RSS

Monthly Archives: ഏപ്രില്‍ 2009

ബഹുദൈവവിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രയോജനം

(By Friedrich Nietzsche – ഒരു സ്വതന്ത്രപരിഭാഷ)
ഒരു വ്യക്തി അവന്റെ സ്വന്തം ആദര്ശങ്ങള്‍ പടുത്തുയർത്തുകയും അതിൽനിന്നും തന്റെ നിയമവും, തന്റെ സന്തോഷങ്ങളും, തന്റെ അവകാശങ്ങളും രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുക – അതു് മിക്കവാറും ഇതുവരെ മനുഷ്യർക്കു് സംഭവിക്കാവുന്നതിൽ വച്ചു് ഏറ്റവും വലിയ വഴിപിഴക്കലും വിഗ്രഹാരാധനതന്നെയുമായി പരിഗണിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; അത്തരമൊരു നടപടിക്കു് ധൈര്യപ്പെട്ട ചുരുക്കം ചിലർക്കു് അവരോടുതന്നെ വാസ്തവത്തിൽ ഒരു ക്ഷമാപണം ആവശ്യമാണെന്നു് തോന്നിയിരുന്നു. സധാരണഗതിയിൽ ആ ക്ഷമാപണം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: “ഞാനല്ല! ഞാനല്ല! എന്നിൽക്കൂടി ഒരു ദൈവം!”

ദൈവങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന അത്ഭുതകരമായ കലയുടെയും കഴിവിന്റെയും ആസക്തിക്കു് വിമുക്തി നേടാൻ കഴിഞ്ഞ മാധ്യമം – ബഹുദൈവവിശ്വാസം (polytheism)- വഴി ഈ ആസക്തി ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു, പൂർത്തീകരിക്കപ്പെട്ടു, വിശിഷ്ടമാക്കപ്പെട്ടു: അതേസമയം, ആദ്യകാലങ്ങളിൽ അതു് അധമവും വിരൂപവുമായ, ദുർവ്വാശിയും അനുസരണമില്ലായ്മയും അസൂയയുമായി ബന്ധമുള്ള ഒന്നായിരുന്നു. സ്വന്തം ആദര്‍ശങ്ങളോടുള്ള ആസക്തിയുടെ ശത്രു ആയിരിക്കുക: അതായിരുന്നു അക്കാലത്തു് എല്ലാ ആചാരങ്ങളുടെയും നിയമം. അന്നു് ഒരു മാനദണ്ഡമേ (norm) ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു: “മനുഷ്യൻ” – ഒരോ ജനവിഭാഗവും ആദ്യത്തേതും അവസാനത്തേതുമായ ഈ മാനദണ്ഡം അവർക്കുള്ളതായി വിശ്വസിച്ചു.

പക്ഷേ, തങ്ങൾക്കു് ഉപരിയായും ബാഹ്യമായും, വിദൂരമായ ഒരു ഉന്നതലോകത്തിൽ അനേകമാനദണ്ഡങ്ങൾ കണ്ടെത്തുക എന്നതു് അനുവദനീയമായിരുന്നു: ഒരു ദൈവം മറ്റൊരു ദൈവത്തിന്റെ നിഷേധിക്കലോ നിന്ദിക്കലോ ആയിരുന്നില്ല! വ്യക്തി എന്ന ആഡംബരം ആദ്യമായി അവിടെ അനുവദിക്കപ്പെട്ടു, വ്യക്തിയുടെ അവകാശങ്ങൾ ആദ്യമായി ബഹുമാനിക്കപ്പെട്ടു. എല്ലാത്തരം ദൈവങ്ങളുടെയും, വീരപുരുഷന്മാരുടെയും, അതിമാനുഷരുടെയും, അതുപോലെ, പാര്‍ശ്വ-, അധമമനുഷ്യരുടെയും, വാമനന്മാരുടെയും, യക്ഷികളുടെയും, മൃഗമനുഷ്യസങ്കരജീവികളുടെയും, വനദേവതകളുടെയും, ഭൂതങ്ങളുടെയും, പിശാചുക്കളുടെയും കണ്ടെത്തൽ വ്യക്തിയുടെ അഹംഭാവത്തിന്റെയും ആധിപത്യപ്രവണതയുടെയും നീതീകരണത്തിനു് വേണ്ടിയുള്ള അമൂല്യമായ പ്രാഥമികപരിശീലനമായിരുന്നു: ദൈവത്തിനു് മറ്റു് ദൈവങ്ങളുടെ നേരെ അനുവദിച്ചു് കൊടുക്കപ്പെട്ട അതേ സ്വാതന്ത്ര്യം അവസാനം നിയമങ്ങൾക്കും ആചാരങ്ങൾക്കും അയൽക്കാർക്കുമെതിരെ മനുഷ്യൻ തനിക്കുതന്നെ അനുവദിച്ചുകൊടുത്തു.

ഇതിനു് വിപരീതമായി, ഒരു നോര്‍മല്‍ മനുഷ്യൻ എന്ന സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ കർക്കശപരിണതഫലമായ ഏകദൈവവിശ്വാസം (monotheism) – അഥവാ, തന്നെക്കൂടാതെയുള്ള ദൈവങ്ങളെല്ലാം കപടരായ നുണയൻദൈവങ്ങൾ മാത്രമായ ഒരു നോര്‍മല്‍ ദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസം – അതു് ഒരുപക്ഷേ ഇന്നുവരെയുള്ള മാനവരാശിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ അപകടമായിരുന്നു: അതായതു്, ഒരു നോര്‍മല്‍ മൃഗത്തിലും സ്വന്തവര്ഗ്ഗാദര്‍ശത്തിലും വിശ്വസിക്കുകയും, ആചാരങ്ങളുടെ ആചാരക്രമം (morality of mores) രക്തത്തിലേക്കും മാംസത്തിലേക്കും അന്തിമമായി ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്ത മിക്കവാറും എല്ലാ മൃഗവംശങ്ങളും, നമുക്കു് കാണാൻ കഴിയുന്നിടത്തോളം, പണ്ടേ എത്തിച്ചേർന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു അകാലനിശ്ചലത്വം (premature stagnation) മനുഷ്യവംശത്തെയും ഭീഷണിപ്പെടുത്തി; ബഹുദൈവവിശ്വാസത്തിൽ മനുഷ്യരുടെ സ്വതന്ത്രബുദ്ധിയും ബഹുമുഖബുദ്ധിയും (German: Freigeisterei und Vielgeisterei) അവയുടെ പ്രാഥമികരൂപത്തിൽ ഉടലെടുത്തു: മനുഷ്യർക്കു് പുതിയതും സ്വന്തവുമായ, കൂടുതൽ പുതിയതും കൂടുതൽ സ്വന്തവുമായ ദൃഷ്ടികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള ശക്തി: അങ്ങനെ, എല്ലാ മൃഗങ്ങളുടെയും ഇടയിൽ മനുഷ്യർക്കു് മാത്രമായി നിത്യമായ ചക്രവാളങ്ങളും പരിപ്രേക്ഷ്യങ്ങളും ഇല്ലാത്ത വിധം.

(ഈ പോസ്റ്റും, PDF- ലേക്ക് മാറ്റിയ മറ്റുചില പോസ്റ്റുകളും sidebarലെ scribd– ല്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്താല്‍ PDF-ല്‍ വായിക്കാം)
Advertisements
 
21അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on ഏപ്രില്‍ 13, 2009 in ഫിലോസഫി, മതം

 

മുദ്രകള്‍: , ,

ധാർമ്മികതയും മറ്റും

(By Friedrich Nietzsche- ഒരു സ്വതന്ത്ര പരിഭാഷ)

1. ധാർമ്മികപ്രതിഭാസങ്ങൾ എന്നൊന്നില്ല; പ്രതിഭാസങ്ങളുടെ ധാർമ്മികവ്യാഖ്യാനങ്ങളേയുള്ളു.

2. അധാർമ്മികതയെപ്പറ്റി ലജ്ജിക്കുക എന്നതു് ഗോവണിയിലെ ഒരു പടിയാണു്; അതിന്റെ അവസാനം മനുഷ്യൻ ധാർമ്മികതയെപ്പറ്റി ലജ്ജിക്കുന്നു.

3. ഞാൻ അതു് ചെയ്തു എന്നു് ഓർമ്മ പറയുന്നു, ഞാൻ അതു് ചെയ്തിരിക്കില്ല എന്നു് അഭിമാനം പറയുന്നു; അവസാനം ഓർമ്മ കീഴടങ്ങുന്നു.

4. നല്ലപേരിനുവേണ്ടി എപ്പോഴെങ്കിലും സ്വയം ബലികഴിച്ചിട്ടില്ലാത്തവർ ആരുണ്ടു്?

5. തന്നെത്തന്നെ വിലമതിക്കാത്തപ്പോഴും ഒരുവൻ തന്നെത്തന്നെ വിലമതിക്കാത്തവൻ എന്ന വില തനിക്കു് മതിക്കുന്നു.

6. കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ കളിയിൽ കാണിച്ചിരുന്ന ആത്മാർത്ഥത വീണ്ടുകിട്ടുന്നതാണു് പുരുഷന്റെ പക്വത.

7. മനസ്സാക്ഷിയെ മെരുക്കിയാൽ അതു് കുത്തുന്നതിനൊപ്പം നമ്മെ ചുംബിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

8. ഒരു വലിയ മനുഷ്യനെന്നോ? ഞാൻ കാണുന്നതു് സ്വന്തം ആദര്‍ശങ്ങളുടെ ഒരു അഭിനേതാവിനെ മാത്രമാണു്.

9. നിരാശനായവൻ പറയുന്നു: “പ്രതിദ്ധ്വനികളെ ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ പുകഴ്ത്തലുകൾ മാത്രമേ കേട്ടുള്ളു”.

10. ഒരു ജ്ഞാനി ഇന്നു് അവനെ ദൈവത്തിന്റെ മൃഗാവതാരമായി കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

11. ചുരുങ്ങിയപക്ഷം നന്ദിയും ശുദ്ധിയും എന്ന രണ്ടു് ഗുണങ്ങൾ കൂടി ഇല്ലെങ്കിൽ ഒരു ജീന്യസിനെ സഹിക്കുക അസാദ്ധ്യമായിരിക്കും.

12. ഒന്നിനോടു് മാത്രമുള്ള സ്നേഹം കാട്ടാളത്തമാണു്; കാരണം അതു് മറ്റുള്ളവരുടെ ചെലവിലാണു് സംഭവിക്കുന്നതു്.

13. ഹൃദയത്തെ ബന്ധിച്ചു് തടവിലാക്കിയാൽ മനസ്സിനു് ധാരാളം സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങൾ നൽകാൻ കഴിയും.

14. കുറ്റവാളി പലപ്പോഴും അവന്റെ കുറ്റത്തിനൊപ്പം വളരുന്നില്ല; അവൻ അതിനെ ലഘൂകരിക്കുകയും തള്ളിപ്പറയുകയും ചെയ്യുന്നു.

15. അഭിമാനത്തിനു് പരിക്കുപറ്റുമ്പോഴാണു് പൊങ്ങച്ചത്തിനു് ഏറ്റവും കൂടുതൽ പരിക്കുപറ്റുന്നതു്.

16. സ്നേഹമോ വെറുപ്പോ പങ്കെടുക്കാത്ത കളികളിൽ സ്ത്രീ ഒരു ശരാശരി കളിക്കാരിയാണു്.

17. മയക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്നു് മറക്കുന്ന അതേ അളവിൽ സ്ത്രീ വെറുക്കാൻ പഠിക്കുന്നു.

18. ഒരേ വികാരങ്ങളുടെ ഗതിവേഗം സ്ത്രീയിലും പുരുഷനിലും വ്യത്യസ്തമാണു്. അതുകൊണ്ടു് സ്ത്രീയും പുരുഷനും എന്നും തെറ്റിദ്ധരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

19. വ്യക്തിപരമായ സകല പൊങ്ങച്ചങ്ങളുടെയും പിന്നണിയിൽ സ്ത്രീകൾക്കു് ‘സ്ത്രീത്വം’ എന്നതിനോടു് വ്യക്തിപരമല്ലാത്ത നിന്ദയുണ്ടു്.

20. സ്നേഹത്തിന്റെ വളർച്ചയേക്കാൾ വേഗം വൈകാരികത മുന്നേറുന്നതുകൊണ്ടു് വേരുകൾ ബലഹീനമായിത്തീരുകയും എളുപ്പം വലിച്ചുപറിക്കാൻ കഴിയുകയും ചെയ്യുന്നു.

21. വിവാഹം വഴി വെപ്പാട്ടിത്തവും ദുഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

22. സമാധാനാവസ്ഥയിൽ യുദ്ധതൽപരനായ മനുഷ്യൻ അവനെത്തന്നെ ആക്രമിക്കുന്നു.

23. കടലിൽ ദാഹംകൊണ്ടു് മരിക്കേണ്ടിവരുന്നതു് ഭയങ്കരമാണു് – ദാഹം ശമിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ഉപ്പു് നിങ്ങളുടെ സത്യത്തിൽ ചേർക്കണമോ?

24. മനുഷ്യസ്നേഹമല്ല, മനുഷ്യസ്നേഹത്തിലെ ബലഹീനതയാണു് മനുഷ്യരെ ചുട്ടെരിക്കുന്നതിൽ നിന്നും ഇന്നത്തെ ക്രിസ്ത്യാനികളെ തടയുന്നതു്.

25. ഒരു വികാരത്തെ അടക്കാനുള്ള ഇച്ഛാശക്തി ഒന്നോ അതിലധികമോ വികാരങ്ങളുടെ ഇച്ഛാശക്തി മാത്രമേ ആവൂ.

 
12അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on ഏപ്രില്‍ 5, 2009 in ഫിലോസഫി

 

മുദ്രകള്‍: ,