RSS

Monthly Archives: ഓഗസ്റ്റ് 2009

“മയ്യത്തായ” ഡാർവിനിസം!

ഈ ഡാർവിൻ വർഷത്തിൽ ഡാർവിനെപ്പറ്റി എന്തെങ്കിലും എഴുതണം എന്നു് കരുതിയിരുന്നെങ്കിലും പല കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടു് അതു നീണ്ടുപോയി. അപ്പോഴാണു് പരിണാമത്തെ സംബന്ധിച്ചു് ഒരു ചർച്ച നടക്കുന്നതായി വിവരം ലഭിച്ചതു്. “ചുറ്റുപാടുകൾക്കനുസരിച്ചു് ജീവികളിൽ മാറ്റം വന്നാലും അതു് ജനിതകഘടനയിൽ മാറ്റം വരാത്തിടത്തോളം അടുത്ത തലമുറയിലേക്കു് വ്യാപരിക്കില്ല” എന്നും മറ്റും അവിടെ വായിക്കേണ്ടിവന്നപ്പോൾ അവിടത്തെ ചർച്ചകളിലേക്കു് കയറേണ്ട എന്നു് കരുതി. കാരണം, അത്തരം നിലപാടുകൾ ഇന്നത്തെ അറിവിൽ പഴയതാണു്. ഒരു മത്സ്യം മൂന്നു് പ്രാവശ്യം കരയിലേക്കു് തെറിച്ചു് വീണാൽ നാലാമത്തെ പ്രാവശ്യം അതിനു് നാലു് കാലുകൾ വേണം എന്നു് പ്രകൃതി നിശ്ചയിക്കുമെന്ന രീതിയിലുള്ള വാദങ്ങളും, ആരോ കുറേ എലികളുടെ വാലു് മുറിച്ചു് ‘പരീക്ഷിച്ചിട്ടും’ എരണം കെട്ട എലികൾ പിന്നെയും വാലുമായി പിറവിയെടുത്തതുകൊണ്ടു് ഡാർവിനിസം അമ്പേ പരാജയം എന്നും മറ്റുമുള്ള തീർച്ചപ്പെടുത്തലുകളുമൊക്കെ ഇന്നു് ഡാർവിനിസവുമായി എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുള്ളവർ ഉയർത്തുന്നതല്ല. വാലു് മുറിച്ച എലികൾ നഷ്ടപരിഹാരം ചോദിക്കാഞ്ഞതു് ഭാഗ്യം എന്നേ പറയാനുള്ളു.

ഡാർവിനിസം മയ്യത്തായി ഉടലോടെ നരകത്തിലെത്തി വറചട്ടിയിൽ കിടന്നു് പൊരിയുന്നതു് കാണാൻ അക്ഷമരായി കാത്തിരിക്കുന്നവർ തീർച്ചയായുമുണ്ടു്. അവരെ നിരാശരാക്കേണ്ടിവരുന്നതിൽ ഖേദവുമുണ്ടു്. കാരണം, ഡാർവിനിസം മരിച്ചിട്ടില്ല. ഡാർവിനിസം ലോകത്തിനു് കാഴ്ചവച്ച അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു ദൂതുണ്ടു്. അതു് ഒരുനാളും മരിക്കുകയുമില്ല. രൂപമെടുത്തതിനു് 150 വർഷങ്ങൾക്കു് ശേഷവും മൗലികമായി ഖണ്ഡിക്കപ്പെടുകയോ, ഒരു ബദൽ തത്വം വഴി പിൻതള്ളപ്പെടുകയോ ചെയ്യാതിരിക്കുക എന്നതു് ഒരു ശാസ്ത്രതത്വത്തെ സംബന്ധിച്ചു് അങ്ങേയറ്റം വിലപ്പെട്ട കാര്യമാണു്. അതു് പണിതുയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അടിത്തറയുടെ അചഞ്ചലത്വത്തിന്റെ തെളിവാണതു്. ഡാർവിനിസം മരിക്കാതിരുന്നതു് ആരും അതിനു് ശ്രമിക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ടല്ല. പരിണാമസിദ്ധാന്തത്തിനുനേരെ കാര്യമറിയാതെ വെറുതെ കുരയ്ക്കുന്ന മതവിശ്വാസികളല്ല, ശാസ്ത്രലോകം തന്നെയാണു് ആ സിദ്ധാന്തത്തെ കീറിമുറിച്ചു് പരിശോധിച്ചതും, ഇന്നും പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും. എതിർവാദങ്ങൾ യുക്തിസഹമായി തെളിയിക്കാൻ ആർക്കെങ്കിലും കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഡാർവിനിസം പണ്ടേ ശാസ്ത്രലോകത്തിൽ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷമായേനെ. വിശദാംശങ്ങളിലേക്കിറങ്ങിച്ചെന്നുള്ള ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങൾ അതിനു് അനുയോജ്യമായ ഉപകരണങ്ങളുടെ സഹായമില്ലാതെ സാദ്ധ്യമല്ല എന്നതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഒന്നരനൂറ്റാണ്ടു് മുൻപു് ലഭ്യമായിരുന്ന പരിമിതമായ സൗകര്യങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ രൂപവത്കരിക്കപ്പെട്ട ഡാർവിന്റെ പരിണാമസിദ്ധാന്തത്തിൽ ചില കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകൾ, ചില പുതുക്കലുകൾ ഇന്നത്തെ ലോകത്തിൽ ആവശ്യമായി വന്നെങ്കിൽ അതു് ഇത്തരം കാര്യങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ അന്തർലീനമായ കാര്യമാണു്. ഉദാഹരണത്തിനു്, X-Ray കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടതു് 1895-ലാണു്. എലക്ട്രോൺ മൈക്രോസ്കോപ്പിന്റെ ആദ്യമാതൃക 1931-ലാണു് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടതു്. ഉപകരണ നിർമ്മാതാക്കളും, താത്വികവും പ്രായോഗികവുമായ മേഖലകളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞരും പരസ്പരപൂരണം ലക്ഷ്യമാക്കി പ്രവർത്തിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമാണു് ശാസ്ത്രം പുരോഗമിക്കുന്നതു്. ഓരോ പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തവും സംഭവിച്ചുകഴിയുമ്പോൾ അതെല്ലാം ഞങ്ങടെ കിത്താബിലുണ്ടു് എന്നു് അവകാശപ്പെടാൻ വലിയ ബുദ്ധിയുടെ ആവശ്യമില്ല, അതിനു് തൊലിക്കട്ടി മാത്രം മതി. പ്രതികരണം അർഹിക്കാത്ത ഇക്കൂട്ടർ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിരപരാധികളായ മനുഷ്യരും ഉണ്ടെന്നതിനാൽ, അവരെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ടു്. മനുഷ്യൻ അവന്റെ സ്വന്തബുദ്ധി ഉപയോഗപ്പെടുത്തി ചിന്തിക്കാനും, വസ്തുതകൾ സ്വതന്ത്രവെളിച്ചത്തിൽ വിലയിരുത്തി കപടന്മാരേയും ചൂഷകരേയും തിരിച്ചറിഞ്ഞു് അകറ്റിനിർത്താനും അതാവശ്യമാണു്. ജനങ്ങൾ ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടാതിരിക്കാൻ അതാവശ്യമാണു്. ചൂഷകന്റെ കക്ഷത്തിലേക്കു് സന്തോഷത്തോടെ തലകൊണ്ടുപോയി വയ്ക്കുന്നവരും ലോകത്തിൽ വേണ്ടുവോളം ഉണ്ടു്. വസ്തുതകൾ മനസ്സിലാക്കാൻ അവസരം നൽകുക എന്നതാണു് കാര്യം. എന്തു് തീരുമാനമാണു് എടുക്കേണ്ടതു് എന്നു് ഓരോരുത്തരും സ്വയം അറിയണം.

ഒരു വിശ്വാസി ഡാർവിനിസത്തെ വിമർശിക്കുന്നതു് എന്തടിസ്ഥാനത്തിലാണെന്നു് അധികം ആലോചിക്കാതെ ആർക്കും മനസ്സിലാക്കാവുന്ന കാര്യമാണു്. അതിനുള്ള അർഹത അവനുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതു് ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാൻ ഡാർവിനിസത്തേക്കാൾ യോഗ്യതയുള്ളതായി അവൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന ‘സിദ്ധാന്തം’ ഏതാണു് എന്നതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വിലയിരുത്തേണ്ട കാര്യമാണു്. ഏതൊരു വിശ്വാസിയുടേയും ‘ബദൽസിദ്ധാന്തം’ അവന്റെ വേദഗ്രന്ഥമായിരിക്കും. നൂറ്റാണ്ടുകളായി സ്വന്തം വേദഗ്രന്ഥം ‘വായിച്ചിട്ടും’ അതിലെ എത്രയോ മണ്ടത്തരങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാതെ, അതിന്റെ അപ്രമാദിത്വത്തിൽ വിശ്വസിക്കുകയും, മറ്റുള്ളവരെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്കു് അന്യനിലപാടുകളെ വിമർശിക്കാൻ എന്തു് യോഗ്യത? സ്വന്തവിശ്വാസങ്ങളിലെ തിരുത്തൽ വേണ്ടതായ ലളിതമായ പൊരുത്തക്കേടുകൾ പോലും കാണാൻ ശ്രമിക്കാതെ, ഡാർവിനിസത്തിലെയോ, മറ്റേതെങ്കിലും ശാസ്ത്രശാഖയിലെയോ തെറ്റുകൾ തേടാനുള്ള ശ്രമം ഒരു ‘ഹിഡൻ അജണ്ട’യുടെ ഭാഗം ആവാൻ മാത്രമേ കഴിയൂ. ഒരു വിശ്വാസി എപ്പോഴും ‘തുറന്ന ചർച്ചയെ’ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നവനാണു്. സ്പർശിക്കാൻ പാടില്ലാത്ത അവന്റെ ‘റ്റബൂ’വിഷയങ്ങൾ ആദ്യമേ അവൻ ബ്രാക്കറ്റിനു് പുറത്തിറക്കിയിരിക്കും എന്നുമാത്രം! അതൊഴിവാക്കിയുള്ളതാണു് ‘തുറക്കൽ’ എന്നതുകൊണ്ടു് അവൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു്! അതിൽ യുക്തിരഹിതമായി സാധാരണഗതിയിൽ അവൻ ഒന്നും കാണാറുമില്ല.

സ്വന്തം മുറ്റമോ അതോ അയൽവാസിയുടെ മുറ്റമോ മനുഷ്യർ ആദ്യം അടിച്ചുവാരേണ്ടതു്? അതുകൊണ്ടു് എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ‘വെറും’ മനുഷ്യനായ ഡാർവിന്റെ പരിണാമസിദ്ധാന്തത്തെ വിമർശിക്കുന്നതിനു് മുൻപു്, കോടിക്കണക്കിനു് മനുഷ്യർ നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിത്യേന ആവർത്തിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാക്കപ്പെടുന്ന ‘ഒറിജിനൽ’ ദൈവത്തിന്റെ വചനങ്ങളിലെ വിഡ്ഢിത്തങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി മനുഷ്യരോടു് മാപ്പു് പറയുകയാണു് ആത്മാർത്ഥതയുടെ ഒരംശമെങ്കിലും തൊട്ടുതീണ്ടിയിട്ടുള്ള ‘മതപണ്ഡിതന്മാർ’ ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടതു്. ആ മണ്ടത്തരങ്ങളുടെ ഒരു ചെറിയ അംശം വേണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ ഈ പോസ്റ്റും അതിലെ കമന്റുകളും കാണുക. പോരെങ്കിൽ, എന്റെ ബ്ലോഗുകളിൽ ഒരു നല്ല പങ്കും പൊതുവേ അത്തരം ഉദാഹരണങ്ങളിലേക്കു് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നവയുമാണു്.

ചന്ദ്രനിൽ വൃദ്ധിക്ഷയങ്ങൾ ഉണ്ടാവുന്നതു് ഏതോ അറബികൾക്കു് ഹജ്ജിനു് പോകേണ്ട സമയമായി എന്നറിയിക്കാനായി അല്ലാഹു ഉണ്ടാക്കിവച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ‘ആകാശടൈംപീസ്‌’ ആണെന്നു് ആയിരത്തഞ്ഞൂറു് വർഷം മുൻപു് ആരോ എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചതു് ഇന്നും വിശ്വസിക്കുന്ന ‘പണ്ഡിതശിരോമണികൾ’ ആയിരം കാതം അകന്നു് നിൽക്കേണ്ട ഒരു ലോകമാണു് ശാസ്ത്രത്തിന്റേതു്. ശാസ്ത്രത്തെ ‘ചാത്രം ചാത്രം’ എന്നു് പരിഹസിക്കുന്നവർ ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടതു് അവരുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ നിന്നും ശാസ്ത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ ഘടകങ്ങളും ഉപകരണങ്ങളും ഒഴിവാക്കുകയാണു്. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, ഒട്ടകപ്പാലും ‘ഈച്ചപ്പഴവും’ അല്ലാതെ കൂടുതലൊന്നും ബാക്കിവരാൻ വഴിയില്ല. അറബികളെ കോടീശ്വരന്മാരാക്കാൻ അല്ലാഹു അവരുടെ മണൽക്കാട്ടിനടിയിലേക്കു് ‘സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നും’ ഓയിൽ പമ്പു് ചെയ്തു കൊടുത്തു. പക്ഷേ, ഓയിൽ കൊണ്ടു് പെട്രോളും, ഡീസലും, പ്ലാസ്റ്റിക്കും, മറ്റു് ബൈപ്രോഡക്റ്റ്‌സുമൊക്കെ ഉണ്ടാക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്നു് ദൈവം വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കാഞ്ഞതുകൊണ്ടു് അവർ അതു് നിസ്സാരവിലക്കു് സായിപ്പിനു് വിറ്റു് പെട്രോഡോളർ സമ്പാദിക്കുന്നു. സായിപ്പു് അതു് സംസ്കരിച്ചു് വ്യത്യസ്ത ഉത്പന്നങ്ങളുണ്ടാക്കി പതിന്മടങ്ങു് വിലക്കു് അറബികൾക്കടക്കം ലോകം മുഴുവൻ വിറ്റു് പണം കൊയ്യുന്നു. പോരെങ്കിൽ, ആധുനികമാതൃകയിൽ പള്ളികൾ പണിയേണ്ടതു് എങ്ങനെയെന്നും, ഒട്ടകങ്ങൾക്കു് എയർക്കണ്ടീഷൻഡ്‌ തൊഴുത്തുകൾ നിർമ്മിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയുമൊക്കെ പറഞ്ഞുപിടിപ്പിച്ചും, അതിന്റെയൊക്കെ പ്ലാനിംഗിന്റേയും, നടത്തിപ്പിന്റേയും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തും സായിപ്പു് അറബിക്കു് കൊടുത്ത പെട്രോ ഡോളർ ഒന്നിനു് പത്തെന്ന രീതിയിൽ തിരിച്ചു് പിടിക്കുന്നു. അറബികളുടെ ശാസ്ത്രബോധവും വിശ്വാസവും! വാക്കും പ്രവൃത്തിയും! ഇരട്ടത്താപ്പിന്റെ ഉസ്താദുമാർ!

ബുദ്ധിപൂർവ്വം ചിന്തിക്കാനുള്ള ശേഷി കൈവന്ന കാലം മുതൽ ആരംഭിച്ചതാണു് മനുഷ്യൻ എവിടെനിന്നു് വരുന്നു, എവിടേക്കു് പോകുന്നു മുതലായ കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള അവന്റെ ഉത്ക്കണ്ഠ. അത്തരം ചോദ്യങ്ങളുടെ മറുപടി കണ്ടെത്താൻ രണ്ടു് വഴികളുണ്ടു്. ഒന്നു് വളരെ എളുപ്പമാണു്: ഞാനും പ്രപഞ്ചവും എനിക്കു് അറിയാവുന്നതും അറിയാൻ പാടില്ലാത്തതുമായ മറ്റെല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഒരു ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയാണു്. ‘ഞാൻ’ പക്ഷേ, ഇത്തിരി വലിയ ഒരു വേന്ദ്രൻ ആയതുകൊണ്ടു് എനിക്കു് വേണ്ടിയാണു് ‘ഉപ്പുപ്പാ ദൈവം’ ഇക്കണ്ട സകല സാമാനങ്ങളും ഉണ്ടാക്കി വച്ചിരിക്കുന്നതു്. അവസാനം ഞാൻ ഉപ്പുപ്പായുടെ അടുത്തു് തിരിച്ചു് ചെല്ലണമെന്നതാണു് അവന്റെ ആഗ്രഹം. പക്ഷേ, അതങ്ങനെ ‘നുൾ ടാരിഫിൽ’ ലഭിക്കുന്ന കാര്യമല്ല. അതിനു് ഞാൻ ഇടക്കിടെ കയ്യും കാലുമൊക്കെ കഴുകി ചില മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചിരിക്കണം, ചില സർക്കസുകൾ കാണിച്ചിരിക്കണം, ദൈവത്തിന്റെ എല്ലാ നിർദ്ദേശങ്ങളും അക്ഷരം പ്രതി പാലിച്ചിരിക്കണം. ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ ചെയ്താൽ ചത്തുകഴിയുമ്പോൾ സ്വർഗ്ഗം എന്റെ സ്വന്തം! ഇതൊക്കെ അറിയാനും അനുവർത്തിക്കാനും പള്ളിക്കൂടത്തിൽ പോവുകയോ പഠിക്കുകയോ ഒന്നും വേണ്ടതാനും. ഇനി, അതിനു് തെളിവു് വേണമെന്നാണെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു പുണ്യസ്ഥലത്തു് പോയി അവിടെ വരുന്നവരെയും അവരുടെ ചേഷ്ടകളും അൽപം മാറിനിന്നു് നിഷ്പക്ഷമായി വീക്ഷിച്ചാൽ മതി. ഭക്തിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നും ഓരോന്നായി വേർപെടുത്തി വീക്ഷിച്ചാൽ അപസ്മാരരോഗത്തിന്റെ ഗോഷ്ടികളോ എന്നു് സംശയം തോന്നുന്ന തരത്തിലുള്ള ആംഗ്യങ്ങളും, ചുവടുവയ്പുകളും, പിറുപിറുക്കലുക്കളും! ദൈവം വളരെ ‘കരുണാനിധി’ ആയതിനാൽ മോക്ഷം നേടാൻ ആവശ്യമായ ഇത്തരം നടപടിക്രമങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും വനത്തിലോ മരുഭൂമിയിലോ ഗുഹയിലോ മറ്റോ പോയി അവിടെ ഒറ്റക്കിരിക്കുന്ന ആർക്കെങ്കിലും ‘വെളിപ്പെടുത്തി’ കൊടുക്കും. എല്ലാവരേയും ‘ആളാം വീതം’ കണ്ടു് വിവരമറിയിക്കുക എന്നൊക്കെപ്പറഞ്ഞാൽ അതു് ദൈവത്തിനായാലും പറ്റുന്ന കാര്യമല്ലല്ലോ. പോരെങ്കിൽ, ദൈവം ഒരു ഏകാന്തപഥികനാണു്. കേരളരാഷ്ട്രീയത്തിൽ വേണ്ടത്ര പരിശീലനം ലഭിച്ചിട്ടില്ലാത്തതിനാലാവാം അദ്ദേഹം വൻപിച്ച ജനക്കൂട്ടത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു് സംസാരിക്കാറില്ല. ഒളിഞ്ഞും മറഞ്ഞുമുള്ള അധോലോകരീതിയാണു് ദൈവത്തിനു് കൂടുതൽ പഥ്യം.

അസ്തിത്വസംബന്ധമായ പ്രശ്നങ്ങളുടെ മറുപടി തേടുന്നവർ സ്വീകരിക്കുന്ന മറ്റൊരു വഴിയുണ്ടു്. അതു് ഇത്തിരി കഠിനവും അദ്ധ്വാനഭാരം ഏറിയതുമാണു്. ഗുഹയിൽ ഒളിച്ചിരിക്കാതെ ലോകത്തിലേക്കു് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു് പ്രപഞ്ചപ്രതിഭാസങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുകയും ആവർത്തിച്ചു് പരീക്ഷണവിധേയമാക്കുകയും അതുവഴി യുക്തിസഹമായ ഒരു നിഗമനത്തിൽ എത്തിച്ചേരുകയുമാണു് ആ മാർഗ്ഗം. അതാണു് പൊതുവേ ശാസ്ത്രജ്ഞർ സ്വീകരിക്കുന്ന രീതി. ആ ലോകത്തിൽ ദൈവത്തേപ്പോലെ ഒളിക്കലും മറയ്ക്കലുമില്ല. പറയുന്ന വസ്തുതകൾ നേരോ നുണയോ എന്നു് ആർക്കും സ്വയം പരീക്ഷിച്ചു് ബോദ്ധ്യപ്പെടുന്നതിനു് അവിടെ തടസ്സമൊന്നുമില്ല. ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞതായി പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ കണ്ണുമടച്ചു് ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള മടി, അഥവാ, ഒരു പങ്കു് ആരോഗ്യപൂർവ്വമുള്ള സന്ദേഹം, അതു് ബുദ്ധിയുടെ ലക്ഷണമാണു്. പരിണാമസിദ്ധാന്തത്തിൽ എത്തിച്ചേരാൻ ചാൾസ്‌ ഡാർവിൻ സ്വീകരിച്ച രീതിയും മറ്റൊന്നായിരുന്നില്ല.

വിക്ടോറിയൻ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ആകമാന ലോകചിത്രം ബൈബിളിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നു. ആറു് ദിവസം കൊണ്ടു് ദൈവം സകലപ്രപഞ്ചത്തേയും ജീവജാലങ്ങളേയും അവയുടെയെല്ലാം മകുടമായി മനുഷ്യനേയും സൃഷ്ടിച്ചു എന്നും ഏഴാം ദിവസം വിശ്രമിച്ചു എന്നും വർണ്ണിക്കുന്ന ലോകചിത്രം. ഈ ലോകചിത്രത്തിനു് ഏറ്റ ഏറ്റവും വലിയ ആഘാതമായിരുന്നു ഡാർവിനിസം. പിന്നീടൊരിക്കലും ലോകം പഴയതുപോലെ ആയില്ല. എന്നെങ്കിലും ആവുമെന്നും തോന്നുന്നില്ല.

നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ലോകം വർണ്ണശബളമാണു്. ജൈവലോകം വൈവിധ്യമാർന്നതാണു്. ഡാർവിന്റെ ഇവൊല്യൂഷൻ പ്രകാരം നാചുറൽ സെലക്ഷൻ വഴി ചുറ്റുപാടുകളുമായി ഏറ്റവും കൂടുതൽ പൊരുത്തപ്പെട്ടു് പോകാൻ കഴിയുന്ന ജൈവഇനങ്ങൾക്കു് തുടർന്നു് നിലനിൽക്കാൻ കഴിയുന്നു, അല്ലാത്തവ കാലക്രമേണ നശിക്കുന്നു. ഇതു് ജന്തുലോകത്തെ മാത്രം ബാധിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമായിരുന്നെങ്കിൽ അതു് ഒരുപറ്റം വിദഗ്ദ്ധരുടെ പ്രശ്നമായി ഒരുപക്ഷേ ഒതുങ്ങിയേനെ. പക്ഷേ, ഈ സ്കീമിൽ സ്വാഭാവികമായും മനുഷ്യനും പെടും എന്നു് വന്നതോടെ സഭ ഡാർവിനെതിരെ പടവാളെടുത്തു. പല മതവിശ്വാസികളുടെയും ദൃഷ്ടിയിൽ ഡാർവിൻ ചെകുത്താന്റെ സന്തതിയാണു്. പക്ഷേ, മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഭാവിയെ മൗലികമായി മാറ്റിമറിക്കാൻ സാദ്ധ്യതയുള്ള വിവിധ മേഖലകളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവർക്കു് പ്രചോദനവും വഴികാട്ടിയുമായി ചാൾസ്‌ ഡാർവിൻ ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നു. epigenetics, cloning, stem cell research, artificial intelligence, robotics മുതലായ ശാസ്ത്രമേഖലകളിലെല്ലം കൂടിയോ കുറഞ്ഞോ ഡാർവിന്റെ വിരലടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടു്. അവയെപ്പറ്റിയെല്ലാമുള്ള പഠനങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ആരംഭദശയിലുമാണു്. പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയും നിരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയും സംശയരഹിതമായി തെളിയിക്കപ്പെടുന്ന സത്യങ്ങൾ അനുസ്യൂതം മുന്നോട്ടു് പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ‘നിത്യസത്യത്തിന്റെ’ പ്രതിനിധികൾ ആ യാത്രയുടെ നേട്ടങ്ങൾ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ പിന്നിൽനിന്നും കുരച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. അതും ഒരുതരം ‘survival of the fittest’ ആവാം!

ചെറിയ തോതിൽ അവയിലേക്കു് കടക്കണമെന്നു് കരുതുന്നു. പക്ഷേ, അതിനു് മുൻപു്: ആരായിരുന്നു ചാൾസ്‌ ഡാർവിൻ? ഒരു ലഘുവിവരണം അടുത്തതിൽ

Advertisements
 
ഒരു അഭിപ്രായം ഇടൂ

Posted by on ഓഗസ്റ്റ് 31, 2009 in ലേഖനം

 

മുദ്രകള്‍: , ,

വിശ്വാസികളും ചർച്ചയും

മലയാളം ബ്ലോഗുകളിൽ മതവിശ്വാസവും, യുക്തിവാദവും തമ്മിൽ നടക്കുന്ന, പലപ്പോഴും തെറിവിളിയായി അധഃപതിച്ചു്, പങ്കാളികൾ ക്ഷീണിക്കുമ്പോൾ എങ്ങുമെങ്ങുമെത്താതെ അവസാനിക്കുന്ന ചർച്ചകളുടെ അർത്ഥശൂന്യതയെപ്പറ്റി എനിക്കു് തോന്നുന്ന ചില കാര്യങ്ങളാണിവ.

അനുകൂലിക്കുന്നവരും പ്രതികൂലിക്കുന്നവരും തമ്മിൽ ആയിരക്കണക്കിനു് വർഷങ്ങളിലൂടെ എത്രയോ വട്ടം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളാണു് ദൈവവും മതവും വിശ്വാസവുമൊക്കെ. എന്നിട്ടും അത്തരം ചർച്ചകൾക്കു് വ്യക്തമായ ഒരു അന്തിമതീരുമാനത്തിലെത്താൻ കഴിയാതിരുന്നതിന്റെ കാരണം എന്തെന്നു് ചിന്തിക്കുന്ന ലോകത്തിലെ ധാരാളം മനുഷ്യർക്കിന്നറിയാം. സന്മാർഗ്ഗസംരക്ഷകർ എന്ന ആട്ടിൻതോൽ ധരിച്ച, സ്ഥാപിതതാൽപര്യസംരക്ഷകരായ സാമൂഹികചെന്നായ്ക്കളുടെ നിരന്തരമായ ‘കഠിനാദ്ധ്വാനവും’ കൈകടത്തലും മൂലം അത്തരം അറിവുകൾ ബഹുഭൂരിപക്ഷം കേരളീയരിലും എത്തിയില്ല എന്നു് മാത്രം. (പോരെങ്കിൽ നമുക്കു് മനോരമയും, വനിതയും, ഫയറും ഒക്കെയുണ്ടല്ലോ!) മതവിശ്വാസം എന്നതു് യുക്തിയുടെ പണിയായുധങ്ങൾ കൊണ്ടു് സ്ഥാപിക്കാനോ ന്യായീകരിക്കാനോ കഴിയുന്ന ഒന്നല്ല – പല വിശ്വാസികളും അതിനു് ശ്രമിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും. മനുഷ്യനു് എന്തും ഏതും വിശ്വസിക്കാം, അഥവാ, വിശ്വാസത്തിനു് പരിധികളില്ല. സൂര്യനെ വിഴുങ്ങാൻ ശേഷിയുള്ള പാമ്പും, ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ടു് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പോയി മടങ്ങിവരുന്ന മുഹമ്മദും, മരിച്ചവരിൽ നിന്നും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു് പച്ചയായ ശരീരവുമായി സ്വർഗ്ഗാരോഹണം ചെയ്ത യേശുവുമൊന്നും വിശ്വാസത്തിന്റെ ലോകത്തിൽ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളല്ല. അതേസമയം, അത്തരം ലോകങ്ങളുമായി ഏതെങ്കിലുമൊരു ബന്ധം സങ്കൽപിക്കാൻ പോലും കഴിയുന്ന ലോകമല്ല യുക്തിബോധത്തിന്റേതു്. മാനസികവിഭ്രാന്തിയുടെയും യുക്തിയുടെയും ലോകങ്ങൾ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കാവുന്നവയല്ല. ഒരു വിശ്വാസി സ്വാഭാവികം എന്നപോലെ വിശ്വസിക്കാൻ തയ്യാറാവുന്ന നൂറുകണക്കിനു് ഉദാഹരണങ്ങളിൽ ചിലതു് മാത്രമാണിവ. ഇതിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു കാര്യം ഇന്നത്തെ സാധാരണ ജീവിതത്തിലും സംഭവിക്കാനുള്ള സാദ്ധ്യതയിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരുവനു് മാനസികവിഭ്രാന്തി ഉള്ളതായി മനുഷ്യർ വിശ്വസിച്ചാൽ അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാവില്ല. പക്ഷേ, പണ്ടൊരു കാലത്തു് അക്ഷരം പ്രതി സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളാണു് ഇതൊക്കെ എന്നു് വിശ്വസിക്കാൻ ചില മനുഷ്യർ ഇന്നും ലജ്ജിക്കുന്നില്ല! ഈ നുണകളെ ആരെങ്കിലും ചോദ്യം ചെയ്താൽ അതൊക്കെ പ്രതീകങ്ങളാണെന്നു് സ്ഥാപിച്ചു് ജാള്യത മറയ്ക്കാൻ സ്വയം ബുദ്ധിജീവികളായി കരുതുന്ന ചിലർ ശ്രമിക്കാറുമുണ്ടു്. പക്ഷേ, വസ്തുതകളുടെ തനിനിറത്തിൽ അതുവഴി മാറ്റമൊന്നും വരുന്നില്ല. ഒരു പർവ്വതം പറിച്ചെടുത്തു് പറക്കാൻ എത്ര ശക്തനായാലും ഒരു കുരങ്ങനു് കഴിയുമെന്നു് തലയിൽ കുടിപാർപ്പുള്ള ആരെങ്കിലും ഇന്നു് തമാശക്കുപോലും വിശ്വസിക്കുമോ? പക്ഷേ, പുരാണത്തിലെ അത്തരം കഥകൾ അങ്ങേയറ്റം ഗൗരവത്തോടെ വിശ്വസിക്കാൻ മാത്രമല്ല, അതിനെ പരിഹസിക്കുകയോ ചോദ്യം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്നവനെ പറ്റിയാൽ വകവരുത്താൻ പോലും ചില മനുഷ്യർ തയ്യാറാവും! എന്തുകൊണ്ടു് ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു? ഇത്തരം വിഷയങ്ങളിൽ ഉണ്ടെന്നു് സങ്കൽപിക്കപ്പെടുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പങ്കാളിത്തവും ശീലമായി മാറുന്ന കീഴ്‌വഴക്കങ്ങളും മനുഷ്യനെ എന്തെന്തു് ചെയ്തികൾക്കു് പ്രാപ്തനാക്കുമെന്നതിനുള്ള തെളിവുകളാണിവ. വിവരമോ വിദ്യാഭ്യാസമോ ഇല്ലാത്ത ആരെങ്കിലുമായിരുന്നു ഇതൊക്കെ വിശ്വസിക്കുന്നതെങ്കിൽ അതു് മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ അങ്ങനെയല്ല കാര്യങ്ങൾ.

അനിശ്ചിതത്വങ്ങളുടെ ആകെത്തുകയായ ജീവിതത്തിൽ ആശ്രയയോഗ്യനും വിശ്വസ്തനുമായി ആരോ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച അത്താണിയായ ദൈവത്തെ സാമാന്യമനുഷ്യൻ വലിയ ആലോചനയോ അപഗ്രഥനമോ ഒന്നും നടത്താതെ മനസ്സിലേറ്റുന്നതു് സ്വാഭാവികം. ഈ സംഗതി അവിടെ അവസാനിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ പ്രശ്നമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ അത്താണിക്കു് കാവൽക്കാർ ഉണ്ടാവുകയും, അത്താണിയിൽ ഭാരം ഇറക്കിവയ്ക്കുന്നതിനു് നികുതി നിശ്ചയിക്കപ്പെടുകയും, നികുതി അടയ്ക്കുന്നതിലെ പിഴവുകൾ കർശനമായി ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയിലേക്കു് കാര്യങ്ങൾ നീങ്ങുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അതൊരു പ്രശ്നമായി മാറുന്നു. കരുതിക്കൂട്ടിയുള്ള ഈ ചൂഷണം മനസ്സിലാക്കാതിരിക്കാൻ മനുഷ്യർ അജ്ഞതയിൽ പിടിച്ചുനിർത്തപ്പെടുകയും കൂടി ചെയ്യുമ്പോൾ അതു് ഒരിക്കലും അനുവദിക്കാൻ പാടില്ലാത്ത ഗൗരവതരമായ ഒരു സാമൂഹികപ്രശ്നമായി രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കുന്നു. നൽകാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു് പ്രതിഫലം പറ്റുന്നതു് ചൂഷണമാണു്. അത്തരം ചൂഷണങ്ങൾക്കുനേരെ നിശബ്ദത പാലിക്കാൻ ഒരു ആധുനികസമൂഹത്തിനു് അവകാശമില്ല. (അതോടൊപ്പം, “എന്റെ ശത്രുവിന്റെ ശത്രു എനിക്കു് സുഹൃത്തു്” എന്ന തത്വത്തിൽ സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താക്കളുടെ വേഷമണിയുന്നവർ പൊതുസമൂഹത്തിനു് ഗുണത്തിലേറെ ദോഷമേ ചെയ്യൂ എന്നും കൂടി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നാൽ പിൽകാലത്തു് ദൗർഭാഗ്യകരമായ ആശ്ചര്യങ്ങളെ നേരിടാതിരിക്കാം.)

ഇവിടെയാണു് മനുഷ്യർക്കു് കുറ്റവും ശിക്ഷയും വിധിക്കുന്ന ഈ ‘ദൈവം’ ആരാണു് എന്ന ചിന്ത പ്രസക്തമാവുന്നതു്. ഇപ്പോഴാണു് ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തകാവൽക്കാരായി സ്വയം അവരോധിച്ചിരിക്കുന്നവർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന ദൈവവും മനുഷ്യന്റെ ചിന്തയ്ക്കോ ബുദ്ധിക്കോ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ പൂർണ്ണമായി അറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ‘നാഥനും’ (അങ്ങനെയൊന്നു് ഉണ്ടെങ്കിൽ!) തമ്മിൽ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല എന്നു് വ്യക്തമാവുന്നതു്. അപ്പോൾ മാത്രമാണു് ഒരു പ്രപഞ്ചനാഥനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതിനുള്ള യാതൊരു യോഗ്യതയും ഇല്ലാത്ത കുറെ എലികളാണു് പുലിത്തോലിട്ടു് മനുഷ്യരുടെ മുന്നിൽ ‘പുലിക്കളി’ നടത്തി പണം പിടുങ്ങുന്നതു് എന്നു് തിരിച്ചറിയാൻ നമ്മൾ നിർബന്ധിതരാവുന്നതു്. തീർച്ചയായും ‘പുലിക്കളികൾ’ കാണാനും അതിനു് പ്രതിഫലം നൽകാനും, മനുഷ്യർക്കു് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടു്. പക്ഷേ, പുലിത്തോലിനുള്ളിൽ എലികളാണെന്ന സത്യം ‘പുലികൾ’ മറച്ചുപിടിക്കുകയാണെങ്കിൽ അതു് ജനവഞ്ചനയാണു്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ജനജീവിതത്തെ പ്രത്യക്ഷമോ പരോക്ഷമോ ആയി ബാധിക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളുടെയും വിവിധ വശങ്ങൾ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാനുള്ള സാഹചര്യം ജനങ്ങൾക്കു് ലഭിച്ചിരിക്കണം. അതിനു് അറിവിലേക്കുള്ള വാതിലുകൾ തുറന്നിട്ടാൽ മാത്രം പോരാ, അറിവിനെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ മതിയായ വിദ്യാഭ്യാസം മൗലികമായ മനുഷ്യാവകാശമായി അംഗീകരിക്കുകയും ലഭ്യമാക്കുകയും വേണം. ഒരു പൗരന്റെ തീരുമാനങ്ങളും നിലപാടുകളും യുക്തിപൂർവ്വമാവുന്നതിനുള്ള അടിസ്ഥാനനിബന്ധനയാണതു്. ആദ്യം സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, മാനസികവിഭ്രാന്തിയും യുക്തിയും തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടെങ്കിലേ മതങ്ങളുടെ ‘ദൈവവും’, ഒരു പ്രപഞ്ചനിയന്ത്രണശക്തി ‘ഉണ്ടായിരിക്കണം’ എന്ന നിർബന്ധത്തിൽ നിന്നും ‘ഉടലെടുക്കുന്ന ദൈവവും’ തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടാവുകയുള്ളു. മനുഷ്യനെ അവന്റെ വിധിയിൽ നിന്നും അവന്റെ ദുരിതങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരു ദൈവം, അതിനുവേണ്ടി ആരാധിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു ദൈവം, അതിനായി മനുഷ്യനോടു് പിഴയൊടുക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരു ദൈവം ഉണ്ടെന്ന മതങ്ങളുടെ അവകാശവാദം മനുഷ്യബുദ്ധിയെ ബലാൽസംഗം ചെയ്യുന്നതിനു് തുല്യമാണു്. ദുരിതങ്ങളിൽ നിന്നും മനുഷ്യനു് മോചനം നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സർവ്വശക്തനു് ദുരിതങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കാനും കഴിയേണ്ടതാണു് എന്നതു് ഒരു സിമ്പിൾ ലോജിക്കാണു്. അതുപോലെതന്നെ, മനുഷ്യർക്കു് മരണാനന്തരം സ്വർഗ്ഗീയപറുദീസ ഒരുക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ദൈവത്തിനു് മരണത്തിനു് മുൻപുള്ള അവരുടെ ജീവിതത്തിലും പറുദീസയും തീന്മേശയും ഒരുക്കാൻ തീർച്ചയായും കഴിയണം. അതറിയാൻ ഏതെങ്കിലും ഡോഗ്മക്കാരന്റേയോ വ്യാഖ്യാതാവിന്റേയോ സഹായം ആവശ്യമില്ല. അത്തരം ലളിതയാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ വളച്ചൊടിച്ചു് തലതിരിക്കുന്നവർക്കാണു് ‘ഭണ്ഡാരദൈവങ്ങളുടെ’ ആവശ്യം. ഒരു വിശ്വാസിക്കു് അതൊന്നും മനസ്സിലാവുന്നില്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ കാരണമെന്തെന്നു് അവൻ അവനിൽ തന്നെ, അവന്റെ ബുദ്ധിശൂന്യതയിൽ തന്നെയാണു് തേടേണ്ടതു്. വിശ്വാസത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ പൊതുവേ എന്നപോലെ, ഒരുവനു് അവന്റെ ബുദ്ധിയിലുള്ള ‘വിശ്വാസം’ അവന്റെ ബുദ്ധിയുടെ തെളിവല്ല. ആ ‘ബുദ്ധി’ കൊണ്ടു് അതു് മനസ്സിലാക്കാൻ അവനു് ആവുകയുമില്ല. അതുപോലുള്ളവരാണു് കേട്ടറിവുകളിൽ മാത്രമുള്ള അവരുടെ ആരാദ്ധ്യപുരുഷന്മാരെ ആദർശപുരുഷന്മാരാക്കി മാറ്റി, സ്വന്തം മൂഢത്വത്തെ ശ്രേഷ്ഠതയാക്കി മാറ്റി ആമോദം കൊള്ളുന്നവർ!

മതങ്ങളുടെ ദൈവവും, എന്തെന്നോ ഏതെന്നോ അറിയാത്ത, ഉണ്ടെന്നും ഇല്ലെന്നും ഒരേശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞാലും വൈരുദ്ധ്യമൊന്നുമില്ലാത്ത ‘പ്രപഞ്ചനിയന്ത്രകശക്തി’ എന്ന ദൈവവും രണ്ടും രണ്ടാണു് എന്നപോലെതന്നെ വിശ്വാസത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും രണ്ടിനമുണ്ടു്. വിശ്വാസത്തെപ്പറ്റി ചർച്ച ചെയ്യുന്നതിനു് മുൻപു് ‘ഏതു്’ വിശ്വാസമാണു് ചർച്ചാവിഷയം എന്നു് നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടാൽ പല ചർച്ചകളും ആരംഭത്തിലേതന്നെ ഒഴിവാക്കാനും സമയം ലാഭിക്കാനും അതു് സഹായിക്കും. വിശ്വാസം എന്നതു് അതിൽത്തന്നെ ഒരു ചീത്തക്കാര്യമല്ല. ജീവിതത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേകലക്ഷ്യം നേടാനായി പരിശ്രമിക്കുന്ന ഏതൊരുവനും ആ ലക്ഷ്യം നേടാനുള്ള അവന്റെ യോഗ്യതയിലും കഴിവിലുമുള്ള വിശ്വാസം അഥവാ, ആത്മവിശ്വാസം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണു്. അതില്ലാതെ ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞനും ഒരു കലാകാരനും ഒരു സാഹിത്യകാരനും വിജയിക്കാനാവില്ല. അത്തരം ആത്മവിശ്വാസത്തിനു് യുക്തിബോധത്തിന്റേതായ ഒരടിത്തറയുണ്ടു്. അവന്റെ നിലപാടു് തെറ്റാണെന്നു് യുക്തിപൂർവ്വം അവനെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തിയാൽ അതു് തിരുത്താൻ അവൻ മടിക്കുകയില്ല. ആ വിശ്വാസത്തേപ്പറ്റി വലിയ ചർച്ചയൊന്നും ആവശ്യമില്ല. ഏതെങ്കിലും ഒരു വിശ്വാസി അങ്ങനെയൊരു ചർച്ച ആവശ്യമുള്ളതായി കരുതുന്നുണ്ടെന്നും തോന്നുന്നില്ല. വിശ്വാസപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ ദൈവം കടന്നുവരുമ്പോഴാണു് എപ്പോഴും അതൊരു വലിയ പ്രശ്നമായി മാറുന്നതു്. എന്തുകൊണ്ടെന്നറിയില്ല, ദൈവത്തെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതു് തന്റെ ഒന്നാമത്തെ ചുമതല ആയാണു് ചില വിശ്വാസികൾ കരുതുന്നതു്. അതേസമയം അവരുടെ ദൈവം സർവ്വശക്തനാണു് താനും! മതപരമായ ചർച്ചകളിൽ ദൈവപക്ഷം ചേരുന്നവരെ അവരുടെ സഹിഷ്ണുതയുടേയും, ഭാഷയുടെയും, അറിവിന്റേയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിലയിരുത്തിയാൽ ദൈവസംരക്ഷകരാവാൻ മറ്റാരേക്കാളും അവർക്കുള്ള യോഗ്യത പിടികിട്ടും. കുറേ ശ്രമിച്ചിട്ടും പ്രയോജനമില്ലെങ്കിൽ ദൈവവും മനുഷ്യരെ കൈവിടും എന്നതിന്റെ തെളിവാണവർ!

തന്നിൽത്തന്നെയുള്ള വിശ്വാസത്തിൽ നിന്നും, അഥവാ, ആത്മവിശ്വാസത്തിൽ നിന്നും വിപരീതമായി, മതപരമായ വിശ്വാസം മനുഷ്യനു് അവന്റെ വിശ്വാസത്തിൽ തന്നെയുള്ള വിശ്വാസമാണു് – അതുകൊണ്ടുതന്നെ അതു് യുക്തിരഹിതവുമാണു്. യുക്തിരഹിതമായതുകൊണ്ടു് മതപരമായ വിശ്വാസം മനുഷ്യനു് തികച്ചും പ്രയോജനരഹിതമാണെന്നു് അർത്ഥമില്ല. ഒരു മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുമ്പോഴും സത്യത്തിൽ അവൻ അവനിൽ തന്നെയാണു് വിശ്വസിക്കുന്നതു്. പ്രത്യക്ഷമായ ദൈവവിശ്വാസം പരോക്ഷമായ ആത്മവിശ്വാസം മാത്രമാണു്. ബുദ്ധിയിലൂടെയല്ല, വിശ്വാസത്തിലൂടെയാണു് ഒരുവൻ തന്റെ വിശ്വാസത്തിൽ എത്തുന്നതു് എന്നതിനാൽ ഈ സത്യം അവൻ അറിയുന്നില്ലെന്നു് മാത്രം. ബുദ്ധിയിലൂടെ വിശ്വാസത്തിൽ എത്താൻ സാധാരണഗതിയിൽ ആർക്കും കഴിയുകയുമില്ല. കാരണം, ലോജിക്കൽ അല്ലാത്ത തീരുമാനങ്ങൾക്കു് ബുദ്ധിയുടെ അംഗീകാരം ലഭിക്കുകയില്ല. മതപരമായ വിശ്വാസം ഒരു വിശ്വാസിക്കു് നൽകുന്നതു് മനഃശാസ്ത്രപരമായ ഒരു പിൻതുണ, ഒരു ആത്മബലം മാത്രമാണു്. അതിൽ അമാനുഷികമോ, അഭൗമികമോ ആയ യാതൊന്നുമില്ല. ദൈവത്തിനെന്ന ധാരണയിൽ ഒരു വിശ്വാസി അർപ്പിക്കുന്ന പ്രാർത്ഥനയും നോമ്പും നേർച്ചയുമെല്ലാം മനഃശാസ്ത്രപരമായ ഒരു പിൻതുണയ്ക്കായി, അവന്റെ സ്വന്തം ആത്മവിശ്വാസത്തിനായി അവൻ നൽകുന്ന വിലമാത്രമാണു് – അവനു് അറിയാൻ കഴിയാത്തതോ, ഒരുപക്ഷേ, ആഗ്രഹിക്കാത്തതോ ആയ മറ്റൊരു സത്യം! ഒരുകാര്യം എന്തായാലും നമുക്കു് വ്യക്തമായിരിക്കണം: ഏതെങ്കിലും ഒരു മനുഷ്യജീവിതത്തെ സംബന്ധിച്ചു് ദൈവം ഒരിക്കൽ – ലോകാരംഭത്തിനു് മുൻപേതന്നെ എന്നു് കാന്താരിയേക്കാൾ എരിവേറിയ വിശ്വാസമുള്ള ചില അൽപപ്രാണികളുടെ ഭാഷ! – കൈക്കൊണ്ട ഒരു തീരുമാനം, അഥവാ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ‘ദൈവവിധി’, ദൈവത്തിനു് വിലകൊടുത്തോ, ദൈവത്തിനോടു് ‘മുട്ടിപ്പായി’ (‘ദൈവത്തിന്റെ സ്വൈര്യം കെടുത്തി’ എന്നു് പച്ചമലയാളം) പ്രാർത്ഥിച്ചോ, നോമ്പു് നോറ്റോ ദൈവത്തെക്കൊണ്ടു് പുനഃപരിശോധിപ്പിക്കാമെന്നും, തിരുത്തിക്കാമെന്നും കരുതുന്നവൻ അവനെ അവന്റെ ദൈവത്തിനും മുകളിലായി പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയാണു് ചെയ്യുന്നതു്.

മുടങ്ങാതെ പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടും രോഗം ബാധിച്ചു് മരിച്ച വിശ്വാസിയായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ‘ആത്മാവിനു്’ വേണമെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയും പറയാം: “എനിക്കൊരു തീരാരോഗം വരണമെന്നും, അതുവഴി ഞാൻ അതിദാരുണമായി മരിക്കണമെന്നുമായിരുന്നു ദൈവവിധി. മരണത്തിൽ നിന്നും എന്നെ മോചിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ കണ്ണീരോടെ പ്രാർത്ഥിക്കണമെന്നതും എങ്കിൽ പോലും ഞാൻ മരിക്കണമെന്നതും ദൈവത്തിന്റെ മാറ്റമില്ലാത്ത വിധിയായിരുന്നു. (അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ മരിക്കുകയില്ലായിരുന്നല്ലോ!) പക്ഷേ, ദൈവത്തിന്റെ തീരുമാനം എന്തെന്നു് അറിയാൻ കഴിയാതിരുന്നതുകൊണ്ടു് ഞാൻ പ്രതീക്ഷയോടെ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.” രോഗവും മരണവും, അതിനെതിരായ പ്രാർത്ഥനയും ഒരേ കഷായകുറിപ്പടിയിൽ രേഖപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ആയുർവ്വേദവൈദ്യനാണോ ദൈവം? പ്രാർത്ഥിച്ചാൽ തിരുത്താൻ വേണ്ടി മനുഷ്യരുടെ വിധി നിശ്ചയിക്കുന്നവൻ ഒരിക്കലും ‘ദൈവം’ എന്ന നാമത്തിനു് അർഹനല്ല. മനുഷ്യരോടു് പ്രാർത്ഥനയും നോമ്പും നേർച്ചയും ആവശ്യപ്പെടുന്ന ദൈവത്തിനു് ഒരു പേരേയുള്ളു: ‘പുരോഹിതൻ’! മനുഷ്യജീവിതത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതു് ദൈവനിശ്ചിതമായ ഒരു വിധിയാണെങ്കിൽ മനുഷ്യവിധിയെ തിരുത്താനായി നടത്തപ്പെടുന്ന ഏതുതരത്തിലുള്ള ചടങ്ങുകളും ദൈവനിശ്ചയത്തെ അവഹേളിക്കലാണു്, ഭ്രാന്താണു്.

ഭൂമിയെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായും, മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിയുടെ ‘മകുടമായും’ സങ്കൽപിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലത്തു് മനുഷ്യരെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന പുരോഹിതവർഗ്ഗവും അവരുടെ ശിങ്കിടികളും കൂടി തട്ടിക്കൂട്ടിയ ഒരു പ്രപഞ്ചവ്യാഖ്യാനത്തിൽ നിന്നും ഇതിൽ കൂടുതലൊക്കെ എന്തു് പ്രതീക്ഷിക്കാൻ? പ്രപഞ്ചത്തെപ്പറ്റി ഒരു സാമാന്യധാരണയെങ്കിലുമുള്ള ആർക്കും അറിയാം ഭൂമിക്കു് ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ ഒരു ബിന്ദുവിന്റെ പോലും വലിപ്പമോ പ്രാധാന്യമോ ഇല്ലെന്നു്. പിന്നെ അതിൽ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ കാര്യം എന്തു് പറയാൻ? അത്തരം മനുഷ്യരുടെ ജീവിതവും ചേഷ്ടകളും കൃത്യമായി ഒളിഞ്ഞുനോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നവനാണു് പ്രപഞ്ചനാഥനെങ്കിൽ ദയനീയമാണു് അവന്റെ കാര്യം എന്നേ പറയാനുള്ളു. പുരോഹിതൻ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ഒരു നുണ മാത്രമാണു് മതങ്ങളിലെ ദൈവം! മനുഷ്യരെ ഒന്നടങ്കം ഒരു പിൻതുടരൽ ഭീതിക്കു് അടിമപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു അതുവഴി ഈ വിശുദ്ധപരാന്നഭോജികളുടെ ലക്ഷ്യം. അടിസ്ഥാനരഹിതമായ പിൻതുടരൽ ഭീതി ഒരു മാനസികരോഗമാണു്. മനുഷ്യരാശിയെ മാനസികരോഗികൾ ആക്കുകയായിരുന്നു പുരോഹിതന്റെ ലക്ഷ്യം. ഇന്നും അവൻ ചെയ്യുന്നതു് മറ്റൊന്നുമല്ല.

ദൈവത്തിൽ (യഹോവയിൽ, അല്ലാഹുവിൽ, ബുദ്ധനിൽ, യേശുവിൽ, മറിയയിൽ) വിശ്വസിക്കുന്ന അതേ പ്രയോജനം കല്ലുകൊണ്ടോ മരംകൊണ്ടോ കളിമണ്ണുകൊണ്ടോ ഉള്ള ദേവീ-ദേവവിഗ്രഹങ്ങളിലുള്ള വിശ്വാസത്തിൽ നിന്നും തീർച്ചയായും മനുഷ്യനു് ലഭിക്കും. അതുപോലെതന്നെ, വിശ്വാസത്തിനു് പ്രതിഫലം ലഭിക്കുന്നതിനു് (കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ, വിശ്വാസത്തിനു് പ്രതിഫലം ലഭിക്കുമെന്ന വിശ്വാസത്തിനു്) ദൈവം മൂർത്തമോ അമൂർത്തമോ എന്ന വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല. രൂപമോ, ഭാവമോ, പേരോ, ഭൗതികമായ മറ്റു് ഏതെങ്കിലും ഗുണങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത ഒരു അമൂർത്ത ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കാൻ ഒന്നാമതു് മനുഷ്യർക്കാവില്ല, രണ്ടാമതു്, അങ്ങനെയൊരു ദൈവം വെറുംവാക്കുകൾ കൊണ്ടുള്ള പാഴ്‌വർണ്ണന മാത്രമായ, യാതൊരു അർത്ഥവുമില്ലാത്ത ഒരു മസ്തിഷ്കഭൂതം മാത്രമാണുതാനും. ഭൗതികമായ നിലനിൽപിന്റെ എല്ലാ ഗുണങ്ങളും സ്വഭാവങ്ങളും നിഷേധിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു വസ്തുവിനു് (ആ വസ്തുവിനു് ദൈവം എന്നു് പേരു് നൽകിയാലും!) ഭൗതികമായ നിലനിൽപുമില്ല, അത്രതന്നെ! ശൂന്യത! വരയില്ലാത്ത ‘വട്ടപ്പൂജ്യം’!

ഭൗതികതയുടെ ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടു് വർണ്ണിക്കാനാവാത്ത ഒരു ‘ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുക’ എന്നാൽ ഭൗതികതയുടെ ഗുണങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു ‘വിഗ്രഹത്തെ ആരാധിക്കുക’ എന്നേ അർത്ഥമുള്ളു, fullstop!

ഖുർആനിലെ ഒരു വാക്യം: “(നബിയേ,) നിന്നോടവർ ചന്ദ്രക്കലകളെപ്പറ്റി ചോദിക്കുന്നു. പറയുക: മനുഷ്യരുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കും ഹജ്ജ്‌ തീർത്ഥാടനത്തിനും കാലനിർണ്ണയത്തിനുള്ള ഉപാധികളാകുന്നു അവ.” (2:189) ചന്ദ്രക്കലകളെപ്പറ്റി അല്ലാഹു മുഹമ്മദിനു് വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്ത ഈ ‘പ്രപഞ്ചസത്യം’ ഒരുപ്രാവശ്യമെങ്കിലും വായിച്ചിട്ടുള്ളവൻ ഖുർആനിൽ ബിഗ്‌-ബാംഗ്‌ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും മറ്റും അവകാശപ്പെടാൻ വാസ്തവത്തിൽ ലജ്ജിക്കേണ്ടതല്ലേ? ചന്ദ്രക്കലയെന്തെന്നുപോലും അറിയാത്ത അല്ലാഹുവാണു് ബിഗ്‌-ബാംഗ്‌ കൃത്യമായി മുഹമ്മദിനു് വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുന്നതു്! പൊതുജനം ഇതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ തൊണ്ടതൊടാതെ വിഴുങ്ങുമെന്നാണു് ഈ ‘ഖുർആൻ-ബാംഗ്‌ പണ്ഡിതർ’ കരുതുന്നതെങ്കിൽ അവർ എത്രമാത്രം വിഡ്ഢികളായിരിക്കണം എന്നു് ചിന്തിച്ചാൽ മതി.

ഖുർആനിൽ നിന്നും വീണ്ടും: “തന്റെ ഗുഹ്യസ്ഥാനം കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ഇമ്രാന്റെ മകളായ മർയമിനേയും (ഉപമയായി എടുത്തു് കാണിച്ചിരിക്കുന്നു.) അപ്പോൾ നമ്മുടെ ആത്മചൈതന്യത്തിൽ നിന്നും നാം അതിൽ ഊതുകയുണ്ടായി.” (66:12)

ഇനി മറ്റൊന്നു്: “തീർച്ചയായും അല്ലാഹുവിനു് പുറമേ നിങ്ങൾ വിളിച്ചു് പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവരെല്ലാം നിങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ദാസന്മാർ മാത്രമാണു്. … … അവർക്കു് നടക്കാൻ കാലുകളുണ്ടോ? അവർക്കു് പിടിക്കാൻ കൈകളുണ്ടോ? അവർക്കു് കാണാൻ കണ്ണുകളുണ്ടോ? അവർക്കു് കേൾക്കാൻ കാതുകളുണ്ടോ?” (7:194,195)

മറിയയുടെ ഗുഹ്യസ്ഥാനത്തു് ഊതുന്ന അല്ലാഹു, കയ്യും കാലും മൂക്കുമുള്ള അല്ലാഹു, ബിഗ്‌-ബാംഗിൽ ഡോക്ടറേറ്റ്‌ എടുത്ത അല്ലാഹു, ജെനറ്റിക്സിൽ റിസേർച്ച്‌ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അല്ലാഹു, പരിണാമസിദ്ധാന്തം കണ്ടുപിടിക്കാതിരിക്കാൻ ചാൾസ്‌ ഡാർവിനെ അവന്റെ കപ്പൽ യാത്രയ്ക്കിടയിൽ മുക്കി കൊല്ലാൻ എന്തുകൊണ്ടോ മറന്നുപോയ അല്ലാഹു!!

ഇതുപോലൊരു നൂറു് മണ്ടത്തരങ്ങൾ വേറെയുമുണ്ടു്. അതിനെപ്പറ്റിയൊക്കെ ഖുർആൻ മാത്രമാണു് genuine എന്നു് അലമുറയിടുന്ന ഒരു വിശ്വാസിയുമായി ചർച്ച ചെയ്യാൻ പോയാൽ കേൾക്കുന്ന വാദമുഖങ്ങൾ കേട്ടോളൂ: ഇസ്ലാമിനെതിരെയുള്ള ആരോപണങ്ങൾക്കു് തെളിവില്ല, ചർച്ച നടത്തുന്നവരുടെ യുക്തി അടിച്ചുപോയി, യുക്തിവാദികൾക്കു് ഒരു ചോദ്യത്തിനും മറുപടിയില്ല, മാഷ്‌ എന്നെ ചിരിപ്പിച്ചുകൊല്ലും, നാളെ ഞാൻ പരിണാമവാദത്തിന്റെ ശവസംസ്കാരം നടത്തും, ഞങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ഒന്നുരണ്ടുപേരൊഴികെ ബാക്കി നിങ്ങളൊക്കെ വരികൾക്കിടയിലൂടെയാണു് വായിക്കുന്നതു്, … പോരെങ്കിൽ മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ചപോലെ, പരിണാമസിദ്ധാന്തവും, ബിഗ്‌-ബാംഗും, ജെനറ്റിക്സും, ഇടതുപക്ഷവും, വലതുപക്ഷവും, എന്തിനു് , ചർച്ചയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നവനേയും, പറ്റുമെങ്കിൽ അവന്റെ സകല കുടുംബാംഗങ്ങളെ വരെയും അസഭ്യം പറയും. ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്നവർ തന്നെ യുക്തിവാദികൾ ലോകത്തിലുള്ള സകലവിഷയങ്ങളും കൂട്ടിക്കലർത്തുന്നു എന്ന പരാതിയും ഉന്നയിക്കും. വസ്തുതകൾ അറിയാവുന്നവനു് വ്യക്തിഹത്യ ചെയ്യാതെ തന്നെ കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കാം. അതെങ്ങനെ, പാലിൽ വെള്ളം ചേർക്കുന്നതും, ചക്ക പഴുക്കുന്നതും, പച്ച മാങ്ങ പുളിക്കുന്നതുമെല്ലാമാണു് വിശ്വാസത്തിലെ യുക്തി തെളിയിക്കാനായി നിരത്തുന്ന വാദമുഖങ്ങൾക്കു് നൽകുന്ന പിൻബലങ്ങൾ! അതൊക്കെ വേദോപദേശക്ലാസുകളിലെ കൊച്ചുകുട്ടികളോടു് ‘രസകരമായ’ (ഒരുപക്ഷേ!) ഉപമകളായി പറയാൻ കൊള്ളാം. ദൈവവും മതവും വിശ്വാസവുമൊക്കെ ശാസ്ത്രീയമായി അപഗ്രഥിക്കുന്നിടത്തു് അത്തരം ഉപമകൾ വിലപ്പോവുകയില്ല.

മനുഷ്യനു് ആദ്യം വേണ്ടതു് തന്നോടുതന്നെയുള്ള ആത്മാർത്ഥതയാണു്. മനുഷ്യരുടെ ശാരീരികാവയവങ്ങളുള്ള, ഏതെങ്കിലും മറിയയുടെ ഗുഹ്യസ്ഥാനത്തു് ഊതുന്ന ഒരുവനാണു് ‘പ്രപഞ്ചനാഥൻ’ എന്നു് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന അല്ലാഹുവെന്നും മറ്റുമുള്ള അവകാശവാദങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്നതിനു് മുൻപു് ഏതു് പ്രപഞ്ചമാണു് അല്ലാഹുവെന്ന, മുഹമ്മദിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ‘കൗശലക്കാരനായ’, ഈ ഏകദൈവം നിയന്ത്രിക്കുന്നതു് എന്നൊരു നേരിയ ധാരണയെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ അങ്ങനെയുള്ളവരുടെ വാദങ്ങളിൽ എന്തു് ശാസ്ത്രീയത? എന്തു് യുക്തിബോധം? അതുപോലുള്ളവർക്കു് കൂടുതൽ യോജിച്ച പങ്കാളികൾ സന്തോഷ്‌ മാധവനേപ്പോലെയുള്ളവരായിരിക്കും. അവരും ദൈവനാമത്തിലാണു് വിശുദ്ധനാടകങ്ങളുടെ അരങ്ങേറ്റം നടത്തുന്നതു് എന്നതിനാൽ അവിടെ കൂടുതൽ സമാനതകൾ കണ്ടെത്താനായേക്കും.

ബൈബിളിലുമുണ്ടു് ഇതുപോലെ കുറെ ഏറെ ‘പാണ്ഡിത്യങ്ങൾ’! ഇതാ ഒന്നു്: “ഭൂമിയിൽ നിന്നു് പുല്ലും വിത്തുള്ള സസ്യങ്ങളും ഭൂമിയിൽ അതതുതരം വിത്തുള്ള ഫലം കായ്ക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങളും മുളച്ചുവരട്ടെ എന്നു് ദൈവം കൽപിച്ചു. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചു” (ഉൽപത്തി 1:11) പുതിയതായി സൃഷ്ടിച്ചതും പാഴും ശൂന്യവുമായിരുന്നതുമായ ഒരു ഭൂമിയിൽ അതതുതരം പുല്ലോ സസ്യങ്ങളോ മരങ്ങളോ മുളച്ചുവരട്ടേ എന്നു് കൽപിച്ചാൽ ഒരു ചവറും മുളച്ചുവരില്ല, വരാൻ കഴിയില്ല – കൽപിക്കുന്നതു് ദൈവമായാലും പോത്തുകാലപ്പനായാലും! പറവജാതികളുടെയും മൃഗങ്ങളുടേയുമൊക്കെ സൃഷ്ടിയും ഇതുപോലെതന്നെ. ഏതു് വേദഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അവസ്ഥയും ഇതിൽ നിന്നും ഒട്ടും ഭിന്നമല്ല. ഇതുപോലുള്ള വിഡ്ഢിത്തങ്ങൾ എഴുതിവച്ചിരിക്കുന്ന കിത്താബുകളാണു് ദൈവികമെന്നും വിശുദ്ധമെന്നുമൊക്കെ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതു്!

ഇതൊക്കെ മുഖവിലക്കെടുക്കുന്ന വിശ്വാസിയാണു് വേദവാക്യങ്ങൾ സാക്ഷാൽ ദൈവം കേട്ടെഴുത്തായി പറഞ്ഞുകൊടുത്തതാണെന്നു് ഘോരഘോരം വാദിക്കുന്നതും അതു് തെളിയിക്കാൻ ശാസ്ത്രത്തിന്റേയും യുക്തിയുടെയും കൂട്ടുപിടിക്കുന്നതും! സാമാന്യബോധമുള്ളവർക്കു് അടിസ്ഥാനരഹിതമെന്നു് രണ്ടാമതൊന്നു് ആലോചിക്കാതെ ഉറപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഇത്തരം വാക്യങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ വിശ്വാസിയുടെ മുഖത്തു് നിഴലിക്കുന്ന ഭക്തിയും, ഗൗരവവും കാണേണ്ടതുതന്നെയാണു്! വിശ്വാസികൾക്കു് പൊതുവേ തമാശ മനസ്സിലാവില്ല. വേദഗ്രന്ഥങ്ങൾ മനുഷ്യരെ ചിരിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ല. ചിരിയൊക്കെ അങ്ങു് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ചെന്നിട്ടു് മതി എന്നാണു് ദൈവകൽപന! ഇനി അഥവാ, ഒരു വിശ്വാസി ചിരിക്കുന്നതായി ആരെങ്കിലും കാണുന്നുവെങ്കിൽ സംശയിക്കണ്ട, അതു് യുക്തിപൂർവ്വം ചിന്തിക്കുന്ന ആരെങ്കിലും തുറന്നുപറയുന്ന സത്യം കേൾക്കുമ്പോഴുള്ള പരിഹാസച്ചിരിയായിരിക്കും. ഭൂലോകത്തിൽ വച്ചു് ദൈവകൽപന അനുസരിച്ചു് ജീവിച്ചതുകൊണ്ടു് ചിരിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ ചിരികൾ മുഴുവനുമായിരിക്കാം ശവക്കുഴികളിലെ ‘സ്വർഗ്ഗീയ പറുദീസയിൽ’ എത്തിയ തലയോടുകൾ ഇങ്ങനെ നിത്യമായി ‘ചിരിച്ചു്’ തീർക്കുന്നതു്! തലയോടുകൾ കരയാറില്ല!

ഒരു വേദഗ്രന്ഥത്തിലെ വിഡ്ഢിത്തങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമ്പോൾ അവയ്ക്കുള്ള മറുപടി പറയുകയാണു് സത്യസന്ധമായ ഒരു ചർച്ചയ്ക്കു് ആവശ്യം. അതിനു് കഴിയാത്തിടത്തോളം ആ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ദൈവികമായ ആധികാരികതയാണു് ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നതു്. അതോടെ ഏതെങ്കിലും മാനുഷികപ്രശ്നങ്ങളിൽ വിധി പ്രസ്താവിക്കുന്നതിനുള്ള യുക്തിസഹമായ യോഗ്യത അതിലെ എല്ലാ വാക്യങ്ങൾക്കും നഷ്ടമാവുന്നു. ലക്ഷങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നതു് ഒരു മതം ‘സത്യത്തെ’ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവല്ല. മനുഷ്യർ എന്തെന്തെല്ലാം വിശ്വസിക്കുന്നില്ല? അനേക ലക്ഷങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്ന മറ്റു് മതങ്ങളും ‘സത്യത്തെ’ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു് അവകാശപ്പെടുന്നവയാണു്. ‘അത്ഭുതങ്ങൾ’ പ്രവർത്തിക്കുന്നതു് ദൈവികമായ ഏതെങ്കിലും സത്യത്തിന്റെ തെളിവല്ല, അതു് വയറ്റിൽപിഴപ്പിനായി ‘മാജിക്ക്‌ ഷോ’ നടത്തുന്നവരുടെ കൈത്തൊഴിലാണു്. സത്യം എന്നതു് ഒരു മതത്തിനു് ഉള്ളതും മറ്റൊരു മതത്തിനു് ഇല്ലാത്തതുമായ ഒന്നല്ല.

 
43അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on ഓഗസ്റ്റ് 20, 2009 in ചര്‍ച്ച, മതം

 

മുദ്രകള്‍: ,

സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗം

സ്വവർഗ്ഗലൈംഗികത നിയമവിരുദ്ധമാക്കുന്നതിലെ അനീതി ദില്ലി ഹൈക്കോടതി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചതോടെ സദാചാരത്തിന്റെ കാവൽക്കാർക്കു് ‘വെകിളി’ പിടിച്ചിരിക്കയാണല്ലോ. പരലോകജീവിതം വാഗ്ദാനം ചെയ്തു് സ്വന്തജീവിതം, ഇഹലോകജീവിതം, അരമനജീവിതം അതിരസജീവിതമാക്കുന്ന വിശുദ്ധന്മാരും, മുക്രികളുമെല്ലാം പോക്കറ്റിൽ ഡോളറിന്റെ കൈമണികിലുക്കവുമായി രംഗത്തെത്തി മുക്രയിടൽ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടു്. ഏറ്റവും രസകരമായ കാര്യം, മറ്റെല്ലാ നിലപാടുകളിലുമെന്നപോലെതന്നെ, ഇവിടെയും ഇക്കൂട്ടരുടെ പ്രസംഗവും പ്രവൃത്തിയും തമ്മിലുള്ള ചേർച്ചയില്ലായ്മയാണു്. ഇരട്ടത്താപ്പു്, ഇരട്ടനാവു്, വിഭജിതവ്യക്തിത്വം അഥവാ, ideological schizophrenia! പ്രകൃതിസഹജമായി, കാലാനുസൃതമായി, പ്രായാനുസൃതമായി മനുഷ്യശരീരം നിർമ്മിക്കുന്ന രസങ്ങൾ അവയുടെ സ്വാഭാവികമായ ലക്ഷ്യം കണ്ടില്ലെങ്കിൽ, അതു് ശാരീരികമോ, മാനസികമോ ആയ രോഗങ്ങളിലോ, ‘മദം പൊട്ടലിലോ’ ഒക്കെ അവസാനിക്കുമെന്നു് ഇക്കാലത്തു് ഭിഷഗ്വരന്മാർക്കും മനഃശാസ്ത്രജ്ഞർക്കും മാത്രമല്ല അറിയാവുന്നതു്. ശാരീരികരസങ്ങൾ ഊറുന്നതിനനുസരിച്ചു് വായിലേക്കു് വലിച്ചെടുത്തു് തുപ്പിക്കളയാൻ എല്ലാ മനുഷ്യരും ‘സത്യസന്ധരായ’ പുരോഹിതരോ, അല്ലെങ്കിൽ അത്തരം ദ്രവങ്ങൾ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാവുകയേ അരുതു് എന്നു് ‘പത്മജാസനത്തിൽ’ ഇരുന്നു് പ്രകൃതിയെ വിലക്കി വരുതിക്കു് നിർത്താൻ മാത്രം ജിതേന്ദ്രിയരായി ആത്മീയവളർച്ച പ്രാപിച്ച അതീന്ദ്രിയജ്ഞാനികളോ അല്ലല്ലോ! (പണ്ടൊക്കെ ഇന്ദ്രിയവിജയികളായ ചില അൽപപ്രാണികൾ ‘അസ്തമിക്കരുതു്’ എന്നു് പറഞ്ഞാൽ സൂര്യൻ പോലും നിന്നിടത്തു് അനങ്ങാതെ നിൽക്കുമായിരുന്നു! ഇന്റർനെറ്റ്‌ കണക്ഷനും ഗൂഗിളുമൊക്കെ കിട്ടിയതിൽപിന്നെ സൂര്യനും അനുസരണയില്ലാതായി. കലികാലം തന്നെ!) ശാരീരികരസങ്ങൾ എന്നതു് നവരസങ്ങളോ, സാമ്പാറിന്റെ തമാശക്കാരനായ നാലാംകാൽ അനിയൻ ‘രസമോ’ പോലെ എന്തോ നിസ്സാരകാര്യമാണെന്ന മട്ടിലുള്ള ആത്മീയരുടെ അവകാശവാദങ്ങളിൽ എവിടെയോ ചില പന്തികേടുകളുണ്ടെന്നതിനു് അവരുടെ സദാചാരചിത്തഭ്രമം തന്നെ തെളിവു്. പ്രാർത്ഥനയും ഉപവാസവും കുരിശും കൊന്തയും ഏലസ്സും, പോത്തുകാലപ്പനും ഒരുമിച്ചു് വന്നാലും ഒഴിവാവാത്ത ഒരേയൊരു പിശാചേയുള്ളു, ഈരേഴു് പതിനാലു് ലോകങ്ങളിലും – ഹോർമോൺ! മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ആത്യന്തികലക്ഷ്യം ‘മരണാനന്തരസുഖിക്കലിൽ’ ആണെന്നു് സ്വപ്നം കാണാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നവർക്കു്, ബഹുഭൂരിപക്ഷം ദയനീയരായ മനുഷ്യാത്മാക്കളെക്കൊണ്ടും അതു് അംഗീകരിപ്പിക്കുന്നതിലും ഏറ്റു് പാടിക്കുന്നതിലും ഇന്നും വിജയം കാണുന്നവർക്കു് സ്വാഭാവികമായും ഇഹലോകജീവിതത്തിലെ ഇത്തരം യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾക്കുനേരെ കണ്ണടയ്ക്കേണ്ടതുണ്ടു്. ജീവിതയാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ നിഷേധിക്കുന്നവർ എന്നതാണു് അവരുടെ വിശേഷണം തന്നെ! hypocrisy ആണു് അവരുടെ സ്വഭാവജന്യഗുണം!

സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗികൾ ഏതു് സമൂഹത്തിലും ന്യൂനപക്ഷമാണു്. അവരെ ഒന്നടങ്കം കുരിശിൽ തറക്കണമെന്നു് ഏറ്റവും മുന്നിൽ നിന്നു് ‘ധർമ്മനീതിശാസ്ത്രജ്ഞരായി’ ഭാവിച്ചു് കുരച്ചുകുരവയിടുന്ന മഹാന്മാർ ഭാരതീയ സമൂഹത്തിലെ മതപരമായ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ പ്രതിനിധികളും, സ്വന്ത താത്പര്യങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിനായി ക്ഷീണമോ വിശ്രമമോ ഇല്ലാതെ മുറവിളി കൂട്ടുന്നവരും, പഴയ വിമോചനസമരത്തെ ന്യായീകരിക്കാൻ ബദ്ധപ്പെടുന്നവരും, പുതിയ വിമോചനസമരത്തിനായി ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നവരുമൊക്കെയാണെന്നു് നമുക്കെല്ലാവർക്കും അറിയാം. (പാണ്ടൻ നായുടെ പല്ലിന്റെ ശൗര്യം പണ്ടത്തേപ്പോലെ ഫലിക്കുന്നില്ല എന്നതും ചിലരെങ്കിലും തിരിച്ചറിയാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുമുണ്ടു്.) “സമുദായം എന്ന രീതിയിൽ, മതം എന്ന രീതിയിൽ ‘ഞങ്ങൾ’ സംരക്ഷണം അവകാശപ്പെട്ടവരാണു്, അതിൽ സംശയിക്കാൻ എന്തിരിക്കുന്നു? പക്ഷേ, സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗം എന്ന മ്ലേച്ഛത നിയമവിരുദ്ധമാക്കണം! കാരണം, സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗം ‘പ്രകൃതിവിരുദ്ധം’ ആണു്! മനുഷ്യരുടെ ‘പ്രകൃതം’ എന്നാൽ എന്താണു്, അതു് എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്നൊക്കെ തീരുമാനിക്കാനുള്ള യോഗ്യത ഞങ്ങൾക്കാണു്!” ഈവിധം ഉപരിപ്ലവമായ അവകാശവാദങ്ങളുമായി മനുഷ്യൻ സ്വയം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതല്ലാത്ത അവന്റെ സഹജവാസനകളെ കുറ്റം വിധിക്കുവാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചിരിക്കുന്ന ഇക്കൂട്ടർക്കു് അതിനുള്ള legitimation എവിടെ നിന്നാണെന്നറിയേണ്ടേ? – reanimation നടത്തിയാൽ പോലും ജീവിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം കാലഹരണപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞതും, ചിതലിനുപോലും വേണ്ടാതായതുമായ ചുക്കിലിവലപിടിച്ച കുറേ സാമൂഹ്യനീതിശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ഏതാനും ഓലക്കെട്ടുകൾ! അതായതു്, ഇവിടെ മതപരമായ ഒരു ന്യൂനപക്ഷം അവരുടെ അവകാശങ്ങൾ ന്യായമാണെന്നും, അതിനുള്ള അർഹത അവർക്കുണ്ടെന്നും, അതിനാൽ അവ അംഗീകരിച്ചുകൊടുക്കാൻ പൊതുസമൂഹത്തിനു് ബാദ്ധ്യതയുണ്ടെന്നും വാദിക്കുന്ന അതേ ശ്വാസത്തിൽ തന്നെ, ലൈംഗികന്യൂനപക്ഷമായ മറ്റൊരു വിഭാഗത്തിനു് നേരെ സമൂഹം അസഹിഷ്ണുത പ്രകടിപ്പിക്കണമെന്നും, അവരെ നിയമവിരുദ്ധരായി പരിഗണിക്കണമെന്നും ലജ്ജയില്ലാതെ വിളിച്ചുകൂവാൻ മാത്രം തൊലിക്കട്ടി പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നു! (മതന്യൂനപക്ഷമല്ലാത്ത എല്ലാവരും സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗത്തിനുനേരെ സഹിഷ്ണുത പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു എന്നു് ഇതിനർത്ഥമില്ല.)

ലൈംഗികത വംശവർദ്ധനവിനു് മാത്രമുള്ള ഒരു ഉപാധിയാണെന്നും, അതുകൊണ്ടു് സ്ത്രീയും പുരുഷനും തമ്മിലുള്ള ലൈംഗികബന്ധം മാത്രമാണു് പ്രകൃത്യനുസൃതമെന്നും, അതിനാൽ അതുമാത്രമാണു് ധാർമ്മികമെന്നും വാദിക്കുന്ന ധാർമ്മികാചാര്യന്മാർ ചില കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതു് നന്നായിരിക്കും. ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന ഘടകമായ ലൈംഗികതയുടെ അടിസ്ഥാന ലക്ഷ്യം, നിങ്ങൾ തന്നെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നപോലെ, വംശവർദ്ധനവു് എന്ന ‘പ്രകൃത്യനുസൃതത്വം’ മാത്രമാണെങ്കിൽ, ആ ലക്ഷ്യത്തിനു് പ്രയോജനപ്പെടാത്ത രീതിയിൽ നയിക്കപ്പെടുന്ന, നയിക്കപ്പെടാൻ നിർബന്ധിതമാവുന്ന ഏതൊരു മനുഷ്യജീവിതവും പ്രകൃതിവിരുദ്ധമാവണം, അതിനാൽ നിരോധിക്കപ്പെടണം. അതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, ആദ്യം നിയമവിരുദ്ധമാക്കേണ്ടതു് സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗമല്ല, പ്രത്യുത, ദാമ്പത്യജീവിതത്തിനോ സ്ത്രീപുരുഷബന്ധത്തിനോ ഔദ്യോഗികമായി അനുവാദം നൽകാത്ത, അതുവഴി മനുഷ്യരെ ഷണ്ഡജീവിതം നയിക്കാൻ ബാദ്ധ്യസ്ഥരാക്കുന്ന, അല്ലെങ്കിൽ, പലവിധത്തിലുള്ള ‘പ്രകൃതിവിരുദ്ധ’ ലൈംഗികചേഷ്ടകൾക്കും, അവിഹിതബന്ധങ്ങൾക്കും അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന പൗരോഹിത്യവൃത്തിയും, മഠങ്ങളിലെ കന്യാസ്ത്രീ-ജീവിതവുമാണു്. ആ അർത്ഥത്തിൽ, ശാരീരികമോ മാനസികമോ ആയ തകരാറുകൾ മൂലം ലൈംഗികബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടാൻ സാധിക്കാത്തവരും, തങ്ങളുടെ ലൈംഗികബന്ധം വഴി വംശവർദ്ധനവു് എന്ന ‘ധാർമ്മികലക്ഷ്യം’ നിറവേറ്റാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടായിട്ടും സ്വന്ത ‘കുറ്റം’ മൂലമല്ലാതെ എന്തുകൊണ്ടോ അതിനു് കഴിയാത്തവരും, എന്തിനു്, ധാർമ്മികപ്രഭുക്കൾ നിർദ്ദേശിക്കുന്ന സെക്ഷ്വൽ-ടെക്നിക്ക്‌ ഉപയോഗിച്ചു് ‘പുള്ളയുണ്ടാക്കുക’ എന്ന മനുഷ്യന്റെ ‘പ്രഥമവും പ്രധാനവുമായ കടമ’ നിർവ്വഹിക്കാത്ത സകലരും ദൈവദോഷികളായി, പ്രകൃതിവിരുദ്ധരായി, നിയമവിരുദ്ധരായി, സമൂഹദ്രോഹികളായി മുദ്രകുത്തപ്പെടണം. അവരെയെല്ലാം രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിൽ ജർമ്മൻ നാറ്റ്‌സികൾ യഹൂദരോടും, മന്ദബുദ്ധികളോടും, ജിപ്സികളോടും, ഹോമോസെക്ഷ്വൽസുകളോടും ഒക്കെ ചെയ്തതുപോലെ ഗ്യാസ്‌ ചേമ്പറിൽ കയറ്റി കൊല്ലണം. കുഞ്ഞാടുകളെ ആട്ടിയോടിച്ചു് തൊഴുത്തിൽ കയറ്റുന്നതിൽ കഴിഞ്ഞ രണ്ടായിരം വർഷങ്ങളിലൂടെ കത്തോലിക്കാസഭ സമ്പാദിച്ച അനുഭവജ്ഞാനം ഇവിടെ പ്രായോഗികജ്ഞാനം എന്ന നിലയിൽ വേണമെങ്കിൽ പ്രയോജനപ്പെടുത്താവുന്നതാണു്. ഇതെല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ടും, ദൈവേഷ്ടം വേണ്ടത്ര നീതിപൂർവ്വം നടപ്പാക്കപ്പെട്ടില്ല എന്ന തോന്നൽ ബാക്കിയാവുന്നെങ്കിൽ, ഗ്യാസ്‌ ചേമ്പറിൽ ഓടിച്ചുകയറ്റി കൊന്ന എല്ലാറ്റിനേയും ഒറ്റക്കുഴിയിലേക്കു് തള്ളി മണ്ണിട്ടു് മൂടി അവിടെ ‘തെമ്മാടിക്കുഴി’ എന്നൊരു ബോർഡും വയ്ക്കാം! ബോർഡുള്ളതുകൊണ്ടു്, അന്ത്യന്യായവിധിക്കായി വരുന്നവർക്കു് ‘കഴുവേറികൾ’ കിടക്കുന്ന അത്തരം കുഴിമാടങ്ങൾ മാന്തുക എന്ന ബുദ്ധിമുട്ടു് ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്യാം!

വേദഗ്രന്ഥകാലങ്ങളിൽ സാധാരണമായിരുന്ന അത്ഭുതങ്ങൾ ഇന്നും സാദ്ധ്യമായിരുന്നെങ്കിൽ, “രാജാവിനു് കഴുതച്ചെവികളാണു്” എന്ന പരമരഹസ്യം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു് പരസ്യമാക്കിയ മരത്തെപ്പോലെ, സന്ന്യാസജീവിതത്തിന്റെ അടിവസ്ത്രങ്ങൾ പല നാവുകളിൽ, പല ഭാഷകളിൽ, ജീവന്റെ തുടിപ്പും പശയും ഗന്ധവുമുള്ള പലതരം കഥകൾ വിളിച്ചു് പറഞ്ഞേനെ! വിശുദ്ധമെന്നു് വിൽക്കപ്പെടുന്ന സന്ന്യാസജീവിതത്തിന്റെ അടിവസ്ത്രങ്ങളിൽ പ്രകൃതിസഹജമായി പറ്റിപ്പിടിക്കുന്ന ‘പാപത്തിന്റെ’ കറയെ എത്രയോ മടങ്ങു് വെല്ലുന്ന കരുതിക്കൂട്ടിയുള്ള കാപട്യത്തിന്റെ കറകളെ താങ്ങാനാവാതെ പിശാചുക്കളുടെ ഗുഹകളിൽ നിന്നും ജീവനും കൊണ്ടു് ഓടി രക്ഷപെട്ടവർ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന തിക്താനുഭവങ്ങൾ മഞ്ഞുമലയുടെ മുനമ്പുകൾ മാത്രമാണെന്നും, ദൈവനാമം പേറുന്ന നീചത്വത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം മനുഷ്യന്റെ എല്ലാ സങ്കൽപശേഷിയേയും തകിടം മറിക്കുന്നത്ര ക്രൂരവും ബീഭത്സവുമാണെന്നും ആർക്കാണു് ഇന്നു് അറിയാത്തതു്?

ധാർമ്മികപോലീസുകാർ ദുഃഖം മൂത്തു് മൂക്കുപിഴിയുന്ന മറ്റൊരു കാര്യം: “മനുഷ്യർ ‘ലൈംഗികതയുടെ ധാർമ്മികവശങ്ങൾ’ പാലിക്കുന്നില്ല!” അതുകൊണ്ടു് ലൈംഗികതയുടെ ധാർമ്മികതക്കു് ഒടിവും ചതവും ചളുക്കും പറ്റാതിരിക്കാൻ, അല്ലെങ്കിൽ, ധാർമ്മികതയുടെ കന്യാചർമ്മത്തിൽ പോറൽ വീഴാതിരിക്കാൻ, ദൈവവിശ്വാസികളായ ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാർ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു പ്രധാന കാര്യം: ‘വെടി’ ഏറ്റുകഴിഞ്ഞാൽ, അഥവാ, ബീജം അണ്ഡവുമായി യോജിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, പിന്നെ പ്രസവം വരെ ഭാര്യയും ഭർത്താവും തമ്മിൽ വീണ്ടുംവീണ്ടും ലൈംഗികബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നതു് അനാവശ്യവും അധികപ്രസംഗവുമാണു്. കാരണം, അതു് ലൈംഗികതകൊണ്ടു് ദൈവം ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ലക്ഷ്യത്തിനു് കടകവിരുദ്ധമാണു്. ഒരിക്കൽ ഒരുത്തി ഒരുത്തനുമായി ചില ഗൂഢാലോചനകളും ഗുസ്തിയും നടത്തി ഗർഭം ധരിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ ചുരുങ്ങിയതു് ആ ഗർഭത്തെ പ്രസവിക്കുന്നതുവരെയെങ്കിലും അതേ ഗർഭപാത്രത്തിൽ മറ്റൊരു ‘നവീന’ ഗർഭം സാധാരണഗതിയിൽ സംഭവിക്കുകയില്ല. പിന്നെയെന്തിനു് തുടരെത്തുടരെയുള്ള ലൈംഗികാദ്ധ്വാനം? അതുകൊണ്ടു് ഗർഭം ധരിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ പിറ്റേന്നു് മുതൽ ഭാര്യയെ ധ്യാനത്തിനു് വിടുക എന്നതാണു് ഏതൊരു വിശ്വാസിയും ചെയ്യേണ്ടതു്. അവൾ തലയിൽ മുണ്ടിട്ടു് അലയുന്ന ആത്മാക്കളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തേണ്ടവളല്ലോ. ഭർത്താവു് കപ്പയോ ചേനയോ മറ്റു് കാർഷികവിളവുകളോ കൃഷി ചെയ്യട്ടെ! അവൻ ഇടവകയേയും ഇടയന്മാരേയും മൂക്കുമുട്ടെ തീറ്റിപ്പോറ്റേണ്ടവനാണെന്നോർക്കുക! അതവൻ വെറുതെയല്ല ചെയ്യുന്നതു്. അവനു് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഇരട്ടി പ്രതിഫലം ലഭിക്കും. (ഒരു കിലോ ഭൂമിയിലെ കപ്പയ്ക്കു് രണ്ടുകിലോ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ കപ്പ എന്നു് ലളിതഗണിതം!) ലോകാരംഭത്തിൽ ദൈവം മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ച അതേ മാതൃകയിൽ മനുഷ്യരെ സൃഷ്ടിക്കുക എന്ന ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യത്തിനായി അനുഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടു് നിവൃത്തീകരിക്കപ്പെടുന്ന ലൈംഗികതയൊഴികെ ബാക്കി എല്ലാത്തരം ലൈംഗികചേഷ്ടകളും പ്രകൃതിവിരുദ്ധമാണു്, പാപമാണു്. സ്ത്രീ പുരുഷലിംഗങ്ങളുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം മൂത്രമൊഴിക്കുക എന്നതു് മാത്രമാണെന്ന ജ്ഞാനം ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാരേ, നിങ്ങൾ വിശ്വാസത്താൽ തിരിച്ചറിയുക! “യഹോവാഭക്തി (അ)ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആരംഭമാകുന്നു!” (ഗർഭധാരണത്തിനുശേഷം ഭർത്താവുമായി ലൈംഗികബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ട ഭാര്യമാർ ചുമതലപ്പെട്ടവരെ എത്രയും വേഗം കണ്ടു് തനിക്കും കെട്ടിയവനും വേണ്ടി ഭാരവാഹി (=ഭാരം വഹിക്കുന്നവൻ!) ആവശ്യപ്പെടുന്ന പിഴയൊടുക്കി ചീട്ടു് വാങ്ങേണ്ടതാണു്.)

സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗികൾ ചെയ്യുന്ന മറ്റൊരു മഹാപരാധമായി ഇക്കൂട്ടർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതു്, സ്വവർഗ്ഗരതി എയിഡ്‌സ്‌ മുതലായ രോഗങ്ങൾ വരുത്തുന്നു എന്നതാണു്. ഏതു് തരം ലൈംഗികബന്ധമായാലും, വേണ്ടത്ര മുൻകരുതലുകൾ എടുത്തില്ലെങ്കിൽ പങ്കാളികളുടെ ലൈംഗികരോഗങ്ങൾ പരസ്പരം പകരും. കന്യക ആയായാലും, കന്യകൻ ആയാലും, വേശ്യ ആയാലും, വേശ്യൻ ആയാലും, സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗി ആയാലും, സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗിണി ആയാലും, പത്മിനി ആയാലും, അയൽപക്കത്തെ ചേട്ടത്തിയോ ചേട്ടനോ ആയാലും, പകരുന്ന ത്വക്ക്‌ രോഗങ്ങൾ ഉള്ളവരാണെങ്കിൽ കേസുകെട്ടിനനുസരിച്ചു് ചിലപ്പോൾ മുഴുശരീരകോണ്ടം തന്നെ വേണ്ടിവരും. അനാഘ്രാതകുസുമമാണെന്നോ, ആദ്യാനുരാഗമാണെന്നോ ഒന്നും ഭാവിച്ചിട്ടു് വലിയ കാര്യമില്ല. പുഴുക്കടിക്കുണ്ടോ കന്യാസ്ത്രീയെന്നും കത്തനാരെന്നും ആദ്യകുർബാനയെന്നും വ്യത്യാസം? പുതച്ചാൽ കുളിരില്ല, അത്രതന്നെ!

കപടന്മാരായ സദാചാരവാദികളിൽ നിന്നും വിരുദ്ധമായി, സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗികൾ ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം അവരുടെ ലൈംഗികമായ ചായ്‌വിനോടു് നീതി പുലർത്തുന്നവരാണു്. അവരെ അവർ ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്ന, അവർക്കു് അതുവഴി സാമൂഹികമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഭയപ്പെടാനില്ലാത്ത, അവർക്കു് നിയമത്തിന്റെ മുന്നിൽ മറ്റേതൊരു പൗരനേയും പോലെ തുല്യനീതി ലഭിക്കുമെന്നു് ഉറപ്പായും വിശ്വസിക്കാവുന്ന നാടുകളിലും സമൂഹങ്ങളിലും തങ്ങൾ സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗികൾ ആണെന്നു് തുറന്നു് പറയാനുള്ള ആത്മാർത്ഥത അവർ കാണിക്കാറുണ്ടു്. തന്നോടു് തന്നെയുള്ള സത്യസന്ധത, താൻ ആയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയെ, തന്റെ സ്വത്വത്തെ അങ്ങനെതന്നെ അംഗീകരിക്കാനുള്ള മടിയില്ലായ്മ – അതാണു് അവരുടെ ആത്മാർത്ഥതയുടെ പ്രധാന ലക്ഷണം. സ്വയം ധാർമ്മികരെന്നും സന്മാർഗ്ഗികളെന്നും വിലയിരുത്തി, ശരിയായ പ്രകൃത്യനുസൃതത്വത്തിന്റെ അളവുകോൽ തങ്ങളുടെ ‘പ്രകൃതം’ മാത്രമാണെന്നും, ലോകത്തെ മുഴുവൻ ആ പ്രകൃതത്തിലേക്കു് ഒടിച്ചുമടക്കി ലൂബ്രികെയ്റ്റ്‌ ചെയ്തു് സംരക്ഷിക്കേണ്ട ചുമതല ദൈവം തങ്ങളെയാണു് ഭരമേൽപിച്ചിരിക്കുന്നതെന്നുമുള്ള ഭ്രാന്തിനു് അടിമകളായിക്കൊണ്ടു്, സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗം നിയമവിരുദ്ധമാക്കണമെന്നും, കോഴിപ്പൂവന്റെ മാതൃകയിൽ നിരന്തരം മനുഷ്യരെ സൃഷ്ടിക്കുകയും, പിന്നെ ഇടക്കിടെ ഒരു ചെയ്ഞ്ചിനു് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ആണു് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ആകെമൊത്തം ലക്ഷ്യമെന്നും പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏതോ ശിലായുഗത്തിലെ നാടോടികളുടെ ‘സംസ്കാരം’ ഇന്നത്തെ ലോകത്തിൽ നിയമാനുസൃതമാക്കണമെന്നും കവലപ്രസംഗം നടത്തുന്ന അൽപന്മാർക്കു് ആത്മാർത്ഥതയെപ്പറ്റി എന്തറിയാൻ! മനുഷ്യത്വത്തെപ്പറ്റി എന്തറിയാൻ? തിന്നുക, തൂറുക, ‘മേച്ചിൽപ്പുറം കേറുക’ എന്നിവയല്ലാതെ മറ്റെന്തെങ്കിലും വിശുദ്ധചുമതലകൾ ആടു്-മാടു്-ഒട്ടകങ്ങൾ ചെയ്യുന്നുണ്ടോ? ഇല്ലല്ലോ! എന്നിട്ടും ദൈവം അവറ്റകളെ സംരക്ഷിക്കുന്നില്ലേ? ഉവ്വല്ലോ! അതിൽ മനുഷ്യർക്കു് ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമുണ്ടു്! ഹേ, മനുഷ്യാ, നീ ആടു്-മാടു്-ഒട്ടകങ്ങളെ മാത്രം മാതൃകയാക്കുക! അതേ നിനക്കു് വേണ്ടൂ! ബാക്കിയെല്ലാം പാറ പിളർന്നു് ദൈവം നിനക്കു് നൽകും! ദൈവം ഒരു പരം തീർന്ന പാറവെടിക്കാരനാണു്! ഹോ! ഉടയതമ്പുരാനായ ദൈവം കർത്താവേ, ഭയങ്കരം തന്നെ! നിന്റെ ഈ നേർച്ചപ്പൂവന്മാർ!! ഇവറ്റകൾ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നീ സൃഷ്ടിച്ച ഈ ലോകത്തിനും ഈ ലോകത്തിലെ സകലമാന കോഴിപ്പിടകൾക്കും എന്തായിരുന്നു ഒരു ഗതി? എവിടെയായിരുന്നു ഒരാശ്രയം?

സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗികൾ എന്നതു് കാമവെറി പൂണ്ട കുറേ ‘പ്രകൃതിവിരുദ്ധരുടെയോ’, പിടിച്ചാൽ കിട്ടാത്ത ലൈംഗികദാഹം തീർക്കാൻ എതിർലിംഗത്തിൽനിന്നും പറ്റിയ ആരെയും ലഭിക്കാത്തതുകൊണ്ടു് സ്വവർഗ്ഗമെങ്കിൽ സ്വവർഗ്ഗം എന്നു് കരുതി അവരെ തേടിപ്പോകുന്ന കുറേ ‘മാനസികരോഗികളുടെയോ’, ഒരു ലൈംഗികവിപ്ലവം വഴി സാമൂഹികസാന്മാർഗ്ഗികതയെ മുഴുവൻ തകർത്തു് തരിപ്പണമാക്കാൻ കച്ചകെട്ടി ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്ന കുറേ ‘സദാചാരവിരുദ്ധരുടെയോ’, സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുനന്മക്കായി എന്തെങ്കിലും സംഭാവന നൽകാൻ ബൗദ്ധികമോ, സാംസ്കാരികമോ ആയ യാതൊരു ശേഷിയുമില്ലാത്ത ‘അതിർഗ്രൂപ്പുകളുടെയോ’ സംഭരണശാലയാണെന്ന രൂപത്തിലുള്ള പല വിലയിരുത്തലുകളും കേൾക്കാറുണ്ടു്. ഈ അഭിപ്രായം എത്രമാത്രം അടിസ്ഥാനരഹിതമാണെന്നതിനു് ഹോമോസെക്ഷ്വൽസ്‌ ആയിരുന്ന രാജാക്കന്മാർ അടക്കമുള്ള എത്രയോ മഹാന്മാരുടെയും മഹതികളുടെയും ഉദാഹരണങ്ങൾ ലോകചരിത്രത്തിൽ നിന്നും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനാവും. രാഷ്ട്രീയത്തിലും, കലയിലും, സാഹിത്യത്തിലും, മറ്റു് പല സാംസ്കാരികമേഖലകളിലും മായാത്ത വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിച്ച സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗികൾ ധാരാളമാണു്. ഒരു വ്യക്തി സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗിയോ അല്ലയോ എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല ആ വ്യക്തിയുടെ ആകമാനവ്യക്തിത്വം അളക്കേണ്ടതു്. സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗം ഒരു വ്യക്തിയെപ്പറ്റി എന്തെങ്കിലും സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതു് അവന്റെ/അവളുടെ ആകമാനവ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായ സെക്ഷ്വൽ ഓറിയെന്റേഷനെപ്പറ്റി മാത്രമാണു്. ഒരു വ്യക്തിയുടെ കഴിവുകൾ, സമൂഹത്തിനു് അവൻ/അവൾ വഴി കൈവരിക്കാൻ കഴിയുന്ന നേട്ടങ്ങൾ, ലൈംഗികതയിൽ മാത്രം അധിഷ്ഠിതമല്ല. അങ്ങനെ ആയിരുന്നെങ്കിൽ ലോകം സാമൂഹികവും സാംസ്കാരികവുമായി ഇന്നത്തേതിനേക്കാൾ വളരെയേറെ ദരിദ്രമായിരുന്നേനെ! മാനവരാശിക്കു് പലനേട്ടങ്ങളും കാഴ്ചവച്ചവർ ലൈംഗികതക്കു് ‘four line notebooks’ സൂക്ഷിച്ചവരായിരുന്നില്ല.

പ്രായപൂർത്തിയായ മനുഷ്യർ ഉഭയസമ്മതപ്രകാരം ലൈംഗികബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നതു് അവരുടെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യമാണു്. ബാലികാബാലന്മാരേയോ, മാനസികവളർച്ചയെത്താത്ത മറ്റു് മനുഷ്യരേയോ, കുടുംബത്തിലേയോ, സമുദായത്തിലേയോ അധികാരശ്രേണികളിൽ താഴെ നിൽക്കുന്നവരായതിനാൽ മുതിർന്നവരെ എതിർക്കാൻ കഴിവില്ലാത്തവരേയോ (ഉദാ. മാതാപിതാക്കൾ, മുതിർന്ന ബന്ധുക്കൾ, വൈദ്യന്മാർ, പുരോഹിതന്മാർ മുതലായവരുടെ കീഴിൽ കഴിയേണ്ടിവരുന്നവർ) ലൈംഗികബന്ധത്തിനു് നിർബന്ധിക്കുന്നതും വിധേയമാക്കുന്നതുമാണു് കുറ്റകൃത്യം, അതാണു് ശിക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതു്. സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗത്തിനെതിരെ പടവാളുയർത്തുന്നവരിൽ നല്ലൊരു പങ്കും കൂടിയോ കുറഞ്ഞോ ലൈംഗികകുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്തവരോ, അല്ലെങ്കിൽ ഏറ്റവും ചുരുങ്ങിയതു്, അത്തരം കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്കുള്ള പ്രവണത ഉള്ളവരോ ആണെന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയം വേണ്ട. അതായതു്, പിടിക്കപ്പെടാത്തതുകൊണ്ടോ, അവസരം ലഭിക്കാത്തതുകൊണ്ടോ മാത്രം സദാചാരം പ്രസംഗിച്ചു് സമൂഹത്തിൽ നല്ലപിള്ള ചമയാൻ കഴിയുന്നവരാണു് സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗത്തിനെതിരെ ഏറ്റവും ഉച്ചത്തിൽ ബഹളം വയ്ക്കുന്നതു്. പ്രായപൂർത്തിയായ രണ്ടു് സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗികൾ പരസ്പരസമ്മതത്തോടെ ഒരുമിച്ചു് ജീവിക്കുന്നതുവഴി മക്കൾ ജനിക്കുന്നില്ല എന്നതൊഴികെ ഭിന്നവർഗ്ഗാനുരാഗികളുടെ ദാമ്പത്യജീവിതവുമായി അതിനു് മറ്റു് വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല. അവരെ ലൈംഗികകുറ്റവാളികളോ, മാനസികരോഗികളൊ ഒക്കെയായി കാണുന്നതു് അറിവില്ലായ്മകൊണ്ടും, സ്വന്തനിലപാടു് മാത്രമേ ശരിയായതാവാൻ കഴിയൂ എന്ന അബദ്ധധാരണകൊണ്ടുമാണു്. ആരെങ്കിലും ഇവിടെ ‘മാനസികരോഗികൾ’ എന്ന വിശേഷണത്തിനു് അർഹരാണെങ്കിൽ അതു് സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗികളല്ല, അവരെ പ്രകൃതിവിരുദ്ധരെന്നു് ആക്ഷേപിക്കുന്നവരാണു്. കാരണം, സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗികൾക്കു് അതാണു് പ്രകൃതിസഹജത. ഭയപ്പെടേണ്ട സാഹചര്യമില്ലെങ്കിൽ അവർ യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ അംഗീകരിക്കുന്ന, തുറന്നുപറയുന്ന അവരുടെ ജീവിതയാഥാർത്ഥ്യമാണതു്. അതുപോലെതന്നെ, അവരെപ്പോലെ അല്ലാത്തവരെ തൂക്കിലേറ്റണമെന്നു് അവർ ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ലാത്തതിനാൽ ദൈവസ്നേഹം പ്രസംഗിക്കുന്ന അസഹിഷ്ണുക്കളേക്കാൾ അവർ എത്രയോ ഉയർന്ന മനുഷ്യസ്നേഹികളും ആ അർത്ഥത്തിലെങ്കിലും കൂടുതൽ സംസ്കാരസമ്പന്നരുമാണു്. സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗം അത്ര വലിയ ഒരു പാപവും പ്രകൃതിവിരുദ്ധതയുമായിരുന്നെങ്കിൽ പ്രകൃതിയുടെ സൂപ്പർവൈസർ ആയ ദൈവത്തിനു് നേരിട്ടു് അവരെ ഭൂമിയിൽ നിന്നും നശിപ്പിക്കാമായിരുന്നു. അങ്ങനെയുള്ളവരുടെ മാത്രം തലയിലേക്കു് ഇടിത്തീ അയച്ചാൽ പ്രശ്നം പരിഹരിച്ചു് എല്ലാം ശുഭമായേനെ! ഇല്ലെന്നു് തോന്നുന്നുണ്ടോ? അതോ, അതിനുപോലും കഴിയാത്തവനെയാണോ പ്രിയ ധാർമ്മികരേ, നിങ്ങൾ സർവ്വശക്തൻ എന്നു് വിളിക്കുന്നതു്? പണ്ടു് സകല ഭൂലോകവാസികളെയും ഒരു മഹാപ്രളയത്തിൽ മുക്കിക്കൊന്നപ്പോൾ ആകെ എട്ടുപേരെയാണു് ദൈവം രക്ഷിച്ചതു് എന്നു് കഥ! ഇന്നു് യഹോവാസാക്ഷികളും പൊന്തിക്കൊസ്തുകളും തന്നെ എന്തായാലും എട്ടിൽ കൂടുതൽ വരും! ദൈവത്തിനു് അന്നത്തെയത്ര മനസ്സാക്ഷിക്കുത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല എന്നു് സാരം!

ചില സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗികൾ

ജർമ്മനിയുടെ തലസ്ഥാനമായ ബെർലിൻ അതോടൊപ്പം തന്നെ ഒരു സ്വയംഭരണ സംസ്ഥാനവുമാണു്. 2001 മുതൽ ബെർലിന്റെ മേയറും സോഷ്യൽ ഡെമോക്രാറ്റിക്‌ പാർട്ടിയിലെ (SPD) അംഗവുമായ ക്ലൗസ്‌ വോവെറൈറ്റ്‌ (Klaus Wowereit) ഒരു സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗിയാണു്. 2001-ൽ മേയർ ആവുന്നതിനു് മുൻപു് മാധ്യമങ്ങളിൽ നിന്നും ഉണ്ടാവാൻ സാദ്ധ്യതയുണ്ടായിരുന്ന ആക്രമണത്തിനെതിരെ ഒരു മുൻകൂർ ജാമ്യം എന്ന പോലെ അദ്ദേഹം തന്റെ ഹോമോസെക്ഷ്വാലിറ്റി പരസ്യമാക്കുകയായിരുന്നു. 2007-ലെ ഒരു അഭിപ്രായ വോട്ടെടുപ്പിൽ 79 ശതമാനം ജർമ്മൻകാരും ഒരു സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗി ജർമ്മൻ ചാൻസലർ ആവുന്നതിനു് എതിരല്ല എന്ന നിലപാടു് സ്വീകരിച്ചതിന്റെ പ്രചോദനം വോവെറൈറ്റിന്റെ ജനപ്രീതി ഒന്നു് മാത്രമായിരുന്നു. 1993 മുതൽ അദ്ദേഹം Joern Kubicki എന്നൊരു ന്യൂറോ സർജ്ജനോടൊരുമിച്ചു് ഒരു ഫ്ലാറ്റിൽ താമസിക്കുന്നു.

ബെർലിൻ പോലെതന്നെ, ജർമ്മനിയിലെ ഹംബുർഗും ഒരു സ്വയംഭരണ സംസ്ഥാനമാണു്. അവിടത്തെ മേയറും ക്രിസ്റ്റ്യൻ ഡെമോക്രാറ്റിക്‌ യൂണിയൻ (CDU)അംഗവുമായ ഒലെ ഫോൺ ബൊയ്സ്റ്റും (Ole von Beust) ഒരു സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗിയാണു്.

മറ്റു് ചില പ്രധാന നഗരങ്ങളിലെ പ്രമുഖ ‘ഹോമോസെക്ഷ്വൽ’ മേയർമാർ:

Paris (France) – Bertrand Delanoe (2001-…)

Winnipeg, Manitoba (Canada) – Glen Murray (1998-2004)

Wowereit with Obama

ഒരു മനുഷ്യൻ സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗിയാണെന്നതു് അവന്റെ സാംസ്കാരിക നിലവാരത്തെ, അവന്റെ ബുദ്ധിപരമായ കഴിവുകളെ ഒരു വിധത്തിലും പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ, അത്തരക്കാർക്കു് ഒരു സമൂഹത്തിൽ വളരാൻ കഴിയണമെങ്കിൽ അവരെ മനസ്സിലാക്കാൻ മാത്രം ആ സമൂഹവും വളർച്ച പ്രാപിച്ചതായിരിക്കണം. അതുപോലുള്ള സ്വാഭാവിക പ്രവണതകൾ പ്രകൃതിവിരുദ്ധമെന്നോ, പൈശാചികമെന്നോ, നിരോധിക്കപ്പെടേണ്ടതെന്നോ ഒക്കെ ആരോ എവിടെയോ പറഞ്ഞതെന്നു് പറഞ്ഞതിന്റെ പ്രതിധ്വനിപോലെ കേട്ടതെന്നു് തോന്നിയതായി ഊഹിച്ച ഏതോ ചില പദാവലികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിധിയെഴുതുന്ന, മുതുകു് മഴവില്ലിനൊപ്പം വളഞ്ഞാലും പിടിച്ചപിടി വിടാതെയും, ഇരുന്ന ഇരുപ്പിൽ കസേരയിൽ ഒഴിഞ്ഞാലും ഇരിക്കുന്ന കസേര ഒഴിയാതെയും പണ്ഡിതാചാര്യർ ചമയുന്ന കിഴവന്മാരും, ഇളിഭ്യന്മാരായി അവർക്കു് ഏറാൻ മൂളാൻ മാത്രം കഴിയുന്ന വിവരദോഷികളും ചുക്കാൻ പിടിക്കുന്ന സമൂഹങ്ങളിൽ മനുഷ്യരുടെ കഴിവുകൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടുകയില്ല. പദവികൾ ആരാധിക്കപ്പെടുക എന്നതിനപ്പുറമെത്തുന്ന കഴിവുകൾ അത്തരം സമൂഹങ്ങളിലെ മനുഷ്യർക്കു് എന്നാളും അജ്ഞാതവുമായിരിക്കും. ആഹാരം, വിസർജ്ജനം, പ്രജനനം എന്ന ആടു്-മാടു്-ഒട്ടക സോഷ്യൽ ഫിലോസഫിയിലേക്കു് ചുരുങ്ങുന്ന മനുഷ്യജീവിതത്തെ പരലോകജീവിതം എന്ന പച്ചനുണയിൽ പൊതിഞ്ഞു് മഹത്വവൽകരിക്കുക, കാലാൾപടയെക്കൊണ്ടു് അതിനു് മുടങ്ങാതെ ‘കീജേ’ വിളിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക – അതായിരിക്കും അവിടത്തെ മുഴുവൻ നീതിശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും എക്കാലത്തേയും ലക്ഷ്യം.

 

മുദ്രകള്‍: ,

യേശുവിന്റെ നരകയാത്ര – 2

നീക്കോദിമോസിന്റെ സുവിശേഷം (അപ്പോക്രിഫ) തുടർച്ച

നരകാധിപനും സാത്താനും തമ്മിലുള്ള തർക്കം

പുരാതനപിതാക്കളും പ്രവാചകന്മാരും അങ്ങനെ സന്തോഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അന്ധകാരത്തിന്റെ അനന്തരാവകാശിയായ സാത്താൻ അവിടെയെത്തി പാതാളത്തിന്റെ അധിപനോടു് (Hades) പറഞ്ഞു: “എല്ലാം തിന്നുന്നവനും ഒരിക്കലും മതിവരാത്തവനുമായവനേ, എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുക! യഹൂദവർഗ്ഗത്തിൽ പെട്ടവനും യേശു എന്നു് വിളിക്കപ്പെടുന്നവനുമായ ഒരുത്തൻ ദൈവപുത്രനാണെന്നു് അവകാശപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ അവൻ ഒരു മനുഷ്യൻ മാത്രമാണു്. എന്റെ ഇടപെടൽ മൂലം അവനെ യഹൂദർ കുരിശിൽ തറച്ചു. അതുവഴി അവൻ മരിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനാൽ നീ അവനെ കസ്റ്റഡിയിലെടുക്കാൻ തയ്യാറായിക്കൊള്ളൂ. തന്റെ മരണത്തെപ്പറ്റി അവൻ തീവ്രദുഃഖിതനായിരുന്നു എന്നു് എനിക്കറിയാവുന്നതുകൊണ്ടു് അവൻ ഒരു മനുഷ്യൻ മാത്രമാണെന്നു് എനിക്കുറപ്പാണു്. മുകളിലെ ലോകത്തിൽ നശ്വരരോടൊത്തു് ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അവൻ എനിക്കു് ഏറെ ഉപദ്രവങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ടു്. ഞാൻ മുടന്തരും അന്ധരും തളർന്നവരും കുഷ്ടരോഗികളുമൊക്കെ ആക്കി മാറ്റിയവരെ മുഴുവൻ വെറും വാക്കുകൊണ്ടുമാത്രം അവൻ സുഖപ്പെടുത്തി. കണ്ടിടത്തെല്ലാം എന്റെ ദാസന്മാരെ അവൻ വേട്ടയാടി. ശവസംസ്കാരത്തിനായി ഞാൻ പലരേയും തയ്യാറാക്കിയെങ്കിലും അവരെ എല്ലാം അവൻ അവന്റെ വാക്കാൽ വീണ്ടും ജീവിപ്പിച്ചു.”

അപ്പോൾ പാതാളാധിപൻ പറഞ്ഞു: “വാക്കുകൊണ്ടുമാത്രം ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ മാത്രം അത്ര ശക്തനാണോ അവൻ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ അവനെ എതിരിടാൻ നിനക്കാവുമോ? നീ പറഞ്ഞതൊക്കെ ശരിയെങ്കിൽ അവനെ എതിർക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ലെന്നാണു് എനിക്കു് തോന്നുന്നതു്. മരണത്തെ ഭയപ്പെടുന്നതായി അവൻ പറഞ്ഞതു് നീ കേട്ടെങ്കിൽ, അതു് നിന്നെ വിഡ്ഢിയാക്കാനും, കൂടുതൽ ശക്തമായ കൈകൾ കൊണ്ടു് നിന്നെ പിടികൂടാനുമായി മനഃപൂർവ്വം തമാശ രൂപത്തിൽ ആക്കിയതേ ആവൂ.” സാത്താന്റെ മറുപടി: “നരകാധിപനേ, എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ നിനക്കു് ഭയമായോ? എനിക്കവനെ പേടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാനാണു് യഹൂദന്മാരെക്കൊണ്ടു് അവനെ ക്രൂശിപ്പിച്ചതും, അവനു് കുടിക്കാൻ കയ്പുനീർ കൊടുപ്പിച്ചതുമെല്ലാം. അവൻ വരുമ്പോൾ നീ അവനെ ശക്തമായി പിടികൂടുകയേ വേണ്ടൂ.”

അതിനു് മറുപടിയായി നരകാധിപൻ: “അന്ധകാരത്തിനു് അവകാശിയും, നാശത്തിന്റെ സന്തതിയുമായ പിശാചേ, അവൻ മരിച്ചവരെ ഉയിർപ്പിച്ചു എന്നു് നീതന്നെ പറഞ്ഞ സ്ഥിതിക്കു്, അവനെ ഏതു് ശക്തിക്കു് പിടികൂടാൻ കഴിയും? ഏതാനും നാൾ മുൻപു് ഞാൻ ലാസർ എന്നൊരു മരിച്ചവനെ വിഴുങ്ങിയിരുന്നു. അധികം താമസിയാതെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരിൽ ഒരുവൻ അവനെ വാക്കാൽ മാത്രം എന്റെ വയറ്റിൽ നിന്നും വലിച്ചു് പുറത്തെടുത്തു. നീ പറയുന്നതും അവനെപ്പറ്റിയാണെന്നാണു് എനിക്കു് തോന്നുന്നതു്. അവനെ നമ്മൾ കസ്റ്റഡിയിൽ എടുത്താൽ ഇവിടെയുള്ള ബാക്കിയുള്ളവരും നമുക്കു് നഷ്ടമാവുമെന്നാണെന്റെ വിശ്വാസം. പോരാത്തതിനു്, ആദികാലം മുതൽ ഞാൻ വിഴുങ്ങിയവരുടെ ഇടയിൽ ഈയിടെ ഒരു അസ്വസ്ഥത ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടു്. അതുമൂലം എനിക്കു് നല്ല വയറ്റുവേദനയും ഉണ്ടു്. ലാസർ എന്റെ വയറ്റിൽ നിന്നും വലിച്ചു് പുറത്തെടുക്കപ്പെട്ടതു് തീർച്ചയായും ഒരു ദുശ്ശകുനമാണു്. ഒരു മരിച്ചവനെപ്പോലെയായിരുന്നില്ല, ഒരു ഗരുഡനെപ്പോലെയായിരുന്നു അവൻ എന്നിൽ നിന്നും പുറത്തുപോയതു്. അത്ര ശീഘ്രമാണു് ഭൂമി അവനെ പുറത്തേക്കു് എറിഞ്ഞതു്! അതുകൊണ്ടു് നീ ആരെപ്പറ്റിയാണോ പറഞ്ഞതു്, അവൻ ഇങ്ങോട്ടു് പ്രവേശിക്കാതിരിക്കുന്നതാണു് നിനക്കും എനിക്കും നല്ലതു്. അവൻ ഇങ്ങോട്ടു് വരുന്നതുതന്നെ ഇവിടെയുള്ള മരിച്ചവരെ മുഴുവൻ ഉയിർപ്പിക്കുന്നതിനാണെന്നാണു് എന്റെ ഉറച്ച വിശ്വാസം. അതുകൊണ്ടു് അവനെ നീ ഇങ്ങോട്ടു് കൊണ്ടുവന്നാൽ ഒറ്റ ശവം പോലും ഇവിടെ അവശേഷിക്കുകയില്ല എന്നു് നമുക്കു് സ്വന്തമായ അന്ധകാരത്തിന്റെ നാമത്തിൽ ഞാൻ നിന്നോടു് പറയുന്നു.”

ക്രിസ്തു നരകത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു

പാതാളാധിപതിയും സാത്താനും ഇങ്ങനെ തർക്കിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ഇടിമുഴക്കം പോലൊരു ശബ്ദം പുറത്തു് കേട്ടു: “നരകാധിപതികളേ, നിങ്ങളുടെ പടിവാതിലുകൾ തുറക്കൂ! മഹത്വത്തിന്റെ രാജാവു് അകത്തു് പ്രവേശിക്കട്ടെ!” അതുകേട്ട നരകാധിപൻ സാത്താനോടു് പറഞ്ഞു: “കഴിയുമെങ്കിൽ നീ പുറത്തു് ചെന്നു് അവനെ തടയൂ!” അതുകേട്ട സാത്താൻ പുറത്തേക്കു് പോയി. തുടർന്നു് നരകാധിപൻ ഭൂതങ്ങളെ എല്ലാം അണിനിരത്തി: “നിങ്ങൾ സംഘം സംഘമായി നിരന്നുനിന്നു് പിച്ചളകൊണ്ടുള്ള വാതിലുകലും ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള പൂട്ടുകളും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക. അവനെങ്ങാനും അകത്തുകടന്നാൽ പിന്നെ പറഞ്ഞിട്ടു് കാര്യമില്ല, അവൻ നമ്മെ കീഴടക്കും.”

അതു് കേട്ടപ്പോൾ പുരാതനപിതാക്കൾ പാതാളത്തിന്റെ തലവനെ ഭർത്സിക്കാൻ തുടങ്ങി. “എല്ലാം തിന്നുന്നവനും ഒരിക്കലും മതിവരാത്തവനുമായവനേ, മഹത്വത്തിന്റെ രാജാവിനു് അകത്തുവരാനായി നീ നിന്റെ വാതിൽ തുറക്കൂ!” പ്രവാചകനായ ദാവീദ്‌ പറഞ്ഞു: “അധിപതികളേ, നിങ്ങളുടെ വാതിലുകൾ തുറക്കൂ എന്ന ശബ്ദത്തെപ്പറ്റി ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ പ്രവചിച്ചിരുന്നു എന്നു് കണ്ണുകാണാത്തവനായ നിനക്കു് അറിയില്ലേ?” അപ്പോൾ യേശയ്യാ പറഞ്ഞു: “ഇതു് ഞാൻ മുൻകൂട്ടി കാണുകയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രേരണാശക്തിയാൽ എഴുതിവയ്ക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. മരിച്ചവർ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കും, കല്ലറകളിലുള്ളവർ ഉണർത്തപ്പെടും, ഭൂമിയിലുള്ളവർ സന്തോഷിക്കും, മരണമേ, നിന്റെ മുള്ളുകൾ എവിടെ? പാതാളമേ നിന്റെ വിജയമെവിടെ?”

അപ്പോൾ പുറത്തു് വീണ്ടും ആ ശബ്ദം: “നിങ്ങളുടെ വാതിൽ തുറക്കൂ!” രണ്ടാമതും ഈ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ഒന്നുമറിയാത്തപോലെ നരകാധിപൻ ചോദിച്ചു: “ആരാണീ മഹത്വത്തിന്റെ രാജാവു്?” അപ്പോൾ യജമാനന്റെ മാലാഖമാർ പറഞ്ഞു: “ശക്തിയും അധികാരവുമുള്ളവൻ, തർക്കങ്ങളുടെ അധിപൻ.” ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ നരകവാതിൽ നിലമ്പരിശായി, ഇരുമ്പുവളയങ്ങൾ തകർന്നുവീണു, പൂട്ടിയിട്ടിരുന്ന മറ്റു് മരിച്ചവരും ഞങ്ങളും ചങ്ങലകൾ അഴിഞ്ഞു് സ്വതന്ത്രരായി. അതോടെ കാഴ്ചയിൽ മനുഷ്യരൂപിയായ മഹത്വത്തിന്റെ രാജാവു് അകത്തുകയറി, നരകത്തിന്റെ അന്ധകാരം മുഴുവൻ പ്രകാശമായി മാറി.

യേശു സാത്താനെയും നരകത്തേയും കീഴടക്കുന്നു

അപ്പോൾ നരകാധിപൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “ഞങ്ങൾ ഇതാ കീഴടക്കപ്പെട്ടു, ഞങ്ങൾക്കു് ഹാ കഷ്ടം! എന്നാലും ഇത്രയും ശക്തിയും അധികാരവും ഉള്ള നീ ആരാണു്? പാപമില്ലാത്തവനായിട്ടുപോലും ഇവിടെയെത്തിയ നീ ഏതു് തരത്തിൽ പെട്ടവനാണു്? ചെറിയവനെങ്കിലും വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനും, താഴ്‌ന്നവനെങ്കിലും ഉയർന്നവനും, ദാസനെങ്കിലും യജമാനനും, ഭടനെങ്കിലും രാജാവുമായി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരിലും മരിച്ചവരിലും അധികാരമുള്ളവനായ നീ ആരാണു്? കുരിശിൽ തറക്കപ്പെട്ടിട്ടും, ശവക്കല്ലറയിൽ വയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടും നീ വീണ്ടും സ്വതന്ത്രനായി ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ ശക്തിയേയും തകർത്തുകളഞ്ഞു. സാത്താൻ ഞങ്ങളോടു് പറഞ്ഞ പ്രകാരം കുരിശും മരണവും വഴി മുഴുവൻ ലോകത്തേയും നിന്നോടു് ചേർക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നവനായ യേശുവാണോ നീ?”

അപ്പോൾ യേശു സാത്താന്റെ തലമുടിയിൽ പിടിച്ചു് തൂക്കിയെടുത്തു് മാലാഖമാരെ ഏൽപിച്ചുകൊണ്ടു് പറഞ്ഞു: “ഇവന്റെ കൈകളും കാലുകളും കഴുത്തും വായും ചങ്ങലകൊണ്ടു് ബന്ധിക്കുക!” അതിനുശേഷം സാത്താൻ നരകാധിപന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപിക്കപ്പെട്ടു. “ഇവനെ എന്റെ രണ്ടാമത്തെ വരവുവരെ സുരക്ഷിതമായി കസ്റ്റഡിയിൽ വയ്ക്കുക!”

പാതാളനാഥൻ സാത്താനെ ഏറ്റെടുത്തുകൊണ്ടു് അവനോടു് പറഞ്ഞു: “സാത്താനേ, തീയുടെയും വേദനയുടെയും പിൻഗാമിയായ ബേൽസബൂലേ, വിശുദ്ധന്മാരുടെ ശത്രുവേ! മഹത്വത്തിന്റെ രാജാവായ യേശു നരകത്തിലെത്തി നമ്മുടെ മുഴുവൻ ശക്തിയും നശിപ്പിക്കുന്നതിനായിട്ടാണോ അവനെ കുരിശിൽ തറയ്ക്കുന്നതിനു് നീ പിൻതുണ നൽകിയതു്? നീ ഇങ്ങോട്ടു് നോക്കൂ! എന്റെ വയറ്റിൽ ഒരൊറ്റ മരിച്ചവൻ പോലും ബാക്കിയില്ല. മാത്രവുമല്ല, അറിവിന്റെ മരം വഴി നീ നേടിയതെല്ലാം കുരിശിന്റെ മരം വഴി നീ നഷ്ടമാക്കി, നിന്റെ മുഴുവൻ സന്തോഷവും ഇതാ ദുഃഖമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. മഹത്വത്തിന്റെ രാജാവിനെ കൊല്ലാൻ നീ ആഗ്രഹിച്ചു, ഇപ്പോൾ നീ നിന്നെത്തന്നെ കൊന്നിരിക്കുന്നു. നിന്നെ കസ്റ്റഡിയിൽ എടുത്ത സ്ഥിതിക്കു് ഞാൻ നിന്നോടു് ചെയ്യാൻ പോകുന്ന ക്രൂരകൃത്യങ്ങൾ നീ നിന്റെ സ്വന്തം അനുഭവത്തിലൂടെ മനസ്സിലാക്കും. ചെകുത്താന്മാരുടെ നേതാവേ, മരണത്തിന്റെ തലവനേ, പാപങ്ങളുടെ ഉറവിടമേ, എല്ലാ തിന്മകളുടെയും ഉടയവനേ, യേശുവിൽ എന്തു് അനീതി കണ്ടിട്ടാണു് നീ അവന്റെ നാശത്തിനുവേണ്ടി ശ്രമിച്ചതു്? ഇത്രമാത്രം അനീതി ചെയ്യാൻ നിനക്കെങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു? ആദികാലം മുതൽ മരിച്ച സകലരും വസിക്കുന്ന ഈ അന്ധകാരത്തിലേക്കു് അവനെ കൊണ്ടുവരാൻ നീ എങ്ങനെ ധൈര്യപ്പെട്ടു?

(ഇതു് വായിച്ചു് കുട്ടികൾക്കുള്ള ഏതോ കഥയാണെന്നു് കരുതി ചിരിക്കണ്ട. ഞാനിതു് അപ്പോക്രിഫയിൽ നിന്നും അതേപടി പകർത്തിയതാണു്. അതേസമയംതന്നെ, ഇതിനേക്കാൾ എത്രയോ ‘രസകരമായ’ കഥകൾ സാക്ഷാൽ ദൈവം നൽകിയതും അതിനാൽ മരണതുല്യമായ ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടതുമാണെന്നു് വിശ്വസിക്കുന്ന മനുഷ്യർ ജീവിക്കുന്ന ചില നാടുകൾ ലോകത്തിൽ ഉണ്ടെന്നതും വിസ്മരിക്കുന്നില്ല. അത്തരം കഥകളുടെ പേരിൽ ചില മനുഷ്യർ മറ്റു് ചില മനുഷ്യരെ അറുകൊല ചെയ്യാൻ പോലും മടിക്കുന്നുമില്ല!)

യേശു ആദാമിനേയും മറ്റു് മരിച്ചവരേയും ഉയിർപ്പിക്കുന്നു

നരകാധിപൻ ഈവിധം സാത്താനോടു് കലഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ മഹത്വത്തിന്റെ രാജാവു് തന്റെ വലത്തുകൈ നീട്ടി ആദിപിതാവായ ആദാമിനെ പിടിക്കുകയും അങ്ങനെ അവനെ ഉയിർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം അവൻ മറ്റുള്ള മരിച്ചവരോടായി പറഞ്ഞു: “ഇവൻ രുചിനോക്കിയ അറിവിന്റെ മരത്തിന്റെ പേരിൽ മരണം അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നവരായ നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഇപ്പോൾ എന്നോടു് ചേരുക! ഞാൻ നിങ്ങളെ എല്ലാവരേയും കുരിശിന്റെ മരത്താൽ ഉയി‌ർത്തെഴുന്നേൽപിക്കുന്നു.” തുടർന്നു്, അവരെ എല്ലാവരേയും യേശു നരകത്തിൽ നിന്നും പുറത്തിറക്കി. അപ്പോൾ ആദാം പറഞ്ഞു: “പ്രതാപവാനായ രാജാവേ, പാതാളത്തിന്റെ ഏറ്റവും താഴത്തെ തട്ടിൽ നിന്നും എന്നെ കരകയറ്റിയതിനു് ഞാൻ നിനക്കു് നന്ദി പറയുന്നു.” അതുപോലെതന്നെ എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരും വിശുദ്ധന്മാരും അവരെ അന്ധകാരത്തിന്റെ ലോകത്തിൽ നിന്നും പുറത്തു് കടത്തിയതിനുള്ള നന്ദി യേശുവിനെ അറിയിച്ചു.

അവർ നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രക്ഷകനായ യേശു ആദാമിന്റെ നെറ്റിയിൽ കുരിശടയാളം വരച്ചു് അനുഗ്രഹിച്ചു. അതുപോലെതന്നെ അവൻ മറ്റു് പുരാതനപിതാക്കളേയും, പ്രവാചകന്മാരേയും, രക്തസാക്ഷികളേയും, അനുഗ്രഹിച്ചു് തന്നോടു് ചേർത്തു. അതിനുശേഷം അവൻ തിടുക്കപ്പെട്ടു് പാതാളത്തിൽ നിന്നും പുറത്തുകടന്നു് മുകളിലേക്കു് ഉയർന്നുപോയി. അവൻ അങ്ങനെ മുകളിലേക്കു് ഉയർന്നുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ അവനെ പിൻതുടർന്നിരുന്നവരായ വിശുദ്ധ പിതാക്കൾ ഗാനങ്ങൾ ആലപിച്ചുകൊണ്ടു് പറഞ്ഞു: “ദൈവത്തിന്റെ നാമത്തിൽ വരുന്നവനായവൻ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവൻ, ഹാലേലുയ്യ! എല്ലാ വിശുദ്ധന്മാരും അവനു് ബഹുമാനം അർപ്പിക്കുന്നു!”

ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റവർ പറുദീസയിൽ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു

അങ്ങനെ പറുദീസയിൽ എത്തിയ രക്ഷകനായ യേശു ആദിപിതാവായ ആദാമിനേയും മറ്റുള്ളവരേയും കൈ പിടിച്ചു് പ്രധാന മാലാഖയായ മിഖായേലിനെ ഏൽപിച്ചു. അവർ പറുദീസയുടെ വാതിലിലൂടെ കടന്നുപൊയിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ എതിരേ വന്ന പ്രായാധിക്യമുള്ള രണ്ടു് മനുഷ്യരോടു് വിശുദ്ധ പിതാക്കൾ ചോദിച്ചു: “മരണം കാണാതെയും പാതാളത്തിൽ പ്രവേശിക്കാതെയും നേരിട്ടു് പറുദീസയിൽ എത്താനും അവിടെ ‘ഫ്ലാറ്റ്‌’ ലഭിക്കാനും ഭാഗ്യം ലഭിച്ച നിങ്ങൾ ആരാണു്?” അപ്പോൾ അവരിൽ ഒരുവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ദൈവത്തോടുകൂടെ നടന്നവനും ദൈവം എടുത്തുകൊണ്ടവനുമായ ഹാനോക്‌ ആകുന്നു ഞാൻ. എന്നോടൊപ്പം ഉള്ളവൻ ഏലിയാവാണു്. യുഗാന്ത്യത്തോളം ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ജീവിക്കണം. അതിനുശേഷം അന്തിക്രിസ്തുവിനെ നേരിടാനും, അവനാൽ കൊല്ലപ്പെടാനും, മൂന്നാം ദിവസം ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കാനും, മേഘങ്ങളാൽ വഹിക്കപ്പെട്ടു് കർത്താവുമായി സമ്മേളിക്കാനുമായി ദൈവം ഞങ്ങളെ അയക്കും.”

അവർ അതു് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ കണ്ടാൽ ദയനീയത തോന്നുന്ന മറ്റൊരുവൻ തോളത്തു് ഒരു മരക്കുരിശുമായി അവർക്കെതിരേ വന്നു. അവനോടും വിശുദ്ധപിതാക്കൾ ചോദിച്ചു: “ഒരു കൊള്ളക്കാരനേപ്പോലെ തോന്നുന്ന നീ ആരാണു്? നീ എന്തിനാണു് നിന്റെ തോളത്തു് ഈ കുരിശു് ചുമക്കുന്നതു്?” അതു് കേട്ടപ്പോൾ അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കിയപോലെ, ഞാൻ ലോകത്തിൽ ഒരു കള്ളനും കൊള്ളക്കാരനും ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു് യഹൂദർ എന്നെ പിടികൂടി നമ്മുടെ നാഥനായ യേശുക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പം കുരിശിൽ തറച്ചു. അവൻ കുരിശിലായിരുന്നപ്പോൾ സംഭവിച്ച അത്ഭുതങ്ങൾ കണ്ട ഞാൻ അവനിൽ വിശ്വസിക്കുകയും ‘നീ രാജത്വം പ്രാപിച്ചു് വരുമ്പോൾ എന്നെയും ഓർത്തുകൊള്ളണമേ’ എന്നു് അവനോടു് അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ അവൻ: ‘ഇന്നു് നീ എന്നോടുകൂടി പറുദീസയിൽ ഇരിക്കും’ എന്നു് പറയുകയും ഞാൻ ഉടനെതന്നെ കുരിശുമായി പറുദീസയിൽ എത്തുകയും ചെയ്തു. അവിടെ ഞാൻ പ്രധാനമാലാഖയായ മിഖായേലിനെ കണ്ടു. ക്രൂശിതനായ യേശുവാണു് എന്നെ ഇങ്ങോട്ടയച്ചതെന്നും, എന്നെ ഏദൻ തോട്ടത്തിന്റെ പടിവാതിലിലൂടെ കടത്തിവിടണമെന്നും ഞാൻ അവനോടു് അപേക്ഷിച്ചു. കുരിശിന്റെ അടയാളം കണ്ടപ്പോൾ അവിടെ തീയുടെ ജ്വാലയുമായി തിരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന വാളിന്റെ തിരിയൽ നിന്നു, ഏദൻ തോട്ടത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു, ഞാൻ അകത്തുകടന്നു. അപ്പോൾ പ്രധാനമാലാഖയായ മിഖായേൽ എന്നോടു് പറഞ്ഞു: ‘അൽപം കൂടി ക്ഷമിക്കൂ! ഉടനെ മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ പിതാവായ ആദാം മറ്റു് നീതിമാന്മാരുമായി ഇവിടെ എത്തും. അതുവരെ കാത്തിരിക്കൂ.’ അങ്ങനെ നിങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അടുത്തേക്കു് വരികയായിരുന്നു.” അതു് കേട്ടപ്പോൾ വിശുദ്ധർ എല്ലാവരും ഒറ്റസ്വരത്തിൽ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ ദൈവം വലിയവനാണു്. അവന്റെ ശക്തിയും വലിയതാണു്.”

കലാശക്കൊട്ടു്

“ഈ സംഭവിച്ചതെല്ലാം സഹോദരന്മാരായ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും നേരിൽ കണ്ടതും കേട്ടതുമാണു്. യോർദ്ദാൻ നദിയിൽ ചെന്നു് മാമൂദീസാ മുങ്ങുവാനും, അതിനുശേഷം രക്ഷകനായ യേശുവിന്റെ ഉയിർപ്പു് മനുഷ്യരെ അറിയിക്കുവാനുമായി പ്രധാന മാലാഖയായ മിഖായേൽ ഞങ്ങളെ ഭൂമിയിലേക്കു് വീണ്ടും തിരിച്ചയക്കുകയായിരുന്നു. അതിൻപ്രകാരം, ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റവരായ മറ്റു് മരിച്ചവരോടൊപ്പം ഞങ്ങളും യോർദ്ദാനിൽ ചെന്നു് മാമൂദീസായേറ്റു. അതിനുശേഷം ഞങ്ങൾ യേരുശലേമിലേക്കു് വന്നു് ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിന്റെ പെസഹാ ആഘോഷിച്ചു. അധികനേരം ഇവിടെ നിൽക്കാൻ ഞങ്ങൾക്കു് അനുവാദമില്ലാത്തതുകൊണ്ടു് ഞങ്ങൾ സ്ഥലം വിടുന്നു. പിതാവായ ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹവും, ഏകജാതനായ പുത്രന്റെ കൃപയും, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ സഹവാസവും നിങ്ങളെല്ലാവരോടും കൂടെ എന്നാളും ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ!”

ഇതെല്ലാം എഴുതി, ചുരുളുകൾ ഭദ്രമാക്കിയശേഷം അതിൽ ഒരു പകുതി അവർ മഹാപുരോഹിതന്മാരെയും, മറ്റേ പകുതി യോസേഫിനേയും നിക്കോദെമോസിനേയും ഭരമേൽപിച്ചു. ആ രണ്ടു് സഹോദരന്മാരേയും തത്ക്ഷണം തന്നെ കാണാതെയുമായി. നമ്മുടെ രക്ഷകനായ യേശുക്രിസ്തുവിനു് മഹത്വം, ആമീൻ!

 
5അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on ഓഗസ്റ്റ് 5, 2009 in മതം, യേശു

 

മുദ്രകള്‍: ,

പൗലോസിന്റെ ക്രിസ്തുമതം

(നീറ്റ്‌സ്‌ഷെയുടെ Antichrist-ൽ നിന്നും – ഒരു സ്വതന്ത്ര പരിഭാഷ)
സുവിശേഷത്തിന്റെ നാശം തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടതു് കുരിശുമരണത്തോടെയായിരുന്നു. സുവിശേഷമാണു് ‘കുരിശിൽ’ തൂങ്ങിയതു്. അപ്രതീക്ഷിതമായ, ലജ്ജാവഹമായ ഈ മരണം, പൊതുവേ നീചജനങ്ങൾക്കു് മാത്രമായി മാറ്റിവയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായ കുരിശു് – ഭീകരമായ ഈ വിരോധാഭാസമാണു് യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്കു് നേരിടേണ്ടിവന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രഹേളിക: ‘ആരായിരുന്നു അതു്? എന്തായിരുന്നു അതു്?’ – എല്ലാം തലകീഴായിയെന്നും, അപമാനിക്കപ്പെട്ടു എന്നും ഉള്ള തോന്നൽ, അതുപോലൊരു മരണം അവർ പ്രതിനിധീകരിച്ച കാര്യത്തിന്റെ നിരാകരണമായേക്കുമോ എന്ന സംശയം, ‘എന്തുകൊണ്ടു് ഇങ്ങനെ?’ എന്ന ഭയാനകമായ ചോദ്യചിഹ്നം – ഈയൊരവസ്ഥ എളുപ്പം മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളു. ഇവിടെ എല്ലാം ആവശ്യമായിരിക്കണം, എല്ലാറ്റിനും അർത്ഥം, യുക്തി, ഏറ്റവും ഉന്നതമായ യുക്തി ഉണ്ടായിരിക്കണം; കാരണം, ഒരു അനുയായിയുടെ സ്നേഹത്തിനു് ആകസ്മികത എന്നതു് അജ്ഞാതമാണു്. ഇവിടെ മാത്രമാണു് വിള്ളൽ വ്യക്തമാവുന്നതു്: ‘ആരാണു് അവനെ കൊന്നതു്? ആരായിരുന്നു അവന്റെ സ്വാഭാവിക ശത്രു?’ – ഈ ചോദ്യം ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ അവരുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതിന്റെ മറുപടി: ഭരിക്കുന്ന യഹൂദവർഗ്ഗം, അവരിലെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ നിര. ആ നിമിഷം മുതൽ അവർ നിലവിലിരിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരായി ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി, പോരാത്തതിനു്, പ്രത്യവലോകനത്തിൽ, യേശുവും നിലവിലിരിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരായ വിപ്ലവത്തിലായിരുന്നു എന്നവർ മനസ്സിലാക്കി. അതേസമയം, അതുപോലൊരു യുദ്ധപരതയോ, വാക്കാലോ പ്രവൃത്തിയാലോ ഉള്ള നിഷേധമോ അതുവരെയുള്ള യേശുചിത്രത്തിന്റെ ലക്ഷണമായിരുന്നില്ല; എന്നുതന്നെയല്ല, അവൻ അതിന്റെ വിപരീതം പോലുമായിരുന്നു.

ഈ രീതിയിൽ മരിക്കുന്നതിലെ മാതൃകാപരത, എല്ലാവിധത്തിലുമുള്ള വെറുപ്പിന്റെയും മേലുള്ള നിയന്ത്രണാധിപത്യം, ഈ മുഴുവൻ കാര്യങ്ങളിലേയും ഏറ്റവും പ്രധാനമായ ഈ ഘടകം ആ ചെറിയ ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിനു് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എന്നതാണു് സത്യം: – അവനെപ്പറ്റി എത്ര കുറച്ചുമാത്രമാണു് ആകെപ്പാടെ അവർ മനസ്സിലാക്കിയതു് എന്നതിന്റെ അടയാളം! തന്റെ അനുശാസനത്തിന്റെ പരസ്യമായ തെളിവും, അതിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ പ്രദർശനവുമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ഇതുപോലൊരു മരണം വഴി യേശു ആഗ്രഹിച്ചില്ല. പക്ഷേ, അവന്റെ അനുയായികൾ ആ മരണം ക്ഷമിക്കുന്നതിൽ നിന്നും വളരെ ദൂരെയായിരുന്നു – അതു് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ അർത്ഥത്തിൽ സുവിശേഷപരമായിരുന്നേനെ – സൗമ്യവും ശ്രേഷ്ഠവുമായ ഹൃദയശാന്തിയോടെ അതുപോലൊരു മരണത്തിനു് സ്വയം കാഴ്ചയർപ്പിക്കുക എന്നതിൽ നിന്നും അവർ വളരെ അകലെയായിരുന്നു. കൃത്യമായി അതിനു് വിപരീതമായ, ഏറ്റവും ‘ദുർവിശേഷപരമായ’ വികാരം, പ്രതികാരം, എല്ലാറ്റിനും മുകളിലെത്തി. യാതൊരു കാരണവശാലും കുരിശുമരണം വഴി ഈ കാര്യം അവസാനിക്കാൻ പാടില്ല: ഒരു ‘പകരം വീട്ടൽ’, ഒരു ‘വിധിന്യായം’ ആവശ്യമാണു് (- പക്ഷേ, ‘പ്രതികാരം’, ‘ശിക്ഷാവിധി’, ‘ന്യായാധിപസമിതി’ ഇവയേക്കാൾ സുവിശേഷപരമല്ലാത്തതായി മറ്റെന്താണുള്ളതു്!). ഒരു മശിഹായ്ക്കു് വേണ്ടിയുള്ള സാമാന്യജനപരമായ കാത്തിരിക്കൽ ഒരിക്കൽ കൂടി മുൻപന്തിയിലേക്കു് വന്നു; ചരിത്രപരമായ ഒരു നിമിഷം ദൃശ്യമായി: തന്റെ ശത്രുക്കളെ ന്യായം വിധിക്കുന്നതിനായി ‘ദൈവരാജ്യം’ വരുന്നു…

പക്ഷേ, അതോടെ എല്ലാം തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടു: അതോടെ ‘ദൈവരാജ്യം’ അവസാനത്തെ അങ്കമായി, വാഗ്ദത്തമായി! സുവിശേഷം എന്നതു് കൃത്യമായി ഇതേ ‘ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ’ അസ്തിത്വവും, നിറവേറ്റലും, യാഥാർത്ഥ്യവുമായിരുന്നു. അതുപോലൊരു മരണം കൃത്യമായും ആ ‘ദൈവരാജ്യം’ തന്നെ ആയിരുന്നു. അതുവഴി പരീശന്മാർക്കും മതശാസ്ത്രിമാർക്കും എതിരായ മുഴുവൻ വെറുപ്പും വിദ്വേഷവും നാഥന്റെ മാതൃകയിലേക്കും മാറ്റിപ്പാർപ്പിക്കപ്പെട്ടു – ഈ രീതിയിൽ അവർ അവനെത്തന്നെ ഒരു പരീശനും മതശാസ്ത്രിയും ആക്കി മാറ്റി! നേരെമറിച്ചു്, പൂർണ്ണമായും അടിത്തറയിളകിയ ഈ ആത്മാക്കളുടെ ഭ്രാന്തുപിടിച്ച ആരാധനക്കു് യേശു പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ ഓരോ മനുഷ്യനും ദൈവത്തിന്റെ മകനാവാനുള്ള സുവിശേഷപരമായ തുല്യാവകാശം സഹിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല: യേശുവിനെ വേർപെടുത്തി എല്ലാ അതിരുകളും ലംഘിക്കുന്ന രീതിയിൽ മുകളിലേക്കു് ഉയർത്തുക എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ പ്രതികാരം: – യഹൂദർ പണ്ടു് അവരുടെ ശത്രുക്കളോടുള്ള പ്രതികാരത്തിനായി സ്വന്തം ദൈവത്തെ വേർപെടുത്തി ഔന്നത്യങ്ങളിലേക്കു് ഉയർത്തിയ അതേപോലെതന്നെ. ഒരു ദൈവവും ദൈവത്തിന്റെ ഒരു പുത്രനും – രണ്ടും വെറുപ്പിന്റെ സൃഷ്ടികൾ.

ഇപ്പോൾ മുതൽ പരിഹാസ്യമായ ഒരു പ്രശ്നം ആവിർഭവിച്ചു: “ദൈവത്തിനു് എങ്ങനെ ഇതു് അനുവദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു?” ആകെ താറുമാറിലായിരുന്ന ആ ചെറിയ സമൂഹം അതിനു് കണ്ടെത്തിയ അങ്ങേയറ്റം ഭയാനകവും യുക്തിഹീനവുമായ മറുപടി: മനുഷ്യരുടെ പാപമോചനത്തിനുള്ള ബലിയായി ദൈവം അവന്റെ സ്വന്തമകനെ നൽകി. അങ്ങനെ ഒറ്റയടിക്കു് സുവിശേഷത്തിന്റെ അന്ത്യം കുറിക്കപ്പെട്ടു! ‘പാപപരിഹാരബലി’ എന്നതു് അതിന്റെ ഏറ്റവും ബീഭത്സമായ, കിരാതമായ രൂപത്തിൽ, കുറ്റവാളികളുടെ പാപമോചനത്തിനായി കുറ്റമില്ലാത്തവനെ ബലികഴിക്കുക! എത്ര ഭീകരമായ വിഗ്രഹാരാധന!

‘പാപം’ എന്ന ആശയം തന്നെ യേശു ഇല്ലാതാക്കിയിരുന്നു – ദൈവവും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള പിളർപ്പു് അവൻ നിരാകരിച്ചിരുന്നു, ദൈവവും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ഈ ഏകത്വം അവൻ തന്റെ ‘സന്തോഷകരമായ സന്ദേശ’ത്തിലൂടെ ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. അല്ലാതെ പ്രത്യേകാവകാശം ആയിട്ടല്ല. ഇപ്പോൾ മുതൽ ചുവടുചുവടായി രക്ഷകന്റെ ചിത്രത്തിലേക്കു് പ്രവേശിപ്പിക്കപ്പെട്ടവ: ന്യായവിധിയുടേയും തിരിച്ചുവരവിന്റേയും അനുശാസനം, കുരിശുമരണത്തെ ബലിമരണമാക്കുന്ന അനുശാസനം, പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ അനുശാസനം – അതെല്ലാംവഴി ‘അനുഗ്രഹം’ എന്ന ആശയം മുഴുവൻ, സുവിശേഷത്തിന്റെ ഒരേയൊരു യാഥാർത്ഥ്യം മുഴുവൻ ആഭിചാരം ചെയ്യപ്പെട്ടു – മരണാനന്തരമുള്ള ഒരു ജീവിതാവസ്ഥക്കു് സഹായകമാവും വിധം.

യഹൂദഗുരുസഹജമായ അധികപ്രസംഗസ്വഭാവക്കാരൻ എന്ന വിശേഷണത്തിനു് എല്ലാ വിധത്തിലും യോഗ്യനായ പൗലോസ്‌ ഈ ആശയത്തെ, ആശയമെന്ന ഈ അശ്ലീലത്തെ ലോജിക്കലാക്കി മാറ്റിയതു് ഇങ്ങനെ: “ക്രിസ്തു മരിച്ചവരുടെ ഇടയിൽ നിന്നും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റിട്ടില്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങളുടെ വിശ്വാസം വ്യർത്ഥമാണു്.” – അതോടെ ഒറ്റ മാത്രയിൽ സുവിശേഷം എന്നതു് ഒരിക്കലും പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടാൻ കഴിയാത്തതും, വാഗ്ദാനങ്ങളിൽ വച്ചു് ഏറ്റവും നിന്ദ്യമായതുമായ, വ്യക്തിയുടെ അനശരത്വം എന്ന അസംഗത അനുശാസനമായി മാറി. പൗലോസ്‌ തന്നെ അതൊരു പ്രതിഫലം ആണെന്നു് പഠിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു!

കുരിശിലെ മരണത്തോടെ അന്ത്യം കണ്ടതു് എന്താണെന്നു് വ്യക്തം: വാഗ്ദത്തം മാത്രമല്ലാതെ, ഭൂമിയിലെ യഥാർത്ഥമായ സന്തോഷത്തിനു് അനുയോജ്യമായ, ബുദ്ധമതാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ഒരു സമാധാനപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പുതിയതും, പൂർണ്ണമായും മൗലികമായതുമായ ഒരു അടിത്തറ. അതിനു് – അതു് ഞാൻ മുൻപും സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു – ഈ രണ്ടു് ക്ഷയോന്മുഖമതങ്ങളും തമ്മിൽ നിലനിൽക്കുന്ന അടിസ്ഥാനപരമായ വ്യത്യാസം: ബുദ്ധമതം ഒന്നും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നില്ല, പക്ഷേ നിറവേറ്റുന്നു, ക്രിസ്തുമതം എല്ലാം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു, പക്ഷേ ഒന്നും നിറവേറ്റുന്നില്ല. – ‘സന്തോഷകരമായ സന്ദേശത്തിന്റെ’ കാലടികളെ പിൻതുടർന്നതു് ഏറ്റവും ചീത്തയായവയായിരുന്നു: അതായതു്, പൗലോസിന്റേതു്. ‘സന്തോഷകരമായ സന്ദേശകാരന്റെ’ നേരെ വിപരീതമായ വെറുപ്പിലെ ജീനിയസ്‌, വെറുപ്പിന്റെ ദർശനത്തിലെ, വെറുപ്പിന്റെ ഒരിക്കലും വഴങ്ങാത്ത ലോജിക്കിലെ ഗുണങ്ങൾ പൗലോസിൽ മൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു. വെറുപ്പിനുവേണ്ടി ഈ ‘ദുർവിശേഷകൻ’ എന്തെന്തെല്ലാം ബലികഴിച്ചില്ല? എല്ലാറ്റിലുമുപരി രക്ഷകനെത്തന്നെ: അവൻ അവനെ അവന്റെ കുരിശിൽ തറച്ചു. യേശുവിന്റെ ജീവിതം, ഉദാഹരണം, അനുശാസനം, മരണം, സുവിശേഷത്തിന്റെ മുഴുവൻ അർത്ഥവും നീതിയും – തനിക്കു് വേണ്ടതെന്തെന്നു് വെറുപ്പിന്റെ ഈ കള്ളനാണയക്കാരൻ മനസ്സിലാക്കിയതോടെ അവയിലൊന്നും ബാക്കി വന്നില്ല. യാഥാർത്ഥ്യമില്ല, ചരിത്രപരമായ സത്യമില്ല! ഒരിക്കൽ കൂടി യഹൂദന്റെ പൗരോഹിത്യ-സഹജവാസന അതേ കുറ്റകൃത്യം ചരിത്രത്തോടു് ചെയ്തു – ക്രിസ്തീയതയുടെ ഇന്നലെയും മിനിഞ്ഞാന്നും അവൻ കേവലം വെട്ടിത്തിരുത്തി, അവൻ ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയതയുടെ ഒരു ചരിത്രം കണ്ടുപിടിച്ചു. പോരെങ്കിൽ: തന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ മുൻചരിത്രം ആകത്തക്കവിധത്തിൽ അവൻ യിസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തെ ഒരിക്കൽ കൂടി തിരുത്തിക്കുറിച്ചു: എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരും തന്റെ രക്ഷകനെപ്പറ്റിയാണു് പറഞ്ഞതു്! പിന്നീടു് ക്രിസ്തുസഭ മാനവചരിത്രത്തെത്തന്നെ ക്രിസ്തീയതയുടെ മുൻചരിത്രമായി തിരുത്തിയെഴുതി.

രക്ഷകന്റെ രൂപം, അനുശാസനം, പ്രവർത്തനം, മരണം, മരണത്തിന്റെ അർത്ഥം, മരണത്തിന്റെ ശേഷമുള്ളവ പോലും – ഒന്നും സ്പർശിക്കപ്പെടാതിരുന്നില്ല, ഒന്നിനും യാഥാർത്ഥ്യവുമായി സാമ്യം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ മുഴുവൻ അസ്തിത്വത്തിന്റേയും ഗുരുത്വകേന്ദ്രം ആ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ശേഷത്തിലേക്കു് പൗലോസ്‌ കേവലമായി മാറ്റിസ്ഥാപിച്ചു – ‘പുനരുത്ഥാനം ചെയ്ത’ യേശു എന്ന നുണയിലേക്കു്. രക്ഷകന്റെ ജീവിതം കൊണ്ടു് അടിസ്ഥാനപരമായി പൗലോസിനു് യാതൊരു ആവശ്യവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല – അവനു് വേണ്ടതു് കുരിശിലെ മരണവും ഒരൽപം കൂടിയും മാത്രമായിരുന്നു.

stoic പ്രബോധോദയകേന്ദ്രം തറവാടായിരുന്ന ഒരു പൗലോസ്‌, രക്ഷകൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവായി തനിക്കുണ്ടായ ഒരു മായാദൃശ്യം ചെത്തിമിനുക്കുമ്പോൾ അവനെ സത്യസന്ധനായി പരിഗണിക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ, അതുപോലൊരു മായാദൃശ്യം തനിക്കുണ്ടായി എന്നു് വർണ്ണിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവനെ വിശ്വസിക്കുക എന്നതു് ഒരു മനഃശാസ്ത്രജ്ഞനെസംബന്ധിച്ചു് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭോഷത്തമായിരിക്കും: പൗലോസിനു് തന്റെ ലക്ഷ്യം ആവശ്യമായിരുന്നു, അതുകൊണ്ടു് ഒരു മാർഗ്ഗവും ആവശ്യമായിരുന്നു. അവൻ സ്വയം വിശ്വസിക്കാത്ത കാര്യം, ഏതു് വിഡ്ഢികളുടെ ഇടയിലാണോ അവൻ അത്തരം അനുശാസനങ്ങൾ പ്രസംഗിച്ചതു്, അവർ അതൊക്കെ വിശ്വസിച്ചു. – അധികാരമായിരുന്നു അവന്റെ ആവശ്യം; പൗലോസിലെ പൗരോഹിത്യം ഒരിക്കൽ കൂടി അധികാരത്തിലെത്താൻ ആഗ്രഹിച്ചു – സാമാന്യജനങ്ങളിൽ സ്വേച്ഛാധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാൻ, അവരെ പറ്റങ്ങളാക്കിമാറ്റാൻ പര്യാപ്തമായ പദങ്ങളും, അനുശാസനങ്ങളും, പ്രതീകങ്ങളും മാത്രമേ അവനു് ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. എന്തായിരുന്നു പിൽകാലത്തു് മുഹമ്മദ്‌ ക്രിസ്തീയതയിൽ നിന്നും കടമെടുത്ത ഒരു കാര്യം? പൗലോസിന്റെ കണ്ടുപിടുത്തം, പൗരോഹിത്യസ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിനുള്ള അവന്റെ മാർഗ്ഗം, പറ്റങ്ങളുടെ രൂപീകരണം: വ്യക്തിയുടെ അനശരത്വത്തിലുള്ള വിശ്വാസം – എന്നുവച്ചാൽ ‘അന്ത്യന്യായവിധി’ എന്ന അനുശാസനം.

ജീവിതത്തിന്റെ ഗുരുത്വകേന്ദ്രം ജീവിതത്തിൽ തന്നെയല്ലാതെ, ‘അതിനപ്പുറത്തേക്കു്’ – ശൂന്യതയിലേക്കു് – മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ ജീവിതത്തിന്റെ ഗുരുത്വകേന്ദ്രത്തെ അപ്പാടെ എടുത്തു് കളയുകയാണു് നമ്മൾ ചെയ്യുന്നതു്. വ്യക്തിയുടെ അനശ്വരത എന്ന വലിയ നുണ എല്ലാ യുക്തിയേയും, ജന്മവാസനകളിലെ എല്ലാ പ്രകൃത്യനുസൃതയേയും നശിപ്പിക്കുന്നു – ജന്മവാസനകളിലെ ഉദാരപ്രകൃതിയായ, ജീവിതാഭിവൃദ്ധിക്കു് സഹായകമായ, ഭാവി ഉറപ്പു് നൽകുന്നതായ എല്ലാം അപ്പോൾ ശങ്കാധീനമാവുന്നു. ജീവിക്കുന്നതിനു് യാതൊരു അർത്ഥവുമില്ലാത്ത വിധത്തിൽ ജീവിക്കുക എന്നതു് അപ്പോൾ ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥമായി മാറുന്നു…

 
7അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on ഓഗസ്റ്റ് 3, 2009 in മതം

 

മുദ്രകള്‍: , ,