ്രസംഗങ്ങൾ വളരെ സാരഗർഭമായതായി എനിക്കു് തോന്നുന്നു. ചൈനയിലോ ഇൻഡ്യയിലോ, പേർഷ്യയിലോ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലോ, മോസ്കോവിലോ ലണ്ടനിലോ മറ്റെവിടെയെങ്കിലുമോ രണ്ടു് പരമാധികാരത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നതായി എനിക്കറിവില്ല. എങ്കിലും, മാതാവേ, എല്ലാം ഞാൻ നിന്നിൽ ഭരമേൽപിക്കുകയും നീ പറഞ്ഞുതരുന്നതു് എഴുതുകയും ചെയ്യുന്നു.

അതിനു് മറുപടിയായി യുക്തി പറഞ്ഞു: “പ്രിയ മകളേ, ഏകദേശം അതുതന്നെയാണു്, പോരാ, അതിലും വളരെ കൂടുതലാണു് ഞാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്നു് നിനക്കറിയാമല്ലോ. അതിനെല്ലാം ഏറെ സമയവും ചിന്തനവും ആവശ്യമാണു്. എനിക്കു് ബുദ്ധിമുട്ടു് വരുത്തിയപ്പോഴെല്ലാം, മറ്റുവിധത്തിൽ എനിക്കു് പിൻതുണ ലഭിച്ചിരുന്നു എന്നതിനാൽ, ഞാൻ എല്ലായ്പ്പോഴും സംതൃപ്തയായിരുന്നു. ഇന്നു് ഞാൻ വളരെ ഭാഗ്യവതിയാണു്.”

“ലോകം അഗാധമായ സമാധാനത്തിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്നതും, മിക്കവാറും എല്ലാ രാജാക്കന്മാരും അവരുടെ സമയം സമസ്യാപൂരണങ്ങളിലൂടെ ചിലവഴിച്ചിരുന്നതും, സാബായിലെ സുന്ദരിയായ രാജ്ഞി ശലോമോൻ രാജാവിനു് ലോഗോഗ്രിഫുകൾ നൽകിയിരുന്നതുമായ കാലം നീ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?” “ഉവ്വു്, മാതാവേ, അതൊരു നല്ല കാലമായിരുന്നെങ്കിലും, അധികം നീണ്ടുനിന്നില്ല.” അപ്പോൾ യുക്തി ഇടയിൽക്കയറി പറഞ്ഞു: “പക്ഷേ, അതിനേക്കാൾ എത്രയോ മെച്ചമായതാണു് ഇന്നത്തെ കാലം. അക്കാലത്തു് അൽപം മേധാശക്തി പ്രകടിപ്പിക്കുക എന്നതു് മാത്രമായിരുന്നു മനുഷ്യരുടെ ലക്ഷ്യം. ഇന്നു് പക്ഷേ ഞാൻ കാണുന്നതു്, ജീവിതത്തിലെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ കഴിവതും ലഘൂകരിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ കഴിഞ്ഞ പത്തു് പന്ത്രണ്ടു് വർഷങ്ങളായി യൂറോപ്പിൽ മനുഷ്യർ കലകളിലേക്കും ധാർമ്മികമായ മറ്റു് മേഖലകളിലേക്കും തിരിയുന്നതായിട്ടാണു്. സഹസ്രാബ്ദങ്ങളിൽ ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തത്ര ആഴത്തിൽ കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റി ചിന്തനം ചെയ്യുക എന്ന തീരുമാനമാണു് മനുഷ്യൻ എടുത്തിരിക്കുന്നതെന്നാണു് പൊതുവേ എനിക്കു് തോന്നുന്നതു്. ഒരിക്കലും നുണ പറയാൻ കഴിയാത്തവളായ നീതന്നെ പറയൂ, ഇപ്പോഴല്ലാതെ, എപ്പോഴാണു് നീ ഫ്രാൻസിൽ സ്ഥിരവാസമുറപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുക?”

മകളുടെ മറുപടി: “തങ്ങുന്ന പ്രദേശങ്ങളിലെല്ലാം തീർത്തും കഠിനമായ കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നവളാണു് ഞാൻ എന്നാണു് ആളുകൾ പൊതുവേ എന്നെപ്പറ്റി പറയാറുള്ളതു്. അതല്ലാതെ എനിക്കു് മറ്റു് മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഇല്ല എന്നു് നിനക്കറിയാമല്ലോ. ഒരുപാടു് എഴുത്തുകാർ ഭൂതകാലത്തെ പ്രശംസിക്കുന്നവരാണെങ്കിലും, ഇന്നത്തെ കാലത്തെപ്പറ്റി നല്ലതേ എനിക്കു് പറയാനുള്ളു എന്നു് ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു.

ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നതും, മരണകരമായതുമായ ഒരു രോഗത്തെ പ്രതിരോധിക്കുവാനും, മനുഷ്യരെ അവരുടെ വേദനകളിൽ നിന്നും മോചിപ്പിക്കുവാനും, വെള്ളത്തിൽ വീണു് ശ്വാസം നിലച്ചവനെ വീണ്ടും ജീവിപ്പിക്കുവാനും, ഇടിമിന്നലിനെ വഴിതിരിച്ചു് വിട്ടു് അതിൽ നിന്നുള്ള അപകടം ഒഴിവാക്കുവാനും, പടിഞ്ഞാറുനിന്നും കിഴക്കോട്ടു് മാറ്റിസ്ഥാപിക്കാൻ ചിലർ ആഗ്രഹിച്ച ‘സ്ഥിരബിന്ദുവിനെ’ പുനഃസ്ഥാപിക്കുവാനുമൊക്കെ ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ മനുഷ്യർ പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞു എന്നു് വരുംകാലത്തെ മനുഷ്യരെ അറിയിക്കുവാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ധാർമ്മികതയുടെ തലങ്ങളിൽ അതിലേറെ കാര്യങ്ങൾ അവർ ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു. ധാർമ്മികത വധശിക്ഷക്കു് വിധിക്കുമായിരുന്ന നിയമങ്ങൾക്കെതിരേ നിയമങ്ങളിൽ നിന്നും നീതി ആവശ്യപ്പെടാൻ മനുഷ്യൻ ധൈര്യപ്പെട്ടു. ഏറ്റവും അവസാനം, സഹിഷ്ണുത എന്ന വാക്കു് ഉച്ചരിക്കുവാൻവരെ മനുഷ്യർ ധൈര്യം നേടി.”

അതുകൊണ്ടു്, പ്രിയ മകളേ, ഇവർ അനുവദിക്കുന്നിടത്തോളം ഇവിടെ കഴിഞ്ഞു് ഈ ദിനങ്ങളെപ്പറ്റി നമുക്കു് സന്തോഷിക്കാം. ഇനി, അപ്രതീക്ഷിതമായി ഇടിമിന്നലും കൊടുംകാറ്റും വരികയാണെങ്കിൽ, നമുക്കു് വീണ്ടും നമ്മുടെ കുളത്തിലേക്കു് മടങ്ങാം.

Advertisements
 
ഒരു അഭിപ്രായം ഇടൂ

Posted by on സെപ്റ്റംബര്‍ 29, 2010 in ഫിലോസഫി

 

മുദ്രകള്‍: , ,

യുക്തിക്കു് മംഗളാശംസകൾ (ഒന്നാംഭാഗം)

ഒരു പ്രോവിൻസ്‌ ഹൈസ്കൂളിൽ മിസ്റ്റർ … ചെയ്ത പ്രസംഗം

(വോൾട്ടയറിന്റെ Eloge historique de la raison, prononce dans une Academie de province par M. …-ന്റെ സ്വതന്ത്രപരിഭാഷ)

ജെന്റിൽമെൻ,

പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഇറാസ്മസ്‌ “ഭോഷത്തത്തിന്റെ ആശംസ” എന്ന പുസ്തകം എഴുതി(Desiderius Erasmus Roterodamus). ഇപ്പോൾ യുക്തിയെപ്പറ്റി (reason) നിങ്ങളോടു് സംസാരിക്കാൻ നിങ്ങൾ എന്നോടു് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. വാസ്തവത്തിൽ യുക്തി രണ്ടു് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു് ശേഷമാണു് ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നതു്, പലപ്പോഴും അതിലേറെ താമസിച്ചും. അതേ, ഇതുവരെ യുക്തി എന്നാൽ എന്തെന്നുപോലും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ലാത്ത ജനവിഭാഗങ്ങളുണ്ടു്.

ഡ്രുയിഡുകളുടെ (Druids) കാലത്തു് യുക്തി എന്നതു്, നമ്മുടെ ഭാഷയിൽ അതിനു് ഒരു പേരുപോലും ഇല്ലാതിരുന്നത്ര അജ്ഞാതമായ ഒരു കാര്യമായിരുന്നു. സ്വിറ്റ്‌സർലണ്ടിലേക്കോ, അറ്റാങ്ങ്‌ലേക്കോ, അല്ലെങ്കിൽ, അന്നു് വെറുമൊരു മുക്കുവക്കൂടായിരുന്ന പാരീസിലേക്കോ സീസർ (Gaius Julius Caesar) യുക്തിയെ കൊണ്ടുവന്നിരുന്നില്ല, അതെന്തെന്നു് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നുമില്ല. അവനു് അത്യുൽകൃഷ്ടമായ അനവധി കഴിവുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ, അവയുടെയെല്ലാമിടയിൽ യുക്തിക്കു് സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നില്ല. നമ്മുടെ രാജ്യം നശിപ്പിച്ചു് തരിശുഭൂമിയാക്കിയശേഷം മഹാനുഭാവനായ ആ വിഡ്ഢി ഇവിടം വിട്ടു് പോയതു് സ്വന്തം രാജ്യം തകർത്തു് തരിപ്പണമാക്കാനും, അവന്റെ അഞ്ചയലത്തു് വരാൻ യോഗ്യതയില്ലാത്ത വേറെ ഇരുപത്തിമൂന്നു് കുലീനവിഡ്ഢികളാൽ ഇരുപത്തിമൂന്നു് കഠാരിക്കുത്തു് ഏറ്റുവാങ്ങാനുമായിരുന്നു.

അതിനും അഞ്ഞൂറു് വർഷങ്ങൾക്കു് ശേഷം ക്ലോഡ്‌വിഗ്‌ (ലുഡ്‌വിഗ്‌) എന്ന ഫ്രാങ്കൻ (Clovis I) വന്നതു് നമ്മുടെ ദേശത്തിന്റെ ഒരുഭാഗത്തെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യുന്നതിനും, ബാക്കിയെ കീഴടക്കുന്നതിനുമായിരുന്നു. അവന്റെ സൈന്യങ്ങളിലോ, നിർഭാഗ്യവാന്മാരായ നമ്മുടെ കൊച്ചുഗ്രാമീണരിലോ ആരെങ്കിലും അക്കാലത്തു് യുക്തിയെപ്പറ്റി സംസാരിക്കുന്നതു് കേൾക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല; “കയ്യൂക്കുള്ളവൻ കാര്യക്കാരൻ” എന്നതായിരുന്നു അന്നു് നിലവിലിരുന്ന നീതി.

ഭയാനകവും അപമാനകരവുമായ ഈ കാട്ടാളത്തത്തിൽ മുങ്ങി ദീർഘകാലം നമ്മൾ കഴിച്ചുകൂട്ടി. ആ മൃഗീയാവസ്ഥയിൽ നിന്നും നമ്മെ രക്ഷിക്കാൻ, വ്യാപകമായിരുന്നതും, അങ്ങേയറ്റം മോശമായതും, പരിഹാസ്യമായതും, ദൗർഭാഗ്യകരമായിരുന്നതുമായ കുരിശുയുദ്ധങ്ങൾ എന്ന ഭോഷത്തത്തിനും കഴിഞ്ഞില്ല. നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ടുനിന്ന കുരിശുയുദ്ധങ്ങൾക്കു് ശേഷം വന്നതു്, തെക്കൻ ഭാഷയോ വടക്കൻ ഭാഷയോ (langues d’oc, Langues d’oil) സംസാരിച്ചിരുന്നവരായ അനേകരുടെ ജീവൻ നശിപ്പിച്ച ക്രൂരവും ഭ്രാന്തവുമായ വിശുദ്ധ ആഭ്യന്തരയുദ്ധങ്ങളായിരുന്നു. ആ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ലോകത്തിനുമുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടു് യുക്തി മറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു.

അക്കാലത്തെ റോമിൽ രാഷ്ട്രീയമായിരുന്നു രാജാവു്; ആ രാജാവിന്റെ മന്ത്രിമാർ ദുരാഗ്രഹവും പോക്കിരിത്തരവുമായിരുന്നു. അവരുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം അജ്ഞതയും ഫണാറ്റിസവും മതഭ്രാന്തും യൂറോപ്പിലൂടെ ജൈത്രയാത്ര നടത്തിയപ്പോൾ എല്ലായിടത്തും അവയുടെ പിന്നാലെ ദാരിദ്ര്യവും ഒത്തുകൂടി. അതോടെ യുക്തി അവളുടെ മകളായ സത്യത്തിനോടൊപ്പം ഒരു കുളത്തിൽ ഒളിച്ചു. ആ കുളം എവിടെയായിരുന്നുവെന്നു് ആരുമറിഞ്ഞിരുന്നില്ല, ആരെങ്കിലും അതറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അവർ ഉടനെ ആ കുളത്തിലിറങ്ങി അവരെ രണ്ടുപേരേയും കഴുത്തു് ഞെരിച്ചു് കൊല്ലുമായിരുന്നു.

തുർക്കികൾ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ കീഴടക്കിയതുവഴി പണ്ടേതന്നെ അതിദാരുണമായ അവസ്ഥയിൽ എത്തിയിരുന്ന ദുരിതങ്ങൾ നേരെ ഇരട്ടിയായി. ജീവൻ രക്ഷപെടുത്താനായി ഒളിച്ചോടുന്നവഴി രണ്ടോ മൂന്നോ ഗ്രീക്കുകാർ വിശപ്പും ക്ഷീണവും ഭയവും മൂലം മൃതപ്രായരായി ആ കുളത്തിൽ, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ ആ ഗുഹയിൽ, വീണു.

യുക്തി അവരെ മനുഷ്യസ്നേഹപരമായ പരിഗണനയുടെ പേരിൽ സ്വീകരിക്കുകയും വർഗ്ഗപരമായ വ്യത്യാസം കണക്കാക്കാതെ അവർക്കു് ഭക്ഷിക്കാൻ മാംസം കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. (കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിൽ അങ്ങനെയൊരു സംഗതി അവർ അറിഞ്ഞിട്ടുപോലുമില്ലായിരുന്നു). യുക്തി സ്വതവേ വാചാലയല്ലാത്തതിനാൽ, അവളിൽ നിന്നും അവർക്കു് വളരെ കുറച്ചു് നിർദ്ദേശങ്ങളേ ലഭിച്ചുള്ളു. യുക്തിയും മകളും ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥലം ആർക്കും വെളിപ്പെടുത്തുകയില്ലെന്നു് ആ ഗ്രീക്കുകാർ ആണയിടേണ്ടിയിരുന്നു; അവിടെനിന്നും, ദീർഘമായ വഴികളിലൂടെ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞു് അവർ ചാൾസ്‌ അഞ്ചാമന്റെയും ഫ്രാൻസ്‌ ഒന്നാമന്റെയും കൊട്ടാരത്തിലെത്തി (Charles V, Holy Roman Emperor and Francis I of France).

അവർ അവിടെ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടതു് കൊട്ടാരത്തിലെ മഹതീമഹാന്മാരുടെ ഇടവേളകളിലെ ബോറഡി മാറ്റുക എന്ന കൃത്യം നിർവ്വഹിക്കാൻ ചുമതലപ്പെട്ട ഇന്ദ്രജാലക്കാർ എന്ന രീതിയിലായിരുന്നു . അവിടത്തെ മന്ത്രിമാർ അവരുടെ ഭാരിച്ച ഭരണനിർവ്വഹണത്തിന്റെ തിരക്കിനിടയിൽ കഷ്ടിച്ചു് കണ്ടെത്തിയ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ അവരുടെ ‘പ്രകടനങ്ങൾ’ കാണാനായി കനിഞ്ഞു് താഴേക്കു് ഇറങ്ങിവന്നിരുന്നു. ഫ്രാൻസിലെ ചക്രവർത്തിയും രാജാവും പോലും വെപ്പാട്ടികളുടെ അടുത്തേക്കു് പോകുന്ന വഴിയിൽ അവരുടെ നേരെ ഒന്നു് ദൃഷ്ടി പായിച്ചു് അവരെ സ്വീകരിക്കുകയുണ്ടായി. എവിടെനിന്നെന്നു് എനിക്കറിയില്ല, സാമാന്യബോധത്തിന്റെ നേരിയ വെളിച്ചം എങ്ങനെയോ സ്വന്തമാക്കിയിരുന്ന ഏതാനും നല്ല പൗരന്മാരെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ചെറിയ പട്ടണങ്ങളിൽ അതേസമയം അവർക്കു് അതിൽ കൂടുതൽ ഭാഗ്യമുണ്ടായിരുന്നു.

ആഭ്യന്തരയുദ്ധങ്ങളുടെ സമയത്തു് ഈ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിന്റെ തിളക്കവും മറഞ്ഞുപോയതിനാൽ യൂറോപ്പു് മൊത്തത്തിൽ അന്ധകാരത്തിൽ മുങ്ങിനശിച്ചു. ഫണാറ്റിസം അനേക വർഷങ്ങളിലൂടെ കൊളുത്തിയ തീയിൽ ആളിക്കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ചിതകളുടെയും പന്തങ്ങളുടെയും ഇടയിൽ യുക്തിയുടെ ഒന്നോ രണ്ടോ തിരിവെളിച്ചങ്ങളുടെ പ്രസക്തി സ്വാഭാവികമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു. യുക്തിയും അവളുടെ മകളും മുൻപത്തേതിലും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധയോടെ ഒളിച്ചിരിക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി.

അവരുടെ അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ ആദ്യശിഷ്യന്മാരിൽ അങ്ങേയറ്റം അയുക്തികമായി അനുയോജ്യമല്ലാത്ത സമയത്തു് യുക്തിയെപ്പറ്റി പ്രസംഗിക്കുവാൻ മാത്രം അശ്രദ്ധാലുക്കളായിരുന്ന ചുരുക്കം ചിലരൊഴികെ ബാക്കി എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദത പാലിച്ചു. സോക്രട്ടീസിനെപ്പോലെ, ആരും അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുകപോലും ചെയ്യാതെ, സ്വന്തം ജീവൻ അവർ അതിനു് മറുവിലയായി നൽകേണ്ടിവന്നു. ബാർത്തൊലോമ്യൂസ്‌ രാത്രിയും (St. Bartholomew’s Day massacre), അയർലണ്ടിലെ കൂട്ടക്കൊലകളും, ഹംഗറിയിലെ തൂക്കുമരത്തട്ടുകളും, രാജവധങ്ങളുമൊക്കെയായി ജനങ്ങൾ വളരെ തിരക്കിലായിരുന്നതിനാൽ, ലോകത്തിൽ ഒരറ്റം മുതൽ മറ്റേ അറ്റം വരെ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന ചെറിയ കുറ്റകൃത്യങ്ങളേയും രഹസ്യമായ വൈഷമ്യങ്ങളേയുമൊക്കെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാൻ വേണ്ടത്ര സമയമോ, വേണ്ടത്ര ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യമോ അവർക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.

യുക്തിയുടെ അടുത്തു് അഭയം തേടിയ ഏതാനും നാടുകടത്തപ്പെട്ടവർ അവൾക്കു് എല്ലാ സംഭവവികാസങ്ങളെപ്പറ്റിയും അറിവുനൽകിയിരുന്നതിനാൽ, പൊതുവേ അത്ര അലിവു് തോന്നുന്നവളല്ല എങ്കിലും, അവളിൽ സഹാനുഭൂതി രൂപമെടുക്കാൻ ആ വിവരണങ്ങൾ കാരണമായി. കൂടുതൽ സാഹസികസ്വഭാവക്കാരിയായ അവളുടെ മകൾ, ലോകത്തിലേക്കു് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു് മനുഷ്യരുടെ രോഗവിമോചനത്തിനുവേണ്ടി ശ്രമിക്കാൻ അവൾക്കു് ധൈര്യം പകർന്നു. അങ്ങനെ അവർ ലോകത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തെങ്കിലും, അവർക്കു് നേരിടേണ്ടിവന്നതു് അവരോടു് മറുത്തുപറയുന്നതിൽ മാത്രം തത്പരരായ അനേകം ചീത്ത മനുഷ്യരെയായിരുന്നു – തിന്മയുടെ ശമ്പളക്കാരായിരുന്ന അനേകം മൂഢന്മാർ, യുക്തിയെപ്പറ്റിയോ, അവളുടെ മകളെപ്പറ്റിയോ, അവരുടെ ശത്രുക്കളെപ്പറ്റിയോ യാതൊരു വേവലാതിയും ഇല്ലാതെ, തങ്ങളെപ്പറ്റിത്തന്നെയും, തത്ക്കാലവിഷയങ്ങളിലും മാത്രം മുഴുകിയിരുന്ന ഉദാസീനർ. അതുകൊണ്ടു് വീണ്ടും തങ്ങളുടെ ഒളിയിടത്തിലേക്കു് മടങ്ങുന്നതാണു് ബുദ്ധി എന്നവർ മനസ്സിലാക്കി. എങ്കിൽത്തന്നെയും, അവർ എപ്പോഴും കൂടെക്കൊണ്ടുനടക്കുന്ന വിത്തുകളിൽനിന്നും അവർ വിതച്ച ധാന്യമണികളിൽ ചിലതു് ഒട്ടും ചീഞ്ഞുപോകാതെതന്നെ മുളപൊട്ടിവിരിഞ്ഞു.

ഏതാനും നാളുകൾക്കു് ശേഷം യുക്തിയും സത്യവും റോമിലേക്കു് തീർത്ഥാടനത്തിനു് പോകാനുള്ള താത്പര്യം തങ്ങളിൽ അനുഭവവേദ്യമാകുന്നതു് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇൻക്വിസിഷനോടുള്ള ഭയം മൂലം, അവർ പ്രച്ഛന്നവേഷധാരികളാവുകയും, തങ്ങളുടെ പേരുകൾ രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. റോമിൽ എത്തിയ ഉടനെ അവർ ഗാൻഗനെല്ലി എന്ന ക്ലെമെന്റ്‌ പതിനാലാമൻ മാർപ്പാപ്പയുടെ (Pope Clement XIV) കുശിനിക്കാരനെ സമീപിച്ചു. റോമിലെ ഏറ്റവും തിരക്കു് കുറഞ്ഞ പാചകക്കാരൻ അവനായിരുന്നുവെന്നു് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. ജെന്റിൽമെൻ, റോമിലെ കുമ്പസാരപിതാക്കൾക്കു് ശേഷം അവന്റെ പദവിയിലെ ഏറ്റവും മഹാനായ നിഷ്ക്രിയൻ അവനായിരുന്നു എന്നുപോലും വേണമെങ്കിൽ നമുക്കു് അവനെപ്പറ്റി പറയാം.

നമ്മുടെ രണ്ട്‌ തീർത്ഥാടകകൾക്കും ഏതാണ്ടു് മാർപ്പാപ്പയുടേതുപോലെ തന്നെ മിതവ്യയരൂപിയായ ഒരു ആഹാരം നൽകിയശേഷം ആ സാധു അവരെ മാർക്ക്‌ ഔറെലിന്റെ (Marcus Aurelius Antoninus) ‘ആത്മചിന്തനം’ വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന വിശുദ്ധപിതാവിന്റെ സന്നിധിയിലേക്കു് ആനയിച്ചു. അവരുടെ പ്രച്ഛന്നവേഷം തിരിച്ചറിഞ്ഞ മാർപ്പാപ്പ താൻ പാലിക്കേണ്ട ആചാരമര്യാദകൾ മറന്നു് അവരെ ഹൃദയപൂർവ്വം കെട്ടിപ്പുണർന്നു. “മഹതികളേ, നിങ്ങൾ ഈ ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനായിരുന്നു നിങ്ങളെ ആദ്യം സന്ദര്‍ശിക്കുന്നതു്” അവൻ അവരോടു് പറഞ്ഞു.

അഭിവാദ്യങ്ങൾക്കുശേഷം അവരുടെ സംസാരം ‘ബിസിനസ്‌ മാറ്റേഴ്സിലേക്കു്’ കടന്നു. അടുത്തദിവസം തന്നെ സ്മരണാർഹമായ ഏറ്റവും വലിയ മാനുഷിക മണ്ടത്തരങ്ങളിലൊന്നും, ദീർഘകാലങ്ങളായി മതാധികാരികളുടെ മുഖത്തു് കരിവാരിത്തേച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതുമായ ‘In Coena Domini‘ (At the table of the Lord) എന്ന പേയ്പ്പൽ ബൂൾ ഗാൻഗനെല്ലി പിൻവലിച്ചു. അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽത്തന്നെ Garasse, Guignard, Garnett, Busembaum, Malagrida, Paulian, Patouillet, Nonnotte മുതലായ, (എന്തു് ഏതു് എന്നു് ദൈവത്തിനുപോലും നല്ല നിശ്ചയമൊന്നും ഉണ്ടാവാൻ വഴിയില്ലാത്ത,) ‘ചപ്പുചവറു്’ കോൺഗ്രിഗേഷനുകളെയെല്ലാം പിരിച്ചുവിടാനും ഗാൻഗനെല്ലി തീരുമാനിച്ചു. യൂറോപ്പുമുഴുവൻ സന്തോഷത്തിന്റെ കരഘോഷം മുഴങ്ങി. അതിനടുത്ത ദിവസം ജനങ്ങൾ പരാതിപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന നികുതികളിൽ അവൻ ഇളവു് വരുത്തി. കൃഷിയും എല്ലാത്തരം കലകളും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെട്ടതോടെ അതുവരെ അവന്റെ സ്ഥാനത്തെ ശത്രുതയോടെ കണ്ടിരുന്നവരുടെ പോലും മമത അവൻ നേടിയെടുത്തു. ലോകം മുഴുവനും ഒരു ജനതയും ഒരു നിയമവും മാത്രമേയുള്ളു എന്നായിരുന്നു അക്കാലത്തു് റോമിൽ നിലനിന്നിരുന്ന അഭിപ്രായം.

അത്യധികം അത്ഭുതത്തോടെയും ഏറെ സംതൃപ്തിയോടെയും ആ രണ്ടു് തീർത്ഥാടകകളും മാർപ്പാപ്പയോടു് യാത്രപറഞ്ഞപ്പോൾ, മെഴുകുകൊണ്ടുള്ള ആടുരൂപമോ, വിശുദ്ധരുടെ തിരുശേഷിപ്പുകളോ അല്ല, അവർക്കു് സുഖമായി യാത്ര തുടരുന്നതിനുവേണ്ടി ഒരു കുതിരവണ്ടിയായിരുന്നു ക്ലെമെന്റ്‌ പതിനാലാമൻ സമ്മാനമായി നൽകിയതു്. അതുവരെ യുക്തിയും സത്യവും ഒരുവിധത്തിലുമുള്ള സുഖസൗകര്യങ്ങൾ അനുഭവിച്ചിരുന്നില്ല.

ഇറ്റലി മുഴുവൻ യാത്ര ചെയ്ത അവർ പാർമ്മ മുതൽ ടുറിൻ വരെ പ്രഭുക്കളുടെയും റിപ്പബ്ലിക്കുകളുടെയും ഇടയിൽ മാക്കിയവെല്ലിയനിസത്തിനു് പകരം (Niccolo di Bernardo dei Machiavelli) തങ്ങളുടെ പ്രജകളെ കൂടുതൽ നല്ലവരും, കൂടുതൽ ധനികരും കൂടുതൽ ഭാഗ്യവാന്മാരും ആക്കിത്തീർക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയുള്ള ഒരു മത്സരം തന്നെ നടക്കുന്നതായാണു് കണ്ടതു്.

യുക്തി സത്യത്തോടു് പറഞ്ഞു: “പ്രിയ മകളേ, അനേകനാളത്തെ നമ്മുടെ തടങ്കലിനുശേഷം ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ ഭരണം തുടങ്ങാമെന്നു് എനിക്കു് തോന്നുന്നു. ഭൂമിയിലെ കാര്യങ്ങളുടെ അവസ്ഥ ഇന്നു് കാര്യമായി മാറിയിട്ടുണ്ടെന്നതിനാൽ, നമ്മുടെ ഒളിസങ്കേതമായിരുന്ന കിണറിൽ നമ്മളെ സന്ദര്‍ശിക്കാനായെത്തിയ പ്രവാചകന്മാരിൽ ചിലരെങ്കിലും അവരുടെ വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലും വിജയം വരിച്ചിട്ടുണ്ടാവണമെന്നു് കരുതേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, എല്ലാം താമസിച്ചാണു് വരുന്നതെന്നു് നീ കാണുന്നു: അനേക നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും പുറത്താക്കപ്പെട്ടിരുന്ന പ്രകാശഹർമ്മ്യത്തിലേക്കു് തിരിച്ചുപോകാൻ നിനക്കു് കഴിയുന്നതിനു് മുൻപു് അജ്ഞതയുടെയും നുണയുടെയും അഗാധഗർത്തങ്ങളിലൂടെ നീ നടത്തേണ്ടിയിരുന്ന യാത്ര സുദീർഘമായിരുന്നു. ഒരു ഗാലീലയി, ഒരു കോപ്പർനിക്കസ്‌, ഒരു ന്യൂട്ടൺ വരുന്നതുവരെ എണ്ണമറ്റ നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ വികൃതമായ മുഖപടത്താൽ മൂടപ്പെട്ടു് വിരൂപമാക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായ പ്രകൃതിക്കു് സംഭവിച്ചതു് തന്നെയാണു് നമുക്കും സംഭവിച്ചതു്. അവർ വന്നപ്പോൾ പ്രകൃതിയെ മുഖാവരണമില്ലാതെ നമ്മുടെ മുന്നിൽ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചു് പ്രകൃതിയോടുള്ള സ്നേഹം അവർ നമ്മിലുണർത്തി.”

ഇങ്ങനെ പരസ്പരം സംഭാഷണത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടുകൊണ്ട്‌ അവർ വെനീസിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. അവിടെ നഖങ്ങളും കൊക്കുകളും കറുത്ത തൂവലുകളും കൊണ്ടു് നിറഞ്ഞ ഒരു മേശയുടെ സമീപം വെനീസിയൻ റിപ്പബ്ലിക്കിലെ ഉന്നതനായ ഒരു പ്രോക്യുറേറ്റർ ഒരു കത്രികയും പിടിച്ചുകൊണ്ടു് നിൽക്കുന്നതു് കണ്ടപ്പോൾ അവർ അത്യന്തം ജാഗരൂകരായി. യുക്തി അവനോടു് ചോദിച്ചു: “ക്ഷമിക്കൂ മഹാത്മാവേ, നിങ്ങളുടെ കയ്യിലെ ഈ കത്രിക ഞാൻ എന്റെ മകളുമായി കിണറിൽ ഒളിച്ചപ്പോൾ എന്റെ കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്നതാണെന്നാണു് എന്റെ വിശ്വാസം. അതെങ്ങനെ അങ്ങയുടെ കയ്യിലെത്തി? അതുകൊണ്ടു് അങ്ങെന്താണു് ചെയ്യുന്നതു്?” അതിനു് അവൻ പ്രതികരിച്ചു: “ബഹുമാന്യയായ മഹതീ, ഈ കത്രിക പണ്ടു് താങ്കളുടേതായിരുന്നിരിക്കാൻ നല്ല സാദ്ധ്യതയുണ്ടു്. കുറേനാൾ മുൻപു് ഒരു ബ്രദർ പവോലൊ ആണു് ഇതു് ഞങ്ങളുടെ അടുത്തെത്തിച്ചതു്. ഈ മേശപ്പുറത്തു് കൂടിക്കിടക്കുന്നതായി കാണാനാവുന്നപോലെ, ഇങ്ക്വിസിഷന്റെ നഖങ്ങൾ മുറിക്കാനാണു് ഞങ്ങൾ ഈ കത്രിക ഉപയോഗിക്കുന്നതു്.

ഈ കറുത്ത തൂവലുകൾ റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ ആഹാരം കവർന്നുതിന്നാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഹാർപ്പികളുടേതാണു് (Harpy). ദിവസേന ഞങ്ങൾ അവയുടെ നഖങ്ങളും ചുണ്ടിന്റെ അഗ്രവും മുറിച്ചുമാറ്റുന്നു. ഈ മുൻകരുതൽ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവ മര്യാദക്കാരായ മഹത്തുക്കൾക്കോ, സെനറ്റർമാർക്കോ പൗരന്മാർക്കോ ഒന്നും ബാക്കിയാവാത്തവിധം എല്ലാം വിഴുങ്ങുമായിരുന്നു.

നിങ്ങൾ ഫ്രാൻസിലൂടെ പോകുകയാണെങ്കിൽ, തന്റെ രാജ്യത്തിൽ ഇതേ ലക്ഷ്യം നേടുന്നതിനായി ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്പെയിൻകാരനായ ഒരു അംബാസഡറിന്റെ കയ്യിൽ മറ്റേ കത്രികയും ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങൾക്കു് കാണാനായേക്കും. ഒരിക്കൽ ലോകം അവന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ പേരിൽ അവനെ വാഴ്ത്തും.”

(രണ്ടാം ഭാഗം അടുത്തത്തില്‍ . ഇപ്പൊഴേ മുഴുവന്‍ വായിക്കണമെന്നുള്ളവര്‍ സൈഡ് ബാറിലെ Scribd-ല്‍ ക്ലിക്കുക)

 
ഒരു അഭിപ്രായം ഇടൂ

Posted by on സെപ്റ്റംബര്‍ 26, 2010 in ഫിലോസഫി

 

മുദ്രകള്‍: , ,

വ്യഭിചാരവും വിശുദ്ധമാവാം

(വോൾട്ടയറുടെ Cosi-Sancta, petit mal un pour un grand bien-ന്റെ സ്വതന്ത്ര പരിഭാഷ)

പരിണതഫലങ്ങൾ എത്ര നല്ലതാവാനുള്ള സാദ്ധ്യത ഉണ്ടെങ്കിലും, അതിനായി ഒരു ചെറിയ ചുവടുപിഴപോലും അനുവദിക്കരുതു് എന്ന സദാചാരനിയമം അത്ര നീതിയുക്തമല്ല. വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിനും പൂർണ്ണമായും ഈ അഭിപ്രായക്കാരനായിരുന്നു എന്നുവേണം ഊഹിക്കാൻ. പ്രോകോൺസുലേറ്റ്‌ സെപ്റ്റിമിയുസ്‌ അസിൻഡിനുസിന്റെ കീഴിലായിരുന്ന തന്റെ ഇടവകയിൽ സംഭവിക്കാനിടയായ ഒരു സാഹസത്തെ സംബന്ധിച്ചു് ‘ദൈവരാജ്യത്തെപ്പറ്റി’ എന്ന തന്റെ പുസ്തകത്തിൽ വി. അഗസ്റ്റിൻ നൽകുന്ന വർണ്ണന അതുപോലൊരു നിഗമനത്തിലേക്കാണു് നമ്മെ നയിക്കുന്നതു്.

പ്രസിദ്ധരായ ഒട്ടേറെ പുരോഹിതന്മാർക്കു് സന്യാസിസമൂഹങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചവനും, ആ പട്ടണപ്രദേശത്തെ ചെറുപ്പക്കാരികളായ മുഴുവൻ പെൺകുട്ടികളുടെയും കുമ്പസാരപിതാവുമായിരുന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ ഹിപ്പോയിൽ ജീവിച്ചിരുന്നു. അവൻ ഒരു പ്രവാചകനായിരുന്നതിനാൽ, ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ ജ്ഞാനിയായിത്തീർന്നവനാണു് അവൻ എന്നു് പൊതുവേ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഏതായാലും, ഒരു ബിസിനസ്‌ എന്ന നിലയിൽ വിലയിരുത്തിയാൽ അവന്റെ തൊഴിലിൽ അവൻ ശരിക്കും തിളങ്ങിയിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം ആ പ്രവിശ്യയിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരിയായിരുന്ന കോസി-സാങ്ക്റ്റ എന്നൊരു പെൺകുട്ടിയെ ആളുകൾ അവന്റെയടുത്തു് കൊണ്ടുവന്നു. ജാൻസെനിസ്റ്റ്‌ (Jansenism) വിഭാഗത്തിലെ അംഗങ്ങളായിരുന്ന അവളുടെ മാതാപിതാക്കൾ അവളെ നിരുപാധികമായ സ്വഭാവശുദ്ധിയുടെ പ്രമാണങ്ങൾ പാലിക്കാൻ ശീലിപ്പിച്ചിരുന്നു. പ്രാർത്ഥനാനിരതയായി അവൾ മിഴികൾ ദൈവസന്നിധിയിലേക്കു് ഉയർത്തിയിരിക്കുന്ന സമയത്തു് അതിൽനിന്നും ഒരുനിമിഷനേരത്തേക്കുപോലും അവളുടെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ അവളുടെ ആരാധകക്കൂട്ടത്തിൽ അംഗമായവർക്കുപോലും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കു് മുൻപു് ഹിപ്പോയിലെ ഹൈക്കോടതിയിലെ കൗൺസിലറായ കാപിറ്റോ എന്ന കുറിയവനും, തൊലിയിൽ ചുളിവു് വീണുതുടങ്ങിയവനുമായ ഒരു വൃദ്ധനുമായി അവളുടെ വിവാഹനിശ്ചയം നടന്നു. ബുദ്ധിയില്ലാത്തവനായിരുന്നില്ല എങ്കിലും, അവൻ കോപിയും ദുർമ്മുഖനും സംഭാഷണങ്ങളിൽ തീവ്രത പുലർത്തിയിരുന്നവനുമായിരുന്നു. കൂടാതെ, അവൻ പരിഹാസിയും അൽപസ്വൽപമൊക്കെ രസികത്വം ആരോപിക്കാവുന്ന ഒരു തമാശക്കാരനും അതോടൊപ്പം ഒരു വെനീസുകാരനെപ്പോലെ അസൂയാലുവുമായിരുന്നു. എല്ലാറ്റിലുമുപരി, തന്റെ ഭാര്യയുടെ കാമുകരുമായി സൗഹൃദത്തിലായിരിക്കുക എന്നതു് യാതൊരു കാരണവശാലും അംഗീകരിക്കാൻ അവനു് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഇത്തരം ദുർഘടതകളുടെ വിടവിലൂടെയാണു് അവനുമായി സ്നേഹത്തിലാവാൻ തന്നാലാവുന്നതെല്ലാം ആ കൊച്ചുപെണ്ണു് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നതു്. എന്തായാലും അവൻ അവളുടെ ഭർത്താവാവേണ്ടവൻ തന്നെയാണല്ലോ. അങ്ങനെ അവൾ ആത്മാർത്ഥമായി ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും അവൾക്കു് കൈവരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞ നേട്ടം ഹൃദയംഗമമായി വളരെ കുറച്ചുമാത്രമായിരുന്നു.

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണു് തന്റെ വിവാഹജീവിതം മംഗളകരമാവുമോ എന്നറിയാൻ കോസി-സാങ്ക്റ്റ പ്രവാചകനായ നമ്മുടെ പുരോഹിതനെ തേടിച്ചെന്നതു്. ഒരു പ്രവാചകന്റേതായ സ്വരത്തിൽത്തന്നെ ആ വൃദ്ധൻ പ്രസ്താവിച്ചു: “പ്രിയ മകളേ, നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ ഏറെ തിന്മകൾക്കു് കാരണമാവും, എങ്കിലും മൂന്നുപ്രാവശ്യം വ്യഭിചാരം ചെയ്തതിന്റെ പേരിൽ ഒരിക്കൽ നീ വിശുദ്ധയായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടും.” ഈ പ്രവചനം വഴി ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലായ സുന്ദരിയായ ആ പെൺകുട്ടി ആകെ വിഷമത്തിലായി. അവന്റെ വാക്കുകൾക്കു് പിന്നിൽ രഹസ്യമായ എന്തോ അർത്ഥം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടെന്നു് കരുതിയതിനാൽ അവൾ ഒരു വിശദീകരണത്തിനായി കരയാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ, അവൾക്കു് ആകെ ലഭിച്ച വിശദീകരണം അവൾ മൂന്നുപ്രാവശ്യം വ്യഭിചരിക്കുന്നതു് ഒരേ കാമുകനുമായുള്ള മൂന്നു് റോൺഡെവ്യൂ വഴിയല്ല, മൂന്നു് വ്യത്യസ്ത വ്യക്തികളുമായുള്ള ലൈംഗികസാഹസങ്ങൾ വഴിയായിരിക്കും എന്നു് മാത്രമായിരുന്നു.

കോസി-സാങ്ക്റ്റ അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ടു് ആ പുരോഹിതനെ അധിക്ഷേപിക്കാനും താനൊരിക്കലും, ഒരു കാരണവശാലും വിശുദ്ധയായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുകയില്ലെന്നു് ആണയിടാനും തുടങ്ങി. പക്ഷേ, നമ്മൾ ഉടനെ കാണാനിരിക്കുന്നതുപോലെ ആ പ്രവചനം സംഭവിക്കുകതന്നെ ചെയ്തു.

താമസിയാതെ ഗംഭീരമായ ചടങ്ങുകളോടെ കോസി-സാങ്ക്റ്റ വിവാഹിതയായി. നവദമ്പതികളുടെ ലജ്ജയെ വ്രണപ്പെടുത്തുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ വിവാഹാനന്തര ചടങ്ങുകളിൽ സാധാരണയായി നടത്തപ്പെടുന്ന അരോചകമായ പരോക്ഷസൂചനകളും ഉറയില്ലാത്ത ദ്വയാർത്ഥപ്രയോഗങ്ങളും വിഡ്ഢിത്തങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആശംസാപ്രസംഗങ്ങളെ അവൾ വലിയ താത്പര്യമൊന്നും പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാതെ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. എങ്കിലും, അവളുടെ ഭർത്താവു് ‘ബീഭത്സർ’ എന്നു് വിശേഷിപ്പിച്ചവരും ദീര്‍ഘകായരും സുമുഖരുമായ ഏതാനും ചെറുപ്പക്കാരോടൊപ്പം അവൾ ഔത്സുക്യത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യുകയുണ്ടായി.

ചടങ്ങുകൾക്കെല്ലാം ഒടുവിൽ ചെറിയ വൈമനസ്യത്തോടെ അവൾ കുറിയ കാപിറ്റോയോടൊപ്പം മണിമെത്തയിൽ കിടന്നു. രാത്രി മുഴുവനും ഉറങ്ങിയെങ്കിലും ഉണർന്നപ്പോൾ അവൾ മധുരസ്വപ്നങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞവളായിരുന്നു. ആ സ്വപ്നങ്ങളുടെ കേന്ദ്രബിന്ദു പക്ഷേ അവളുടെ ഭർത്താവായിരുന്നില്ല. അവൾക്കു് വ്യക്തമായ ധാരണയൊന്നുമില്ലാത്തവിധം ഒരു ഒഴിയാബാധയായി അവളുടെ തലയിൽ കൂടിയിരുന്നതു് റിബാൾഡോസ്‌ എന്നൊരുവൻ ആയിരുന്നു. കാമദേവൻ സ്വന്തകയ്യാൽ സൃഷ്ടിച്ചതായാലെന്നപോലെ, സൗന്ദര്യവും ധീരതയും താന്തോന്നിത്തവും ഒരുപോലെ ആ യുവാവിൽ ഇണങ്ങിച്ചേർന്നിരുന്നു. അവൻ അൽപം അവിവേകിയായിരുന്നു എന്നതു് നിഷേധിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, അവിവേകം അതാഗ്രഹിച്ചിരുന്ന സ്ത്രീകളുടെ അടുത്തു് മാത്രമായി അവൻ ചുരുക്കിയിരുന്നു. ഹിപ്പോ പട്ടണം ഒരു കോഴിക്കൂടായിരുന്നെങ്കിൽ അതിലെ കോഴിപ്പൂവനായിരുന്നു അവൻ. ആ പട്ടണത്തിലെ മുഴുവൻ സ്ത്രീകളെയും അവൻ ഇളക്കിവിട്ടു് തമ്മിൽത്തല്ലിച്ചു. അതുവഴി, സകല ഭർത്താക്കന്മാരിൽനിന്നും അമ്മമാരിൽനിന്നും അവനും അകലേണ്ടിവന്നു. അൽപം ചാഞ്ചാട്ടവും സ്വൽപം പൊങ്ങച്ചവുമൊക്കെ ആയിരുന്നു സാധാരണഗതിയിൽ അവന്റെ പ്രണയങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന നമ്പരുകളെങ്കിൽ, കോസി-സാങ്ക്റ്റയെ അവൻ പ്രേമിച്ചതു് ആത്മാർത്ഥമായിട്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവളെ കീഴടക്കൽ പ്രയാസമേറിയതാവുന്തോറും അവന്റെ പ്രണയവും കൂടിയതേയുള്ളു. ബുദ്ധിമാനായ ഒരു കാമുകൻ എന്ന നിലയിൽ അവൻ ആദ്യം അവളുടെ ഭർത്താവിനു് തന്നിൽ മതിപ്പു് ജനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എല്ലാവിധത്തിലും അവൻ കാപിറ്റോയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ബദ്ധശ്രദ്ധനായി. കാഴ്ചയിൽ നല്ല ഭംഗിയുള്ളവനാണു് കാപിറ്റോ എന്നു് പുകഴ്ത്തി, അവന്റെ തമാശകളെ കയ്യോടെ അനുമോദിച്ചു. അവർ തമ്മിലുള്ള കളികളിൽ അവൻ മനഃപൂർവ്വം തോറ്റു് പണം നഷ്ടപ്പെടുത്തി. അപ്രസക്തമായ കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റി പരമരഹസ്യമെന്നോണം അവനു് വിവരങ്ങൾ കൈമാറി. ഇതിന്റെയൊക്കെ ഫലമായി റിബാൾഡോസ്‌ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രിയങ്കരനായ മനുഷ്യനായി കോസി-സാങ്ക്റ്റയ്ക്കു് തോന്നി എന്നു് മാത്രമല്ല, അവൾക്കു് ആലോചിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലും കൂടുതലായി അവൾ അവനെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. അവൾ അതിനെപ്പറ്റിയൊന്നും കാര്യമായി ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിലും, അവളുടെ ഭർത്താവു് അവളെപ്പറ്റി ചിന്തിച്ചിരുന്നു. മറ്റൊരു മനുഷ്യനും കഴിയാത്തത്ര അളവിൽ സ്വയംസംതൃപ്തനായിരുന്നു അവനെങ്കിലും, റിബാൾഡോസിന്റെ സന്ദര്‍ശനങ്ങൾ തന്നെ മാത്രം ലക്ഷ്യം വച്ചുള്ളതല്ലെന്ന കാര്യത്തിൽ അവനു് ഒട്ടുംതന്നെ സംശയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനാൽ, പരിഹാസ്യം എന്നുമാത്രം വിശേഷിപ്പിക്കേണ്ട ഒരു നിസ്സാരകാരണം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു് കാപിറ്റോ അവനുമായി തെറ്റുകയും ഭാവിയിൽ തന്റെ വീട്ടിൽ പ്രവേശനം നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഭർത്താവിന്റെ ഈ തീരുമാനത്തിൽ കോസി-സാങ്ക്റ്റ വളരെ ദുഃഖിതയായിരുന്നെങ്കിലും എന്തെങ്കിലുമൊരു അഭിപ്രായം പറയാൻ അവൾ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല. ഈവിധ പ്രയാസങ്ങൾ വഴി കൂടുതൽ പ്രണയരോഗിയായി മാറിയ റിബാൾഡോസ്‌ വീണ്ടും ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചക്കുള്ള അവസരം എങ്ങനെ കണ്ടെത്താം എന്ന ആലോചനയുമായി തന്റെ മുഴുവൻ സമയവും ചിലവഴിച്ചു. ഒരു സന്യാസി ആയും വസ്ത്രം വിൽപനക്കാരനായും പാവകളിക്കാരനായുമൊക്കെ വേഷം മാറുന്നതിനെപ്പറ്റി അവൻ ചിന്തിച്ചു. പക്ഷേ, അതൊന്നും തന്റെ ആരാധനാപാത്രത്തെ കീഴടക്കാൻ പര്യാപ്തമാവില്ലെന്നു് മാത്രമല്ല, അതൊക്കെ ഇത്തിരി അധികമായതിനാൽ അവളുടെ ഭർത്താവു് അതുവഴി അവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൂടെന്നുമില്ല. അതേസമയം, കോസി-സാങ്ക്റ്റ അവളുടെ ആരാധകനുമായി ഏകാഭിപ്രായക്കാരി ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഭർത്താവിനു് സംശയം തോന്നാത്ത വിധത്തിൽ മുൻകരുതലുകൾ എടുത്തുകൊണ്ടു് ഉദ്ദിഷ്ടകാര്യങ്ങൾ സാധിക്കാൻ റിബാൾഡോസിനു് ആവുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവൾ അവളുടെ ആന്തരികമായ താത്പര്യത്തിനെതിരെ പൊരുതുകയായിരുന്നു എന്നതിനാലും, സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ട ആവശ്യമൊന്നും അതുവരെ ഇല്ലാതിരുന്നതിനാലും അവൾ “എന്നെക്കണ്ടാൽ കിണ്ണം കട്ടു എന്നു് തോന്നുമോ?” എന്ന നിലപാടു് സ്വീകരിച്ചു. അതു് അവൾ തീർത്തും കുറ്റക്കാരിയാണെന്ന തോന്നൽ അവളുടെ ഭർത്താവിൽ ജനിപ്പിക്കാനേ സഹായിച്ചുള്ളു.

ഭാര്യയുടെ വിശ്വസ്തതയിൽ അധിഷ്ഠിതമാണു് തന്റെ ബഹുമാനം എന്നായിരുന്നു കോപാകുലനായിത്തീർന്ന ആ ചെറിയ മനുഷ്യന്റെ ധാരണ. അവൻ അവളെ ക്രൂരമായ അധിക്ഷേപങ്ങളാൽ പൊതിയുകയും, മനുഷ്യർ അവളെ സൗന്ദര്യമുള്ളവളായി കണ്ടതിന്റെ മുഴുവൻ കുറ്റവും അവൾക്കു് നൽകി ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരു സ്ത്രീക്കു് സംഭവിക്കാവുന്നതിൽ വച്ചു് ഏറ്റവും ഭീകരമായ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു കോസി-സാങ്ക്റ്റ: അന്യായമായ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ സഹിക്കേണ്ടിവന്നതു് കൂടാതെ, താൻ ആരോടു് വിശ്വസ്തയായിരുന്നോ ആ പുരുഷനിൽ നിന്നും അവൾക്കു് അപമര്യാദയായ പെരുമാറ്റങ്ങൾ ഏൽക്കേണ്ടിയും വന്നു. അതേസമയംതന്നെ, മനസ്സിൽ നിറയെ ജ്വലിച്ചിരുന്ന വികാരതീവ്രതയെ അവൾക്കു് എല്ലാ മാർഗ്ഗങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചു് നേരിടേണ്ടിയുമിരുന്നു.

കാമുകൻ തനിക്കു് സ്വൈര്യം തന്നിരുന്നെങ്കിൽ ഭർത്താവു് തന്നോടു് ക്രൂരമായി പെരുമാറാതിരുന്നേനെ എന്നും, എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രണയത്തിൽനിന്നും വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ലാതെ തന്നെ സ്വതന്ത്രയാക്കാനാവുമെന്നും അവൾക്കുറപ്പായിരുന്നു. ഈ ഉത്തമബോദ്ധ്യത്തിന്റെ പേരിൽ അവൾ താഴെക്കാണുന്ന പ്രകാരം റിബാൾഡോസിനു് ഒരു എഴുത്തെഴുതി:

“നിങ്ങൾക്കു് ഒരു നല്ല മനസ്സാക്ഷി ഉണ്ടെങ്കിൽ, എന്നെ നിർഭാഗ്യവതിയാക്കുന്ന ഈ ഏർപ്പാടു് നിർത്തുക. നിങ്ങൾ എന്നെ പ്രേമിക്കുന്നു, പക്ഷേ, നിങ്ങളുടെ പ്രേമം ഭാവി ജീവിതകാലം മുഴുവൻ എന്റെ ഉടമയും നാഥനുമായവന്റെ സംശയത്തിനും ക്രൂരതക്കും എന്നെ വിധേയയാക്കുന്നു. ഞാൻ വരുത്തിവയ്ക്കുന്ന ഒരേയൊരു അപകടം ഇതുമാത്രമായിരിക്കാൻ ദൈവം എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ. എന്നോടു് ദയതോന്നി എന്നെ പിൻതുടരൽ നിങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കുക. നിങ്ങളെയും എന്നെയും നിർഭാഗ്യരാക്കുന്നതും, അതുവഴി ഒരിക്കലും നിങ്ങൾക്കു് ഭാഗ്യവാനാവാൻ കഴിയാത്തതുമായ ഈ പ്രണയത്തിന്റെ പേരിൽ ഞാൻ നിങ്ങളോടു് ആണയിട്ടു് അപേക്ഷിക്കുന്നു.”

ധാർമ്മികമെങ്കിലും, ഇത്രമാത്രം മനസ്സലിയിക്കുന്ന ഒരു കത്തു് അവൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ നേരെ വിപരീതഫലമായിരിക്കും വരുത്തിവയ്ക്കുന്നതെന്നു് പാവം കോസി-സാങ്ക്റ്റക്കു് ഒരിക്കലും മുൻകൂട്ടി കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഈ കത്തു് പതിവിലും എത്രയോ കൂടുതലായി റിബാൾഡോയുടെ പ്രണയാസക്തിയെ ആളിക്കത്തിച്ചു. തന്റെ കാമുകിയെ ഒരുമാത്ര വീണ്ടും കാണുന്നതിനുവേണ്ടി ജീവിതം തന്നെ പണയപ്പെടുത്താനായിരുന്നു അവന്റെ തീരുമാനം.

വരാനിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ മുൻകൂട്ടി നേരിടാൻ മാത്രം പച്ചപ്പരമാർത്ഥി ആയിരുന്നതിനാൽ കാപിറ്റോ നല്ല കഴിവുള്ളവരായ ചാരന്മാരെ ഏർപ്പാടാക്കിയിരുന്നു. അവരിൽ നിന്നും, ഒരു കാർമ്മിലൈറ്റ്‌ സന്ന്യാസിയുടെ വേഷത്തിൽ കോസി-സാങ്ക്റ്റയെ സമീപിച്ചു് അവളോടു് ഭിക്ഷ ചോദിക്കാനാണു് റിബാൾഡോസ്‌ പരിപാടി തയ്യാറാക്കിയിരിക്കുന്നതെന്നു് അവൻ മനസ്സിലാക്കി. ഒരു കാർമ്മിലൈറ്റ്‌ സന്ന്യാസിയുടെ വസ്ത്രം ഒരു ഭർത്താവിന്റെ ബഹുമതിയെ മറ്റെല്ലാറ്റിനേക്കാളും കൂടുതൽ അപകടകരമായി ബാധിക്കുന്ന ഒന്നാണെന്നു് കരുതിയിരുന്നതിനാൽ, അവനു് ആകെ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി. ഒളിച്ചിരുന്നു് റിബാൾഡോസ്‌ വരുമ്പോൾ പിടികൂടി വേണ്ടവിധം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനുവേണ്ടി അവൻ നല്ല പ്രതിഫലം നൽകി കൂലിത്തല്ലുകാരെ ചുമതലപ്പെടുത്തി. ആ യുവാവു് വീട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അവനെ സ്വീകരിച്ചതു് ഈ കൂലിത്തല്ലുകാരായിരുന്നു. താൻ ബഹുമാന്യനായ ഒരു കാർമ്മിലൈറ്റ്‌ സന്ന്യാസിയാണെന്നും, ഒരു പാവം സന്ന്യാസിയെ ഇങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതു് മഹാ പാപമാണെന്നും ആവുന്നത്ര ഉച്ചത്തിൽ അവൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞിട്ടും ഒരു ഗുണവുമുണ്ടായില്ല – അവർ ആക്രമിച്ചു് നിലംപരിശാക്കിയ റിബാൾഡോസ്‌ തലയ്ക്കേറ്റ ഒരു അടിയുടെ ഫലമായി പതിനാലു് ദിവസങ്ങൾക്കു് ശേഷം മരണമടഞ്ഞു. ആ പട്ടണത്തിലെ മുഴുവൻ സ്ത്രീകളും അവന്റെ പേരിൽ വിലപിച്ചു. കോസി-സാങ്ക്റ്റയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല, കാപിറ്റോ പോലും കോപാകുലനായി, പക്ഷേ, അതിന്റെ കാരണം അവൻ മറ്റൊരു ദുഷിച്ച സംഗതി വലിച്ചു് തലയിൽ വച്ചതായിരുന്നു.

പ്രോകോൺസൽ അസിൻഡിനുസിന്റെ ഒരു ബന്ധുവായിരുന്നു റിബാൾഡോസ്‌. അതിനാൽ ഈ ചതിക്കൊലപാതകത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിയെ മാതൃകാപരമായി ശിക്ഷിക്കാൻ ആ റോമാക്കാരൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഹിപ്പോയിലെ ഹൈക്കോടതി കൗൺസിലറായ കാപിറ്റോയുമായി ഒരു ‘പപ്പുപറിക്കൽ’ പണ്ടേതന്നെ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ, അവനെ തൂക്കിലേറ്റാൻ ഉതകുന്ന ഈ കാര്യത്തിന്റെ ചുമതല അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ഏറ്റെടുത്തു. കാപിറ്റോ മുഴുവൻ രാജ്യത്തിലും വച്ചു് ഏറ്റവും വലിയ പൊങ്ങച്ചക്കാരനും അസഹ്യനുമായ ഒരു പീറനിയമജ്ഞനായിരുന്നതിനാൽ ഇത്ര തിടുക്കത്തിൽ വിധിവിഹിതം അവനെ തേടിവന്നതിൽ അസിൻഡിനുസ്‌ അതീവസന്തുഷ്ടനായി.

അവളുടെ കാമുകനെ തല്ലിക്കൊന്നതു് അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്ന കോസി-സാങ്ക്റ്റ ഇപ്പോൾ സ്വന്തം ഭർത്താവിനെ തൂക്കിക്കൊല്ലുന്നതും കാണേണ്ടിവരുന്ന അവസ്ഥയിലായി – അതെല്ലാമാണെങ്കിലോ, അവൾ നിർമ്മലയായതിന്റെ പേരിലും. ഞാൻ നേരത്തേ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, അവൾ റിബാൾഡോയുടെ പ്രണയത്തിനുനേരെ അനുകൂലമായി പ്രതികരിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ അവൾക്കതു് അവളുടെ ഭർത്താവിൽ നിന്നും നിഷ്പ്രയാസം മറച്ചുവയ്ക്കാനാവുമായിരുന്നു.

നമ്മുടെ പുരോഹിതന്റെ പ്രവചനം അങ്ങനെ പകുതി നിവൃത്തിയായി. അതിനെപ്പറ്റി ഓർത്തപ്പോൾത്തന്നെ, ബാക്കിയും കൂടി സംഭവിക്കുമോ എന്ന ഭയം അവളെ പിടികൂടി. എങ്കിലും, മനുഷ്യനു് അവന്റെ വിധിയെ ഒഴിവാക്കാൻ ആവില്ല എന്നു് അവൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നതിനാൽ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും അന്തസ്സുറ്റ വഴിയെ തന്നെ തന്റെ അന്ത്യലക്ഷ്യത്തിലേക്കു് നയിക്കേണ്ട ചുമതല അവൾ ദൈവത്തെ ഭരമേൽപ്പിച്ചു.

പ്രോകോൺസൽ അസിൻഡിനുസ്‌ ഒരു സ്ത്രീലമ്പടൻ എന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതലായി മദ്യപിച്ചു് കൂത്താടുന്ന ഒരു വെറിയനുമായിരുന്നു. വലിയ ആലോചനയൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു ക്രൂരനും, അതിക്രമക്കാരനും, കാവൽസൈന്യഹീറോയുമായിരുന്ന അവനെ ജനങ്ങൾ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. അവന്റെ ശത്രുത ഒഴിവാക്കാൻ മാത്രമായി ഹിപ്പോയിലെ സകല സ്ത്രീകൾക്കും അവനുമായി ചില ഏർപ്പാടുകളെല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ കോസി-സാങ്ക്റ്റയെ വിളിച്ചുവരുത്തി. കണ്ണുനീരിൽ കുതിർന്നാണു് അവൾ എത്തിയതെങ്കിലും അതുവഴി അവൾക്കു് കൂടുതൽ ആകർഷണീയത കൈവരികയായിരുന്നു. അവൻ അവളോടു് പറഞ്ഞു: “മഹതീ, നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവു് തൂക്കിലേറ്റപ്പെടേണ്ട കുറ്റമാണു് ചെയ്തിരിക്കുന്നതു്. അവനെ രക്ഷിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു് മാത്രമേ കഴിയൂ.” “അവന്റെ ജീവനുവേണ്ടി എന്റെ ജീവൻ നൽകാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണു്” അവളറിയിച്ചു. “അതു് ആരും നിങ്ങളോടു് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല” അവൻ പ്രതികരിച്ചു. “അല്ലാതെ ഞാൻ എന്താണു് ചെയ്യേണ്ടതു്?” അവൾ ചോദിച്ചു. “ഒരു രാത്രിയിലേക്കു് നിങ്ങളെ എനിക്കു് വേണം.” മറുപടിയായി പ്രോകോൺസൽ പറഞ്ഞു. “എന്റെ രാവുകൾ എന്റേതല്ല, എന്റെ ഭർത്താവിന്റേതാണു്.” കോസി-സാങ്ക്റ്റ അറിയിച്ചു. “എന്റെ രക്തം അവനായി നൽകാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണു്, പക്ഷേ എന്റെ മാനം ബലികഴിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല.” “നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവു് അനുവദിച്ചാലോ?” അവൻ ചോദിച്ചു. “അവനാണു് എന്റെ നാഥൻ. ഓരോ ഉടമസ്ഥനും അവന്റെ വസ്തുവകകളെപ്പറ്റി സ്വന്ത ഇഷ്ടപ്രകാരം തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നു. പക്ഷേ, എന്റെ ഭർത്താവിനെ എനിക്കറിയാം. അവനൊരിക്കലും അതു് ചെയ്യില്ല. അവൻ നല്ലൊരു പിടിവാശിക്കാരനായതിനാൽ എന്നെ അന്യർ വിരലുകൊണ്ടു് തൊടുന്നതിലും ഭേദം തൂക്കിലേറാനാവും അവൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതു്.” അവൾ ഉറപ്പിച്ചു് പറഞ്ഞു. അതു് നമുക്കു് കാണാമെന്നായിരുന്നു ആ ജഡ്ജിയുടെ ദ്വേഷ്യത്തോടെയുള്ള മറുപടി.

ഉടനെതന്നെ പ്രതിയെ തന്റെ മുന്നിൽ ഹാജരാക്കാൻ അവൻ കൽപിച്ചു. തൂക്കിലേറുന്നതോ ‘കൊമ്പു് മുളയ്ക്കുന്നതോ’ വേണ്ടതെന്നു് തീരുമാനിക്കാൻ അവനു് അവസരം നൽകി. ഒഴികഴിവൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും ആ ചെറിയ മനുഷ്യൻ ദീർഘനേരം നിർബന്ധിപ്പിച്ചു. അവസാനം, അവന്റെ സ്ഥാനത്തു് മറ്റാരായിരുന്നെങ്കിലും എടുക്കുമായിരുന്ന തീരുമാനംതന്നെ അവനും എടുത്തു. സഹാനുഭൂതിയോടെ അവന്റെ ഭാര്യ അവന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചു – അതായിരുന്നു മൂന്നു് പ്രാവശ്യത്തേതിൽ ഒന്നാമത്തേതു്.

അതേദിവസം തന്നെ കോസി-സാങ്ക്റ്റയുടെ മകനു് ഹിപ്പോയിലെ സകല ഡോക്ടർമ്മാർക്കും അജ്ഞാതമായിരുന്ന ഒരു അപൂർവ്വരോഗം പിടിപെട്ടു. ആ രോഗം ഭേദമാക്കാൻ കഴിയുന്ന രഹസ്യം അറിയാമായിരുന്ന ഒരു ഡോക്ടർ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവൻ ഹിപ്പോയിൽ നിന്നും ഏതാനും മൈലുകൾ അകലെ അക്വീല എന്ന പട്ടണത്തിലായിരുന്നു താമസിച്ചിരുന്നതു്. പ്രാക്ടീസ്‌ ചെയ്യുന്ന പട്ടണത്തിലല്ലാതെ മറ്റു് സ്ഥലങ്ങളിൽ രോഗികളെ ചികിത്സിക്കാൻ പോകുന്നതിൽ നിന്നും അക്കാലത്തു് എല്ലാ ഡോക്ടർമ്മാരെയും നിരോധിച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ കോസി-സാങ്ക്റ്റക്കു് അവന്റെ അടുത്തേക്കു് പോകുകയല്ലാതെ നിവൃത്തിയില്ലായിരുന്നു. അവൾ വളരെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന അവളുടെ ഒരു സഹോദരനുമായി അവൾ അക്വീലയിലേക്കു് പുറപ്പെട്ടു. കഷ്ടകാലത്തിനു് അവർക്കു് വഴിയിൽ പിടിച്ചുപറിക്കാരെ നേരിടേണ്ടിവന്നു. അവർ അവളുടെ സഹോദരനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ കോസി-സാങ്ക്റ്റയും അവളുടെ സൗന്ദര്യവും അവരുടെ തലവന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ പെട്ടു. അവൾക്കു് ഒട്ടും ചിലവില്ലാത്ത അൽപം സൗമനസ്യം തന്നോടു് കാണിക്കാൻ അവൾ തയ്യാറായാൽ സഹോദരനെ കൊല്ലുക എന്ന പരിപാടി ഉപേക്ഷിക്കാൻ താൻ തയ്യാറാണെന്നു് അവളെ സമീപിച്ചുകൊണ്ടു് അവൻ പറഞ്ഞു. കാര്യം വളരെ അർജ്ജന്റായിരുന്നു. താൻ സ്നേഹിക്കാത്ത ഭർത്താവിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ച കോസി-സാങ്ക്റ്റക്കു് ഇപ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടാൻ പോകുന്നതു് അവൾ ഏറെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന അവളുടെ സഹോദരനെയായിരുന്നു. അതിലുപരി, തന്റെ മകൻ നേരിടുന്ന അപകടസന്ധിയും അവളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കിയതിനാൽ, ഒട്ടും സമയം നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ പാടില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അവൾ. സർവ്വശക്തനായ ദൈവത്തിന്റെ കൈകളിൽ തന്നെത്തന്നെ ഭരമേൽപ്പിച്ചുകൊണ്ടു് അവൾ അവളോടു് ആവശ്യപ്പെട്ടതു് ചെയ്തുകൊടുത്തു. മൂന്നു പ്രാവശ്യത്തിൽ രണ്ടാമത്തേതായിരുന്നു അതു്.

അന്നുതന്നെ അവർ അക്വീലയിൽ എത്തി ഡോക്ടറെ കണ്ടു. ഒരു പ്രത്യേക മൂഡിലാണു് എന്നതൊഴികെ മറ്റൊന്നിന്റേയും കുറവില്ലാത്ത സ്ത്രീകൾ വീട്ടിലേക്കു് വരുത്തുന്ന തരത്തിൽ പെട്ട ഒരു ആധുനികഫാഷൻ ഡോക്ടറായിരുന്നു അവൻ. അതിൽ ചില സ്ത്രീകൾക്കു് അവൻ വിശ്വസ്തനായ ഒരു സുഹൃത്തായിരുന്നുവെങ്കിൽ, മറ്റുചിലർക്കു് അവൻ ഒരു കാമുകനായിരുന്നു. സൗമ്യനും മര്യാദക്കാരനുമായിരുന്നെങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ സൂത്രത്തിൽ രക്ഷപെടാൻ സഹായകമായിരുന്നു എന്നതൊഴികെ തന്റെ ഫാക്കൽറ്റിയുമായി കാര്യമായ ബന്ധമൊന്നും അവനുണ്ടായിരുന്നില്ല.

കോസി-സാങ്ക്റ്റ അവളുടെ മകന്റെ രോഗവിവരം വിവരിച്ചശേഷം വളരെ ഉയർന്ന ഒരു തുക അവന്റെ പ്രതിഫലമായി വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. “ബഹുമാന്യയായ മഹതീ, ഈ തുകകൊണ്ടുള്ള പ്രതിഫലമല്ല ഞാൻ നിങ്ങളിൽ നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതു്. നിങ്ങൾക്കു് സ്വയം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ചികിത്സാരീതികൊണ്ടു് പ്രതിഫലം നൽകാൻ നിങ്ങൾ ഒരുക്കമാണെങ്കിൽ എന്റെ മുഴുവൻ സ്വത്തും നിങ്ങൾക്കു് ബലിയർപ്പിക്കാൻപോലും ഞാൻ തയ്യാറാണു്. നിങ്ങൾ എന്നിൽ ഉണർത്തിയ രോഗത്തിൽ നിന്നും എന്നെ ചികിത്സിച്ചു് ഭേദമാക്കിയാൽ നിങ്ങളുടെ മകന്റെ ആരോഗ്യം ഞാൻ തിരിച്ചുനൽകും.” സ്ത്രീലോലനായ ആ ഡോക്ടർ അവളോടു് പറഞ്ഞു.

അവന്റെ നിർദ്ദേശം അസാധാരണമായി ആ യുവതിക്കു് തോന്നിയെങ്കിലും, വിധി അവളെ ഇതിനോടകം വിചിത്രമായ കാര്യങ്ങൾ ശീലിപ്പിച്ചിരുന്നു. നിർബന്ധബുദ്ധിക്കാരനായിരുന്ന ആ ഡോക്ടർ അവളുടെ മകന്റെ മരുന്നിനായി മറ്റൊരു പ്രതിഫലവും സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഭർത്താവുമായി കൂടിയാലോചിക്കാൻ അവൾക്കു് കഴിയുമായിരുന്നില്ല, ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ ഒരു സഹായത്തിന്റെ പേരിൽ എല്ലാറ്റിലുമുപരി താൻ സ്നേഹിക്കുന്ന തന്റെ മകനെ മരിക്കാൻ അനുവദിക്കുക എന്നതു് അവൾക്കു് ചിന്തിക്കാൻ പോലും ആവുമായിരുന്നില്ല. അവൾ ഒരു നല്ല സഹോദരി മാത്രമായിരുന്നില്ല, സ്നേഹവതിയായ ഒരു അമ്മയുമായിരുന്നു. ഡോക്ടർ നിശ്ചയിച്ച വിലനൽകി അവൾ മകന്റെ മരുന്നു് വാങ്ങിച്ചു – പുരോഹിതനാൽ പ്രവചിക്കപ്പെട്ട മൂന്നു് വ്യഭിചാരങ്ങളിൽ അവസാനത്തേതായിരുന്നു അതു്.

അങ്ങനെ പതിവ്രതയായതിന്റെ പേരിൽ കാമുകൻ കൊലചെയ്യപ്പെടാനും, ഭർത്താവു് തൂക്കിക്കൊലക്കു് വിധിക്കപ്പെടാനും ഇടവന്ന കോസി-സാങ്ക്റ്റക്കു് അൽപം സൗമനസ്യം കാണിക്കാൻ തയ്യാറായതിന്റെ ഫലമായി സഹോദരൻ കൊലചെയ്യപ്പെടാതിരിക്കാനും, ഭർത്താവിന്റെയും മകന്റെയും ജീവൻ രക്ഷപെടുത്താനും സാധിച്ചു. അതുപോലൊരു സ്ത്രീ ഒരു കുടുംബത്തിനു് ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത ഒരാവശ്യമാണെന്നു് ലോകം മനസ്സിലാക്കി. അവളുടെ നിസ്വാർത്ഥതയിലൂടെ സ്വന്തക്കാർക്കു് ഒരുപാടു് നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തതിന്റെ പേരിൽ അവൾ മരണാനന്തരം വിശുദ്ധയായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. അവളുടെ ശ്മശാനസ്തംഭത്തിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നു:

ഒരു ചെറിയ ചുവടുപിഴ ഒരുപാടു് നന്മ വരുത്തുന്നു.

 
ഒരു അഭിപ്രായം ഇടൂ

Posted by on സെപ്റ്റംബര്‍ 20, 2010 in ഫിലോസഫി

 

മുദ്രകള്‍: , ,

ഒറ്റക്കണ്ണനായ ചുമട്ടുതൊഴിലാളി

(വോൾട്ടയറുടെ Le crocheteur borgne-ന്റെ സ്വതന്ത്ര പരിഭാഷ)

രണ്ടു് കണ്ണുകൾ ഉള്ളതുകൊണ്ടു് നമ്മുടെ ജീവിതം എളുപ്പമാവുകയല്ല ചെയ്യുന്നതു്. ഒരു കണ്ണിന്റെ ജോലി നല്ല വശങ്ങൾ കാണുക എന്നതാണെങ്കിൽ, മറ്റേതിന്റേതു് ചീത്തവശങ്ങൾ കാണുക എന്നതാണു്. ഒരുപാടു് മനുഷ്യർക്കു് ഒരു കണ്ണു് അടച്ചുപിടിക്കുക എന്ന ചീത്തയായ ശീലമുണ്ടു്. വളരെ ചുരുക്കം പേരേ രണ്ടാമത്തേതു് അടച്ചുപിടിക്കുന്നുള്ളു എന്നതാവാം, അധികം മനുഷ്യരും അവരുടെ കണ്ണിനുമുന്നിൽ സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ കാണാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി പൂർണ്ണമായും അന്ധരായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നാഗ്രഹിച്ചുപോകുന്നതിന്റെ കാരണം. കാണുന്നവയിലെ ദുഷിപ്പു് തിരിച്ചറിയുന്ന തിന്മയുടെ കണ്ണു് ഇല്ലാത്ത ഒറ്റക്കണ്ണന്മാർ ഭാഗ്യവാന്മാർ! അതിനൊരു ഉദാഹരണമാണു് മെസ്രുർ.

മെസ്രുർ ഒരു ഒറ്റക്കണ്ണനായിരുന്നു എന്ന വസ്തുത അന്ധന്മാർ മാത്രമേ കാണാതിരുന്നുള്ളു. അവൻ ജന്മനാ അങ്ങനെ ആയിരുന്നെങ്കിലും രണ്ടാമതൊരു കണ്ണുകൂടി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നൊരു ആഗ്രഹം ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവാത്തവിധം ആ ഒറ്റക്കണ്ണൻ അവന്റെ വിധിയിൽ പൂർണ്ണസംതൃപ്തനായിരുന്നു. അതു് ഈ കുറവിനൊരു ഉപശാന്തിയായി ഭാഗ്യദേവത അവനെ മറ്റു് അസാധാരണശേഷികൾ നൽകി അനുഗ്രഹിച്ചിരുന്നു എന്നതിനാലുമല്ല, എന്തെന്നാൽ, അവനൊരു സാദാ ചുമട്ടുതൊഴിലാളിയും അവന്റെ ചുമലുകളല്ലാതെ മറ്റു് നിധികളൊന്നും ഇല്ലാത്തവനുമായിരുന്നു – പക്ഷേ, അവൻ ഭാഗ്യവാനായിരുന്നു. അതിൽനിന്നും ഭാഗ്യം എന്നതു് ഒരു കണ്ണു് കൂടുതലോ, അൽപം അദ്ധ്വാനം കുറവോ എന്നതിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമല്ല എന്നു് നമുക്കു് മനസ്സിലാക്കാം. സമ്പാദ്യവും വിശപ്പും ചെയ്ത ജോലിയുമായി എപ്പോഴും ഒത്തുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പകൽ ജോലിചെയ്യുകയും, രാത്രി ഉറങ്ങുകയും, അന്നന്നത്തേക്കായി ജീവിക്കുകയും ചെയ്തതിനാൽ, ഭാവിയെപ്പറ്റിയുള്ള ദുഃഖങ്ങൾ അവന്റെ വർത്തമാനകാലത്തെ ഒരുവിധത്തിലും ബാധിച്ചില്ല. അവൻ, നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതുപോലെ, ഒരേസമയംതന്നെ ഒറ്റക്കണ്ണനും, ചുമട്ടുതൊഴിലാളിയും, തത്വചിന്തകനുമായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ, സുന്ദരിയായ ഒരു രാജകുമാരി ആഡംബരപൂർണ്ണമായ ഒരു രഥത്തിൽ തന്നെ കടന്നുപോകുന്നതു് കാണാൻ അവനു് കഴിഞ്ഞതു് യാദൃച്ഛികം മാത്രമായിരുന്നു. അവൾക്കു് ഒരു കണ്ണു് കൂടുതൽ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അവൾ ഒരു സുന്ദരിയാണെന്നു് കാണാൻ അവന്റെ ഒറ്റക്കണ്ണു് ഒരുവിധത്തിലും അവനൊരു തടസ്സ്സമായിരുന്നില്ല. ഒറ്റക്കണ്ണന്മാരെ മറ്റു് പുരുഷന്മാരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തരാക്കുന്നതു് കേവലം ഒരു കണ്ണിന്റെ കുറവു് മാത്രമാണെന്നതിനാൽ, അവൻ മരണതുല്യം പ്രണയപരവശനായി.

ഒരുവൻ ഒറ്റക്കണ്ണനും, ചുമട്ടുതൊഴിലാളിയും ആണെന്നിരിക്കെ, അവൻ പ്രേമിക്കാൻ പാടില്ലെന്നു്, പ്രത്യേകിച്ചും ഒരു രാജകുമാരിയെ, അതും രണ്ടുകണ്ണുകളുള്ള ഒരു രാജകുമാരിയെ യാതൊരു കാരണവശാലും പ്രേമിക്കാൻ പാടില്ലെന്നു് വേണമെങ്കിൽ പറയാം. അതുപോലൊരു പ്രേമസന്ദർഭത്തിൽ പ്രതിപ്രണയം ഉണ്ടാവാതിരിക്കാനുള്ള സാദ്ധ്യതയെ ഭയപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു എന്നും ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു. പക്ഷേ, പ്രതീക്ഷ ഇല്ലാത്ത പ്രണയമില്ല എന്നതിനാൽ, നമ്മുടെ ചുമട്ടുതൊഴിലാളി പ്രണയിക്കുകയും പ്രതീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.

അവനു് കണ്ണുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ കാലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാലും, ആ കാലുകൾ നല്ല കാലുകൾ ആയിരുന്നതിനാലും തന്റെ പ്രണയദേവത സഞ്ചരിച്ചിരുന്നതും, ശക്തിയുള്ള ആറു് വെള്ളക്കുതിരകളാൽ അമ്പെയ്തപോലെ വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതുമായ ആ രഥത്തെ നാലു് മൈലോളം അവൻ പിന്തുടർന്നു. കുലീനവനിതകൾ ഭൃത്യന്മാരോ, വണ്ടിക്കാരനോ ഇല്ലാതെ ഒറ്റക്കു് യാത്ര ചെയ്യുന്നതും സ്വയം വാഹനം നിയന്ത്രിക്കുന്നതും അക്കാലത്തു് ഫാഷനായിരുന്നു. സ്ത്രീകൾ ഒറ്റക്കു് യാത്രചെയ്തു് അവരുടെ കഴിവും ശേഷിയും ഉറപ്പുവരുത്തണമെന്നു് ഭർത്താക്കന്മാരും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു – ഈ നിലപാടു് പക്ഷേ, സദാചാരതത്വചിന്തകരുടെ അഭിപ്രായവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതായിരുന്നില്ല. ഏകാന്തതയിൽ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് കഴിവും ശേഷിയും ഉണ്ടാവില്ല എന്നായിരുന്നു അവരുടെ അവകാശവാദം.

മെസ്രുർ ആ വാഹനത്തിന്റെ ചക്രങ്ങളോടു് ചേർന്നു് ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ രാജകുമാരിയിൽ പതിപ്പിച്ച ആകെയുള്ള ഒരു കണ്ണു് പറിക്കാതെയുള്ള അവന്റെ ഓട്ടം കണ്ടു്, ഒരു ഒറ്റക്കണ്ണനു് ഇത്ര ചുറുചുറുക്കോ എന്നവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. പ്രണയപാത്രത്തിനുമുന്നിൽ ഒരുവൻ അർപ്പിക്കുന്ന ബലികൾ ഒന്നും ഒട്ടും കൂടുതലല്ല എന്നു് അങ്ങനെ അവൻ തെളിയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, വേട്ടക്കാരിൽ നിന്നും രക്ഷപെട്ടു് ഓടുകയായിരുന്ന ഒരു കലമാൻ വാഹനത്തിനു് വട്ടം ചാടി കുതിരകളെ ഭയപ്പെടുത്തി. അവയുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടതിനാൽ വാഹനം സുന്ദരിയുമായി ഒരു കിടങ്ങിൽ വീണു. രാജകുമാരിയേക്കാൾ കൂടുതൽ സംഭ്രാന്തനായിരുന്നെങ്കിലും നവകാമുകൻ അത്ഭുതകരമായ വൈഭവത്തോടെ കയറുകൾ എല്ലാം മുറിച്ചുമാറ്റി. കിടങ്ങിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാനുള്ള ചാട്ടം കുതിരകൾ സ്വയം ഏറ്റെടുത്തു.

ഭയം കൊണ്ടു് ആ കുതിരകളെപ്പോലെ വെളുത്തുപോയ രാജകുമാരി ഒരു ഞെട്ടലോടെയാണെങ്കിലും രക്ഷപെട്ടു. അവൾ അവനോടു് പറഞ്ഞു: ” നിങ്ങൾ ആരായാലും ശരി, എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചതിന്റെ പേരിൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. നിങ്ങൾക്കു് എന്താണു് വേണ്ടതെങ്കിലും ചോദിച്ചുകൊള്ളൂ. എനിക്കുള്ളതെല്ലാം നിങ്ങളുടേതാണു്.” മെസ്രുർ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ആഹ്‌, അതേ സമ്മാനം നിങ്ങൾക്കും നൽകാൻ അതിലേറെ കാരണം എനിക്കുണ്ടു്, എങ്കിലും, അപ്പോഴും അതു് നിങ്ങളുടെ സമ്മാനത്തേക്കാൾ കുറവായിരിക്കും, കാരണം, എനിക്കു് ഒരു കണ്ണേയുള്ളു, നിങ്ങൾക്കു് രണ്ടെണ്ണമുണ്ടു്. പക്ഷേ, നിങ്ങളെ നോക്കുന്ന ഒരു കണ്ണു് നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു് നോക്കാത്ത രണ്ടു് കണ്ണുകളേക്കാൾ വളരെ വിലപ്പെട്ടതാണു്.” ഒറ്റക്കണ്ണന്റേതായാലും കോമ്പ്ലിമെന്റുകൾ കോമ്പ്ലിമെന്റുകൾ തന്നെയാണെന്നതിനാലും, കോമ്പ്ലിമെന്റുകളിൽ മയങ്ങുന്നവർ പുഞ്ചിരിക്കുമെന്നതിനാലും ആ യുവതീരത്നവും അവനെ പുഞ്ചിരിച്ചുകാണിച്ചു. “ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ ഒരു രണ്ടാം കണ്ണു് നിങ്ങൾക്കു് നൽകിയേനെ. പക്ഷേ, നിങ്ങളുടെ മാതാവിനല്ലാതെ മറ്റാർക്കും അതുപോലൊരു സമ്മാനം നൽകാനാവില്ല. ഏതായാലും നിങ്ങൾ എന്നോടൊപ്പം വരൂ.” ആ രാജകുമാരി അവനെ ക്ഷണിച്ചു. ഇതു് പറഞ്ഞശേഷം ബാക്കിവഴി നടന്നുപോകാനായി അവൾ വാഹനത്തിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. കൂട്ടത്തിൽ ചാടിയിറങ്ങിയ പട്ടി അവളുടെ അകമ്പടിക്കാരനായ വിചിത്രജീവിയെ നോക്കി കുരച്ചുകൊണ്ടു് അവളോടൊപ്പം നടന്നു. “അകമ്പടിക്കാരൻ” എന്ന പ്രയോഗം സത്യത്തിൽ അത്ര യോജിച്ചതല്ല, കാരണം, ചെളിപിടിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ടാവാം, അവൻ വച്ചുനീട്ടിയ കൈ അവൾ സ്വീകരിച്ചിരുന്നില്ല. ശുദ്ധിയോടുള്ള അവളുടെ ഈ സ്നേഹത്തിന്റെ ബലിയാടായി അവൾ മാറുന്നതു് നമുക്കു് താമസിയാതെ കാണാം. അവളുടെ പാദങ്ങൾ വളരെ ചെറുതായിരുന്നു, അതിനേക്കാൾ ചെറുതായിരുന്നു അവളുടെ ചെരിപ്പുകൾ. അവളുടെ പാദങ്ങൾക്കോ ചെരിപ്പുകൾക്കോ ദീര്‍ഘമായ ഒരു നടത്തം താങ്ങാനാവുമായിരുന്നില്ല.

ധാരാളം ഭൃത്യന്മാരുടെ അകമ്പടിയോടെ ജീവിതം മെത്തയിൽ ജീവിച്ചു് തീർക്കുമ്പോൾ കാര്യമായി നടക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലാത്തതിനാൽ സൗന്ദര്യമുള്ള പാദങ്ങൾ നല്ലതാവാം. പക്ഷേ, കണ്ടു് ആസ്വദിക്കാൻ ഒരു ചുമട്ടുതൊഴിലാളിയല്ലാതെ, അതും ഒറ്റക്കണ്ണനായ ഒരുവനല്ലാതെ, മറ്റാരും ഇല്ലാത്ത കല്ലും മണ്ണും നിറഞ്ഞ വഴിയിൽ മുത്തുപതിപ്പിച്ച ചെരിപ്പുകൾ കൊണ്ടെന്തു് പ്രയോജനം?

മെലിനാഡ്‌ (അതാണു് ആ യുവതിയുടെ പേരു്. അവളുടെ പേരു് ഇതുവരെ മറച്ചുപിടിച്ചതിനു് എനിക്കു് മതിയായ കാരണമുണ്ടു്, ആ പേരു് ഞാൻ ഇതുവരെ കണ്ടുപിടിച്ചിരുന്നില്ല.) അവൾ കഴിയുന്നത്ര നന്നായി നടത്തം തുടർന്നു. നടത്തത്തിനിടയിൽ അവൾ അവളുടെ ചെരിപ്പുകുത്തിയെ ശപിച്ചു, ചെരിപ്പു് അഴിച്ചുകെട്ടി, കാലിലെ തൊലി തിരുമ്മി, ഓരോ ചുവടിലും അവളുടെ പാദമുളുക്കി. അങ്ങനെ, ഒരു പ്രൗഢയുവതിക്കു് അനുയോജ്യമായ ചലനമാതൃകയിൽ ഏകദേശം ഒരു ഒന്നര മണിക്കൂർ നടന്നപ്പോഴേക്കും, എന്നുവച്ചാൽ കഷ്ടിച്ചു് ഒരു കാൽ മൈലോളം പിന്നിട്ടപ്പോഴേക്കും, അവൾ ക്ഷീണിതയായി ആകെത്തകർന്നു് നിലംപതിച്ചു.

അവന്റെ സഹായം ആദ്യം അവൾ നിരസിച്ചതിനാൽ, തന്റെ സ്പര്‍ശനം വഴി അവളുടെ ശരീരത്തിൽ അഴുക്കു് പുരണ്ടേക്കുമോ എന്ന ഭയം മൂലം, വീണ്ടും ഒരിക്കൽ കൂടി സഹായിക്കാൻ നല്ലവനായ പാവം മെസ്രുർ മടിച്ചു. താൻ വൃത്തിയുള്ളവനല്ല എന്നു് അവനു് നിശ്ചയമായും അറിയാമായിരുന്നു. ഒട്ടും മയമില്ലാതെതന്നെ ആ മഹതി അതു് വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. പോരെങ്കിൽ, നടത്തത്തിനിടയിൽ അവൻ അവളും അവനുമായി നടത്തിയ താരതമ്യം ഈ വസ്തുത കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. ലോലമായ വെൺകസവിൽ പുഷ്പങ്ങളുടെ പാറ്റേണിൽ തീർത്തതും ശരീരവടിവുകൾ എടുത്തുകാണിക്കുന്നതുമായ ഒരു വിശേഷവസ്ത്രമായിരുന്നു അവൾ ധരിച്ചിരുന്നതു്. പലയിടത്തു് കറപിടിച്ചതും, കീറിയതും, കഷണങ്ങൾ തുന്നിചേർത്തിരുന്നതുമായ ഒരു ജോലിക്കുപ്പായമായിരുന്നു അവൻ ധരിച്ചിരുന്നതു്. തുന്നിച്ചേർത്ത കഷണങ്ങളാണെങ്കിൽ തുളകളുടെ സൈഡുകളിലായിരുന്നു സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നതു്. തുളകൾ മൂടപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവയാണു് എന്നതിനാൽ, കഷണങ്ങൾ അവയുടെ പുറത്തായിരുന്നെങ്കിൽ കൂടുതൽ ഉചിതമായിരുന്നേനെ. തെറിച്ച ഞരമ്പുകളും തയമ്പുകളുമുള്ള അവന്റെ കയ്യും ആമ്പൽപ്പൂപോലെ വെളുത്തതും മൃദുലവുമായ അവളുടെ ചെറിയ കൈകളും തമ്മിൽ അവൻ താരതമ്യം ചെയ്തു. ഒരു ഭാഗം മെടഞ്ഞിട്ടതും, ബാക്കി ഭാഗം നേരിയ ഒരു വലയിൽ ചുരുളുകളായി നിറഞ്ഞു് കവിഞ്ഞിരുന്നതുമായ അവളുടെ ബ്ലോണ്ട്‌ തലമുടിയും അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. മേന്മയേറിയ അവളുടെ മുടിക്കു് പകരം വയ്ക്കാൻ പിരിഞ്ഞുകെട്ടി എഴുന്നുനിൽക്കുന്ന തന്റെ കറുത്ത സടയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അവനുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ മുടിയുടെ ആകെമൊത്തമുള്ള അലങ്കാരം കീറിപ്പറിഞ്ഞ ഒരു തലേക്കെട്ടായിരുന്നു.

മെലിനാഡ്‌ എഴുന്നേറ്റിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വീണ്ടും വീണുപോയി, വീണതാണെങ്കിലോ മെസ്രുറിന്റെ അവസാനത്തെ നിയന്ത്രണവും തകർക്കാൻ പോന്നവിധം നിർഭാഗ്യകരമായ ദൃശ്യം അവന്റെ കണ്ണുകൾക്കു് കാഴ്ചവച്ചുകൊണ്ടും. അവളുടെ മുഖമൊഴികെ മറ്റൊന്നും അവന്റെ ആത്മനിയന്ത്രണത്തിനു് മതിയായതായിരുന്നില്ല. താൻ ഒരു ചുമട്ടുതൊഴിലാളിയാണെന്നും, ഒറ്റക്കണ്ണനാണെന്നും അവൻ മറന്നു. അവനും അവളും തമ്മിൽ വിധി നിർണ്ണയിച്ച അകലം പിന്നെ അവനെ ഒട്ടും അലോസരപ്പെടുത്തിയില്ല. പ്രണയിക്കുന്ന ഒരു പുരുഷനാണു് താനെന്ന കാര്യം അവൻ അപ്പാടെ മറന്നിരുന്നതിനാൽ – പൊതുവേ അവകാശപ്പെടുന്നതുപോലെ – ആത്മാർത്ഥമായ പ്രേമത്തിന്റെ ഭാഗവും, ഇടയ്ക്കിടെ അതിന്റെ ആകർഷണീയതയും, പക്ഷേ, അതിലും കൂടുതൽ ബോറഡി ഉയർത്തുന്നതുമായ അതിന്റെ വൈകാരികമൃദുലത എന്ന സ്വഭാവം അവനു് കൈവിട്ടുപോയിരുന്നു. അതിനാൽ അവൻ ചുമട്ടുതൊഴിലാളിവിഭാഗത്തിന്റെ നൈസർഗ്ഗികാവകാശങ്ങൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി. അവൻ മൃഗീയനും ഭാഗ്യവാനുമായി. ഒന്നുകിൽ ആ രാജകുമാരിയുടെ ബോധം മറഞ്ഞിരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ അവൾ അവളുടെ സാമർത്ഥ്യത്തിന്റെ പേരിൽ ഞരങ്ങുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, നീതിയുക്തയായിരുന്നതിനാലും, ഓരോ നിർഭാഗ്യവും അതിന്റെ സാന്ത്വനവും കൂടെക്കൊണ്ടുവരുമെന്നതിനാലും, ഒരു സംശയത്തിനും ഇടനൽകാതെ അവൾ വിധിയെ ഉടനടി അനുഗ്രഹിക്കാൻ മറന്നില്ല.

മെസ്രുറിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭാഗ്യവും, മെലിനാഡിന്റെ ആരോപിതദൗർഭാഗ്യവും മറച്ചുവക്കാനെന്നോണം ചക്രവാളത്തിൽ രാത്രി തന്റെ മൂടുപടത്തിന്റെ നിഴൽ വിരിച്ചു. ഒരു കാമുകന്റെ ഉല്ലാസങ്ങൾ എല്ലാം മെസ്രുർ ആസ്വദിച്ചു, പക്ഷേ, ആ ആസ്വാദനം ഒരു ചുമട്ടുതൊഴിലാളി എന്ന നിലയിൽ അവന്റേതായ രീതിയിൽ ആയിരുന്നു, എന്നുവച്ചാൽ, – മനുഷ്യകുലത്തിനു് അപകീർത്തികരമായി – ഏറ്റവും സമ്പൂർണ്ണമായ രീതിയിൽ. ഓരോ നിമിഷത്തിലും മെലിനാഡിനു് ഓരോ പുതിയ ബോധക്ഷയം വന്നു, ഓരോ വട്ടവും അവളുടെ കാമുകൻ പുതിയതായി ശക്തി സംഭരിച്ചു. “സർവ്വശക്തനായ മുഹമ്മദേ!” ഒരുവട്ടം അവൻ ആരാധനയോടെ, എന്നാൽ ഒരു ചീത്ത കത്തോലിക്കനേപ്പോലെ, വിളിച്ചുപോയി. “എന്റെ മഹാഭാഗ്യത്തിനു് ഒരേയൊരു കുറവുള്ളതു് അവൾ കാരണഭൂതയായ എന്റെ ഈ ഭാഗ്യാതിരേകം അതേ രീതിയിൽ അവളും അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതു് മാത്രമാണു്. വിശുദ്ധപ്രവാചകാ, ഞാൻ നിന്റെ പറുദീസയിൽ കഴിയുന്നിടത്തോളം ഒരു അനുഗ്രഹം കൂടെ നീ എന്നിലേക്കു് ചൊരിയൂ. എന്റെ കണ്ണു് മെലിനാഡിൽ കണ്ടിടത്തോളം ഇഷ്ടം അവളുടെ കണ്ണുകൾക്കു് നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ എന്നിലും തോന്നാൻ എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കൂ.” അവൻ പ്രാർത്ഥന അവസാനിപ്പിച്ചു് വീണ്ടും കാമരസാസ്വാദനത്തിൽ മുഴുകി. പ്രേമിക്കുന്നവർക്കു് എപ്പോഴും വളരെ നേരത്തേ വരുന്നതായിത്തോന്നുന്ന പ്രഭാതദേവതയായ ഔറോറ മെസ്രുറിനെയും മെലിനാഡിനെയും ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടു് കടന്നുവന്നപ്പോൾ, ഏതാനും മിനുട്ടുകൾക്കു് മുൻപായിരുന്നെങ്കിൽ റ്റിത്തോനോസിനോടൊപ്പം അവളെത്തന്നെ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തിയേക്കാമായിരുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ആ കമിതാക്കൾ. പക്ഷേ, പ്രഭാതരശ്മികളേറ്റു് അവൾ കണ്ണുകൾ വിടർത്തിയപ്പോൾ മനോഹരമായ ഒരു സ്ഥലത്തു് ആകാരഭംഗിയുള്ള ഒരു യുവകോമളനുമായി ഒരുമിച്ചിരിക്കുന്നതു് കണ്ട മെലിനാഡിനു് അത്ഭുതം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഉടനെ തിരിച്ചുവരുമെന്നു് ഭൂമി പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു നക്ഷത്രത്തെപ്പോലെയായിരുന്നു അവന്റെ മുഖം! അവന്റെ കവിളുകൾ റോസാനിറത്തിലായിരുന്നു. പവിഴതുല്യമായിരുന്നു അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ. ചൈതന്യവും സ്നേഹവും തിളങ്ങിയിരുന്ന അവന്റെ വിടർന്ന കണ്ണുകൾ കാമാതുരത പ്രകടിപ്പിക്കുകയും, കാമാതുരത പകരുകയും ചെയ്തു. സ്വർണ്ണത്തിൽ തീർത്തു് രത്നങ്ങൾ പതിപ്പിച്ച അവന്റെ ആവനാഴി ചുമലിൽ നിന്നും തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു. കാമാസക്തിക്കു് മാത്രമേ അവന്റെ അമ്പുകളിൽ കിലുക്കം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളു. വജ്രം പതിപ്പിച്ച ഒരു നാടയാൽ ഒതുക്കിവച്ചിരുന്ന അവന്റെ ചുരുണ്ടുനീണ്ട മുടി തോളിലേക്കു് ഒഴുകിക്കിടന്നിരുന്നു. മുത്തുകൾ പതിപ്പിച്ച സുതാര്യമായ തുണിയിൽ തീർത്ത അവന്റെ വസ്ത്രം അവന്റെ ശരീരസൗന്ദര്യത്തിന്റെ ഒരംശം പോലും മറച്ചുവച്ചില്ല. “ഞാൻ എവിടെയാണു്?, നിങ്ങളാരാണു്?” അവൾ ചോദിച്ചു. “നിങ്ങളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനും, ആ ശ്രമത്തിനു് വിലയേറിയ പ്രതിഫലം ലഭിക്കാനും ഭാഗ്യം ലഭിച്ച ഒരു സാധുവിന്റെ അടുത്താണു് നിങ്ങൾ.” അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.

മെലിനാഡിനു് സന്തോഷവും ആശ്ചര്യവും തോന്നി. മെസ്രുറിന്റെ മെറ്റമോർഫസിസ്‌ എന്തുകൊണ്ടു് നേരത്തേ സംഭവിച്ചില്ല എന്നതിലായിരുന്നു അവളുടെ ദുഃഖം. അവളുടെ കണ്ണുകളെ ആകർഷിച്ച പ്രൗഢഗംഭീരമായ ഒരു കൊട്ടാരത്തിനടുത്തേക്കു് നീങ്ങിയ അവൾ പ്രവേശനകവാടത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊരു തലവാചകം എഴുതിവച്ചിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു: “വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവരല്ലാത്തവർ അകന്നുനിൽക്കുക. മോതിരധാരിയായവനു് മാത്രമേ ഈ കവാടം തുറക്കപ്പെടുകയുള്ളു.” മെസ്രുറും അങ്ങോട്ടു് ചെന്നു് ആ തലവാചകം വായിച്ചു. പക്ഷേ അവൻ കണ്ട അക്ഷരങ്ങൾ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: “നീ ഭയപ്പെടരുതു് – മുട്ടുക.” അവൻ മുട്ടി, ഉടനെ വാതിലുകൾ വലിയ ആരവത്തോടെ തുറന്നു. ആ രണ്ടു് പ്രണയിതാക്കളും ആയിരം സ്വരങ്ങളുടെയും ആയിരം ഉപകരണങ്ങളുടെയും അകമ്പടിയോടെ മാർബിളിൽ തീർത്ത പൂമുഖത്തേക്കു് കടന്നു. തുടർന്നു് അവർ പ്രവേശിച്ചതു് രാജകീയ പ്രൗഢിയുള്ള ഒരു ഹാളിലേക്കായിരുന്നു. അവിടെ ആയിരത്തിഇരുന്നൂറു് വർഷങ്ങളായി അവരെ കാത്തിരിക്കുന്ന അത്യന്തം സ്വാദിഷ്ഠമായ ഒട്ടേറെ വിഭവങ്ങൾ അവർ കണ്ടു. അതിലൊന്നുപോലും ലേശമെങ്കിലും തണുത്തുപോയിരുന്നില്ല. അവർ തീന്മേശക്കരികിൽ ആസനസ്ഥരായി. ഓരോരുത്തർക്കും വിളമ്പാൻ അതീവസൗന്ദര്യമുള്ള ആയിരം അടിമകളുണ്ടായിരുന്നു. പാട്ടും നൃത്തവും ഭക്ഷണത്തിനു് ആസ്വാദ്യത കൂട്ടി. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞതോടെ വിവിധ ഗ്രൂപ്പുകളിൽ നിരനിരയായി വളരെ ശ്രേഷ്ഠവും വിചിത്രവുമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചവരായ സകല ജീനിയസുകളും മോതിരധാരിയായ പ്രഭുവിനു് ഭക്തി പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നതിനും മോതിരം ധരിച്ച വിശുദ്ധവിരൽ ചുംബിക്കുന്നതിനുമായി രംഗപ്രവേശം ചെയ്തു.

അതേസമയത്തുതന്നെ ബാഗ്ദാദിൽ വളരെ ദൈവഭക്തനായ ഒരു മുസൽമാൻ ജീവിച്ചിരുന്നു. സമയാസമയങ്ങളിലെ കഴുകലുകൾക്കായി മോസ്കിലേക്കു് പോകാൻ കഴിയാതിരുന്നതിനാൽ അവൻ പള്ളി അധികാരികൾക്കു് ഒരു ചെറിയ സംഭാവന നൽകി കഴുകാനുള്ള ജലം വീട്ടിൽ എത്തിക്കുകയായിരുന്നു പതിവു്. അന്നും അഞ്ചാമത്തെ കഴുകൽ കഴിഞ്ഞയുടനെ അഞ്ചാമത്തെ പ്രാർത്ഥനക്കായി അവൻ തയ്യാറെടുത്തു. ഒട്ടും ദൈവവിശ്വാസമില്ലാത്തവളും ചെറുപ്പക്കാരിയുമായ ഒരു കിഴങ്ങത്തിയായിരുന്നു അവന്റെ വീട്ടുജോലിക്കാരി. കഴുകലിനുശേഷം അവശേഷിച്ച വിശുദ്ധജലം എളുപ്പത്തിനായി അവൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തെക്കൊഴിച്ചു. വഴിവക്കിലെ ഒരു കല്ലു് തലയിണയാക്കി ചുരുണ്ടുകൂടി ഉറങ്ങിയിരുന്ന ഒരു പാവം നിർഭാഗ്യവാന്റെ ദേഹത്തായിരുന്നു ആ വെള്ളം മുഴുവൻ ചെന്നു് പതിച്ചതു്. മുഴുവനും നനഞ്ഞു് അവൻ ഉറക്കമുണർന്നു. മാന്ത്രികക്കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്നും മടങ്ങുന്ന വഴി ശലോമോന്റെ മോതിരം നഷ്ടപ്പെട്ട നമ്മുടെ പാവം മെസ്രുർ ആയിരുന്നു അതു്. അവൻ വിശിഷ്ടവസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം ഊരിവച്ചു് തന്റെ പഴയ ജോലിക്കുപ്പായം വീണ്ടും ധരിച്ചിരുന്നു. മനോഹരമായിരുന്ന അവന്റെ സ്വർണ്ണ ആവനാഴിയുടെ സ്ഥാനത്തു് അവൻ ചുമന്നിരുന്നതു് വിറകു് നിറച്ച ഒരു കൊട്ടയായിരുന്നു. ഈ ദുരിതങ്ങളുടെ എല്ലാം മകുടം എന്നപോലെ അവന്റെ ഒരു കണ്ണു് എന്നേക്കുമായി അവനു് നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ബുദ്ധിയെ മന്ദീഭവിപ്പിക്കാനും സുന്ദരസ്വപ്നങ്ങൾ കാണാനും ഉതകുന്നത്ര നല്ലൊരു അളവു് മദ്യം തലേന്നു് വൈകിട്ടു് താൻ അകത്താക്കിയിരുന്നു എന്ന ബോധോദയം പെട്ടെന്നാണു് അവനുണ്ടായതു്.

അതുവരെ ആ പാനീയം അതിന്റെ രുചിയുടെ പേരിലായിരുന്നു അവൻ സന്തോഷത്തോടെ കുടിച്ചിരുന്നതെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ മുതൽ അവൻ അതിനെ നന്ദിയുടെ പേരിൽ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. താൻ സമ്പാദിക്കുന്നതു് കൊടുത്തു് മെലിനാഡിനെ വീണ്ടും കാണാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാവുന്ന ആ പാനീയം വാങ്ങി കുടിക്കണം എന്ന ദൃഢനിശ്ചയവുമായി ഉല്ലാസത്തോടെ അവൻ തന്റെ ജോലിയിലേക്കു് മടങ്ങി. ഭംഗിയുള്ള രണ്ട്‌ കണ്ണുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നശേഷം ഒരു ഒറ്റക്കണ്ണൻ ആവേണ്ടി വന്നതിന്റെ പേരിലും, കാലിഫിന്റെ സകല കാമുകിമാരെക്കാളും സുന്ദരിയായ ഒരു രാജകുമാരിയുടെ സ്നേഹം ആസ്വദിച്ചശേഷം കൊട്ടാരത്തിലെ ദാസികളുടെ നിന്ദക്കു് പാത്രീഭൂതനാവേണ്ടിവന്നതിലും, എല്ലാ ജീനിയസുകളുടെയും പ്രഭു ആയിരുന്നതിനുശേഷം ബാഗ്ദാദിലെ പൗരന്മാർക്കു് സേവനം അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടിവന്നതിന്റെ പേരിലും അവന്റെ സ്ഥാനത്തു് മറ്റാരായിരുന്നെങ്കിലും അവർ നിരാശാഭരിതരായിരുന്നേനെ. പക്ഷേ, കാര്യങ്ങളുടെ ചീത്തവശം കാണാൻ ആവശ്യമായ ആ ഒരു കണ്ണായിരുന്നല്ലോ കൃത്യമായി മെസ്രുറിനു് ഇല്ലാതിരുന്നതു്.

 
1 അഭിപ്രായം

Posted by on സെപ്റ്റംബര്‍ 15, 2010 in ഫിലോസഫി

 

മുദ്രകള്‍: , ,

എന്തിനു് വെറുതെ വിദ്യാഭ്യാസം? – (2)

(വോൾട്ടയറുടെ Jeannot et Colin-ന്റെ സ്വതന്ത്ര പരിഭാഷ)

എല്ലാറ്റിനും നമ്മൾ നന്ദി പറയേണ്ടതായ പ്രകൃതി അവനു് നൽകിയിരുന്ന ഒരു നൈപുണ്യം താമസിയാതെ അത്ഭുതകരമായി അവന്റെ വിജയത്തിലേക്കു് വികാസം പ്രാപിച്ചു: അവനു് വളരെ ഭംഗിയായി Gassenhauer പാടാൻ കഴിഞ്ഞു! മഹത്തരമായ ഈ കഴിവു് അവന്റെ യുവത്വത്തിന്റെ ഉത്തേജനവുമായി സമ്മേളിച്ചപ്പോൾ ഏറെ ശുഭപ്രതീക്ഷക്കു് വകനൽകുന്ന ഒരു ഭാവിവാഗ്ദാനമായി ആ യുവാവു് രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. സ്ത്രീകൾ അവനെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ തലയിൽ ആകമാനം പാട്ടുകൾ മൂളാൻ തുടങ്ങിയതിനാൽ തന്റെ കാമുകികൾക്കായും അവൻ ചില പാട്ടുകൾ എഴുതാൻ തുടങ്ങി. ഒരു മ്യൂസിക്കൽ കോമഡിയിൽ നിന്നും ‘ബാക്കസും ആമോറും’, രണ്ടാമതൊന്നിൽ നിന്നും ‘രാവും പകലും’, മൂന്നാമതൊന്നിൽ നിന്നും ‘സന്തോഷവും സഹനവും’ അവൻ മോഷ്ടിച്ചു. അവന്റെ ശീലുകളിൽ എപ്പോഴും ഏതാനും ചുവടുകൾ കൂടുതലോ കുറവോ ആയിരുന്നതിനാൽ, ഇരുപതു് ഫ്രാങ്കിനു് അവ അവൻ തിരുത്തിയെഴുതിച്ചു. അങ്ങനെ അവൻ ‘സാഹിത്യവാർഷികഗ്രന്ഥത്തിൽ’ മറ്റു് ശ്രേഷ്ഠകവികളോടൊപ്പം – ഉദാഹരണത്തിനു് La Fare, Chaulieu, Voiture – ഒരേ നിരയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

താൻ ഒരു സൗന്ദര്യാരാധകനായ കവിയുടെ മാതാവാണെന്നു് ശ്രീമതി പ്രഭു വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങിയതിനാൽ അവൾ പാരീസിലെ സൗന്ദര്യാരാധകരെ ഡിന്നറിനു് ക്ഷണിച്ചു. ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ തല അധികം താമസിയാതെ ആകെ വട്ടം തിരിഞ്ഞുപോയി. പറയുന്നതിലെ ഒരക്ഷരം പോലും സ്വയം മനസ്സിലാവാതെതന്നെ പ്രസംഗിക്കാനുള്ള കല അവൻ ശീലിച്ചു. അങ്ങനെ, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവൻ എന്ന പദവിയിൽ ശീലം കൊണ്ടു് അവൻ പൂർണ്ണത കൈവരിച്ചു. അവന്റെ പിതാവു് അവനിലെ ഈ വചോവിലാസം ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ അവൻ ലാറ്റിൻ പഠിക്കാത്തതിനെപ്പറ്റിയോർത്തു് ഏറെ ദുഃഖിച്ചു. കാരണം, ലാറ്റിൻ കൂടെ അറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ തന്റെ മകനു് കോടതിയിൽ വളരെ ഉയർന്ന ഒരു സ്ഥാനം വിലക്കു് വാങ്ങാൻ അവനു് കഴിഞ്ഞേനെ. അവന്റെ അമ്മ അതിലും വിലയേറിയ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു അവനുവേണ്ടി കണ്ടിരുന്നതെന്നതിനാൽ, അവൾ അവനായി ഒരു റെജിമെന്റ്‌ തന്നെ തരപ്പെടുത്തുക എന്ന ചുമതല ഏറ്റെടുത്തു – ഇതിനിടയിൽ മകൻ തന്റെ ജീവിതം പ്രണയത്തിനായി സമർപ്പിച്ചു. പ്രണയം ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഒരു റെജിമെന്റിനേക്കാൾ വിലപിടിപ്പുള്ളതാവാമെന്നതിനാൽ അവൻ അതിനായി നല്ലൊരു തുക ചിലവഴിക്കേണ്ടിവന്നു. അതോടൊപ്പം, വലിയവരാണെന്നു് കാണിക്കാനായി അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾ അതിലുമൊക്കെ വളരെ കൂടുതൽ പണം ധൂർത്തടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ചെറുപ്പക്കാരിയും തറവാടിയുമായിരുന്ന ഒരു വിധവ അവരുടെ അയൽപക്കത്തു് താമസിച്ചിരുന്നു. സാമ്പത്തികമായി ഒരു ഇടത്തരക്കാരി ആയിരുന്ന അവൾ മിസ്റ്റർ ആൻഡ്‌ മിസിസ്‌ ഡെ ല ഷെനൊറ്റ്യേര്‍മാരുടെ വിപുലമായ സമ്പത്തു് സ്വന്തമാക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ അവരോടു് അടുത്തുകൂടി. ആ ബന്ധം അവൾ തന്ത്രപരമായി ശ്രീ പ്രഭുകുമാരനുമായുള്ള അവളുടെ വിവാഹത്തിൽ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിച്ചു. അവനെ അവൾ അവളുടെ വീട്ടിലേക്കു് താമസം മാറ്റിപ്പിച്ചു, അവൾക്കു് താത്പര്യമില്ലാത്ത ഒരുവനല്ല അവൻ എന്ന തോന്നൽ അവനിൽ ജനിപ്പിച്ചു, അവളെ അവന്റെ ആരാധനാപാത്രമാക്കിത്തീർത്തു, സൂക്ഷ്മതയോടെ അവനെ നിയന്ത്രിച്ചു, അവനെ മയക്കി അനായാസം അവളുടെ അധീനതയിലാക്കി. ഒന്നുകിൽ അവനെ പുകഴ്ത്താൻ, അല്ലെങ്കിൽ അവനു് നല്ല ഉപദേശങ്ങൾ നൽകാൻ അവൾ മറന്നില്ലെന്നു് മാത്രമല്ല, അവന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ ഏറ്റവും നല്ല സുഹൃത്തുമായിത്തീർന്നു അവൾ. ഒരു പഴയ അയൽക്കാരി അവർ തമ്മിലുള്ള വിവാഹം നിർദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ, അതുപോലൊരു ബന്ധത്തിന്റെ തിളക്കത്തിൽ കണ്ണഞ്ചി അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾ സന്തോഷത്തോടെ വിവാഹാനുമതി നൽകി; അവരുടെ ഏറ്റവും നല്ല സുഹൃത്തായ സ്ത്രീക്കു് അവരുടെ ഒരേയൊരു മകനെ അവർ നൽകി, അത്രതന്നെ. യുവപ്രഭു അവൻ ആരാധിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ, അവനെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ വിവാഹം കഴിക്കണം എന്നായിരുന്നു തീരുമാനം. കുടുംബസുഹൃത്തുക്കൾ അവനു് വിവാഹമംഗളാശംസകൾ നേർന്നു. ഉടനെതന്നെ വിവാഹ ഉടമ്പടി പൂർത്തിയായി. അതിനിടയിൽ സ്ത്രീക്കു് ലഭിക്കേണ്ട ധനം, കല്യാണസമയത്തെ കവിതകൾ മുതലായ കാര്യങ്ങളുടെ പണികളും നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

സുന്ദരമായ ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ തനിക്കു് സ്നേഹവും സൗഹൃദവും ശ്രദ്ധയും നൽകേണ്ടവളും അഴകുറ്റവളുമായ തന്റെ മണവാട്ടിയുടെ സമീപം ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവൻ. ലോലവും വികാരഭരിതവുമായ സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ അവർ അവരുടെ ഭാഗ്യത്തിന്റെ ആദ്യമുകുളങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുകയും അത്ഭുതകരമായ ഒരു ഭാവിജീവിതം ഒരുമിച്ചു് നയിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി കണക്കുകൂട്ടലുകൾ നടത്തുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്നു് അവന്റെ അമ്മയുടെ ഒരു ഭൃത്യൻ “പുതിയ വാർത്തകൾ!” എന്നു് വിളിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ടു് അവരുടെ അടുത്തെത്തി. “ബഹുമാന്യനായ പ്രഭുവിന്റെയും ശ്രീമതി പ്രഭുവിന്റെയും വീടു് ജപ്തി ചെയ്യുന്നു. കടം കൊടുത്തവർ എല്ലാം പിടിച്ചെടുത്തു. അറസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുമെന്നൊക്കെപ്പോലും കേൾക്കുന്നു. എന്റെ ശമ്പളം കിട്ടുന്നതിനുവേണ്ടി ഞാൻ എന്തായാലും ഉടനെതന്നെ കേസുകൊടുക്കാൻ പോവുകയാണു്.” അതുകേട്ട യുവപ്രഭു പറഞ്ഞു: “വിഡ്ഢിത്തം! കാര്യമെന്താണെന്നും അതിന്റെയൊക്കെ അർത്ഥമെന്തെന്നും ആദ്യം ഞാനൊന്നു് നോക്കട്ടെ.” അതുകേട്ട വിധവയുടെ മറുപടി: “അതാണു് ശരി. നിങ്ങൾ പെട്ടെന്നു് ചെന്നു് ആ തെമ്മാടികളെ വേണ്ടവിധം ശിക്ഷിക്കൂ, പെട്ടെന്നാവട്ടെ!” അവൻ വീട്ടിലേക്കു് കുതിച്ചു. അവന്റെ പിതാവു് അറസ്റ്റ്‌ ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. ഭൃത്യന്മാർ തലയിലേറ്റാവുന്നതെല്ലാം ചുമന്നുമാറ്റി സ്വന്തമാക്കിയശേഷം സ്ഥലം വിട്ടിരുന്നു, ആശ്വസിപ്പിക്കാനോ സഹായിക്കാനോ ആരുമില്ലാതെ അവന്റെ അമ്മ ഒറ്റക്കിരുന്നു് കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ സമ്പത്തിനെപ്പറ്റിയും സൗന്ദര്യത്തെപ്പറ്റിയും പാപങ്ങളെപ്പറ്റിയും എല്ലാത്തരം ധൂർത്തുകളെപ്പറ്റിയുമുള്ള ഓർമ്മകൾ ഒഴികെ മറ്റൊന്നും അവളുടേതായി അവശേഷിച്ചില്ല.

അമ്മയോടൊത്തു് ദീര്‍ഘനേരം കരഞ്ഞശേഷം അവൻ അവളോടു് പറഞ്ഞു: “നമ്മൾ ഒരിക്കലും നിരാശപ്പെടരുതു്. യുവതിയായ ആ വിധവ എന്നെ എല്ലാറ്റിലും ഉപരിയായി സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടു്. സമ്പത്തിനേക്കാൾ അവൾ തറവാടിത്തമുള്ളവളാണെന്നതിനാൽ അവൾക്കുവേണ്ടി ഞാൻ ജാമ്യം നിൽക്കുന്നു. ഞാൻ ഉടനെ അവളുടെ അടുത്തുപോയി അവളെ ഇവിടേക്കു് കൊണ്ടുവരാം.”

അങ്ങനെ അവൻ അവന്റെ പ്രിയപത്നിയുടെ അടുത്തേക്കു് മടങ്ങിച്ചെന്നപ്പോൾ അവൾ പ്രണയസ്വരൂപനായ ഒരു യുവ ഓഫീസറുമായി ദൃഢബദ്ധസമ്മേളനത്തിൽ മുഴുകി ഇരിക്കുന്നതാണു് കണ്ടതു്. സ്വതസിദ്ധചാതുരിയോടെ അവൾ പറഞ്ഞു: “മിസ്റ്റർ ഡെ ല ഷെനൊറ്റ്യേർ, നിങ്ങളാണോ ഇതു്? എന്താണു് നിങ്ങൾക്കു് വേണ്ടതു്? സ്വന്തം അമ്മയെ ഇതുപോലൊരു അപകടസന്ധിയിൽ ആരെങ്കിലും ഒറ്റയ്ക്കാക്കുമോ? നിങ്ങൾ ആ പാവം സ്ത്രീയുടെ അടുത്തേക്കു് ചെന്നു് എനിക്കു് ഇപ്പോഴും അവളോടു് സ്നേഹമാണെന്നു് പറയൂ. എനിക്കു് ഒരു ഭൃത്യയുടെ ആവശ്യമുണ്ടു്. ആ ജോലിക്കു് ഞാൻ അവൾക്കു് മുൻഗണന നൽകാം.” അവളെ പിന്താങ്ങിക്കൊണ്ടു് ആ യുവ ഓഫീസർ അവനോടു് പറഞ്ഞു: “എന്റെ കുട്ടീ, നീ വേണ്ടത്ര വളർച്ചയുള്ളവനാണെന്നു് തോന്നുന്നു. എന്റെ കമ്പനിയിൽ ജോലിചെയ്യാൻ തയ്യാറാണെങ്കിൽ ഞാൻ നിനക്കു് ഒരു നല്ല സ്ഥാനം നൽകാം.”

വേദനയും കോപവും കൊണ്ടു് നിറഞ്ഞ മനസ്സുമായി ആ പ്രഭു തന്റെ പഴയ അധ്യാപകന്റെ അടുത്തുചെന്നു് അവന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ വിവരിച്ചശേഷം ഒരു ഉപദേശം തരണമെന്നു് അവനോടു് അപേക്ഷിച്ചു. അവനെപ്പോലെ ഒരു അധ്യാപകൻ ആവുക എന്നതായിരുന്നു അവനു് ആകെ നൽകാനുണ്ടായിരുന്ന ഉപദേശം. “ആഹ്‌, എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല. ഞാൻ നിങ്ങളിൽ നിന്നും ഒന്നും പഠിച്ചിരുന്നില്ലല്ലോ. എന്റെ ഈ ദൗർഭാഗ്യത്തിന്റെ കാരണം നിങ്ങൾ മാത്രമാണു്” പ്രഭു ഷെനോ കരഞ്ഞുകൊണ്ടു് പരാതിപ്പെട്ടു. എന്തിനോ അവിടെ എത്തിയിരുന്ന സൗന്ദര്യാരാധകനായ പഴയ എഴുത്തുകാരൻ അവനെ ഉപദേശിച്ചു: “നിങ്ങൾ നോവലുകൾ എഴുതൂ. പാരീസിൽ അതൊരു നല്ല വരുമാനമാർഗ്ഗമാണു്.”

പഴയതിലും കൂടുതൽ നിരാശാഭരിതനായി ആ യുവാവു് അവന്റെ അമ്മയുടെ കുമ്പസാരപിതാവിനെ തേടിച്ചെന്നു. തീറ്റീൻസ്‌ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട ആ പുരോഹിതൻ ഏറ്റവും നല്ല സമൂഹത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്ത്രീകളുടെ മാത്രം ഉപദേഷ്ടാവായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടതോടെ അയാൾ ഓടിവന്നു അവനോടു് ചോദിച്ചു: ” ഓ ദൈവമേ, ശ്രീ മർക്കീ, നിങ്ങളുടെ കുതിരവണ്ടി എവിടെ? ബഹുമാന്യയും നിങ്ങളുടെ മാതാവുമായ ശ്രീമതി മർക്കീസിനു് എന്തുണ്ടു് വിശേഷം?” ആ നിർഭാഗ്യവാൻ തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ കഷ്ടകാലം വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി. വിവരണം പുരോഗമിക്കുന്തോറും ആ പുരോഹിതന്റെ മുഖത്തു് ഗൗരവവും, ഉദാസീനതയും, ഉന്നതഭാവവും കൂടിക്കൂടിവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. “പ്രിയ പുത്രാ, അതു് ദൈവേഷ്ടമാണു്. സമ്പത്തു് ഹൃദയത്തെ നശിപ്പിക്കുകയേയുള്ളു. നിങ്ങളുടെ അമ്മയെ ഒരു ഭിക്ഷക്കാരി ആക്കിയതുവഴി ദൈവം തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നതു് അവനു് അവളോടുള്ള കരുണയാണു്.” പ്രഭു ഷെനോ പറഞ്ഞു: “ശരിയാണു് പിതാവേ, അവളുടെ ആത്മാവു് രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു എന്നു് അവൾക്കു് ഉറപ്പായും വിശ്വസിക്കാം. പക്ഷേ, ബഹുമാന്യനായ പിതാവേ, ഈ ലോകത്തിൽ മനുഷ്യർക്കു് സഹായം ലഭിക്കാനുള്ള യാതൊരു സാദ്ധ്യതയുമില്ലേ?” അതിനു് ആ പാതിരിയുടെ അക്ഷമയോടെയുള്ള മറുപടി: “ദൈവത്തിലൂടെ, പ്രിയ പുത്രാ, ഒരു ശ്രേഷ്ഠകുലജാത എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു.”

അവനു് ബുദ്ധിഭ്രമം സംഭവിച്ചതുപോലെയായി. അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളിൽ നിന്നും ഇതുപോലെ തന്നെയുള്ള പ്രതികരണങ്ങളാണു് അവനു് ലഭിച്ചതു്. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസത്തിന്റെ പകുതികൊണ്ടു് തന്റെ ബാക്കി മുഴുവൻ ജീവിതകാലത്തു് കഴിഞ്ഞതിനേക്കാളും കൂടുതലായി ലോകത്തെ അറിയാൻ അവനു് സാധിച്ചു.

ആകെത്തകർന്നു് അവശനും നിരാശാഭരിതനുമായി വഴിയരികിൽ നിന്നപ്പോൾ രണ്ടു് ചക്രങ്ങളുള്ള ഒരു ശകടം എന്നു് പറയാവുന്നത്ര പഴയ മോഡലിലുള്ള തോലുകൊണ്ടുള്ള കർട്ടനുകളിട്ട ഒരു കുതിരവണ്ടി ചടപടശബ്ദവുമായി വരുന്നതു് അവൻ കണ്ടു. അതിനുപിന്നിൽ ഫുൾ ലോഡുമായി വേറെ നാലു് വലിയ വണ്ടികളുമുണ്ടായിരുന്നു. ആ വാഹനത്തിൽ സൗഹൃദവും സന്തോഷവും പ്രസരിപ്പിക്കുന്ന വട്ടമുഖവുമായി ഉന്മേഷവാനായ ഒരു യുവാവു് കർഷകവേഷത്തിൽ ഇരുന്നിരുന്നു. ചെറിയവളും പൊതുവേ ആർക്കും ഇഷ്ടം തോന്നുന്ന പ്രകൃതക്കാരിയുമായ അവന്റെ ബ്രൂണറ്റ്‌ ഭാര്യ അടുത്തു് വാഹനത്തിന്റെ ഉലച്ചിലുകൾക്കനുസരിച്ചു് ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ ശകടം അത്ര സ്പീഡിലായിരുന്നില്ല ഓടിയിരുന്നതു് എന്നതിനാൽ അകത്തിരിക്കുന്നവർക്കു് വഴിയരികിൽ ചലനമറ്റു് അതീവദുഃഖിതനായി നിലകൊണ്ടിരുന്ന പ്രഭുവിനെ കാണാൻ മതിയായ സമയമുണ്ടായിരുന്നു. “ഓ ദൈവമേ, അതു് ഷെനോ ആണെന്നാണു് എനിക്കു് തോന്നുന്നതു്.” ഈ സ്വരം കേട്ട ഷെനോ മുഖമുയർത്തി. വാഹനം നിന്നു. “അതേ, അതു് അവൻ തന്നെ! അതു് ഷെനോ തന്നെ!” ആ ചെറിയ മനുഷ്യൻ വാഹനത്തിൽ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങി തന്റെ പഴയ സുഹൃത്തിനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. ഷെനോ കോളിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ലജ്ജയും കണ്ണുനീരും അവന്റെ മുഖത്തെ പൊതിഞ്ഞു. കോളിൻ പറഞ്ഞു: “നീ എന്നെ വിട്ടുപോയി. നീ വേണമെങ്കിൽ എത്ര വലിയ മനുഷ്യനെങ്കിലും ആയിക്കൊള്ളൂ – പക്ഷേ ഞാൻ എന്നും നിന്റെ സുഹൃത്തായിരിക്കും. അസ്വസ്ഥനും വികാരഭരിതനുമായ ഷെനോ തന്റെ കഥയുടെ ഒരു ഭാഗം അവനോടു് പറഞ്ഞു. അതുകേട്ട കോളിൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചു: “ഞങ്ങൾ വിശ്രമിക്കാൻ പോകുന്ന സത്രത്തിലേക്കു് ഞങ്ങളോടൊപ്പം വന്നു് ബാക്കിയും കൂടി പറയൂ. ഇതു് എന്റെ ഭാര്യയാണു്. അവളെ ആശ്ലേഷിക്കൂ. ഞങ്ങളോടൊപ്പം ലഞ്ചു് കഴിക്കാൻ ഞങ്ങൾ നിന്നെ ക്ഷണിക്കുന്നു.”

വാഹനങ്ങൾ പിന്നാലെ ആയി ബാക്കി വഴി അവർ മൂന്നുപേരും നടന്നാണു് പോയതു്. “ഈ ലഗേജിന്റെയൊക്കെ അർത്ഥമെന്താണു്. ഇതെല്ലാം നിന്റേതാണോ?” “അതേ, എന്റെ ഭാര്യയുടെയും എന്റെയും സ്വന്തമാണു് ഇതെല്ലാം. ഞങ്ങൾ ഉൾനാട്ടിൽ നിന്നുമാണു് വരുന്നതു്. ഞാൻ ചെമ്പിന്റെയും ഇരുമ്പിന്റെയും പലകകൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു നല്ല ഫാക്ടറിയുടെ ഉടമയാണു്. ചെറുതും വലുതുമായ ഉപഭോക്തൃസാധനങ്ങൾ വിൽക്കുന്ന ധനികനായ ഒരു കച്ചവടക്കാരന്റെ മകളാണു് എന്റെ ഭാര്യ. വളരെയേറെ ജോലിചെയ്യണമെങ്കിലും ദൈവാനുഗ്രഹം ഞങ്ങൾക്കുണ്ടു്.” നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങളിൽ മാറ്റമൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. ഞങ്ങൾ ഭാഗ്യമുള്ളവരാണു്, സുഹൃത്തായ ഷെനോയെ പിന്താങ്ങാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നീ ഇനിമുതൽ ഒരു പ്രഭു ആവേണ്ട. ഈ ലോകത്തിലെ സകല മഹത്വങ്ങളും ഒരു നല്ല സൗഹൃദത്തിനോടു് കിടപിടിക്കാൻ മാത്രം വലിയതല്ല. ഞങ്ങളോടൊപ്പം നാട്ടിലേക്കു് വരൂ. ഞാൻ നിന്നെ എന്റെ കൈത്തൊഴിൽ പഠിപ്പിക്കാം. അതു് അത്ര പ്രയാസമുള്ളതല്ല. നിന്നെ ഞാൻ എന്റെ പങ്കാളിയാക്കാം. അങ്ങനെ നമുക്കു് നമ്മൾ ജനിച്ച ആ ചെറിയ അംശം ഭൂമിയിൽ സന്തോഷമായി ജീവിക്കാം.”

ദുഃഖത്തിനും സന്തോഷത്തിനുമിടയിൽ, സ്നേഹത്തിനും ലജ്ജക്കുമിടയിൽ പീഡിതനായ ഷെനോ താഴ്‌ന്ന സ്വരത്തിൽ അവനോടുതന്നെ എന്നോണം പറഞ്ഞു: “കുലീനരുടെ കൂട്ടത്തിലെ എന്റെ എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കളും എന്നെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു. ഞാൻ നിന്ദിച്ചവനായ കോളിൻ മാത്രം അവസാനം എന്റെ സഹായത്തിനെത്തി. എന്തൊരു പാഠം!” ലോകത്തിനു് നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയാതെ ഷെനോയുടെ മനസ്സിൽ അവശേഷിച്ചിരുന്ന നന്മയുടെ നേരിയ തരിയെ നാമ്പിട്ടുവളരാൻ കോളിന്റെ ഹൃദയശുദ്ധി സഹായിച്ചു. തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ കയ്യൊഴിയരുതെന്ന ബോധം അവനുണ്ടായി. “നിന്റെ അമ്മക്കു് വേണ്ടതു് തീർച്ചയായും ഞാൻ ചെയ്യാം. തടവിൽ കഴിയുന്ന നിന്റെ പിതാവിനെ സംബന്ധിച്ചാണെങ്കിൽ, ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ അൽപസ്വൽപം പരിചയം എനിക്കുണ്ടു്: അവനു് കാര്യമായി ഒന്നും ബാക്കിയില്ല എന്നറിയുമ്പോൾ കടം കൊടുത്തവർ ഉള്ളതുകൊണ്ടു് തൃപ്തിപ്പെടും. അക്കാര്യം ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം.”

ഷെനോയുടെ പിതാവിനെ കടബാദ്ധ്യതയിൽ നിന്നും സ്വതന്ത്രനാക്കാൻ കോളിനു് കഴിഞ്ഞു. ഷെനോ മാതാപിതാക്കളുമായി നാട്ടിലേക്കു് മടങ്ങി. അവർ അവരുടെ പഴയ തൊഴിൽ വീണ്ടും ഏറ്റെടുത്തു. ഷെനോ കോളിന്റെ ഒരു സഹോദരിയെ വിവാഹം കഴിച്ചു. കോളിന്റെ അതേ മനോഭാവം ഉള്ളവളായിരുന്ന അവളോടൊത്തുള്ള ജീവിതത്തിൽ ഷെനോ വളരെ ഭാഗ്യവാനായിരുന്നു. പൊങ്ങച്ചത്തിലല്ല യഥാർത്ഥ ഭാഗ്യം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതെന്നു് അപ്പൻ ഷെനോയും അമ്മ ഷെനോയും മകൻ ഷെനോയും സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളിലൂടെ മനസ്സിലാക്കി.

 
ഒരു അഭിപ്രായം ഇടൂ

Posted by on സെപ്റ്റംബര്‍ 11, 2010 in ഫിലോസഫി

 

മുദ്രകള്‍: , ,

എന്തിനു് വെറുതെ വിദ്യാഭ്യാസം? – (1)

(വോൾട്ടയറുടെ Jeannot et Colin-ന്റെ സ്വതന്ത്ര പരിഭാഷ)

ഒരു അക്കാഡമിക്‌ ഹൈസ്കൂളും പാചകകലങ്ങളും വഴി ലോകം മുഴുവൻ പ്രസിദ്ധിയാർജ്ജിച്ചിരുന്ന ഒവേര്‍ന്യേയിലെ ഇസ്വാ എന്ന പട്ടണത്തിലെ സ്കൂൾ ബഞ്ചിൽ ഒരുമിച്ചിരുന്നു് പഠിക്കുന്നവരായി ഷെനോയേയും കോളിനേയും വിശ്വാസയോഗ്യരായ പലരും കണ്ടിരുന്നു. ഷെനോ പരക്കെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു കോവർക്കഴുതക്കച്ചവടക്കാരന്റെ മകനായിരുന്നെങ്കിൽ കോളിന്റെ ജീവിതത്തിനു് ഉത്തരവാദി ഇസ്വായുടെ പ്രാന്തപ്രദേശത്തു് തന്റെ വിളനിലം കോവർക്കഴുതകളെ ഉപയോഗിച്ചു് കൃഷിചെയ്തിരുന്നവനും, പൗരനികുതിയും, കൂട്ടുവിലനികുതിയും, ഉപഭോക്തൃനികുതിയും, ഉപ്പുനികുതിയും (ഒരു പൗണ്ടിനു് ഒരു പൈസ) തലനികുതിയും ഭൂവിളനികുതിയുമൊക്കെ നൽകിയശേഷം വർഷാവസാനം താൻ ഒരുപാടു് ധനികനാണെന്ന തോന്നൽ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു നിഷ്കപടകർഷകനായിരുന്നു.

ഒവേര്‍ന്യേക്കാർ എന്ന നിലയിൽ ഷെനോയും കോളിനും ശരിക്കും ലക്ഷണമൊത്തവരായിരുന്നു. ആത്മസുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നതിനാൽ, പിൽക്കാലത്തൊരിക്കൽ ലോകത്തിൽ എവിടെയെങ്കിലും വച്ചു് വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ ആളുകൾ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ അനുസ്മരിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള രഹസ്യങ്ങളും വിശ്വസ്തതകളും അവർക്കു് തമ്മിൽത്തമ്മിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

വിദ്യാലയജീവിതം തീർന്നയുടനെ ഒരു തയ്യൽക്കാരൻ ത്രിവർണ്ണസാറ്റിനിൽ തീർത്ത ഒരു സ്യൂട്ടും അങ്ങേയറ്റം ഭംഗിയുള്ള ഒരു ലിയോണിയൻ വെസ്റ്റും, അതിനോടൊപ്പം “ശ്രീമാൻ ഡെ ല ഷെനൊറ്റ്യേർ” എന്ന അഡ്രസ്സിൽ ഒരു കത്തുമായി ഷെനോയുടെ വീട്ടിലെത്തി. കോളിനെ ആ സ്യൂട്ട്‌ ഏറെ വിസ്മയിപ്പിച്ചുവെങ്കിലും അവൻ അസൂയാലു ആയിരുന്നില്ല. എങ്കിലും, ഷെനോ ആ സ്യൂട്ടിനുള്ളിൽ താനൊരു മുന്തിയവൻ എന്ന രീതിയിൽ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചതിനാൽ കോളിനു് അൽപം മനോവ്യഥ ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം ഷെനോ പഠനം തുടർന്നില്ല. അവൻ മുടങ്ങാതെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കാനും സകല ലോകത്തേയും അവജ്ഞയോടെ കാണാനും തുടങ്ങി. ഏതാനും നാളുകൾക്കു് ശേഷം ഒരു ഭൃത്യൻ ശ്രീമാൻ “മാർക്കീ” ഡെ ല ഷെനൊറ്റ്യേർ എന്ന മേൽവിലാസവും, മാന്യപുത്രൻ പാരീസിൽ എത്തണമെന്ന പിതാവിന്റെ നിർദ്ദേശം ഉള്ളടക്കവുമായി രണ്ടാമതൊരു എഴുത്തു് ഷെനോക്കു് കൈമാറി. താമസിയാതെ കുതിരവണ്ടിയിൽ കയറിയ ഷെനോ ഒരു കേമന്റെ മട്ടിൽ ഗമയോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടു് കോളിനു് വിടവാങ്ങലിനായി ഹസ്തദാനം ചെയ്തു. താനൊരു നിസ്സാരൻ എന്നു് തോന്നിയ കോളിനു് കണ്ണുനീർ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അങ്ങനെ ഷെനോ അവന്റെ പദവിയുടെ എല്ലാ ആഡംബരത്തോടും കൂടി പാരീസിലേക്കു് യാത്രയായി.

ഷെനോയുടെ പിതാവു് ബിസിനസ്‌ വഴി വളരെ പെട്ടെന്നു് ഭീമമായ സമ്പത്തിനു് ഉടമയാവുകയായിരുന്നു എന്ന കാര്യം പിന്നീടു് എന്തു് സംഭവിച്ചു എന്നറിയാൻ സന്തോഷത്തോടെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വായനക്കാർ ആദ്യമേ അറിഞ്ഞിരിക്കണം. ചുരുങ്ങിയ കാലയളവിനുള്ളിൽ ഇത്രയേറെ സമ്പത്തു് ശേഖരിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയുമെന്നു് നിങ്ങൾ ചോദിച്ചേക്കാം. അതിനു് പ്രധാനമായും ഒരുവനു് വേണ്ടതു് ഭാഗ്യമാണു്. മിസ്റ്റർ ഷെനോയും അവന്റെ ഭാര്യയും നല്ല രൂപഭംഗിയുള്ളവരും തികച്ചും യൗവനയുക്തരുമായിരുന്നു. ഒരു കേസിൽ തോറ്റു് ആകെത്തകർന്നതിനുശേഷം അവർ രണ്ടുപേരും പാരീസിൽ എത്തിച്ചേർന്നപ്പോൾ മനുഷ്യരെ നിരങ്കുശം ഉയർത്തുകയോ താഴ്ത്തുകയോ ചെയ്യുന്ന വിധി അവർക്കു് ഒരു പട്ടാളആശുപത്രിയുടെ തലവന്റെ ഭാര്യയുമായി പരിചയപ്പെടാൻ ഇടനൽകി. അവളുടെ ഭർത്താവു് വളരെ കഴിവുള്ളവനായിരുന്നു. ഒരു പീരങ്കി പത്തു് വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടു് കൊല്ലുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പട്ടാളക്കാരെ ഒരു വർഷം കൊണ്ടു് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കയക്കുന്നവൻ എന്നു് അഭിമാനിക്കാനുള്ള യോഗ്യത അവനുണ്ടായിരുന്നു. മിസ്യോർ ഷെനോയ്ക്കു് ആ ഓഫീസറുടെ ഭാര്യയേയും മാഡം ഷെനോയ്ക്കു് ആ ഓഫീസറേയും വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അധികം താമസിയാതെ ഷെനോ അവന്റെ ബിസിനസിൽ പങ്കാളിയായി. മറ്റു് ബിസിനസുകളിൽ ഇടപെടാനും അവൻ മടിച്ചില്ല. ഒരിക്കൽ നമ്മൾ ശരിയായ ഒഴുക്കിൽ എത്തിച്ചേർന്നാൽ പിന്നെ വെറുതെ ഒഴുകാൻ നമ്മളെ അനുവദിച്ചാൽ മതി, ഒരു പ്രയാസവുമില്ലാതെ നമുക്കു് ഭീമമായ സമ്പത്തിനു് ഉടമയാവാം. മുഴുവൻ പായ്കളും വിടർത്തി യാത്രചെയ്യുന്ന കപ്പലുകളെ തീരത്തുനിന്നു് കാണുന്ന പാവങ്ങൾ അത്ഭുതം കൊണ്ടു് വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ അന്തംവിട്ടു് നോക്കിനിൽക്കും. നമ്മൾ ഈ നിലയിൽ എത്തിച്ചേർന്നതെങ്ങനെയെന്നു് അവർ അറിയുന്നില്ല. ആകസ്മികതയിൽ അസൂയപ്പെട്ടു് അവർ നമുക്കെതിരായി, സ്വാഭാവികമായും നമ്മൾ ഒരിക്കലും വായിക്കാത്ത, ആക്ഷേപഹാസ്യകാവ്യങ്ങൾ രചിക്കും. വലിയ കാലതാമസമില്ലാതെ “ശ്രീമാൻ ഡെ ല ഷെനൊറ്റ്യേർ” ആയിത്തീർന്ന ഷെനോയുടെ പിതാവിനും ഇതുതന്നെയാണു് സംഭവിച്ചതു്. ആറുമാസങ്ങൾക്കുശേഷം ‘മാർക്കീ’ പദവി വിലകൊടുത്തു് വാങ്ങിയപ്പോൾ, പാരീസിൽ പേരും പദവിയുമുള്ളവരുടെ ലോകത്തിലേക്കു് പ്രവേശിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി അവൻ ശ്രീമാൻ പ്രഭുപുത്രനെ സ്കൂളിൽ നിന്നും പുറത്തെടുക്കുകയായിരുന്നു.

ഷെനോയെ മറക്കാൻ കഴിയാതിരുന്ന കോളിൻ അവനു് ആശംസകൾ അർപ്പിച്ചുകൊണ്ടു് ഹൃദയംഗമമായ ഒരു കത്ത്‌ തന്റെ പഴയ സുഹൃത്തിനെഴുതി. പക്ഷേ കൊച്ചുപ്രഭു അതിനു് മറുപടി എഴുതിയില്ലെന്നതിൽ കോളിൻ വളരെ ദുഃഖിതനായിരുന്നു.

യുവപ്രഭുവിന്റെ മാതാപിതാക്കൾ ആദ്യമേ ചെയ്തതു് അവനെ പഠിപ്പിക്കാനായി ഒരു അധ്യാപകനെ നിയമിക്കുകയായിരുന്നു. വളരെ ഭംഗിയായി പെരുമാറാൻ അറിയുമായിരുന്ന ആ അധ്യാപകനു് ഒരു വിവരവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതിനാൽ പ്രഭുകുമാരൻ ഷെനോയെ എന്തെങ്കിലും പഠിപ്പിക്കാനും അവനു് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. മകൻ ലാറ്റിൻ പഠിക്കണമെന്നായിരുന്നു ശ്രീമാൻ പ്രഭുവിന്റെ ആഗ്രഹം. പക്ഷേ, ശ്രീമതി പ്രഭു അതാഗ്രഹിച്ചില്ല. സുഖിപ്പിക്കുന്ന ചില സാഹിത്യസൃഷ്ടികളിലൂടെ അക്കാലത്തു് പ്രശസ്തനായിത്തീർന്നിരുന്ന ഒരു എഴുത്തുകാരനെ ഈ വിഷയത്തിൽ റഫറിയാക്കാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു. അവൾ അവനെ ഭക്ഷണത്തിനു് ക്ഷണിച്ചു. വീട്ടുടമസ്ഥൻ ഇങ്ങനെ സംഭാഷണം ആരംഭിച്ചു: “നിങ്ങൾക്കു് ലാറ്റിൻ അറിയാമെന്നതിനാലും, എന്റെ ഗൃഹസദസ്സിൽ ആണെന്നതിനാലും…” ഇത്രയും കേട്ടപ്പോഴേക്കും അവനെ തടസ്സപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടു് ആ സൗന്ദര്യാരാധകൻ പറഞ്ഞു: “ലാറ്റിനോ? എനിക്കോ? ബഹുമാന്യനായ പ്രഭോ, ഒരക്ഷരം ലാറ്റിൻ എനിക്കറിയില്ല, അതു് നല്ലതാണെന്നും ഞാൻ കരുതുന്നു. കാരണം, ഒരേസമയം മാതൃഭാഷയിലും അന്യഭാഷകളിലും ശുഷ്കാന്തി കാണിക്കാതിരുന്നാൽ കൂടുതൽ നന്നായി മാതൃഭാഷ സംസാരിക്കാൻ നമുക്കു് കഴിയും. നമ്മുടെ വനിതകളെ നോക്കൂ! നമ്മൾ ആണുങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ചു് അവർ രസികത്തികളും വളരെ മനോഹരമായി കത്തെഴുതുന്നവരുമാണു്. അവർ ലാറ്റിൻ സംസാരിക്കുന്നവരായിരുന്നെങ്കിൽ അവർക്കു് ഇക്കാര്യങ്ങളിൽ നമ്മേക്കാൾ മെച്ചപ്പെട്ടവരാവാൻ ഒരിക്കലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല.” അതു് കേട്ടപാടെ മാഡം ഷെനോ ഇടപെട്ടു. “കണ്ടോ, ഇപ്പോ എന്തായി. ഞാൻ പറഞ്ഞതു് ശരിയായിരുന്നില്ലേ? എന്റെ മകൻ ഒരു രസികനായിത്തീരണമെന്നും അവൻ ജീവിതത്തിൽ മുന്നോട്ടു് പോകണമെന്നുമാണു് എന്റെ ആഗ്രഹം. ലാറ്റിൻ സംസാരിക്കുന്നവനായാൽ, നിനക്കു് തീർച്ചയായും അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുന്നതുപോലെ, അവനു് നഷ്ടമേ വരാനുള്ളു. ദയവായി ഒന്നു് കേൾക്കൂ! നാടകവും ഓപെറയുമൊക്കെ ലാറ്റിനിലാണോ കളിക്കുന്നതു്? കോടതിയിൽ കേസ്‌ വാദിക്കുന്നതു് ലാറ്റിനിലാണോ? അല്ലെങ്കിൽ, പ്രണയിക്കുന്നതു് ലാറ്റിനിലാണോ?” ഭാര്യയുടെ യുക്തിഭദ്രമായ ഈ വാദമുഖങ്ങൾ തന്നെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്താൻ പര്യാപ്തമായിരുന്നതിനാൽ ഭർത്താവു് കുറ്റം തന്റേതാണെന്നു് ഏറ്റുപറഞ്ഞു. അങ്ങനെ, പ്രഭുകുമാരൻ ഷെനോ തന്റെ സമയം വെറുതെ സിസെറോ, ഹോറെസ്‌, വിര്‍ജില്‍ തുടങ്ങിയവരോടുകൂടെ നഷ്ടപ്പെടുത്തരുതെന്നു് തീരുമാനമായി.

പക്ഷേ, എന്താണു് അവൻ പഠിക്കേണ്ടതു്? ആത്യന്തികമായി അവൻ എന്തെങ്കിലും അറിയേണ്ടേ? അവനെ അൽപം ജിയോഗ്രഫി പഠിപ്പിച്ചാലോ? അപ്പോൾ അധ്യാപകൻ ചോദിച്ചു: ” അവനു് അതുകൊണ്ടു് എന്താണൊരു പ്രയോജനം ഉണ്ടാവാനുള്ളതു്? ശ്രീമാൻ പ്രഭുമകൻ തന്റെ വസ്തുവകകൾ കാണാൻ പോകുമ്പോൾ കുതിരവണ്ടി പോസ്റ്റ്‌മാന്മാർക്കു് വഴി അറിയാതിരിക്കുമെന്നാണോ? അവർ അവനെ വഴി തെറ്റിച്ചു് തീർച്ചയായും അബദ്ധത്തിൽ ചാടിക്കുകയില്ല. യാത്ര ചെയ്യാൻ മനുഷ്യനു് ഒരു കോമ്പസ്സിന്റെ ആവശ്യമില്ല. പാരീസിൽ നിന്നും സുഖമായി ഒവേര്‍ന്യേയിൽ എത്താൻ ഏതു് അക്ഷാംശരേഖയിലാണു് താൻ നിലകൊള്ളുന്നതെന്നു് അറിയേണ്ട യാതൊരു കാര്യവുമില്ല.”

അതിനു് ശ്രീ പപ്പാ ഇങ്ങനെ മറുപടി പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതു് ശരിയാണു്. എന്നാൽ, ഞാൻ അസ്റ്റ്രോണമി എന്നോ മറ്റോ പേരുള്ള ഒരു നല്ല ശാസ്ത്രത്തെപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടുണ്ടു്, അതെങ്ങനെ?” അപ്പോൾ അധ്യാപകൻ പറഞ്ഞു: “അതു് പഠിക്കുക എന്നതു് ഒരു മഹാ കഷ്ടമായിരിക്കും. ഈ ലോകത്തിൽ ആരെങ്കിലും നക്ഷത്രങ്ങളാൽ നയിക്കപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുമോ? പ്രധാന ഉത്സവങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച എല്ലാ വിവരങ്ങളും, അതിനോടുകൂടെ ചന്ദ്രന്റെയും യൂറോപ്പിലെ എല്ലാ രാജകുമാരികളുടെയും പ്രായവും കൃത്യമായി കലണ്ടറിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടു് എന്നതിനാൽ, സൂര്യഗ്രഹണത്തിന്റെയും ചന്ദ്രഗ്രഹണത്തിന്റെയും കണക്കുകൂട്ടലുകളുമായി തല പുകയ്ക്കേണ്ട വല്ല ആവശ്യവും ശ്രീ പ്രഭുകുമാരനുണ്ടോ?”

അധ്യാപകന്റെ അതേ അഭിപ്രായം തന്നെ ആയിരുന്നു ശ്രീമതിക്കു്, കൊച്ചുപ്രഭു ആകട്ടെ, സന്തോഷം കൊണ്ടു് തുള്ളിച്ചാടി, പിതാവു് ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്താനാവാതെ കുഴങ്ങി. “എന്താണു് എന്റെ മകൻ പഠിക്കേണ്ടതു്?” അവൻ ചോദിച്ചു. റഫറി ആയി എത്തിയ എഴുത്തുകാരൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “മനുഷ്യരിൽ സൗഹൃദമുണർത്തുന്നവനാവണം അവൻ. മറ്റുള്ളവരെക്കൊണ്ടു് ഇഷ്ടപ്പെടുത്താൻ കഴിഞ്ഞാൽ മറ്റെല്ലാം അവനു് എളുപ്പം കഴിയും. ഈ കല അവൻ തന്റെ അമ്മയിൽനിന്നും പഠിക്കണം. അതിനു് അവനോ അവൾക്കോ അൽപം പോലും പ്രയത്നത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല.”

ഇതുകേട്ടപ്പോൾ അജ്ഞാനിയായ ആ സ്നേഹസ്വരൂപനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ടു് മാഡം ഷെനോ പറഞ്ഞു: “പ്രിയ സുഹൃത്തേ, അങ്ങേയറ്റം പണ്ഡിതനായ ഒരു ലോകപുരുഷനാണു് അങ്ങെന്നു് ഇതിൽനിന്നും ആർക്കും മനസ്സിലാക്കാം. എന്റെ മകന്റെ മുഴുവൻ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും അവൻ നന്ദി പറയേണ്ടതു് അങ്ങയോടു് മാത്രമായിരിക്കും. എങ്കിൽത്തന്നെയും, അവൻ അൽപം ചരിത്രം പഠിച്ചിരിക്കുന്നതു് മോശമായിരിക്കുകയില്ല എന്നെനിക്കു് തോന്നുന്നു. “ആഹ്‌, പ്രിയ മാഡം, എന്തിനുവേണ്ടി?” എന്നായിരുന്നു അധ്യാപകന്റെ ചോദ്യം. അവൻ തുടർന്നു: “രസകരവും പ്രയോജനകരവുമായതു് ആധുനികചരിത്രം മാത്രമാണു്. നമ്മുടെ സൗന്ദര്യാരാധകരിൽ ഒരുവൻ അഭിപ്രായപ്പെട്ടതുപോലെ, ആർക്കും വഴി കണ്ടെത്താനാവാത്തവിധം പഴയ ചരിത്രം ഗൂഢാലോചനകളുടെ യക്ഷിക്കഥയും, ആധുനിക ചരിത്രം കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞതുമാണു്. മഹാനായ ചാർളമൈൻ ചക്രവർത്തി ഫ്രാൻസിൽ പന്ത്രണ്ടു് തുല്യപദവിക്കാരായ പ്രഭുക്കളെ വാഴിച്ചു എന്നതും, അവന്റെ പിൻഗാമിക്കു് വിക്കുണ്ടായിരുന്നുവെന്നതുമൊക്കെ നമ്മുടെ ശ്രീ കൊച്ചുപ്രഭു അറിഞ്ഞിട്ടു് എന്തു് നേടാൻ?”

അധ്യാപകൻ വാദം തുടർന്നു: “അനാവശ്യമായ അറിവുകളുടെ ഭാരം തലയിൽ തിരുകി നമ്മൾ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ബുദ്ധിയെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു് കൊല്ലുകയാണെന്നതാണു് ശരി. എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ സകല ശാസ്ത്രങ്ങളിലും വച്ചു് ഏറ്റവും അസംബന്ധമായ ഒന്നാണു് ജിയോമെട്രി. അതിലുപരി, അതു് എല്ലാ മാനസികശേഷിയേയും ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു് കൊല്ലുന്നു. പരിഹാസ്യമായ ഈ ശാസ്ത്രം ഇടപെടുന്നതു്, പ്രകൃതിയിൽ കാണാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിസ്തീർണ്ണം, നീളം, ബിന്ദു മുതലായവയുമായാണു്. അവിടെ ഒരുവൻ ഒരു വൃത്തത്തിനും ഒരു ടാൻജെന്റിനും ഇടയിൽ ഒരു ലക്ഷം ഗ്രാഫുകൾ സങ്കൽപിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിലോ, അതിനിടയിൽ ഒരു കച്ചിത്തുരുമ്പുപോലും കടക്കുകയുമില്ല. ജിയോമെട്രി എന്നതു് സത്യത്തിൽ വളരെ മോശമായ ഒരു തമാശയാണു്.”

അധ്യാപകൻ പറഞ്ഞതെന്താണെന്നു് പ്രഭുദമ്പതികൾക്കു് വേണ്ടത്ര പിടികിട്ടിയില്ലെങ്കിലും രണ്ടുപേരും അവന്റെ അഭിപ്രായത്തോടു് പൂർണ്ണമായും യോജിച്ചു.

അവൻ തുടർന്നു: “ശ്രീ പ്രഭുകുമാരനെപ്പോലെ കുലീനനായ ഒരുവൻ ഇതുപോലെ പ്രയോജനരഹിതമായ പഠനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടു് വെറുതെ തലച്ചോറു് നശിപ്പിക്കരുതു്. എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ തന്റെ ഏതെങ്കിലും വസ്തുവിന്റെ ഒരു പ്ലാൻ രൂപവത്കരിക്കാൻ ഒരു സർവേക്കാരനെ വേണ്ടിവന്നാൽ അവൻ അവനു് പ്രതിഫലം കൊടുത്തുകൊള്ളും. അതുപോലെതന്നെ, വളരെ പിന്നോട്ടു് നീണ്ടു് പടർന്നു് കിടക്കുന്ന കുലീനമായ അവന്റെ വംശപരമ്പരയുടെ ഗവേഷണം ഭാവിയിൽ എന്നെങ്കിലും ആവശ്യമായിവന്നാൽ അവനു് ആ ജോലി ഏറ്റെടുക്കാനായി ഒരു ബെനഡിക്റ്റിൻ പാതിരിയെ വിളിക്കാം. എല്ലാ കലകളുടെ കാര്യവും അതുപോലെതന്നെ സാധിക്കാവുന്നതേയുള്ളു. നല്ല പാരമ്പര്യമുള്ള ഒരു യുവാവിനു് പെയിന്ററോ സംഗീതജ്ഞനോ, ആർക്കിടെക്റ്റോ കൊത്തുപണിക്കാരനോ ആവേണ്ട ആവശ്യമില്ല. തന്റെ മഹാമനസ്കതയോടെയുള്ള ദാനങ്ങൾ വഴി ഈവിധ കലകളെയെല്ലാം അവൻ വികസിപ്പിക്കുന്നു. അത്തരം കലകൾ സ്വയം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിനേക്കാൾ സംശയരഹിതമായും പ്രധാനമായതു്, അവയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതാണു്. ശ്രീമാൻ പ്രഭുപുത്രനു് നല്ല അഭിരുചിയുണ്ടെങ്കിൽ അതു് ധാരാളം മതി. കാരണം, ജോലിചെയ്യുക എന്നതു് കലാകാരന്മാരുടെ ചുമതലയാണു്. കാലക്രമേണ, വാങ്ങുന്നതും വിലകൊടുക്കുന്നതുമായ എല്ലാ വസ്തുക്കളെയും യഥാർത്ഥത്തിൽ വിലയിരുത്താൻ അവർ ശീലിക്കുമെന്ന അർത്ഥത്തിൽ, ഉന്നതരായ വ്യക്തികൾ (ഒരുപാടു് ധനികരായ വ്യക്തികൾ എന്നു് ഇവിടെ വിവക്ഷ) ഒന്നും പഠിച്ചവരല്ലെങ്കിലും എല്ലാം അറിയുന്നവരാണെന്ന പൊതുജനങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം വളരെ ശരിയാണു്.”

സ്നേഹനിർഭരനായ നമ്മുടെ അജ്ഞാനി അപ്പോൾ പറഞ്ഞു: “മാഡം, നിങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചതു് വളരെ ശരിയായ കാര്യമാണു്. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ലക്ഷ്യം സമൂഹത്തിൽ വിലയുണ്ടാക്കിയെടുക്കുക എന്നതാണു്. നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു് പറഞ്ഞാൽ – ഈ വിജയം ശാസ്ത്രങ്ങൾ വഴി നേടിയെടുക്കാവുന്നതാണോ? ഏതെങ്കിലും ഒരു നല്ല സൊസൈറ്റിയിൽ ജിയോമെട്രിയെപ്പറ്റി സംസാരിക്കണം എന്നൊരു തോന്നൽ ആർക്കെങ്കിലും ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ? അന്തസ്സുള്ള ഏതെങ്കിലും ഒരു മനുഷ്യനോടു് ഇന്നു് സൂര്യനോടൊപ്പം ഉദിക്കുന്ന നക്ഷത്രം ഏതെന്നു് ആരെങ്കിലും എന്നെങ്കിലും ചോദിക്കുമോ? ഒരു അത്താഴസദ്യയിൽ മെറോവിങ്ങ്യനായ ക്ലോഡ്‌വിഗ്‌ റൈൻ നദിയുടെ മറുകരയിൽ എത്തിയോ എന്നു് ആരെങ്കിലും അന്വേഷിക്കുമോ?” “ഇല്ല, തീർച്ചയായും ഇല്ല” ഇടയ്ക്കിടെ ഉന്നതകുലലോകവുമായി ബന്ധപ്പെടേണ്ടിവന്ന മർക്കീസ്‌ ഡെ ല ഷെനൊറ്റ്യേർ ഉത്തേജിതയായി എടുത്തുചാടി പ്രതികരിച്ചു. “എന്റെ ശ്രീ മകന്റെ മനസ്സു് ഇത്തരം ചവറുകളുടെ പഠനങ്ങളിലൂടെ ശ്വാസം മുട്ടരുതു്. പക്ഷേ, മറ്റെന്താണു് അവൻ പഠിക്കേണ്ടതു്? ഒരു യുവകുലീനൻ എന്ന നിലയിൽ ഇടയ്ക്കിടെ, എന്റെ പ്രിയ ഭർത്താവു് പറഞ്ഞതുപോലെ, സൊസൈറ്റിയിൽ തിളങ്ങാൻ കഴിയുന്നതു് എന്തുകൊണ്ടും നല്ലതാണു്. ഏറ്റവും ആനന്ദപ്രദമായ ശാസ്ത്രം ഏതെന്നു് ഒരു മഠാധിപതി ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞതായി ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. പക്ഷേ ആ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പേരു് ഞാൻ മറന്നുപോയി. അതു് തുടങ്ങിയതു് ‘H’ എന്ന അക്ഷരത്തിലായിരുന്നു എന്നുമാത്രം അറിയാം.” “‘H’ കൊണ്ടോ മാഡം? അതു് ‘Heortologie’ ആയിരുന്നില്ലേ മാഡം?” അവൾ പറഞ്ഞു: “അല്ല, ആ ശാസ്ത്രത്തെപ്പറ്റിയല്ല അവൻ സംസാരിച്ചതു്. അതു് ആരംഭിച്ചതു് ‘H’-യിലും അവസാനിച്ചതു് ‘ik’-ലുമായിരുന്നു.” പ്രിയംകരനായ അജ്ഞാനി അവളുടെ സഹായത്തിനെത്തി: “ആഹ്‌, മാഡം, പിടികിട്ടി, പിടികിട്ടി. അതു് ‘Heraldik’ ആയിരുന്നു. അതു് യഥാർത്ഥത്തിൽ വളരെ ഗഹനമായ ഒരു ശാസ്ത്രമാണു്. എങ്കിലും, കുതിരവണ്ടിയുടെ പട്ടയിൽ മുദ്ര പെയിന്റ്‌ ചെയ്യുന്ന രീതി പൊതുവേ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതോടെ ആ ശാസ്ത്രം ഫാഷൻ അല്ലാതായി. ക്രമീകൃതമായ ഒരു രാജ്യത്തിൽ എന്തായാലും അതു് ഒരുകാലത്തു് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രയോജനപ്രദമായ ഒരു കാര്യമായിരുന്നു എന്നു് പറയാതെ വയ്യ. പക്ഷേ, ഇന്നു് ആ ശാസ്ത്രപഠനം അനന്തമായിരിക്കും, കാരണം, ഇന്നു് സ്വന്തം മുദ്രയില്ലാത്ത ഒരു ക്ഷൗരക്കാരൻ പോലുമില്ല. നിങ്ങൾക്കറിയാവുന്നപോലെ: പൊതുവേ ശീലമായതു് കുറച്ചേ വിലമതിക്കപ്പെടുന്നുള്ളു.”

അങ്ങനെ മുഴുവൻ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും നല്ലതും ചീത്തയുമായ എല്ലാ വശങ്ങളും പരിശോധിച്ചശേഷം ശ്രീമാൻ പ്രഭുകുമാരൻ ഡാൻസ്‌ പഠിക്കണം എന്ന അന്തിമമായ തീരുമാനത്തിൽ അവർ എത്തിച്ചേർന്നു.

(രണ്ടാം ഭാഗം അടുത്തതില്‍ )

 
ഒരു അഭിപ്രായം ഇടൂ

Posted by on സെപ്റ്റംബര്‍ 9, 2010 in ഫിലോസഫി

 

മുദ്രകള്‍: , ,