RSS

Monthly Archives: ഓഗസ്റ്റ് 2008

ഐന്‍സ്റ്റൈനും ബോറും തമ്മിലെ മത്സരം

തന്റെ അഞ്ചു് മക്കളെയും കൊന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ ജീവപര്യന്തം മാനസികരോഗികള്‍ക്കായുള്ള തടവറയില്‍ ആക്കുവാന്‍ ഏതാനും ആഴ്ചകള്‍ക്കു് മുന്‍പു് ഒരു ഒരു ജര്‍മ്മന്‍ കോടതി വിധിക്കുകയുണ്ടായി. religious mania ആയിരുന്നു അവരുടെ രോഗം. സ്വന്തം മക്കള്‍ക്കു് ഈ ഭൂമിയില്‍ ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ സുഖമായും സന്തോഷമായും സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ജീവിക്കാന്‍ കഴിയും എന്ന ഉത്തമവിശ്വാസമാണു് മക്കളെ കൊലചെയ്തതിന്റെ motive ആയി ആ സ്ത്രീ കോടതിയെ അറിയിച്ചതു്. വിധിനിര്‍ണ്ണയത്തിന്റെ ഭാഗമായി അവരെ മാനസികപരിശോധനക്കു് വിധേയമാക്കിയ മനഃശാസ്ത്രജ്ഞന്‍ നല്‍കിയ റിപ്പോര്‍ട്ടിലെ ചില വാചകങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധാര്‍ഹമായിരുന്നു. മാനസികരോഗികളുടെ ലോകത്തില്‍ അവരുടെ പ്രവര്‍ത്തികള്‍ തികച്ചും ‘ലോജിക്കലും’ തന്മൂലം ന്യായവും ശരിയുമാണു്. അതു് അങ്ങനെയല്ല എന്നു് അവരെ ധരിപ്പിക്കുക എളുപ്പമല്ലെന്നു് മാത്രമല്ല, പലപ്പോഴും അസാദ്ധ്യവുമാണു്. സാധാരണ മനുഷ്യരെ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന ക്രൂരകൃത്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുമ്പോള്‍ പോലും ഏതെങ്കിലും വിധത്തിലുള്ള കുറ്റബോധം അവരെ അലട്ടാത്തതിനു് കാരണവും സ്വന്തം പ്രവൃത്തി നീതിയുക്തം എന്നു് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഈ മാനസികാവസ്ഥതന്നെയാണു്.

അനുഭവങ്ങള്‍ ‘ലോജിക്കല്‍’ ആയതുകൊണ്ടു് അവ വെറും തോന്നലുകള്‍ ആയിക്കൂടെന്നില്ല എന്നു് വ്യക്തമാക്കുവാനാണു് ഞാനിതിവിടെ സൂചിപ്പിച്ചതു്. ഭൗതികമായ കാര്യങ്ങളിലെ നമ്മുടെ ‘തോന്നലുകള്‍’ മുഴുവന്‍ ഈ ഉദാഹരണത്തിലെപ്പോലെ മാനസിക ‘രോഗ’മാവണമെന്നില്ല. പക്ഷേ നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങള്‍ എല്ലാം യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും വസ്തുനിഷ്ഠവുമാണെന്ന കടുംപിടുത്തം മാനസികരോഗത്തിനു് തുല്യമായ ഒരവസ്ഥയാണെന്നു് പറയാതിരിക്കാനും വയ്യ. തോന്നലുകള്‍ സംശയരഹിതമായ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളായി ‘അനുഭവ’പ്പെടുന്നതിനു് തെളിവായി ധാരാളം ഉദാഹരണങ്ങള്‍ ദൈനംദിനജീവിതത്തില്‍ നിന്നും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുവാന്‍ കഴിയും. ഒരു സെക്കന്റില്‍ 29,79 കിലോമീറ്റര്‍ എന്ന ഭയാനകവേഗതയില്‍ സൂര്യനെ ചുറ്റുന്ന ഭൂമിയിലാണു് നമ്മള്‍ ജീവിക്കുന്നതു്. അതോടൊപ്പം, ഭൂമി സ്വയം തിരിയുകയും ചെയ്യുന്നു. (ഭൂമദ്ധ്യരേഖയിലെ ഓരോ ബിന്ദുവും മണിക്കൂറില്‍ 1669,8 കിലോമീറ്റര്‍ എന്ന വേഗതയില്‍! വടക്കോട്ടും തെക്കോട്ടും ചെല്ലുന്തോറും ഈ വേഗത കുറഞ്ഞുകുറഞ്ഞു് ധ്രുവങ്ങളില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ പ്രായോഗികമായി പൂജ്യത്തില്‍ എത്തിച്ചേരുന്നു.) എന്നിട്ടും, സ്ഥിരമായി ‘നില്‍ക്കുന്ന’ ഒരു ഭൂമിയില്‍ ജീവിക്കുന്നതായാണു് നമ്മുടെ അനുഭവം. അറിവൊന്നു്, അനുഭവം മറ്റൊന്നു്. ഓടുന്ന ഭൂമി, ‘നില്‍ക്കുന്ന’ ഭൂമി! അതില്‍ illogical ആയി എന്തെങ്കിലും നമ്മള്‍ കാണുന്നുമില്ല. ഭൂമിയില്‍ ആയിരിക്കുന്നിടത്തോളം ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണം അനുഭവങ്ങളിലൂടെ ബോദ്ധ്യപ്പെടാന്‍ നമുക്കു് ഒരുവിധത്തിലും കഴിയുകയില്ല. ലോകത്തിലെ എല്ലാ മനുഷ്യരും വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നതും, എല്ലാവര്‍ക്കും ‘logical’ ആയി തോന്നുന്നു എന്നതും മനുഷ്യരുടെ അനുഭവങ്ങള്‍ ‘ഒന്നിനൊന്നു്’ എന്നരീതിയില്‍ വസ്തുനിഷ്ഠമാണെന്നു് സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുള്ള തെളിവുകളല്ല.

ഭൂമിയിലെ ‘എല്ലാ’ മനുഷ്യര്‍ക്കും ഒരുപോലെ സ്വന്തം അനുഭവം വഴി യാതൊരു സംശയത്തിനും വകയില്ലാതെ, തികഞ്ഞ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ എന്നു് ‘അറിയാവുന്ന’ കാര്യങ്ങളാണു് ഭൂമിസംബന്ധമായി ഇവിടെ സൂചിപ്പിച്ചതു്. അവപോലും വസ്തുതകളുമായി യാതൊരു പൊരുത്തവുമില്ലാത്ത ഇത്തരം വെറും തോന്നലുകളാവാമെങ്കില്‍, മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലെ ചെറുതും വലുതുമായ വിഭാഗങ്ങള്‍ ഒരു തെളിവുമില്ലാതെ വിശ്വസിക്കുന്ന എത്രയോ നീതിശാസ്ത്രങ്ങളും വിശ്വാസ’സത്യങ്ങളും’ സത്യത്തില്‍നിന്നും സത്യത്തില്‍ എത്രമാത്രം അകന്നതായിരിക്കാമെന്നു് ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളു. മനുഷ്യര്‍ വിശ്രമമില്ലാതെ കൊട്ടിഘോഷിക്കുന്ന ‘ശാശ്വതസത്യങ്ങള്‍’ എന്ന അര്‍ത്ഥശൂന്യതയെപ്പറ്റി തുടര്‍ചിന്തകളെ ഭയക്കാത്തവര്‍ക്കായി ഇത്രയും സൂചിപ്പിച്ചു എന്നുമാത്രം! പല ‘ശാശ്വതസത്യങ്ങളും’ മനുഷ്യക്കുരുതിയുടെവരെ ന്യായീകരണമാവാറുള്ള ഭാരതത്തില്‍, അവനവന്റെ ‘സത്യങ്ങളെ’ വസ്തുതകള്‍, തോന്നലുകള്‍, ഭ്രാന്തുകള്‍ എന്നിങ്ങനെ ഒന്നു് വേര്‍തിരിക്കാന്‍ സമയം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ ശ്രമിച്ചുനോക്കുന്നതു് കാണാതെ പഠിച്ച ശീലുകള്‍ അനവരതം ആവര്‍ത്തിച്ചു് അന്തരീക്ഷം മലീമസമാക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ സഹജീവികള്‍ക്കു് സമാധാനപരമായി ജീവിക്കാന്‍ കൂടുതല്‍ സഹായകമായേക്കാമെന്നു് എനിക്കു് ‘തോന്നുന്നു’.

ക്വാണ്ടം ലോകത്തില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ അനുഭവങ്ങളും യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും തമ്മിലുള്ള ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തിനു് കൂടുതല്‍ സങ്കീര്‍ണ്ണമായ മറ്റൊരു മാനം ലഭിക്കുന്നു. ക്വാണ്ടം ഫിസിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലെ ലോകനിര്‍വചനത്തില്‍ objective reality-ക്കു് യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല. മറ്റു് വാക്കുകളില്‍ പറഞ്ഞാല്‍, ആണവോപകണികകളുടെ ലോകത്തില്‍ absolute truth എന്നൊന്നില്ല. അതായതു്, അടിസ്ഥാനപരമായി പ്രപഞ്ചം (ദ്രവ്യവും, എനര്‍ജിയും) രൂപീകൃതമായിരിക്കുന്നതു് ആണവോപകണികകളാല്‍ ആണെന്നതിനാല്‍, പ്രപഞ്ചത്തിലും ഒരു absolute truth ഉണ്ടാവാന്‍ കഴിയില്ല. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപകുതിയില്‍ ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി ക്വാണ്ടം ഫിസിക്സില്‍ രൂപമെടുത്ത തിയറികളുടെ വെളിച്ചത്തില്‍, സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കല്‍ പ്രോബബിലിറ്റിയില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു പ്രപഞ്ചചിത്രം സ്വീകരിക്കാന്‍ ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാവുകയായിരുന്നു. double slit experiment-ലെ interference pattern പോലെ overlap ചെയ്യുന്ന എണ്ണമറ്റ സാദ്ധ്യതകള്‍ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കല്‍ ആയി നിലനില്‍ക്കുന്നു. ‘വീക്ഷണം’ വഴി അതിലെ ഒരു സാദ്ധ്യതക്കു് യാഥാര്‍ത്ഥ്യം കൈവരുന്നു. ഭൂമിയുടെ വേഗതയുടെ കാര്യത്തിലെന്നപോലെതന്നെ, സഹജാവബോധത്തിലൂടെ (intution) ക്വാണ്ടം ലോകത്തിന്റെ ഈ പ്രത്യേകത അറിയുവാന്‍ നമുക്കാവില്ല. പക്ഷേ, ഇവിടെ അതു് നമ്മുടെ അറിവിന്റെ പരിമിതി എന്നതിലുപരി, ഒരു പ്രപഞ്ചയാഥാര്‍ത്ഥ്യം എന്നരീതിയില്‍ മനസ്സിലാക്കപ്പെടേണ്ട കാര്യമാണു്. ഗണിതശാസ്ത്രപരമായും, പരീക്ഷണങ്ങള്‍ വഴിയും പലവട്ടം തെളിയിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രപഞ്ചയാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണതു്. ക്വാണ്ടം ഫിസിക്സില്‍, ‘Copenhagen Interpretation’ എന്നപേരില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന ശാസ്ത്രീയതത്വങ്ങളുടെ സമാഹാരമാണു് സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കല്‍ ലോകചിത്രത്തിനു് ആധാരം. അങ്ങനെ ഒരു ‘ഇന്റര്‍പ്രെറ്റേഷന്‍’ ആരും എഴുതി ഉണ്ടാക്കിയതുകൊണ്ടല്ല ഈ പേരു്. ഈ ചിന്താധാരയിലെ ‘പ്രധാന നടനായിരുന്ന’ നീല്‍സ്‌ ബോര്‍ കോപ്പന്‍ഹാഗനില്‍ ആയിരുന്നതുകൊണ്ടു് ഈ ‘ലോകവ്യാഖ്യാനത്തിനു്’ അങ്ങനെ ഒരു പേരു് ‘വീണുകിട്ടി’ എന്നുമാത്രം.

Copenhagen Interpretation-ന്റെ ഒരു പ്രധാന ഘടകമാണു് Werner Heisenberg-ന്റെ uncertainty principle. ഗണിതശാസ്ത്രത്തിലെ മാട്രിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഹൈസന്‍ബെര്‍ഗ്‌ രൂപപ്പെടുത്തിയ ക്വാണ്ടം ലോകത്തിലെ ഒരു സുപ്രധാന തിയറിയാണിതു്. ഒരു കണികയുടെ സ്ഥാനവും വേഗതയും (impulse) ഒരേസമയം പരീക്ഷണം വഴിയോ, താത്വികമായിപ്പോലുമോ കൃത്യമായി നിര്‍ണ്ണയിക്കാനാവില്ല എന്നതാണതു്. സ്ഥാനം കൃത്യമായി നിര്‍ണ്ണയിക്കുമ്പോള്‍ വേഗതയോ, വേഗത കൃത്യമായി നിര്‍ണ്ണയിക്കുമ്പോള്‍ സ്ഥാനമോ കൃത്യമായി നിശ്ചയിക്കപ്പെടാനാവില്ല. ഇതു് ഉപകരണങ്ങളുടെ പരിമിതി എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതല്ല. ‘ഒരേസമയം കൃത്യമായ സ്ഥാനവും ഇംപള്‍സും’ എന്ന ആശയത്തിനു് പ്രകൃതിയില്‍ യാതൊരു അര്‍ത്ഥവുമില്ല എന്ന ആഴമേറിയ യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണു് അതിനുപിന്നില്‍. അതായതു്, ക്വാണ്ടം മെക്കാനിക്സിലെ മൗലികമായ സമവാക്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍, കൃത്യമായ ഒരു സ്ഥാനവും കൃത്യമായ ഇംപള്‍സും ഉള്ള ഒരു ആണവകണിക എന്നൊന്നില്ല. എനര്‍ജി, സമയം മുതലായ ‘ജോഡി’കള്‍ക്കും ഹൈസന്‍ബെര്‍ഗിന്റെ uncertainty principle ബാധകമാണു്.

അതുപോലെ, എലക്ട്രോണ്‍ എന്ന സങ്കീര്‍ണ്ണതയുടെ complementary ആയ രണ്ടു് ഭാവങ്ങളാണു് ‘കണികയും തരംഗവും’ എന്ന Niels Bohr-ന്റെ Complementarity Principle, കണികകളുടെ ക്വാണ്ടം-മെക്കാനിക്കല്‍ തരംഗങ്ങളെ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കല്‍ ആയി വിവരിക്കുന്ന Erwin Schrödinger-റുടെ Wave Function, (ഷ്രോഡിഞ്ഞര്‍ എന്നു് ഇംഗ്ലീഷ്‌ നാവുകള്‍, ഷ്ര്യോഡിങ്ങര്‍ എന്നു് ജര്‍മ്മന്‍ നാവുകള്‍), ഒരു ആറ്റത്തിലെ രണ്ടു് എലക്ട്രോണുകള്‍ക്കു് (അഥവാ, ഫെര്‍മിയോണ്‍ വിഭാഗത്തില്‍ പെട്ട കണികകള്‍ക്കു്) ഒരേസമയം ഒരേ അവസ്ഥ (configuration) സ്വീകരിക്കാനാവില്ല എന്ന Wolfgang Pauli-യുടെ Exclusion Principle, ക്വാണ്ടം മെക്കാനിക്സ്‌ ക്ലാസിക്കല്‍ മെക്കാനിക്സിനെ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നപോലെ, ‘Matrix-Mechanics’-നെ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന Paul Dirac-ന്റെ ‘Quantum-Algebra’ ഇവയെല്ലാം Copenhagen Interpretation-നെ താങ്ങിനിര്‍ത്തുന്ന ശാസ്ത്രീയതത്വങ്ങളാണു്.

പക്ഷേ, “ചൂതു് കളിക്കുന്ന ഒരു ദൈവത്തില്‍” (“God does not play dice” – Einstein) ഒട്ടും സന്തുഷ്ടനാവാന്‍ കഴിയാതിരുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞരില്‍ പ്രമുഖനായിരുന്ന ഐന്‍സ്റ്റൈനു് Copenhagen Interpretation സ്വീകാര്യമായിരുന്നില്ല. probability-യില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു പ്രപഞ്ചം ഐന്‍സ്റ്റൈനു് ‘താങ്ങാവുന്നതില്‍’ കൂടുതലായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചും ‘uncertainty principle’, ‘Quantum Entanglement’ എന്നീ പ്രതിഭാസങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനു് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ക്വാണ്ടം തിയറിയുടെ മൂലക്കല്ലായി സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്സ്‌ മാറുകയും അതുവഴി causality-ക്കു് ഇളക്കം സംഭവിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍, ആരംഭത്തില്‍ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കല്‍ രീതികള്‍ തന്റെ ഗണിതങ്ങള്‍ക്കു് ആധാരമാക്കിയ ഐന്‍സ്റ്റൈന്‍ സാവകാശം അസ്വസ്ഥനാവാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. അതുപോലെതന്നെ, ആദ്യം നീല്‍സ്‌ ബോര്‍ ‘പ്രകാശക്വാണ്ടം’ എന്ന ആശയത്തിന്റെ എതിരാളി ആയിരുന്നു. പക്ഷേ, ഐന്‍സ്റ്റൈന്‍ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കല്‍ റിയാലിറ്റിയുടെ ‘ശത്രു’ ആയപ്പോഴേക്കും ബോര്‍ അതിന്റെ ‘ആരാധകന്‍’ ആയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഐന്‍സ്റ്റെന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍, Copenhagen Interpretation അപൂര്‍ണ്ണമായ ഒരു തത്വസംഹിതയാണു്. ‘ക്ലോക്കു് പോലെ’ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഐന്‍സ്റ്റൈന്റെ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ objective reality എന്നൊന്നുണ്ടു്. അങ്ങനെ ഒന്നില്ല എന്ന തോന്നലിനു് കാരണം ക്വാണ്ടം തലങ്ങളിലെ statistical variations മാത്രമാണു്. അതായതു്, ഒരു ‘വീക്ഷകനും’ ഇല്ലെങ്കിലും നിശ്ചിതമായ സ്ഥാനവും, നിശ്ചിതമായ ഇംപള്‍സും ഉള്ള ആണവകണികകള്‍ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ടു്. ചില hidden variables ആവാം ഈ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കു് പിന്നില്‍ എന്നുവരെ നിഗമനങ്ങളുണ്ടായി. – (ഐന്‍സ്റ്റൈന്‍ സ്വന്തമായി അങ്ങനെ ഒരു പദം ഒരിക്കലും ഉപയോഗിച്ചില്ലെങ്കിലും!) തന്റെ നിലപാടുകള്‍ സ്ഥാപിക്കാന്‍ ഐന്‍സ്റ്റൈന്‍ പല ‘ചിന്താപരീക്ഷണങ്ങളും’ മുന്നോട്ടു് വച്ചു. ഹൈസന്‍ബെര്‍ഗിന്റെ ‘അനിശ്ചിതത്വ-തത്വം’ തെറ്റാണെന്നു് തെളിയിക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ‘പെട്ടിയിലെ ക്ലോക്ക്‌’ എന്ന സാങ്കല്‍പിക പരീക്ഷണത്തിന്റെ ലക്‍ഷ്യം. ആ പരീക്ഷണം വഴി, ‘സ്ഥാനവും വേഗതയും’ പോലെതന്നെ complementary ആയ ‘എനര്‍ജിയും സമയവും’ ഒരേസമയം അറിയാന്‍ കഴിയും എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിഗമനം. സ്വാഭാവികമായും ഇതു് ചിന്തയില്‍ മാത്രം ‘നടത്തപ്പെടുന്ന’ ഒരു പരീക്ഷണമാണു്.

ഐന്‍സ്റ്റൈന്റെ ‘പെട്ടിയിലെ ക്ലോക്ക്’ എന്ന ചിന്താപരീക്ഷണം:
ഒരുവശത്തു് ഒരു ദ്വാരമുള്ള ഒരു പെട്ടി തൂക്കം നോക്കാന്‍ ആവുന്ന വിധത്തില്‍ ഒരു സ്പ്രിംഗില്‍ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ ദ്വാരം പെട്ടിക്കകത്തുള്ള ഒരു ക്ലോക്കിന്റെ നിയന്ത്രണം വഴി അടക്കുകയും തുറക്കുകയും ചെയ്യാം. പെട്ടിയില്‍ ക്ലോക്കിനെ കൂടാതെ റേഡിയേഷനും ഉണ്ടു്. മുന്‍കൂട്ടി കൃത്യമായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയത്തു് ക്ലോക്ക്‌ ദ്വാരം തുറന്നു്, ഒരു ഫോട്ടോണിനെ മാത്രം പുറത്തുവിടുന്നു, ഉടനെതന്നെ ദ്വാരം വീണ്ടും അടയുന്നു. ഫോട്ടോണിനെ പുറത്തുവിടുന്നതിനു് മുന്‍പും അതിനു് ശേഷവും പെട്ടിയുടെ തൂക്കം നോക്കുന്നു. E = mc² ആയതിനാല്‍ രണ്ടു് തൂക്കങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തില്‍നിന്നും ഫോട്ടോണിന്റെ എനര്‍ജിയും, ക്ലോക്ക്‌ വഴി ഫോട്ടോണ്‍ പുറത്തുപോയ സമയവും ‘കൃത്യമായി’ അറിയാന്‍ കഴിയും. അതായതു്, ഹൈസന്‍ബെര്‍ഗിന്റെ ‘uncertainty principle’ തെറ്റാണു്!

ബോറിന്റെ എതിര്‍വാദങ്ങള്‍:
ഫോട്ടോണ്‍ പുറത്തു് പോകുമ്പോള്‍ പെട്ടിയുടെ ഭാരം കുറഞ്ഞു് സ്പ്രിംഗ്‌ ചുരുങ്ങുന്നതുകൊണ്ടും, ഫോട്ടോണിന്റെ വേഗതവഴിയുള്ള recoil മൂലവും ക്ലോക്കിനു് ചലനം സംഭവിക്കും, അഥവാ, അതിന്റെ സ്ഥാനത്തിനു് മാറ്റം സംഭവിക്കും. ക്ലോക്കിന്റെ ഗതിവേഗത gravitational field-ലെ സ്ഥാനത്തിനനുസരിച്ചു് മാറുമെന്നതു് ഐന്‍സ്റ്റൈന്റെ തന്നെ തിയറിയാണു്. അതായതു്, ക്ലോക്കിന്റെ സ്ഥാനത്തിലും, അതുവഴി ക്ലോക്കിന്റെ ഗതിവേഗതയിലും ‘uncertainty’സംഭവിക്കും. ഒരു ചെറിയ ഭാരം ഉപയോഗിച്ചു് സ്പ്രിംഗിനെ വീണ്ടും പഴയ സ്ഥാനത്തു് എത്തിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു പരീക്ഷണവും, പെട്ടി അനങ്ങാത്ത വിധത്തില്‍ ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള രണ്ടാമതൊരു പരീക്ഷണസാദ്ധ്യതയും uncertainty principle-നെ ഖണ്ഡിക്കാന്‍ പര്യാപ്തമല്ല എന്നു് നിഷ്പ്രയാസം തെളിയിക്കാന്‍ ബോറിനു് കഴിഞ്ഞു. ഈ പരീക്ഷണത്തില്‍ ബോറിന്റെ വാദങ്ങളെ ഏതായാലും ഐന്‍സ്റ്റൈന്‍ അംഗീകരിച്ചു. ഐന്‍സ്റ്റൈനെപ്പോലൊരു ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍ ഇതുപോലൊരു പരീക്ഷണം സങ്കല്‍പിച്ചു എന്നതു് ഇന്നു് ഒരു തമാശയായി മാത്രമേ നമുക്കു് കാണാനാവൂ! പക്ഷേ, ഈ പരീക്ഷണം ഐന്‍സ്റ്റൈന്റെ തിയറിതന്നെ ഉപയോഗിച്ചു് ഖണ്ഡിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതിനാല്‍, നീല്‍സ്‌ ബോര്‍ ഒരുപക്ഷേ അന്നേ ചിരിച്ചുകാണണം!

മറ്റൊരു ‘ചിന്താപരീക്ഷണം’ ആണു് പ്രസിദ്ധമായ EPR Paradox. ഐന്‍സ്റ്റൈനും, സഹപ്രവര്‍ത്തകരായ Boris Podolsky, Nathan Rosen എന്നിവരും ചേര്‍ന്നു് രൂപപ്പെടുത്തിയ മറ്റൊരു ചിന്താപരീക്ഷണമാണിതു്. (ഇതു് ഒരു paradox അല്ല എന്നു് ഇതിനോടകം തെളിയിച്ചുകഴിഞ്ഞു!) പരസ്പരപ്രവര്‍ത്തനത്തിനു് (interaction) ശേഷം മറ്റൊരു ഇന്ററാക്ഷനും വിധേയമാകാത്തവിധത്തില്‍ തമ്മില്‍ അകന്നുപോകുന്ന രണ്ട്‌ കണികകളെ സങ്കല്‍പിക്കുക. അതിനുശേഷം ഏതോ ഒരു പരീക്ഷകന്‍ അതിലൊരു കണികയെ പരിശോധനക്കു് വിധേയമാക്കുന്നു എന്നും കരുതുക. ഓരോ കണികയ്ക്കും അതിന്റേതായ ഇംപള്‍സും, ഓരൊന്നിനും പ്രപഞ്ചത്തില്‍ എവിടെയോ നിശ്ചിതമായ സ്ഥാനങ്ങളും ലഭിക്കുന്നു. ആരംഭത്തില്‍ രണ്ടും അടുത്തടുത്തായിരിക്കുമ്പോള്‍ അവ തമ്മിലുള്ള അകലവും, രണ്ടിന്റേയും ആകെ ഇംപള്‍സും ‘കൃത്യമായി’ അളക്കാം. ഏറെ സമയം കഴിഞ്ഞശേഷം അവയില്‍ ഒന്നിന്റെ impulse അളക്കപ്പെടുന്നു. ആകെ ഇംപള്‍സിനു് വ്യത്യാസം വരുന്നില്ല എന്നതിനാല്‍, അതുവഴി രണ്ടാമത്തേതിന്റെ ഇംപള്‍സ്‌ അറിയാന്‍ കഴിയും. ഇംപള്‍സ്‌ അളന്നശേഷം അതേ കണികയുടെ സ്ഥാനവും നിര്‍ണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നു. അതുവഴി ആ കണികയുടെ ഇംപള്‍സ്‌ നശിപ്പിക്കപ്പെടുമെങ്കിലും, വളരെ അകലത്തില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന രണ്ടാമത്തേതിന്റെ ഇംപള്‍സിനു് അതുവഴി മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നില്ല (?). അതിനുശേഷം, രണ്ടാമത്തെ കണികയുടെ ആദ്യത്തെ സ്ഥാനവും, ഇപ്പോഴത്തെ ഇംപള്‍സും അറിയാം എന്നതിനാല്‍, അതില്‍നിന്നും അതിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ സ്ഥാനം കണക്കുകൂട്ടാം. അങ്ങനെ അകലത്തിലുള്ള രണ്ടാമത്തെ കണികയുടെ സ്ഥാനവും, ഇംപള്‍സും uncertainty principle-നു് വിപരീതമായി കണ്ടുപിടിക്കാനാവും!

ഐന്‍സ്റ്റൈന്റെയും സഹപ്രവര്‍ത്തകരുടെയും അഭിപ്രായത്തില്‍, Copenhagen Interpretation അംഗീകരിക്കുക എന്നാല്‍, രണ്ടാമത്തെ കണികയുടെ ‘സ്ഥാനവും ഇംപള്‍സും’ ആദ്യത്തെ കണികയില്‍ നടത്തപ്പെടുന്ന അളവുകള്‍ വഴി സ്വാധീനിക്കപ്പെടുന്നു എന്നു് അംഗീകരിക്കുകയാണു്. പക്ഷേ ഈ അളവുകള്‍ രണ്ടാമത്തെ കണികയെ യാതൊരു വിധത്തിലും ‘ശല്യം’ ചെയ്യുന്നില്ല എന്നതിനാല്‍, “വിവേകപൂര്‍വ്വമായ ഏതെങ്കിലും ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യനിര്‍വചനത്തില്‍നിന്നും അതുപോലൊരു അവസ്ഥ പ്രതീക്ഷിക്കാനാവില്ല” എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ വാദം! ‘വിവേകപൂര്‍വ്വമായ യാഥാര്‍ത്ഥ്യനിര്‍വചനം’ എന്നാല്‍ എന്തു് എന്നതാണു് ഇവിടത്തെ യഥാര്‍ത്ഥ പ്രശ്നം എന്നായിരുന്നു നീല്‍സ്‌ ബോറിന്റേയും സംഘത്തിന്റേയും പ്രതികരണം. ക്വാണ്ടംഫിസിക്സിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ മൗലികവിവരണത്തില്‍ objective reality-ക്കോ causality-ക്കോ യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല. അതേസമയം causality-യില്‍ അധിഷ്ഠിതമല്ലാത്ത പരസ്പരബന്ധം (entanglement) ഉണ്ടുതാനും. ഐന്‍സ്റ്റൈന്‍ പ്രതിനിധീകരിച്ച objective reality-യും, ബോര്‍ പ്രതിനിധീകരിച്ച ക്വാണ്ടം ലോകത്തിലെ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കല്‍ റിയാലിറ്റിയും തമ്മിലുള്ള സമരത്തില്‍ നിന്നും 1955-ലെ തന്റെ മരണം വരെ ഐന്‍സ്റ്റൈന്‍ പിന്മാറിയില്ല.

(വേര്‍പെട്ട അവസ്ഥയിലെ ക്വാണ്ടം വ്യവസ്ഥകള്‍ തമ്മില്‍ സാദ്ധ്യമായ ‘non-classical’ പരസ്പരബന്ധമാണു് Quantum Entanglement. എനര്‍ജി പോലെതന്നെ ഒരു ഫിസിക്കല്‍ റിസോഴ്സ്‌ ആയ Quantum Entanglement അളക്കാനും, പരിണമിപ്പിക്കുവാനും, സംസ്കരിക്കുവാനും കഴിയുമെന്നതിനാല്‍, ഈ പ്രതിഭാസം Quantum Computation, Quantum Cryptography, Quantum Information, Quantum Teleportation മുതലായ ജോലികള്‍ക്കെല്ലാം ഉപയുക്തമാക്കുവാന്‍ കഴിയും. ശാസ്ത്രലോകത്തിലെ, പ്രത്യേകിച്ചും ഇന്‍ഫര്‍മേഷന്‍ ടെക്ക്നോളജിയുടെ ലോകത്തിലെ, വേഗതയുടെയും സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെയും കാര്യത്തില്‍, വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങള്‍ക്കു് ഈ വിഷയം സംബന്ധിച്ചു് ഇന്നും ബാല്യദശ പിന്നിട്ടിട്ടില്ലാത്ത പഠനങ്ങള്‍ വഴിതെളിക്കുമെന്നതില്‍ സംശയമില്ല.)

1982-ല്‍ ഫ്രഞ്ച്‌ ഫിസിസിസ്റ്റ്‌ ആയ Alain Aspect നടത്തിയ പരീക്ഷണത്തിലൂടെ EPR paradox അടിസ്ഥാനരഹിതമാണെന്നും, അതുവഴി ഐന്‍സ്റ്റൈന്റെ objective reality എന്ന നിലപാടു് തെറ്റായിരുന്നു എന്നും തെളിയിക്കപ്പെട്ടു. അതിന്റെ പിന്നില്‍ ‘പ്രേതതുല്യമായ’ ഏതെങ്കിലും ഒരു ‘hidden parameter’ ഇല്ലെന്നും അതുവഴി അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു.

(തുടരും)

Advertisements
 
ഒരു അഭിപ്രായം ഇടൂ

Posted by on ഓഗസ്റ്റ് 30, 2008 in ലേഖനം

 

മുദ്രകള്‍: , , ,

ഐന്‍സ്റ്റൈനു് പിഴച്ചിടം

പ്രപഞ്ചസത്യങ്ങള്‍ തേടിയുള്ള അന്വേഷണങ്ങള്‍ക്കു് പ്രധാന തടസ്സമായി നില്‍ക്കുന്നതു് മനുഷ്യരുടെ Stereotyped ചിന്താഗതികള്‍ തന്നെയാണു്. പുതിയ അറിവുകള്‍ അംഗീകരിക്കണമോ നിരാകരിക്കണമോ എന്ന തീരുമാനം എപ്പോഴും നമ്മള്‍ കൈക്കൊള്ളുന്നതു് അവ എങ്ങനെയോ നമ്മില്‍ വേരുറച്ചുപോയ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളുടെ അച്ചുകളില്‍ ഒതുങ്ങുന്നതോ അല്ലയോ എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കും. ഈ ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തില്‍നിന്നും ഐന്‍സ്റ്റൈന്റെ ‘കാലിബര്‍’ ഉള്ളവര്‍ പോലും പലപ്പോഴും മോചിതരല്ല എന്നതാണു് സത്യം. അതിന്റെ ഏറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണമാണു് നീല്‍സ്‌ ബോറും (Niels Bohr) ഐന്‍സ്റ്റൈനും തമ്മില്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ നീണ്ടുനിന്ന ആശയപരമായ സംഘട്ടനം. അതു് 1955-ല്‍ ഐന്‍സ്റ്റൈന്‍ മരിക്കുന്നതുവരെ ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്താതെ തുടരുകയും ചെയ്തു. വസ്തുനിഷ്ഠതയുടെ ലോകവും (objective reality) അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ ക്വാണ്ടം ലോകവും (statistic reality) തമ്മിലായിരുന്നു മത്സരം. ഐന്‍സ്റ്റൈന്‍ ഫിസിക്സിലെ ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തോടൊപ്പം ആദ്യത്തെ പ്രപഞ്ചചിത്രത്തില്‍ അടിയുറച്ചു് വിശ്വസിച്ചു. അതു് തെളിയിക്കാനായി ഐന്‍സ്റ്റൈന്‍ മുന്നോട്ടു് വച്ച എല്ലാ ‘ചിന്താപരീക്ഷണങ്ങളെയും’ ബോര്‍ താത്വികമായി ഖണ്ഡിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ പരീക്ഷണം വഴി ഈ വസ്തുത തെളിയിക്കാന്‍ മാത്രം അന്നു് ഫിസിക്സ്‌ വളര്‍ന്നിരുന്നുമില്ല. ഈ വിഷയത്തില്‍ ഐന്‍സ്റ്റൈന്റെ നിലപാടു് തെറ്റായിരുന്നുവെന്നു് പിന്നീടു് നടത്തിയ പല പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ തെളിയിക്കപ്പെട്ടു. യുക്തിസഹമായ പരീക്ഷണഫലങ്ങള്‍ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളില്‍ കടിച്ചുതൂങ്ങി നിഷേധിക്കാന്‍ മടിക്കാത്ത ഒരു സാദാ യാഥാസ്ഥിതികന്‍ അല്ലാതിരുന്നതിനാല്‍, ഐന്‍സ്റ്റൈന്‍ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ സ്വന്തം നിലപാടു് തിരുത്താന്‍ അദ്ദേഹം തയ്യാറാവുമായിരുന്നു എന്നുവേണം കരുതാന്‍. അന്വേഷണങ്ങള്‍ എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും വഴിമുട്ടുമ്പോള്‍ അതു് പഴകിയ അടിസ്ഥാനനിഗമനങ്ങളില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളെ മാനദണ്ഡമാക്കുന്നതുമൂലവുമാവാം എന്ന അറിവിനെയാണല്ലോ നമ്മള്‍ ‘കോപ്പര്‍നിക്കസിന്റെ വഴിത്തിരിവു്’ എന്നു് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതു്. ഭൂമിയെ കേന്ദ്രമാക്കി മദ്ധ്യകാലാവസാനം വരെ നിലനിന്നിരുന്ന ലോകചിത്രം വാനഗോളങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച പഠനങ്ങളെ മുന്നോട്ടു് നയിക്കാതായപ്പോള്‍ സൂര്യന്‍ ഭൂമിയെ ചുറ്റുകയല്ലെന്നും, പകരം സൂര്യന്‍ സൗരയൂഥത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാണെന്നും, ഭൂമിയും ഗ്രഹങ്ങളും സൂര്യനെ ചുറ്റുകയാണെന്നുമുള്ള തിരിച്ചറിവില്‍ കോപ്പര്‍നിക്കസ്‌ എത്തിച്ചേരുകയായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ ഇന്നു് – മറ്റൊരര്‍ത്ഥത്തിലാണെങ്കിലും – ‘വഴിമുട്ടി’ നില്‍ക്കുന്ന ശാസ്ത്രത്തിന്റെ തുടര്‍ന്നുള്ള പുരോഗതി ഇന്നത്തെ കാഴ്ചപ്പാടുകളിലെ അതുപോലൊരു മൗലികമായ മാറ്റത്തില്‍ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യമായിക്കൂടെന്നില്ല.

കിണറ്റില്‍ വീഴുന്ന ഒരു കല്ലിന്റെ സ്ഥാനത്തുനിന്നും വൃത്താകൃതിയില്‍ തരംഗങ്ങള്‍ ജലപ്രതലത്തിലൂടെ എല്ലാ വശങ്ങളിലേക്കും പടരുമെന്നു് നമുക്കറിയാം. ഒന്നിനുപകരം വേണ്ടത്ര അകലത്തില്‍ രണ്ടു് കല്ലുകള്‍ കിണറ്റില്‍ വീണാല്‍, അതുവഴി രൂപമെടുക്കുന്ന തരംഗങ്ങള്‍ പരസ്പരം സംയോജിക്കുന്നിടത്തുനിന്നും അവയിലെ ഉയര്‍ച്ചതാഴ്ച്ചകളെ (amplitude) ശക്തീകരിച്ചുകൊണ്ടോ ബലഹീനമാക്കിക്കൊണ്ടോ യാത്രതുടരുന്നതാണു് interference. ഇതൊരു തരംഗസ്വഭാവമാണു്. പ്രകാശത്തിന്റെ ഇന്റര്‍ഫെറന്‍സ്‌ തെളിയിക്കുവാന്‍ Thomas Young നടത്തിയ double slit പരീക്ഷണവും, diffraction സംബന്ധമായി Joseph von Fraunhofer നടത്തിയ പഠനങ്ങളും വഴി പ്രകാശവും ജല-, ശബ്ദതരംഗങ്ങള്‍ പോലെതന്നെ തരംഗസ്വഭാവം പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നു എന്ന നിഗമനത്തില്‍ ശാസ്ത്രലോകം എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. പക്ഷേ, ഐന്‍സ്റ്റൈനു് നോബല്‍പ്രൈസ്‌ നേടിക്കൊടുത്ത photoelectric effect വിശദീകരിക്കുവാന്‍ പ്രകാശത്തെസംബന്ധിച്ച തരംഗതത്വം പര്യാപ്തമായില്ല. അതിന്റെ വിശദീകരണത്തിനായി ഐന്‍സ്റ്റൈനെപ്പോലൊരു ജീനിയസിനു്, അഞ്ചുവര്‍ഷം മുന്‍പു് ബ്ലാക്ക്‌ ബോഡി റേഡിയേഷന്‍ വഴി Max Planck കണ്ടെത്തിയ ക്വാണ്ടം തിയറിയില്‍ എത്തിച്ചേരുവാന്‍ വലിയബുദ്ധിമുട്ടുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ പ്രകാശവും ‘ക്വാണ്ടീകരിക്കപ്പെട്ടു’. പ്രകാശം എന്നര്‍ത്ഥമുള്ള ഗ്രീക്ക്‌ പദമായ ‘photos’-ല്‍ നിന്നും രൂപമെടുത്ത ‘photon’ എന്ന പേരില്‍ പ്രകാശത്തിന്റെ ക്വാണ്ടം 1926 മുതല്‍ പൊതുവേ അറിയപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങി.

അങ്ങനെ, പ്രകാശത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത പ്രതിഭാസങ്ങള്‍ വിശദീകരിക്കുവാന്‍ wave theory-യും quantum theory-യും ആവശ്യമാണെന്നു് പരീക്ഷണങ്ങള്‍ വഴി തെളിയിക്കപ്പെട്ടു. അതിന്റെ തുടര്‍ച്ചയെന്നോണം, ‘matter wave’ എന്ന ആശയം Louis de Broglie എന്ന ഫ്രഞ്ച്‌ ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍ രൂപീകരിച്ചു. തരംഗങ്ങളെ വിവരിക്കാനായി ഗണിതശാസ്ത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന അതേ സമവാക്യങ്ങള്‍ കൊണ്ടു് നിര്‍വചിക്കാവുന്നവിധത്തില്‍ സ്ഥലത്തിലോ സമയത്തിലോ മൂല്യവ്യത്യാസം സംഭവിക്കുന്ന ദ്രവ്യകണികകളാണു് matter waves, അഥവാ ‘de Broglie waves’. കണികകള്‍ക്കു് കണികസ്വഭാവം കൂടാതെ തരംഗസ്വഭാവവും ഉണ്ടു് എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിഗമനം. മൂന്നു് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം എലക്ട്രോണുകളുടെ തരംഗസ്വഭാവം പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ തെളിയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

തന്റെ പുതിയ തത്വത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ എത്ര ലളിതവും രസകരവുമായാണു് de Broglie ‘പ്ലാങ്കിനേയും ഐന്‍സ്റ്റൈനേയും’ തമ്മില്‍ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതെന്നു് നോക്കുക!: ഒരോ ആന്ദോലനത്തിനും (oscillation) അതിന്റേതായ ഫ്രീക്വന്‍സി ഉള്ളതിനാല്‍, അതില്‍ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന എനര്‍ജി രണ്ടുവിധത്തില്‍ (‘പ്ലാങ്ക്‌’ വഴിയും, ‘ഐന്‍സ്റ്റൈന്‍’ വഴിയും!) കണക്കുകൂട്ടാം. അതേസമയംതന്നെ, matter wave-ല്‍ കണികയുടെ സ്വന്തം എനര്‍ജി അതിന്റെ ആന്ദോലനത്തിന്റെ ‘എനര്‍ജിക്വാണ്ടിനു്’ തുല്യമായതിനാല്‍, ഈ രണ്ടു് എനര്‍ജികള്‍, അഥവാ പ്ലാങ്കിന്റെയും ഐന്‍സ്റ്റൈന്റെയും എനര്‍ജിസമവാക്യങ്ങള്‍ പരസ്പരം തുല്യമായിരിക്കണം.E = hν (Planck!), E = mc² (Einstein!)
അതായതു്, hν = mc², or Planck = Einstein!

പ്രകാശത്തിന്റെ തരംഗസ്വഭാവം തെളിയിക്കാന്‍ Thomas Young വിഭാവനം ചെയ്ത double slit experiment ക്വാണ്ടം തിയറിയുടെ ലോകത്തില്‍ ചിലപ്രശ്നങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിച്ചു: ഒരു തരംഗത്തിന്റെ തീവ്രത (intensity) അതിന്റെ amplitude-ന്റെ വര്‍ഗ്ഗത്തിനു് (square) ആനുപാതികമായിരിക്കും. പക്ഷേ, ഡബിള്‍ സ്ലിറ്റ്‌ പരീക്ഷണത്തില്‍ രണ്ടു് ദ്വാരങ്ങളിലൂടെ പുറത്തുവരുന്ന തരംഗങ്ങളുടെ ഇന്റെന്‍സിറ്റിയുടെ തുക, ഓരോ തരംഗത്തിന്റെയും ആംപ്ലിട്യൂഡിന്റെ വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ തുകയല്ല, പകരം രണ്ടു് ആമ്പ്ലിട്യൂഡുകളുടെയും തുകയുടെ വര്‍ഗ്ഗമാണു്. ഗണിതശാസ്ത്രപരമായി പറഞ്ഞാല്‍, A, B എന്നിവ തരംഗങ്ങളുടെ amplitudes ആണെന്നു് സങ്കല്‍പിച്ചാല്‍, അവയുടെ ഇന്റെന്‍സിറ്റികളുടെ തുകയായ ‘I’ = A² + B² അല്ല, I = (A + B)² ആയിരിക്കും. അതായതു് വര്‍ഗ്ഗത്തെ വിടര്‍ത്തിയെഴുതുമ്പോള്‍, ‘I’ = A² + B² + 2AB. ഇതില്‍ 2AB എന്നതാണു് interference-ന്റെ ഘടകം. A, B എന്നിവ പോസിറ്റീവോ നെഗറ്റീവോ ആവാം എന്നതിനാല്‍, 2AB എന്നതു് ഇന്റര്‍ഫെറന്‍സ്‌ പാറ്റേണിലെ ‘ഉയര്‍ച്ച-താഴ്ചകളെ’ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ പരീക്ഷണത്തില്‍ തരംഗങ്ങള്‍ക്കു് പകരം ഒരു ‘പീരങ്കിയില്‍’ നിന്നും വരുന്ന ‘കടുകുമണികള്‍’ (എളുപ്പത്തിനായി ഒരു ഉദാഹരണം!) ആണു് ഉപയോഗിക്കുന്നതെങ്കില്‍ ഇത്തരം ഒരു interference pattern ഉണ്ടാവുന്നില്ല. അതായതു്, ഒരോ കടുകുമണിയും എനര്‍ജിയുടെ ഏകകങ്ങളും, അവയുടെ എണ്ണം ഇന്റെന്‍സിറ്റിയും എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ സങ്കല്പിച്ചാല്‍, ആകെ കടുകുമണികളുടെ എണ്ണം ഓരോ ദ്വാരത്തിലൂടെയും പുറത്തുവരുന്ന കടുകുമണികളുടെ എണ്ണത്തിന്റെ തുകയായിരിക്കും. ഇന്റര്‍ഫറന്‍സ്‌ എന്നൊരു പ്രതിഭാസം അവിടെ കാണാന്‍ കഴിയില്ല. കടുകുമണികള്‍ക്കു് പകരം ആണവകണികകള്‍ ഉപയോഗിച്ചു് ഈ പരീക്ഷണം നടത്തിയാലോ?

ഇത്ര ലളിതമായ രീതിയില്‍ ഒരു പരീക്ഷണം sub-atomic particles കൊണ്ടു് നടത്താനാവില്ല എന്നതു് വ്യക്തം. പക്ഷേ, ഇതിനു് തുല്യവും അനുയോജ്യവുമായി ആണവകണികകള്‍ ഉപയോഗിച്ചു് double slit experiment നടത്തുമ്പോള്‍ വിചിത്രമായ ചില ഫലങ്ങളാണു് ലഭിക്കുന്നതു്. രണ്ടു് ദ്വാരങ്ങളും തുറന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയില്‍, തരംഗത്തിലേതുപോലെതന്നെ ഇവിടെയും interference pattern ഉണ്ടാവുന്നു. ഇവിടെ അല്‍പം തത്വം ആവശ്യമാണെന്നു് തോന്നുന്നു: matter wave-നെപ്പറ്റിയുള്ള de Broglie-യുടെ നിഗമനത്തിനു് ഒരു ഗണിതശാസ്ത്രരൂപം നല്‍കുകയായിരുന്നു തന്റെ wave mechanics-ലൂടെ Erwin Schrödinger. തരംഗങ്ങളുടെ തരംഗദൈര്‍ഘ്യം വളരെ ചെറുതാണെങ്കില്‍, തരംഗാകൃതിയിലുള്ള ചലനത്തെ നേര്‍രേഖയിലുള്ള ചലനമായി അനുമാനിക്കാം എന്ന optics-ലെ തത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നു Schrödinger രൂപീകരിച്ച wave function. ‘ഷ്ര്യോഡിങ്ങര്‍ ഫംഗ്ഷനിലെ’ variable ആയ Ψ (Greek letter psi) യഥേഷ്ടമായ ഒരു ആണവകണികയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. Ψ ഒരു തരംഗമെങ്കില്‍, അതു് amplitude-ഉം Ψ² എന്നതു് intensity-യുമാണു്. അതേസമയം, ഈ ‘തരംഗം’ ഫോട്ടോണ്‍, എലക്ട്രോണ്‍ മുതലായ കണികകളുടെ ഒരു സമൂഹമെങ്കില്‍, Ψ²എന്നതു് ഒരു കണികയെ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനത്തു് കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയുന്നതിന്റെ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കല്‍ സാദ്ധ്യത (probability) മാത്രമായി മാറുന്നു.

double slit experiment ഓരോ ദ്വാരവും മാറി മാറി അടച്ചുകൊണ്ടു് ആവര്‍ത്തിച്ചാല്‍ സ്ക്രീനില്‍ നമുക്കു് ലഭിക്കുന്ന പാറ്റേണുകള്‍ ‘കടുകുമണികള്‍’ ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ടുള്ള പരീക്ഷണങ്ങളിലേതിനു് തുല്യമാണെങ്കിലും, രണ്ടു് ദ്വാരങ്ങളും തുറന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയില്‍ നമുക്കു് ലഭിക്കുന്നതു് അവയുടെ തുകയല്ല! അവിടെ interference pattern കാണപ്പെടുന്നു! അതില്‍നിന്നും മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്നതു്, ദ്വാരത്തിലൂടെ സ്ക്രീനിലേക്കുള്ള ഓരോ കണികയുടേയും യാത്ര സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കല്‍ നിയമങ്ങള്‍ വഴി നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതാണു്. പക്ഷേ അതു് ശരിയാവണമെങ്കില്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു ദ്വാരത്തിലൂടെ പോകാന്‍ ‘തീരുമാനിക്കുന്ന’ കണികയ്ക്കു് കൃത്യമായി അറിയാമായിരിക്കണം മറ്റേ ദ്വാരം അടഞ്ഞോ തുറന്നോ ഇരിക്കുന്നതെന്നു്! അതാണു് ക്വാണ്ടം ലോകത്തിലെ കേന്ദ്രബിന്ദുവും രഹസ്യവും.

ഇനി, നമ്മള്‍ അതിബുദ്ധിമാന്മാരായി ചാരവൃത്തി അനുഷ്ഠിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചാലോ? ഇതിലും വിചിത്രമായ ഒരു ഫലമാണു് അപ്പോള്‍ ലഭിക്കുന്നതു്! ‘ചാരവൃത്തിക്കായി’ നമ്മള്‍ പരീക്ഷണത്തെ അല്‍പം modify ചെയ്യുന്നു എന്നു് സങ്കല്‍പിക്കുക. കണിക (electron, photon etc.) ഏതു് ദ്വാരത്തിലൂടെയാണു് പോകുന്നതെന്നു് ‘വഴിതടയാത്ത വിധത്തില്‍’ അറിയാനുതകുന്ന ഒരു സംവിധാനം നമ്മള്‍ പരീക്ഷണത്തോടു് കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കുന്നു. കണികകള്‍ അപ്പോള്‍ ‘മര്യാദരാമന്മാര്‍’ ആവുന്നതായി കാണാം. ഒരു കണികയെ ‘ഇതിലൂടെയോ അല്ലെങ്കില്‍ അതിലൂടെയോ’ മാത്രമല്ലാതെ, ഒരിക്കലും രണ്ടു് ദ്വാരങ്ങളിലും ഒരേസമയം നമ്മള്‍ കാണുന്നില്ല. രണ്ടു് ദ്വാരങ്ങളും തുറന്നാണിരിക്കുന്നതെങ്കിലും, സ്ക്രീനില്‍ ലഭിക്കുന്ന പാറ്റേണ്‍ ‘കടുകുമണി’ പരീക്ഷണത്തിലേതുപോലെതന്നെ ആണുതാനും! അതായതു്, രണ്ടു് ദ്വാരങ്ങളും തുറന്നിരിക്കുന്നുവോ ഇല്ലയോ എന്നു് മാത്രമല്ല, നമ്മള്‍ അതിനെ ‘നോക്കുന്നുണ്ടോ’ ഇല്ലയോ എന്നും അതിനു് ‘അറിയാം’. അതിനനുസരിച്ചു് ആ കണിക ‘പെരുമാറുന്നു’! വീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ അനിശ്ചിതത്വത്തില്‍ കഴിയുന്ന ‘എലക്ട്രോണ്‍തരംഗങ്ങള്‍’ വീക്ഷണം വഴി സ്പഷ്ടമായ കണികയായി ‘തകരുന്നു’. മറ്റു് വാക്കുകളില്‍, എത്രയോ സാദ്ധ്യതകളില്‍ നിന്നും ഒരു പ്രത്യേക അവസ്ഥായാഥാര്‍ത്ഥ്യം സ്വീകരിക്കുവാന്‍ നമ്മുടെ അളവുവഴി ആ കണിക നിര്‍ബന്ധിതമാവുന്നു! ക്വാണ്ടം ലോകത്തിലെ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കല്‍ അനിശ്ചിതത്വത്തിനു് അളവുകളുടെ ഏതോ ഒരു ഘട്ടത്തില്‍ വച്ചു് ‘യാഥാര്‍ത്ഥ്യം’ കൈവരുന്നതിനെ ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ ‘wave function collapse’ എന്നു് വിളിക്കുന്നു. ഇതുവരെ പൂര്‍ണ്ണമായി ചിന്തിച്ചും പഠിച്ചും തീര്‍ന്നിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സംഗതിയാണതു്! പ്രപഞ്ചം മുഴുവന്‍ നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന ഒരു ‘wave function’-നു് ഏതോ ഒരു മൂലയിലെ ‘വീക്ഷകന്റെ അളവുവഴി’ collapse സംഭവിക്കുന്നു എന്നതു് ‘മനസ്സിലാക്കാന്‍’ അത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമാവില്ലല്ലോ. പക്ഷേ നമ്മള്‍ അങ്ങോട്ടേക്കു് സാവകാശമെങ്കിലും കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ അടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നതു് ഏതായാലും അഭിമാനാര്‍ഹമാണു്.

നമ്മുടെ മുന്നില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഒരു Radio active പദാര്‍ത്ഥത്തില്‍ നിന്നും അടുത്ത രണ്ടുമണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ എത്രമാത്രം അണുകേന്ദ്രങ്ങള്‍ disintegrate ചെയ്യപ്പെടുമെന്നു് കണക്കുകൂട്ടി പറയാമെന്നല്ലാതെ, അതിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക nucleus-നു് ശിഥിലീകരണം സംഭവിക്കുമോ എന്നും, സംഭവിക്കുമെങ്കില്‍ എപ്പോള്‍ എന്നും ആര്‍ക്കും പ്രവചിക്കാനാവില്ല. അതു് പ്രവചിക്കാന്‍ നമുക്കു് കഴിയില്ലെന്നു് മാത്രമല്ല, അതു് അറിയാന്‍ ആ nucleus-നോ, പ്രകൃതിക്കോ, ‘സര്‍വ്വശക്തനായ’ ദൈവത്തിനുപോലുമോ കഴിയില്ല. ശാസ്ത്രീയമായ അനേകം പരീക്ഷണ-നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ വഴി ഒരു probability distribution കണക്കുകൂട്ടി ‘പ്രവചിക്കാം’ എന്നല്ലാതെ, കൂടുതലൊന്നും നമുക്കു് സാദ്ധ്യമല്ല. അതു് ഒരു കാരണവശാലും ഒരു കുറവുമല്ല.

സൂര്യനും, ഭൂമിയും, ചന്ദ്രനും, നക്ഷത്രങ്ങളും, നമ്മളും അടിസ്ഥാനപരമായി ക്വാണ്ടം കണികകളാണെന്നതിനാല്‍, മൗലികമായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍, objective reality എന്നതിനു് നമ്മുടെ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല. പല കാര്യങ്ങളിലും കൃത്യമായ നിഗമനങ്ങളില്‍ എത്തിച്ചേരാന്‍ കഴിഞ്ഞ ഐന്‍സ്റ്റൈന്‍ ഈ ഒരു കാര്യത്തിലെങ്കിലും പരാജയപ്പെടുകയായിരുന്നു എന്നു് ഇന്നു് നമുക്കറിയാം. അദ്ദേഹത്തിനു് നോബല്‍ പ്രൈസ്‌ നേടിക്കൊടുത്ത അതേ മേഖലയില്‍ തന്നെയാണു് അതു് സംഭവിച്ചതു് എന്നതാണു് ഏറെ രസകരം!

അടുത്തതില്‍: ഐന്‍സ്റ്റൈനും ബോറും തമ്മിലെ മത്സരം

(തുടരും)

 
15അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on ഓഗസ്റ്റ് 22, 2008 in ലേഖനം

 

മുദ്രകള്‍: , ,

സ്ത്രീകളെപ്പറ്റി ഫ്രീഡ്രിഹ്‌ നീറ്റ്‌സ്‌ഷെ

എല്ലാത്തരം സ്ത്രൈണസ്നേഹത്തിലും മാതൃസ്നേഹത്തിന്റെ ഒരംശം വെളിപ്പെടുന്നു.

സൗന്ദര്യം വര്‍ദ്ധിക്കുന്നതിനനുസരിച്ചു് സ്ത്രീകളുടെ ലജ്ജാശീലവും വര്‍ദ്ധിക്കുന്നു.

ആണും പെണ്ണും തമ്മിലുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസത്തിനും കലഹത്തിനും ശേഷം ഒരു വിഭാഗം മറ്റേ വിഭാഗത്തെ വേദനിപ്പിച്ചല്ലോ എന്ന ചിന്തമൂലം പരിതപിക്കുന്നു. അതേസമയം, രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗം ആദ്യത്തെ വിഭാഗത്തെ വേണ്ടത്ര വേദനിപ്പിച്ചില്ലല്ലോ എന്ന ചിന്തമൂലം പരിതപിക്കുന്നു. തന്മൂലം അവര്‍ കണ്ണുനീരും, ഏങ്ങലടിയും, പരിഭവം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന മുഖവുമായി ആദ്യവിഭാഗത്തിനെ പിന്നെയും വിഷമിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു.

ഒരു പുരുഷനെ ഭാഗ്യവാനാക്കാനുള്ള കഴിവു് തങ്ങള്‍ക്കുണ്ടെന്നു് സങ്കല്‍പിച്ചു് അനുഭവസമ്പന്നരല്ലാത്ത പെണ്‍കുട്ടികള്‍ സ്വയം പുകഴ്ത്തുന്നു. പിന്നീടു്, ഒരു പുരുഷനെ ഭാഗ്യവാനാക്കാന്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി മാത്രം മതി എന്നു് മനസ്സിലാക്കുമ്പോള്‍ അവനെ അവജ്ഞയോടെ കാണുവാന്‍ അവര്‍ പഠിക്കുന്നു. ഭാഗ്യവാനായ ഒരു ഭര്‍ത്താവു് എന്നതിലും ഉപരിയായിരിക്കണം ഒരു പുരുഷന്‍ എന്നു് സ്ത്രീകളുടെ പൊങ്ങച്ചം ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

സ്ത്രീ സേവിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, അതിലാണു് അവളുടെ ഭാഗ്യം. ഒരു സ്വതന്ത്രബുദ്ധി സേവിക്കപ്പെടാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല, അതിലാണു് അവന്റെ ഭാഗ്യം.

ഒരു mineralogist-ന്റെ വഴിയില്‍നിന്നും അവന്റെ കാലു് കല്ലില്‍ തട്ടി പരിക്കേല്‍ക്കാതിരിക്കാനായി കല്ലുകള്‍ പെറുക്കിമാറ്റുന്നതുപോലെയാണു്, മനഃപൂര്‍വ്വമല്ലെങ്കിലും, സ്ത്രീകളുടെ പ്രവര്‍ത്തികള്‍ – അതേസമയം, അവന്‍ യാത്രതിരിച്ചതു് അതേ കല്ലുകള്‍ തേടി ആയിരുന്നുതാനും.

വെറുപ്പിന്റെ അവസ്ഥയില്‍ സ്ത്രീകള്‍ പുരുഷന്മാരേക്കാള്‍ അപകടകാരികളാണു്. ഒരിക്കല്‍ രൂപമെടുത്ത അവരുടെ ശത്രുത്വം നിലവാരപരിഗണനകളുടെ പേരില്‍ കുറയ്ക്കാനല്ല, അവസാനഫലം വരെ വളര്‍ത്താനാണു് അവര്‍ ശ്രമിക്കുന്നതു്. (ഏതു് മനുഷ്യനിലും, വിഭാഗത്തിലും സ്വാഭാവികമായും ഉള്ള) വ്രണിതസ്ഥാനങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തി അവിടെത്തന്നെ കുത്തുവാന്‍ പരിശീലനമുള്ളവരാണവര്‍. അതിനു് വാള്‍മുനപോലെയുള്ള അവരുടെ ബുദ്ധി വേണ്ടത്ര സഹായവും നല്‍കുന്നു. അതേസമയം പുരുഷന്മാര്‍ വ്രണിതസ്ഥാനങ്ങള്‍ ദര്‍ശിക്കുമ്പോള്‍ പിന്‍തിരിയാനും, പലപ്പോഴും മഹാമനസ്കതയും അനുരഞ്ജനാത്മകതയും പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാനുമാണു് തുനിയാറു്.

സ്ത്രീകളുടെ ബുദ്ധി പൂര്‍ണ്ണമായ നിയന്ത്രണത്തിലൂടെയും, മനസ്സാന്നിദ്ധ്യത്തിലൂടെയും, എല്ലാ അനുകൂലസന്ദര്‍ഭങ്ങളും മുതലെടുക്കുന്നതിലൂടെയും വെളിപ്പെടുന്നു. സ്ത്രീകള്‍ക്കു് ബുദ്ധിയുണ്ടു്, പുരുഷന്മാര്‍ക്കു് വികാരവും അഭിനിവേശവും. പുരുഷന്മാര്‍ ബുദ്ധിയുപയോഗിച്ചു് കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ മുന്നേറുന്നതു് ഇതിനൊരു വൈരുദ്ധ്യമല്ല. അടിസ്ഥാനപരമായി അനുത്സുകമാണു് പുരുഷബുദ്ധിയെങ്കിലും, ആഴമുള്ളതും ശക്തിയേറിയതുമായ അവരുടെ പ്രേരണയുടെ ആവേശം മൂലം ബുദ്ധി മുന്നോട്ടു് നയിക്കപ്പെടുകയാണു്. ദാമ്പത്യപങ്കാളിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോള്‍ പുരുഷന്‍ ആഴമേറിയ ഹൃദയവും, ഭാവതരളതയുമുള്ള സ്ത്രീയേയും, സ്ത്രീ ബുദ്ധിയും, മനസ്സാന്നിദ്ധ്യവും, തിളങ്ങുന്ന വ്യക്തിത്വവുമുള്ള പുരുഷനേയും തേടുന്നതില്‍ നിന്നും വ്യക്തമാവുന്നതു്, പുരുഷന്‍ ഒരു മാതൃകാപുരുഷനേയും, സ്ത്രീ ഒരു മാതൃകാസ്ത്രീയേയുമാണു് അന്വേഷിക്കുന്നതു് എന്നാണു്. അതായതു്, പങ്കാളിയെ തേടുമ്പോള്‍ അനുബന്ധമല്ല, സ്വന്തം ഗുണങ്ങളുടെ പരിപൂര്‍ണ്ണതയാണു് രണ്ടുവിഭാഗവും ലക്‍ഷ്യമാക്കുന്നതു്.

എങ്ങനെയൊക്കെ നോക്കിയാലും ശുദ്ധമായ മുഖംമൂടികള്‍ മാത്രമല്ലാതെ, ആന്തരികമൂല്യങ്ങള്‍ ഒന്നും കാണാന്‍ കഴിയാത്ത സ്ത്രീകളുണ്ടു്. അതുപോലുള്ള പ്രേതതുല്യവും, അനിവാര്യമായും അതൃപ്തികരവുമായ ജീവികള്‍ക്കു് കതകു് തുറന്നുകൊടുക്കുന്ന പുരുഷനെപ്പറ്റി വിലപിക്കുകയാണു് വേണ്ടതു്. പക്ഷേ പ്രത്യേകിച്ചും അത്തരം സ്ത്രീകളാണു് പുരുഷന്റെ ആസക്തിയെ എറ്റവും കൂടുതല്‍ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നതു്. അവന്‍ അവളുടെ ആത്മാവിനെ തേടുന്നു – വീണ്ടും വീണ്ടും എന്നാളും!

പ്രേമിക്കുന്നവരെ സുഖപ്പെടുത്താന്‍ ചിലപ്പോള്‍ നല്ല ശക്തിയുള്ള ഒരു കണ്ണട മതിയാവും. ഒരു ശരീരത്തിന്റെ ഇരുപതു് വര്‍ഷത്തിനു് ശേഷമുള്ള രൂപം സങ്കല്‍പിക്കാന്‍ മാത്രം ഭാവനാശേഷിയുള്ളവര്‍ക്കു് ഒരുപക്ഷേ ഒട്ടും അസ്വസ്ഥതയില്ലാതെ ജീവിതത്തിലൂടെ മുന്‍പോട്ടു് പോകാന്‍ കഴിഞ്ഞേക്കും.

ആത്മനിന്ദ എന്ന പുരുഷരോഗത്തിനു് ഏറ്റവും നല്ല ചികിത്സ ബുദ്ധിമതിയായ ഒരു സ്ത്രീയാല്‍ സ്നേഹിക്കപ്പെടുക എന്നതാണു്.

ഭാര്യയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയതിനെപ്പറ്റി ചില ഭര്‍ത്താക്കന്മാര്‍ ദീര്‍ഘശ്വാസം വിട്ടു് ദുഃഖിച്ചിട്ടുണ്ടു്, പക്ഷേ, അധികം ഭര്‍ത്താക്കന്മാരും ഭാര്യമാരെ ആരും തട്ടിക്കൊണ്ടു് പോകാത്തതിനെപ്പറ്റിയാണു് ദീര്‍ഘശ്വാസം വിടാറു്.

ഏതെങ്കിലും ഒരു കാര്യത്തെപ്പറ്റി സമൂഹത്തില്‍ സംസാരിക്കാന്‍ സാദ്ധ്യത കാണുന്നില്ലെങ്കില്‍ അങ്ങനെയൊരു കാര്യമേ അവിടെ ഇല്ല എന്നു് മഹതികളായ സ്ത്രീകള്‍ ചിന്തിക്കുന്നു.

വായാടികളായ, സഹാനുഭൂതിയുള്ള സ്ത്രീകള്‍ രോഗിയുടെ കട്ടില്‍ ചന്തസ്ഥലത്തേക്കു് ചുമക്കുന്നു.

ഒരു പുരുഷനുമായി സ്ത്രീകള്‍ക്കു് നല്ല സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കാന്‍ കഴിയും. പക്ഷേ അതു് നിലനിര്‍ത്തണമെങ്കില്‍ ശാരീരികമായ ചെറിയ ഒരു സഹജദ്വേഷം (antipathy) സഹായിക്കണം.

ആണ്മക്കളുടെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കു് പ്രശസ്തമായ വിജയമുണ്ടായാല്‍ അമ്മമാര്‍ക്കു് അവരോടു് എളുപ്പം അസൂയ തോന്നും. സ്വന്തം പുത്രനില്‍ അവനേക്കാള്‍ തന്നെത്തന്നെയാണു് ഒരമ്മ കൂടുതല്‍ സ്നേഹിക്കുന്നതു്.

ചില അമ്മമാര്‍ക്കു് ഭാഗ്യവാന്മാരും ബഹുമാന്യരുമായ മക്കള്‍ വേണം; ചിലര്‍ക്കു് നിര്‍ഭാഗ്യവാന്മാരായവരേയും – അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ക്കു് മാതൃനന്മ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാന്‍ പറ്റില്ല.

മിതമായ കുടുംബങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളര്‍ത്തല്‍ വഴി കല്‍പിക്കാന്‍ പഠിപ്പിക്കണം – അല്ലാത്തവരെ അനുസരിക്കാനും.

ദമ്പതികള്‍ ഒരുമിച്ചു് ജീവിക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍ നല്ല ദാമ്പത്യങ്ങള്‍ ഏറെ ആയിരുന്നേനെ.

ദമ്പതികള്‍ ഓരോരുത്തരും വ്യക്തിപരമായ ലക്‍ഷ്യങ്ങള്‍ നേടാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദാമ്പത്യങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ നീണ്ടുനില്‍ക്കും. ഉദാഹരണത്തിനു്, സ്ത്രീ പുരുഷന്‍ വഴി പ്രസിദ്ധയാവാനോ, പുരുഷന്‍ സ്ത്രീവഴി പ്രിയങ്കരനാവാനോ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കില്‍.

പ്രമുഖനായ ഒരു പുരുഷനെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ അവനെ തന്റേതു് മാത്രമാക്കാനാണു് സാധാരണ ആഗ്രഹിക്കാറു്. അവന്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിലും പ്രമുഖനായിരിക്കണം എന്ന അവളുടെ ദുരഭിമാനം അതിനെതിരല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ അവള്‍ അവനെ പെട്ടിയില്‍ പൂട്ടിവച്ചേനെ.

പുരുഷന്മാരെ ബഹുമാനിക്കുന്നതിനോടൊപ്പം, അതിനേക്കാള്‍ കൂടുതലായി സ്ത്രീകള്‍ സമൂഹത്തിലെ അംഗീകൃതശക്തികളെയും സങ്കല്‍പങ്ങളേയും ബഹുമാനിക്കുന്നു. അധികാരികളുടെ മുന്നിലൂടെ കൈകള്‍ മാറത്തുകെട്ടി, അധോമുഖരായി നടക്കാനും, സാമൂഹികശക്തികള്‍ക്കെതിരെയുള്ള എല്ലാവിധ എതിര്‍പ്പുകളേയും നിരാകരിക്കാനും സഹസ്രാബ്ദങ്ങളിലൂടെ അവര്‍ ശീലിച്ചു. തന്മൂലം, സ്വതന്ത്രബുദ്ധിയുടെയും പരാശ്രയമില്ലായ്മയുടെയും ഉദ്യമങ്ങളുടെ ചക്രങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍, ഒരിക്കലും മനഃപൂര്‍വ്വമല്ലാതെയും, അതേസമയം സഹജവാസന എന്നപോലെയും തടസ്സമായി തൂങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോള്‍, അവരുടെ ഭര്‍ത്താക്കന്മാരെ ചിലപ്പോള്‍ അതു് അങ്ങേയറ്റം അക്ഷമരാക്കുന്നു; സ്ത്രീകളെ അതിനു് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതു് സ്നേഹമാണെന്നു് ഒപ്പം അവര്‍ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്ത്രീകളുടെ ഉപാധികളെ നിരാകരിക്കുകയും, വിശാലമനസ്ഥിതിയോടെ ആ ഉപാധികളുടെ ഹേതുവിനെ ബഹുമാനിക്കുകയും – അതാണു് പുരുഷരീതി – പലപ്പോഴും പുരുഷനൈരാശ്യവും.

സ്ത്രീയുടെ വിജയം അംഗീകരിച്ചാല്‍, തോല്‍വി സമ്മതിച്ചവന്റെ പിടലിയില്‍ ഉപ്പൂറ്റി കൂടി കയറ്റിച്ചവിട്ടിയാലേ അവള്‍ക്കു് തൃപ്തിയാവൂ – സ്ത്രീയ്ക്കു് അവളുടെ വിജയം ആസ്വദിക്കണം. അതേസമയം, പുരുഷന്മാര്‍ സാധാരണഗതിയില്‍ വിജയം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ പൊതുവേ ലജ്ജിക്കാറാണു് പതിവു്. കാരണം, പുരുഷനു് വിജയം ശീലമാണു്, സ്ത്രീ അതുവഴി ഒരു അപവാദം മാത്രമാണു് അനുഭവിക്കുന്നതു്.

പുരുഷന്‍, സ്നേഹം, കുഞ്ഞു്, സമൂഹം, ജീവിതലക്‍ഷ്യം മുതലായ കാര്യങ്ങള്‍ സംബന്ധിച്ച യഥാര്‍ത്ഥസത്യങ്ങള്‍ സ്ത്രീകളില്‍ പൊതുവേ അറപ്പുളവാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു് അവരുടെ കണ്ണു് തുറപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ആരോടും പ്രതികാരം ചെയ്യാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറാവുന്നു.

Friedrich Nietzsche: (15.10.1844 – 25.08.1900) German philosopher, classical scholar and critic of culture

 
23അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on ഓഗസ്റ്റ് 17, 2008 in ഫിലോസഫി

 

മുദ്രകള്‍: ,

സ്ഥലവും കാലവും ‘ക്വാണ്ടംതരി’കളോ?

പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അന്ത്യഘട്ടത്തില്‍, സര്‍ ഐസക്ക്‌ ന്യൂട്ടണ്‍ Law of universal gravitation കണ്ടുപിടിച്ചതു് താഴെ വീഴുന്ന ഒരു ആപ്പിള്‍ കണ്ടതുവഴിയാണെന്നു് പറയപ്പെടുന്നു. അതു് ശരിയായാലും തെറ്റായാലും അതേ ആകര്‍ഷണസിദ്ധാന്തം തന്നെ വാനഗോളങ്ങളുടെ ചലനങ്ങളെ പഠിക്കുന്നതിനും ഉപയോഗിക്കാമെന്നു് അദ്ദേഹം വഴി നമ്മള്‍ മനസ്സിലാക്കി. ന്യൂട്ടന്റെ നിയമങ്ങള്‍ അനിഷേദ്ധ്യവും അചഞ്ചലവുമെന്നു് മനുഷ്യര്‍ അംഗീകരിച്ചു. പിന്നീടുള്ള നൂറ്റാണ്ടുകളില്‍ ന്യൂട്ടന്റെ ആകര്‍ഷണസിദ്ധാന്തത്തിലും ചലനനിയമങ്ങളിലും അധിഷ്ഠിതമായതും സ്ഥാനസ്ഥമായതുമായ ഒരു മെക്കാനിക്കല്‍ ലോകം മനുഷ്യര്‍ പടുത്തുയര്‍ത്തി. മനുഷ്യജീവിതത്തിനു് അനുകൂലമായി അതുവഴി വന്ന മാറ്റങ്ങള്‍ വിപ്ലവകരമായിരുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഓരോ ചലനങ്ങളും മുന്‍കൂട്ടി കൃത്യമായി കണക്കുകൂട്ടാനാവുമെന്നു് മനുഷ്യന്‍ (ഇന്നത്തെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ തെറ്റായി!) സ്വയം വിശ്വസിപ്പിച്ചു. കാര്യകാരണബന്ധത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു പ്രപഞ്ചചിത്രത്തിന്റെ സ്ഥിരീകരണമായി തത്വചിന്തകര്‍ അതിനെ വിവക്ഷിച്ചു. കാരണങ്ങളുടെയെല്ലാം ആദ്യകാരണമായ ഒരു ദൈവം നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ടു് എന്നതിന്റെ സാധൂകരണത്തിനായി ഉപയോഗപ്പെടുത്താമെന്നു് തോന്നിയതിനാല്‍ മതങ്ങളും ന്യൂട്ടോണിയന്‍ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ ഏറ്റെടുത്തു.

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പ്രഭാതങ്ങള്‍ കണികണ്ടതു് മാക്സ്‌ പ്ലാങ്കിന്റെ ക്വാണ്ടം തിയറിയേയും, അതിനെത്തുടര്‍ന്നു് വന്ന ഐന്‍സ്റ്റൈന്റെ റിലേറ്റിവിറ്റി തിയറിയേയുമായിരുന്നു. അതുവഴി ശാസ്ത്രീയമായി മാത്രമല്ല, ബൗദ്ധികമായും തത്വചിന്താപരമായും മനുഷ്യര്‍ വീണ്ടും മറ്റൊരു ഔന്നത്യത്തിലേക്കു് ഉയര്‍ത്തപ്പെട്ടു. black body radiation എന്നതു് ധാരമുറിയാതെയുള്ള ഒരു പ്രതിഭാസം അല്ലെന്നും, പ്രകൃത്യാതന്നെയുള്ള എനര്‍ജിയുടെ ചെറിയ ചെറിയ പൊതിക്കെട്ടുകളാണെന്നും (quanta), അതിനിടയിലുള്ള ഒരു മൂല്യം അസാദ്ധ്യമാണെന്നും മാക്സ്‌ പ്ലാങ്ക്‌ നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചു. ഐന്‍സ്റ്റൈനിലെത്തിയപ്പോള്‍ പ്രകാശം അടക്കമുള്ള എനര്‍ജിതരംഗങ്ങള്‍ പോലും ‘ക്വാണ്ടങ്ങള്‍’ ആയി മാറി. നീളം, വീതി, ഉയരം എന്ന സ്ഥലത്തിന്റെ മൂന്നു് ഡൈമെന്‍ഷനുകളോടു് സമയത്തിന്റെ നാലാമതൊരു ഡൈമെന്‍ഷന്‍ കൂടി കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു് ഐന്‍സ്റ്റൈന്‍ തന്റെ space-time continuum സൃഷ്ടിച്ചു. നമ്മുടെ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ പ്രകാശത്തിന്റെ വേഗതക്കു് മാത്രമേ മാറ്റം സംഭവിക്കാതുള്ളു എന്നും, സ്ഥലവും സമയവും ആപേക്ഷികമാണെന്നും ഐന്‍സ്റ്റൈന്‍ സ്ഥാപിച്ചു. അതുവഴി ന്യൂട്ടോണിയന്‍ നിയമങ്ങള്‍ക്കു് സാധുത്വമുള്ള ലോകത്തിന്റെ ചക്രവാളം ചുരുങ്ങി. കാണുന്നതിനും അനുഭവിക്കുന്നതിനും അതീതമായ എത്രയോ ‘ഭൗതികയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍’ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ ഉണ്ടു് എന്നു് മനുഷ്യര്‍ അംഗീകരിക്കേണ്ടിവന്നു.

സ്ഥലകാലങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള മനുഷ്യരുടെ ധാരണയില്‍ ഐന്‍സ്റ്റൈന്റെ റിലേറ്റിവിറ്റി തിയറി വരുത്തിയ മാറ്റം ഭീമമായിരുന്നു. സ്ഥലത്തിന്റെ അളവായ ദൈര്‍ഘ്യവും, കാലത്തിന്റെ അളവായ സമയവും വേഗതയില്‍ അധിഷ്ഠിതമാണെന്നു് അതുവഴി മനുഷ്യര്‍ മനസ്സിലാക്കി. വേഗത കൂടുന്നതിനനുസരിച്ചു് വസ്തുക്കളുടെ നീളം ചുരുങ്ങുന്നു, ഭാരം കൂടുന്നു. നമ്മള്‍ ജീവിക്കുന്ന ഭൂമിയില്‍, നമുക്കു് അനുഭവവേദ്യമായ വേഗതകളില്‍ ഈ ആശ്രിതത്വം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാന്‍ മാത്രമില്ലാത്തതിനാല്‍, ഇവ മാറ്റമില്ലാത്ത, സ്ഥിരമായ മൂല്യങ്ങളായി നമുക്കു് അനുഭവപ്പെടുന്നു എന്നുമാത്രം. അതുപോലെതന്നെ, വാച്ചുകള്‍ ചലിക്കുകയായിരുന്നെങ്കില്‍ അവയുടെ സൂചികള്‍ ‘നടക്കുന്നതു്’ സാവകാശമായിരുന്നേനെ. വാച്ചുകളുടെ ചലനം പ്രകാശത്തിന്റെ വേഗതയില്‍ (300000 km/sec) ആവുകയാണെങ്കില്‍ സമയവും ‘വാച്ചും’ നില്‍ക്കുന്നു. അതായതു്, പ്രകാശത്തിന്റെ കണികയായ ഫോട്ടോണിന്റെ ‘കാഴ്ചപ്പാടില്‍’ നിന്നു് വീക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ സമയം എന്നതിനു് അര്‍ത്ഥമില്ലാതാവുന്നു. ഉദാഹരണത്തിനു്, ആദിസ്ഫോടന കാലഘട്ടത്തില്‍ രൂപമെടുത്ത microwave background radiation നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍, അഥവാ ഭൂമിയിലെ ‘വാച്ചുകളുടെ’ അടിസ്ഥാനത്തില്‍, ഇന്നോളം ഏകദേശം 1370 കോടി വര്‍ഷങ്ങള്‍ ‘യാത്ര’യിലായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ റേഡിയേഷനിലെ ഫോട്ടോണുകളെസംബന്ധിച്ചു് അന്നും ഇന്നും ഒരേ സമയം തന്നെ. തത്വചിന്താപരമായി പറഞ്ഞാല്‍, പ്രപഞ്ചത്തിലുള്ളതെല്ലാം, ഭൂതവും, വര്‍ത്തമാനവും, ഭാവിയും, ഒരേസമയത്തു് കാണാന്‍ കഴിയുന്ന electromagnetic radiation എന്നൊരു വലയാല്‍ മറ്റോരോന്നുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്നു.

എന്നിട്ടും ശാസ്ത്രം മാക്സ്‌ പ്ലാങ്കിലും, ഐന്‍സ്റ്റൈനിലും ഒതുങ്ങി ‘വിശുദ്ധസിംഹാസനങ്ങളില്‍’ വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നില്ല. കാരണം, അവിടംകൊണ്ടു് പ്രപഞ്ചം മനുഷ്യനു് നേരെ ഉയര്‍ത്തിയ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും അവസാനിക്കുകയായിരുന്നില്ല. എല്ലാ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കും മതങ്ങള്‍ നല്‍കുന്ന ‘ഒറ്റമൂലിമറുപടിയില്‍’ ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ സംതൃപ്തരുമായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ ആയിരുന്നെങ്കില്‍ പിന്നെ ഈ ബുദ്ധിമുട്ടുകളുടെ ഒന്നും ആവശ്യവുമില്ലല്ലോ. ഐന്‍സ്റ്റൈന്‍ തന്റെ മരണം വരെ ഒരു unified field theory കണ്ടെത്താന്‍ പരിശ്രമിച്ചിരുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ മൗലികശക്തികളെയും, ആണവോപഘടകങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള എല്ലാ ബന്ധങ്ങളെയും സംയോജിപ്പിച്ചു് unified field theory എന്ന ഒരു താത്വികചട്ടക്കൂട്ടില്‍ കൊണ്ടുവരിക എന്ന ലക്‍ഷ്യത്തില്‍ വിജയിക്കാന്‍ പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിനു് കഴിഞ്ഞില്ല. കഴിയുമെങ്കില്‍ ഒറ്റവരിയില്‍ എഴുതാന്‍ കഴിയുന്ന അത്തരമൊരു തിയറി കണ്ടെത്താനാവുക, അതാണു് ഇന്നു് ഈ വിഷയത്തില്‍ പഠനത്തിലേര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഏതൊരു ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെയും മോഹം.

ക്വാണ്ടം ലോകത്തില്‍ മനുഷ്യന്‍ നടത്തിയ അന്വേഷണങ്ങള്‍ അവനെ റിലേറ്റിവിറ്റിയില്‍ നിന്നും വീണ്ടും മുന്നോട്ടു് നയിച്ചു. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപകുതി ആധുനികഫിസിക്സിന്റെ സുവര്‍ണ്ണകാലഘട്ടമായിരുന്നു. ക്വാണ്ടം തിയറിയില്‍ പ്രപഞ്ചനിയമങ്ങള്‍ statistical ആണെന്നു് തെളിയിക്കപ്പെട്ടു. Niels Bohr, Werner Heisenberg, P. A. M. Dirac, Erwin Schroedinger, Max Born, Wolfgang Pauli, Enrico Fermi മുതലായവര്‍ ക്വാണ്ടം ഫിസിക്സിനെ വളര്‍ത്തിയവരില്‍ പ്രമുഖരാണു്. ഇവരുടെയൊക്കെ കൂട്ടത്തില്‍ ഭാരതീയര്‍ക്കു് അഭിമാനിക്കാവുന്ന ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞനാണു് Satyendra Nath Bose. ഐന്‍സ്റ്റൈനോടു് ചേര്‍ന്നു് Bose-Einstein statistics-നു് ജന്മം നല്‍കിയ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരില്‍ നിന്നാണു് പ്രതിപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ ‘ക്വാണ്ടങ്ങള്‍ക്കു്’ Bosons എന്ന പേരു് ലഭിച്ചതു്.

എന്താണു് ഈ ‘ക്വാണ്ടം ലോകം’? എന്താണു് അതുവഴി നമ്മള്‍ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതു്? നമുക്കു് നിത്യപരിചിതമായ ഒരു ക്വാണ്ടം ലോകമാണു് പ്രകാശം. പ്രകാശത്തിന്റെ ക്വാണ്ടം അഥവാ കണികയാണു് ഫോട്ടോണ്‍. പക്ഷേ ഫോട്ടോണുകളുടെ ലോകത്തെ നമുക്കു് പരിചിതമായ ഏതെങ്കിലും ഒരു analogy കൊണ്ടു് വിവരിക്കാനാവില്ല. അവയുടെ ചലനം ഒരുവിധത്തിലും മുന്‍കൂട്ടി പ്രവചിക്കാവുന്നതല്ല. പ്രകാശക്വാണ്ടങ്ങളെ ഭരിക്കുന്നതു് ‘വസ്തുനിഷ്ഠമായ ആകസ്മികത’യാണെന്നു് വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. അതായതു്, വ്യക്തിനിഷ്ഠമായി ആ ലോകത്തെ അറിയാന്‍ ഒരുവിധത്തിലും നമുക്കു് കഴിയില്ല. ക്വാണ്ടം ലോകം അങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നല്ലാതെ, എന്തുകൊണ്ടു് അങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നു് ആര്‍ക്കും ഇതുവരെ അറിയില്ല. ആകെ നമുക്കു് ‘പ്രവചിക്കാന്‍’ കഴിയുന്നതു്, അനേകം പരീക്ഷണങ്ങള്‍ വഴി നേടുന്ന probability distribution-ന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലെ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കല്‍ സാദ്ധ്യതകള്‍ മാത്രം.

ക്വാണ്ടങ്ങള്‍ തരംഗസ്വഭാവം പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഒരു വീക്ഷകന്‍ അതിനെ അളക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന അതേ നിമിഷത്തില്‍ അവയുടെ തരംഗസ്വഭാവം തകര്‍ന്നു് ക്വാണ്ടം ലോകമായി മാറുന്നു. ക്വാണ്ടം ലോകത്തില്‍ വസ്തുതകള്‍ ഒന്നുകില്‍ അതു്, അല്ലെങ്കില്‍ ഇതു് എന്ന അവസ്ഥയിലല്ലെന്നും, ഒരുതരം ഉത്‌പ്ലവനാവസ്ഥയില്‍ ആണെന്നും, വീക്ഷണനിമിഷത്തില്‍ മാത്രം അതോ ഇതോ എന്നു് തീരുമാനിക്കപ്പെടുകയാണെന്നുമാണു് ഈ അവസ്ഥക്കു് നല്‍കപ്പെടുന്ന ഒരു വിശദീകരണം. വീക്ഷണം വഴി യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ലോകത്തിനു് മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നുണ്ടോ? പ്രപഞ്ചത്തിലെ എനര്‍ജി മുഴുവന്‍ wave function വഴി വിവരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരുതരം ഉത്‌പ്ലവനാവസ്ഥയിലാണോ? ഈ തരംഗങ്ങള്‍ വീക്ഷണം വഴി സ്ഥല-കാലങ്ങളില്‍ ‘തകരുകയാണോ’? ക്വാണ്ടം ലോകത്തിലെ ഒരു പ്രധാന കടംകഥയും യഥാര്‍ത്ഥ രഹസ്യവുമാണിതു്. ‘double slit experiment’ എന്ന പേരില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു പരീക്ഷണം ഈ വസ്തുത മനസ്സിലാക്കാന്‍ സഹായകമാണു്. വീക്ഷകനില്ലെങ്കില്‍ ക്വാണ്ടങ്ങള്‍ക്കു് ഒരു നിശ്ചിത സ്ഥാനമോ, വേഗതയോ ഇല്ല. ഒരു ആകസ്മികസാദ്ധ്യത മാത്രമായി അവ എവിടെയോ നിലകൊള്ളുന്നു. വീക്ഷണം വഴി അവ മൂര്‍ത്തമായ ഒരവസ്ഥ സ്വീകരിക്കുന്നു.

ക്വാണ്ടം ലോകത്തില്‍ മനുഷ്യസങ്കല്‍പങ്ങള്‍ക്കു് എത്രയോ അതീതമായ വസ്തുതകള്‍ സാദ്ധ്യമാണു്. ശൂന്യത എന്നതു് ഒന്നുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയല്ല. vacuum എന്നതുപോലും ഒന്നുമില്ലായ്മയല്ല. ഒരു വാക്വത്തില്‍, ബാഹ്യമായ യാതൊരു electromagnetic force-നും വിധേയമല്ലാതെ, ഏതാനും മൈക്രോമീറ്റര്‍ മാത്രം അകലത്തില്‍ പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്ന രണ്ടു് ലോഹത്തകിടുകളില്‍ ഉണ്ടാവുന്ന ‘Casimir effect’ എന്ന പേരില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന ശക്തി vacuum എന്നതു് ഒന്നുമില്ലായ്മയല്ല എന്നതിന്റെ തെളിവാണു്. ശൂന്യത എന്നതു് പ്രബലമായ എനര്‍ജിയുടെ മേഖലയാണെന്നതിനാല്‍, അത്തരം ‘ശൂന്യതയില്‍’ നിന്നും ഏതു് നിമിഷത്തിലും ക്വാണ്ടങ്ങള്‍ക്കു് രൂപമെടുക്കാനാവും. അതിനര്‍ത്ഥം, എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കല്‍ ‘ശൂന്യതയില്‍’ നിന്നും എനര്‍ജി ഉത്പാദിപ്പിക്കുവാന്‍ ശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ക്കു് കഴിയും എന്നതാണു്. vacuum എന്നതു് ഒരവസ്ഥയാണു്, ഒന്നുമില്ലായ്മയല്ല.

ഈ അവസരത്തില്‍ രസകരമോ വിരോധാഭാസമോ ആയി തോന്നിയേക്കാവുന്ന മറ്റൊരു കാര്യം പണ്ടു് ന്യൂട്ടണ്‍ കണ്ടെത്തിയ ഗ്രാവിറ്റേഷന്‍ ആധുനികശാസ്ത്രത്തിന്റെ പിടിയില്‍ നിന്നും വഴുതിമാറുന്നു എന്നതാണു്. സ്ഥലവും കാലവും ഗ്രാവിറ്റേഷനും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടവയാണെന്നു് ഐന്‍സ്റ്റൈനുശേഷം നമുക്കറിയാം. പക്ഷേ quantum mechanics ഉപയോഗിച്ചു് general relativity വിവരിക്കാനാവില്ല. general relativity പ്രകാരം ‘ഭാരത്തിന്റെ ശക്തി’ അഥവാ gravitational fields എന്നതു് space-time curvature ആയിട്ടാണു് വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നതു്. അതിനാല്‍, അവിടെ quantum mechanics പ്രയോഗിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതു്, സ്ഥലത്തേയും കാലത്തേയും quantize ചെയ്യുന്നതിനു് തുല്യമായിരിക്കും. ഐന്‍സ്റ്റൈന്റെ തത്വപ്രകാരം, സ്ഥലവും കാലവും ക്രമാനുഗതമായ ഒരു continuum ആണു്. പക്ഷേ ഇതുവരെയുള്ള ഗവേഷണങ്ങള്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നതു് പ്രകാശത്തിന്റെ ക്വാണ്ടങ്ങള്‍ പോലെ തന്നെ സ്ഥലവും കാലവും ചെറിയ ‘തരികളുടെ’ സമാഹാരം ആയിരിക്കണം എന്നാണു്. അങ്ങനെയെങ്കില്‍, സ്ഥലവും കാലവും ക്വാണ്ടം ലോകം പോലെതന്നെ, ‘വീക്ഷകനെ’ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളായിരിക്കണം. മറ്റു് വാക്കുകളില്‍, അവയുടെ ചെറിയ ‘അളവുകളില്‍’ ക്വാണ്ടം സ്വഭാവം നിലനില്‍ക്കണം. ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ ഇന്നത്തെ അറിവില്‍, സ്ഥലവും കാലവും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലമോ ദൈനംദിനയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെ വെറുമൊരു ചട്ടക്കൂടോ അല്ല. അവ സംഭവപരമ്പരകള്‍ അരങ്ങേറുന്ന വെറും കളിസ്ഥലമല്ല, അത്തരം ‘കളികളില്‍’ സജീവമായി പങ്കെടുക്കുന്ന ‘കളിക്കാര്‍’ തന്നെയാണു്. അവ നിരന്തരം ശിഥിലീകരിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന തരിതരിയായ ഒരു ഘടനയിലെ കണികകള്‍ തന്നെയാണു്. മനുഷ്യബുദ്ധി ഇന്നോളം കണ്ടെത്തിയതില്‍ ഏറ്റവും വിചിത്രമായതു് എന്നു് പറയാവുന്നതാണു് ഈ പ്രതിഭാസം.

 
22അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on ഓഗസ്റ്റ് 10, 2008 in ലേഖനം

 

മുദ്രകള്‍: , , , ,