RSS

Monthly Archives: നവംബര്‍ 2007

യൂറോപ്യന്‍ ചിന്താസരണികളും ഭാരതവും-3

കാളയുടെയോ കൈപ്പത്തിയുടെയോ പടം നോക്കി സ്വന്തം പ്രതിനിധികളെ തെരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടിവരുന്ന ഒരു ജനാധിപത്യം അതിന്റെ ദയനീയതയിലേയ്ക്കും ഗതികേടിലേയ്ക്കുമാണു് വിരല്‍ ചൂണ്ടുന്നതു്. അന്താരാഷ്ട്രീയതയുടെ തലങ്ങളില്‍ തലയുയര്‍ത്തിനില്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്തിനും സ്വന്തം സമൂഹത്തിലെ ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളുടെ അജ്ഞതയുടെ നേരെ കണ്ണടയ്ക്കാന്‍ അനുവാദമില്ല. മനുഷ്യബുദ്ധിയുടെ പ്രകൃതിസഹജമായ വളര്‍ച്ചയെ കല്‍ത്തുറുങ്കിലടച്ചു്, നിര്‍ജ്ജീവമാക്കി, മുരടിപ്പിച്ചു് നശിപ്പിക്കുവാന്‍ സ്ഥാപിതതാത്പര്യങ്ങളുടെ കേന്ദ്രീകൃതശക്തികള്‍ ഒന്നടങ്കം നിരന്തരം നടത്തുന്ന ആക്രമണങ്ങളെ ചെറുക്കേണ്ടതുണ്ടു്. എന്താണു് പറയുന്നതു് എന്നതിനേക്കാള്‍ ആരാണു് പറയുന്നതു് എന്നതിലാണു് മനുഷ്യര്‍ക്കു് കൂടുതല്‍ താല്‍പര്യം. പറയുന്നവന്റെ സ്ഥാനവിലനോക്കി കേള്‍ക്കുന്നതു് അന്ധമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു. തനിയ്ക്കു് മുട്ടുമടക്കി ആരാധിക്കുവാന്‍ താന്‍ തന്നെ സൃഷ്ടിച്ച വിഗ്രഹങ്ങളെ ഔന്നത്യങ്ങളിലേക്കു് വിക്ഷേപിച്ചാലേ മനുഷ്യനു് സമാധാനമാവൂ! സ്വന്തം യുക്തിബോധവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നവയെ മാത്രം വിലമതിക്കാനും അല്ലാത്തവയെ തള്ളിക്കളയുവാനുമുള്ള അവകാശം ഏതൊരു മനുഷ്യനുമുണ്ടാവണം. പക്ഷേ, സ്വന്തം ജീവിതത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങള്‍ ധൈര്യപൂര്‍വ്വം കൈക്കൊള്ളാന്‍ മനുഷ്യനു് കഴിയണമെങ്കില്‍ അതിനുതകുന്ന മാനസികവളര്‍ച്ച ബോധവല്‍ക്കരണം വഴി മനുഷ്യനു് ലഭിച്ചിരിക്കണം. പിതാവു് മന്ത്രിയായിരുന്നു എന്ന യോഗ്യത മകനു് മന്ത്രിയാവാന്‍ ധാരാളം മതിയാവുന്ന ഒരു സമൂഹത്തെ ആരു്, എങ്ങനെ ബോധവല്‍ക്കരിക്കും? രാഷ്ട്രീയമന്ദബുദ്ധികളുടെ ലജ്ജാവഹമായ ഈവിധം സാമൂഹിക സ്വയംപരാഗണം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടുന്നിടത്തു് ചര്‍വ്വിതചര്‍വ്വണത്തില്‍ ആമോദം കൊള്ളുന്ന ആശയ നപുംസകങ്ങള്‍ മാത്രമേ രൂപമെടുക്കുകയുള്ളു. ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ സമൂഹത്തിന്റെ തലപ്പത്തു് കയറിയിരിക്കാന്‍ അവസരം ലഭിച്ചിട്ടും സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുനന്മയ്ക്കുവേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയാത്ത രാഷ്ട്രീയ വാചാലന്മാരില്‍ നിന്നും ഇനിയെന്തു് പ്രതീക്ഷിക്കാന്‍?

അധികം അറിയണമെന്ന ആഗ്രഹമോ അതിനുള്ള കഴിവോ ഇല്ലാത്തവരാണു് അധികപങ്കു് മനുഷ്യരും. സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളിലെ, പ്രത്യേകിച്ചു് വിശ്വാസപരമായ കാര്യങ്ങളിലെ യുക്തിയും യുക്തിഹീനതയുമൊന്നും സാധാരണ ഗതിയില്‍ മനുഷ്യരെ അലട്ടാറില്ല. തലമുറകളിലൂടെയുള്ള ശിക്ഷണം വഴി ധൈര്യം കെടുത്തി, “മിണ്ടാപ്രാണികളാക്കി”ത്തീര്‍ത്തതുമൂലം അവര്‍ ചിന്താശേഷിയില്ലാത്തവരായി തീരുകയായിരുന്നു. ജനങ്ങളുടെ പരമാധികാരത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥിതിയില്‍ പൗരനു് കടമകള്‍ മാത്രമല്ല, അവകാശങ്ങളുമുണ്ടു്. ഉദാഹരണത്തിനു്, തന്റെ ജീവിതവുമായി നിരുപാധികം ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചു് ലോകത്തില്‍ നിലവിലിരിക്കുന്ന വ്യത്യസ്ത കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ അറിയാനും വിലയിരുത്താനുമുള്ള അവകാശം അവനുണ്ടാവണം. അങ്ങനെയൊരു താരതമ്യപഠനത്തിനു് ശേഷം ഒരു വ്യക്തി കൈക്കൊള്ളുന്ന തീരുമാനങ്ങള്‍ മാത്രമേ സാമാന്യബുദ്ധിയുടെ വെളിച്ചത്തില്‍ നീതീകരിക്കാനാവൂ. ഏതു് ആദര്‍ശത്തിന്റെയോ, തത്വശാസ്ത്രത്തിന്റെയോ പേരിലായാലും മനുഷ്യന്റെ മാനസികവളര്‍ച്ചയെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുന്നതു് മനുഷ്യദ്രോഹമാണു്, മനുഷ്യനിന്ദയാണു്. അന്വേഷിക്കാനും അറിയാനും ചിന്തിക്കാനുമുള്ള മനുഷ്യന്റെ മൗലികമായ അവകാശത്തെ പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിക്കുന്നതും പഠിക്കുന്നതും നിരോധിച്ചുകൊണ്ടു്, സാഹിത്യകാരന്മാരേയും കലാകാരന്മാരെയും പീഡിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു് തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നതു് മനുഷ്യാവകാശലംഘനമാണു്. മറ്റു് ചിന്താസരണികളെ വിലക്കുകൊണ്ടും ഭീഷണികൊണ്ടും നിരോധിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതു് പരോക്ഷമായി അവയുടെ മൂല്യത്തിന്റെ ഔന്നത്യം അംഗീകരിക്കുന്നതിനു് തുല്യമാണു്.

ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ പരസ്പരം വിപരീതമായ ദ്വൈതഭാവം പ്രപഞ്ചസ്വഭാവമാണു്. ഒരു നാണയത്തിന്റെ രണ്ടു് വശങ്ങള്‍ പോലെ. ഉത്തരധ്രുവവും ദക്ഷിണധ്രുവവും പോലെ. എലക്ട്രോണും പോസിട്രോണും പോലെ. പ്രകാശത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത പ്രതിഭാസങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുവാനും വിശദീകരിക്കുവാനും ഭൗതികശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ക്കു് സന്ദര്‍ഭാനുസരണം ആശ്രയിക്കേണ്ടിവരുന്ന wave theory-യും quantum theory-യും പോലെ. ഫ്രഞ്ച്‌ തത്വചിന്തകനും സാഹിത്യകാരനും നോബല്‍ പ്രൈസ്‌ നേടിയവനുമായ ആല്‍ബെര്‍ കമ്യൂ (Albert Camus) മനുഷ്യജീവിതത്തെ നിഴലും വെളിച്ചവും, ജയവും തോല്‍വിയും പോലുള്ള പരസ്പരവൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ സമാഹാരമായി വിവക്ഷിക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷത്തിനും പരമമായ ആത്യന്തികത അവകാശപ്പെടാന്‍ കഴിയില്ല. പരസ്പരപൂരകങ്ങളായവയിലൊന്നിനെ നശിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഫലം രണ്ടിന്റേയും നാശം മാത്രമേ ആവൂ. ഈ സത്യം അംഗീകരിക്കാനുള്ള ബാദ്ധ്യത മനുഷ്യനുണ്ടു്.

യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ചിന്തിക്കുവാന്‍ കഴിയുന്നവയെപ്പറ്റി വ്യക്തമായി ചിന്തിക്കുവാന്‍ കഴിയും എന്നു് തുറന്നടിച്ചു് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടു് അതിഭൗതികതയെ തള്ളിക്കളയുന്ന, യൂറോപ്യന്‍ ക്ലാസിക്കല്‍ തത്വചിന്തയുടെ മരണമണി മുഴക്കിയ ലുഡ്‌വിഗ്‌ വിറ്റ്‌ഗെന്‍സ്റ്റൈന്‍ (Ludwig Wittgenstein) പറയുന്നു: “വാക്കുകള്‍ ചെയ്യേണ്ടതു് യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ യുക്ത്യനുസൃതമായ രൂപത്തില്‍ വെളിപ്പെടുത്തുകയാണു്. പറയാന്‍ കഴിയുന്നവ തെളിച്ചും വ്യക്തമായും പറയാന്‍ കഴിയും. പറയാന്‍ കഴിയാത്തവയെപ്പറ്റി മനുഷ്യന്‍ നിശബ്ദത പാലിക്കണം.”

നിഹിലിസത്തിന്റെ വക്താവായിരുന്ന തത്വചിന്തകജീന്യസ്‌ ഫ്രീഡ്‌റിഹ്‌ നീറ്റ്‌സ്ഷെ സ്വതസിദ്ധമായ തീക്ഷ്ണതയോടെ മുന്‍പേതന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു: “കാണാനോ കയ്യെത്തിപ്പിടിക്കാനോ കഴിയാത്തിടങ്ങളില്‍ എന്തെങ്കിലും അന്വേഷിക്കേണ്ട ആവശ്യം മനുഷ്യനില്ല. നിരുപാധികമായ നിശ്ചയവും, പരമമായ ജ്ഞാനവുമെല്ലാം അതില്‍ത്തന്നെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളാണെന്നതിനാല്‍ വാക്കുകളുടെ വശീകരണങ്ങളില്‍ നിന്നും മനുഷ്യന്‍ അന്തിമമായി സ്വയം മോചിപ്പിക്കണമെന്നു് ഒരു നൂറുവട്ടം ഞാന്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു.”

ഒരുവശത്തു്, ആണവോപഘടകങ്ങളെപ്പറ്റിയും, മറുവശത്തു്, മാനവമാനകങ്ങള്‍ക്കു് അതീതമെന്നോണം അനന്തമെന്നു് തോന്നുന്ന, കോടാനുകോടി നക്ഷത്രസമൂഹങ്ങളെ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന പ്രപഞ്ചത്തെ സംബന്ധിച്ചും മനുഷ്യന്‍ നേടിയ അറിവുകളുടെ വെളിച്ചത്തില്‍ സ്വന്തം നിലപാടുകളിലെ യുക്തിയും യുക്തിഹീനതയും ഒരു തുറന്ന പരിശോധനയ്ക്കു് വിധേയമാക്കാനുള്ള ബാദ്ധ്യത സാമാന്യബോധമുള്ള മനുഷ്യര്‍ക്കു് ഉണ്ടാവേണ്ടതാണു്. പക്ഷേ, അദ്ധ്യാത്മികതയുടെ അമാനുഷികമേഖലകളില്‍ “അതീന്ദ്രിയജ്ഞാനത്തിലൂടെ” ശാശ്വതമായ ആത്യന്തികസത്യം കണ്ടെത്തിയെന്നു് സ്വയം വിശ്വസിക്കുകയും മറ്റുള്ളവരെ വിശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ധൈര്യം കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍ എന്തിനു് ഒരു ആത്മപരിശോധനയ്ക്കു് ഒരുങ്ങണം? എല്ലാം അറിയാമെന്ന ഭാവത്തിലെ അപ്രമാദിത്വമാണു് അന്യമായതിനോടുള്ള അസഹിഷ്ണുതയുടെയും വെറുപ്പിന്റെയും നിദാനം. അടുക്കുന്തോറും അകന്നകന്നു് പോകുന്ന ഒരു മരീചിക മാത്രമാണു് അറിവു്. പൂര്‍ണ്ണമായ അറിവു് മനുഷ്യനു് അപ്രാപ്യമാണു്. ഒരു ചോദ്യത്തിന്റെ മറുപടിയായി തുറക്കപ്പെടുന്ന വാതില്‍ മനുഷ്യനെ എത്തിക്കുന്നതു് ഒന്നോ അതിലധികമോ ചോദ്യങ്ങളുടെ അടഞ്ഞ വാതിലുകള്‍ക്കു് മുന്നിലായിരിക്കും. ഒരു ജ്ഞാനപീഠത്തിനും അറിവിന്റെ പാരമ്യതയില്‍ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടാനുള്ള അര്‍ഹത അവകാശപ്പെടാന്‍ കഴിയുകയില്ല. നിത്യമായി അറിവു് തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കാന്‍ മാത്രമേ മനുഷ്യനു് കഴിയൂ. അതാണവന്റെ ബാദ്ധ്യതയും.

ചൂഷണം ലക്‍ഷ്യമാക്കി, സാമാന്യമനുഷ്യരെ അജ്ഞതയില്‍ തളച്ചിടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന സാമൂഹികനേതൃത്വവും അവരുടെ ദ്രവിച്ച തത്വസംഹിതകളുമാണു് ഭാരതീയന്റെ ശാപം. മനുഷ്യന്‍ ജനിക്കുന്നതു് മരണാനന്തരം ജീവിക്കുവാന്‍ വേണ്ടിയല്ല, ഈ ലോകത്തില്‍ മനുഷ്യാന്തസ്സിനു് അനുസൃതമായി ജീവിക്കുവാനാണു്. ജീവിതസുഖം അധികാരത്തിന്റെ മാത്രം ആനുകൂല്യമല്ല, മനുഷ്യരുടെ പൊതുവായ അവകാശമാണു്. തീര്‍ച്ചയായും മനുഷ്യര്‍ (പാവകളെപ്പോലെ!) തുല്യരല്ല, ആവുകയുമില്ല. ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും കഴിവുകള്‍ വ്യത്യസ്തമാണു്. അവ ജാതിമതഭേദമെന്യേ തിരിച്ചറിയാനും വളര്‍ത്തിയെടുക്കുവാനും മനുഷ്യര്‍ക്കു് കഴിഞ്ഞാല്‍ അവര്‍ക്കും സമൂഹത്തിനും അതുകൊണ്ടു് നേട്ടമേ ഉണ്ടാവൂ. റിക്ഷാ വലിക്കുന്നവനും ചുമട്ടുതൊഴിലാളിയും ആവാനാവരുതു് ഒരു ഭാരതീയന്‍ ഭൂമിയില്‍ ജനിക്കുന്നതു്. ചുരുങ്ങിയപക്ഷം, ഗതികേടുകൊണ്ടു് അങ്ങനെ ആയിത്തീരേണ്ടി വരുന്നവരെ അതു് ദൈവവിധിയാണെന്നു് വിധിയെഴുതി, ന്യായീകരിച്ചു്, അതേ അവസ്ഥയില്‍ എന്നാളും പിടിച്ചുനിര്‍ത്തി ദ്രോഹിക്കാതിരിക്കാനുള്ള സാമാന്യമര്യാദയെങ്കിലും മനുഷ്യനുണ്ടാവണം. ദൈവവിധി അറിയുന്നു എന്ന ഭാവം അഹംഭാവമാണു്. അറിയാന്‍ കഴിയാത്തവയെപ്പറ്റി പറയാതിരിക്കാന്‍ മനുഷ്യനു് കഴിയണം. പഴയതു് അന്ധമായി വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാന്‍, പുതിയവയെ യുക്തിയുടെ വെളിച്ചത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍, അറിഞ്ഞതിനെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുവാന്‍, ചിന്തിച്ചവയെപ്പറ്റി അനുചിന്തനം ചെയ്യുവാന്‍, തെറ്റെന്നു് ഉത്തമബോദ്ധ്യം ഉള്ള കാര്യങ്ങളുടെ നേരെ വിരല്‍ ചൂണ്ടുവാന്‍, അതിനുവേണ്ട കരുത്തു് സംഭരിക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണാവശ്യം. അതിന്റെ ആദ്യപടി ബോധവല്‍ക്കരണമാണു്.

“മനുഷ്യന്‍ സ്വാപരാധത്താല്‍ സൃഷ്ടിച്ച അപക്വതയില്‍ നിന്നുള്ള വിമോചനമാണു് ബോധവല്‍ക്കരണം. മറ്റാരുടെയെങ്കിലും മേല്‍നോട്ടമില്ലാതെ സ്വന്ത ബുദ്ധിയെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുവാനുള്ള കഴിവില്ലായ്മയാണു് അപക്വത. ഈ അപക്വത സ്വന്തം ബുദ്ധിയുടെ കുറവിലല്ല; പ്രത്യുത സ്വബുദ്ധിയെ അന്യമേല്‍നോട്ടമില്ലാതെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുവാനുള്ള ധൈര്യക്കുറവിലാണു് അധിഷ്ഠിതമെങ്കില്‍ അതു് സ്വാപരാധസൃഷ്ടിയാണു്. ധൈര്യം ഉണ്ടാവുക എന്നതാണു് ബോധവല്‍ക്കരണത്തിന്റെ മുദ്രാവാക്യം.” – ഇമ്മാന്വേല്‍ കാന്റ്‌.

Advertisements
 
4അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on നവംബര്‍ 29, 2007 in ലേഖനം

 

മുദ്രകള്‍: , ,

യൂറോപ്യന്‍ ചിന്താസരണികളും ഭാരതവും-2

ഗ്രീസില്‍ മുളപൊട്ടിവിരിഞ്ഞ മനുഷ്യബുദ്ധിയെ നിര്‍ബാധം വളരാന്‍ അനുവദിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷേ മാനവരാശിയുടെ ഇന്നത്തെ നേട്ടങ്ങള്‍ എത്രയോ നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു് മുന്‍പേ കൈവരിക്കുവാന്‍ മനുഷ്യനു് കഴിഞ്ഞേനെ! B. C. 585- ലെ സൂര്യഗ്രഹണം കണക്കുകൂട്ടി പ്രവചിച്ച താലസില്‍ ആരംഭിച്ചു്, പൈതഗോറസിലൂടെ സോക്രട്ടീസിലും, തുടര്‍ന്നു് പ്ലാറ്റോ വഴി അരിസ്റ്റോട്ടിലിലും എത്തിച്ചേര്‍ന്ന ഗ്രീക്ക്‌ തത്വചിന്ത സാവകാശം വഴിമുട്ടി മുരടിക്കേണ്ടി വന്നു. ഉടനെ സംഭവിക്കാന്‍ പോകുന്ന ദൈവരാജ്യം വാഗ്ദാനം ചെയ്തുകൊണ്ടു് യൂറോപ്പില്‍ രംഗപ്രവേശം ചെയ്തു് വളര്‍ന്ന ക്രിസ്തുമതം ഭൗതികമായ അറിവുകള്‍ തേടിയുള്ള അന്വേഷണം ആദ്യം അനാവശ്യവും, പിന്നെ അധികപ്രസംഗവുമാക്കി മാറ്റിയപ്പോള്‍ സ്വതന്ത്ര ചിന്ത വളരാന്‍ കഴിയാതെ കൂമ്പടഞ്ഞു് പോവുകയായിരുന്നു. അന്ധകാരയുഗമെന്നു് പേരുപറഞ്ഞു് വിളിക്കപ്പെടുന്ന, വേണമെങ്കില്‍ മനുഷ്യബുദ്ധിയുടെ ജയില്‍വാസകാലമെന്നു് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന, ആറാം നൂറ്റാണ്ടുമുതല്‍ പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടുവരെയുള്ള എട്ടു് നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയാത്ത അതിഭൗതികതയെത്തേടിയുള്ള അര്‍ത്ഥശൂന്യമായ അന്വേഷണത്തിലൂടെ സ്വന്തം ചിന്താശേഷി പാഴാക്കിക്കളയുവാന്‍ മനുഷ്യന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ വരവു് നോക്കിയുള്ള പതിനാലു് നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ നീണ്ടുനിന്ന നിഷ്ഫലമായ കാത്തിരുപ്പിനുശേഷം ചിന്താശീലരായ ചുരുക്കം ചില പ്രതിഭാശാലികള്‍ മെറ്റാഫിസിക്സിന്റെ അജ്ഞാതമായ മഹത്വം ഉപേക്ഷിക്കാനും, ദൈവത്തേയും പിശാചിനേയും, സ്വര്‍ഗ്ഗത്തേയും, നരകത്തേയുമെല്ലാം പള്ളിക്കും പട്ടക്കാരനും വിട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ടു്, തന്നേയും തനിക്കു് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തേയും സംബന്ധിച്ച ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കിക്കാണാനും ശ്രദ്ധിക്കാനും അടുത്തറിയാനും തീരുമാനിച്ചപ്പോള്‍ ആധുനികശാസ്ത്രങ്ങള്‍ ഉടലെടുക്കുകയായിരുന്നു.

അളവും അതിര്‍ത്തിയും നിര്‍ണ്ണയിക്കാനാവാത്ത മനുഷ്യഭാവനയില്‍ രൂപം കൊള്ളുന്ന സാങ്കല്‍പികസൃഷ്ടികള്‍ മുഴുവന്‍ അക്ഷരം പ്രതി യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളാണെന്നു് വിശ്വസിക്കാനുള്ള അവകാശം തീര്‍ച്ചയായും ഏതൊരു മനുഷ്യനുമുണ്ടു്. പക്ഷേ അവയെ യുക്തിപൂര്‍വ്വം മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന മനുഷ്യബുദ്ധി പിന്തുടരുന്നതു് മൃഗതൃഷ്ണയെ മാത്രമായിരിക്കും. പതിനായിരം തലയുള്ള മനുഷ്യരെയോ, സൂര്യനെയും ചന്ദ്രനേയും മാത്രമല്ല, മുഴുവന്‍ ഗാലക്സികളെയും വരെ ഒരുമിച്ചു് വിഴുങ്ങാന്‍ പോന്ന സര്‍പ്പങ്ങളേയോ, ഞാഞ്ഞൂലുകളെപ്പോലുമോ സങ്കല്‍പിക്കുവാന്‍ കഴിയുന്ന ഭാവനാശേഷിയുള്ളവരും അവ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളെന്നു് വിശ്വസിക്കാന്‍ തയ്യാറാവുന്ന സാമാന്യ മനുഷ്യരും ലോകത്തില്‍ ധാരാളമുണ്ടു്. കോടാനുകോടി നക്ഷത്രസമൂഹങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നേരിയ അംശം പോലും അറിയാന്‍ ഇതുവരെ മനുഷ്യനു് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നിരിക്കെ, അതേ പ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിച്ചവനെ കൃത്യമായി അറിയുന്നവര്‍ എന്നു് വീമ്പിളക്കുന്നവരുടെ ലോകത്തിലാണു് നമ്മള്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതു്!

വിജ്ഞാനത്തിന്റെ വികസനം വികേന്ദ്രീകരണത്തില്‍ അന്തര്‍ലീനമായ സ്വാതന്ത്ര്യം വഴി മാത്രമേ സാദ്ധ്യമാവൂ. കേന്ദ്രീകരണം അതില്‍ത്തന്നെ സങ്കോചമാണു്, ചുരുങ്ങലാണു്, വികാസത്തിനു് വിപരീതമാണു്. തന്മൂലം കേന്ദ്രീകരണം നാശവും ശൂന്യതയും മാത്രമേ സൃഷ്ടിക്കുകയുള്ളു. സുപ്രസിദ്ധ മനഃശാസ്ത്രജ്ഞനായ അല്‍ഫ്രെഡ്‌ ആഡ്‌ലര്‍: “സ്വാതന്ത്ര്യത്തില്‍നിന്നേ മഹത്വം വിരിയൂ. അതേസമയം അസ്വാതന്ത്ര്യത്തിലെ നിര്‍ബന്ധം നശിപ്പിക്കുകയും ശൂന്യമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” ഇന്നത്തെ പരിഷ്കൃതലോകത്തില്‍ തികച്ചും സ്വാഭാവികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന എത്രയോ “സാമാന്യസത്യങ്ങള്‍” ഏതാനും നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു് മുന്‍പുവരെ അതു് തുറന്നുപറയാന്‍ ധൈര്യം കാണിച്ചവര്‍ക്കു് വധശിക്ഷ നേടിക്കൊടുത്തിരുന്ന ദൈവദൂഷണങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു എന്ന വസ്തുത നമ്മള്‍ മറക്കാതിരിക്കുക. വിദ്യാഭ്യാസപരമായും സാംസ്കാരികമായും പിന്നാക്കം നില്‍ക്കുന്ന സമൂഹങ്ങളില്‍ ഇന്നും മദ്ധ്യകാലയൂറോപ്പില്‍ നിലനിന്നിരുന്ന കാട്ടാളരീതികള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടുകയും നീതീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നതില്‍നിന്നും മാനസികവളര്‍ച്ചയ്ക്കു് ബോധവല്‍ക്കരണം എത്രത്തോളം അനുപേക്ഷണീയമാണെന്നു് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയും. മനുഷ്യബുദ്ധി ഇന്നോളം കൈവരിച്ച നേട്ടങ്ങളെ വിലയിരുത്തുവാനും അതില്‍ അഭിമാനം കൊള്ളുവാനും വേണ്ടി ഇടയ്ക്കിടെ ഒന്നു് പിന്തിരിഞ്ഞു് നോക്കിയതുകൊണ്ടു് ലോത്തിന്റെ ഭാര്യയേപ്പോലെ ഉപ്പുതൂണായി മാറുമെന്നു് ആരും ഭയപ്പെടേണ്ട കാര്യമില്ല.

“നിന്റെ സ്വന്തം ചിന്താശേഷിയും യുക്തിബോധവും ഉപയോഗപ്പെടുത്തൂ” എന്ന ഇമ്മാന്വേല്‍ കാന്റിന്റെ ഉപദേശം ഏതൊരു വ്യക്തിയുടെയും മൗലികബാദ്ധ്യത എന്തെന്നു് നമ്മെ മനസ്സിലാക്കാനാണു് ശ്രമിക്കുന്നതു്. സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുവാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ അവകാശത്തെ വിലക്കുകള്‍ കൊണ്ടും ഭീഷണികൊണ്ടും നേരിടാന്‍ സ്വന്തം തത്വശാസ്ത്രങ്ങള്‍ക്കു് അപ്രമാദിത്വം അവകാശപ്പെടുന്ന ചില സര്‍വ്വജ്ഞാനികള്‍ ഇന്നും ശ്രമിക്കുന്നതു് കാണുമ്പോള്‍ “മനുഷ്യന്‍ ചരിത്രത്തില്‍നിന്നും ഒന്നും പഠിക്കുന്നില്ല എന്നതിനു് ചരിത്രം തന്നെ തെളിവു്” എന്ന ഹേഗെലിന്റെ അഭിപ്രായമാണു് ഓര്‍ത്തുപോകുന്നതു്. സമൂഹത്തില്‍ കാലാകാലങ്ങളായി കാറ്റും വെളിച്ചവും കടക്കാത്ത കല്‍ഭരണികളില്‍ കെട്ടിക്കിടന്നു് പുളിച്ചാര്‍ത്തു് പൂപ്പല്‍ പിടിച്ച ആശയ സംഭാരം അവസരോചിതം വ്യത്യസ്തചഷകങ്ങളില്‍ മാറിമാറിപ്പകര്‍ന്നു് ഇഷ്ടാനുസരണം വാരിയും കോരിയും കുടിക്കുന്നതിനുള്ള ഔദ്യോഗിക അനുവാദമല്ല ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യം. വിപരീതചിന്തകളോടു് സമൂഹം കാണിക്കുന്ന സഹിഷ്ണുതയാണു് ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അളവുകോല്‍. ഏതൊരു അംഗീകൃത ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥിതിയും വിപരീത ആശയങ്ങളെ നേരിടുന്നതു് ബൗദ്ധികതയുടെ ആയുധങ്ങള്‍ കൊണ്ടാണു്, മാരകായുധങ്ങള്‍ കൊണ്ടല്ല. ഭാരതത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വവും ആത്മീയ നേതൃത്വവുമൊക്കെ ഈ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം അവരുടെ അനുയായികളെ പറഞ്ഞു് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നെങ്കില്‍ രാഷ്ട്രീയവും വര്‍ഗ്ഗീയവുമായ ചേരിപ്പോരുകളുടെ പേരില്‍ സംഭവിക്കുന്ന അര്‍ത്ഥശൂന്യമായ എത്രയെത്ര കാട്ടാളത്തങ്ങളും മനുഷ്യക്കുരുതികളും ഒഴിവാക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല?

പാശ്ചാത്യസംസ്കാരത്തിന്റെ അധഃപതനത്തില്‍ അതിശയോക്തി കലര്‍ത്തി ആനന്ദിക്കുന്നതില്‍ നമ്മുടെ ചില സാംസ്കാരിക നായകന്മാര്‍ക്കു് മടിയോ ക്ഷീണമോ തോന്നാറില്ല. (പാശ്ചാത്യസംസ്കാരം എന്നാല്‍ എന്തെന്നു് പോലും അറിയാത്തവരാണു് അവരില്‍ അധികപങ്കും എന്നതാണു് അതിലേറെ രസം!) പക്ഷേ നമുക്കു് ഇഷ്ടമായാലും ഇല്ലെങ്കിലും അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും നമ്മളോരോരുത്തരും അനുദിനം പാശ്ചാത്യസംസ്കാരത്തെ അനുകരിക്കുകയും സ്വന്തമാക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന സത്യം നാം അംഗീകരിച്ചേ മതിയാവൂ. ഏതു് വ്യവസ്ഥിതിയിലും അതിന്റേതായ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടു്. പ്രശ്നങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കപ്പെടാനുള്ളതാണു്. അല്ലാതെ ദൈവവിധി എന്നു് സ്വയം ശപിച്ചുകൊണ്ടു് ഒളിച്ചോടാനുള്ളതല്ല. അന്യസംസ്കാരങ്ങളുടെ നേട്ടങ്ങള്‍ സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുനന്മയ്ക്കു് ഉതകുമെന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അവ സ്വായത്തമാക്കുന്നതില്‍ എന്തു് തെറ്റു്? യൂറോപ്യരുടെ നേട്ടമായിരുന്ന പെട്രോള്‍ എന്‍ജിനും ഡീസല്‍ എന്‍ജിനും നമ്മള്‍ ഇറക്കുമതി ചെയ്തു. കമ്മ്യൂണിസവും ജനാധിപത്യവും കോപ്പിയടിക്കുവാന്‍ നമ്മള്‍ മടിച്ചില്ല. ഇസ്ലാമും ക്രിസ്തുമതവും ഭാരതീയമാണോ? യൂറോപ്പിന്റെ ഉത്പന്നങ്ങളായ എത്രയോ ആധുനികസൗകര്യങ്ങള്‍ സാധിക്കുമെങ്കില്‍ സ്വന്തമാക്കാന്‍ നമുക്കു് മടിയൊന്നുമില്ല. പിന്നെ എന്തിനു് ഈ കപടനാട്യം?

(തുടരും)

 
9അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on നവംബര്‍ 27, 2007 in ലേഖനം

 

മുദ്രകള്‍: , ,

യൂറോപ്യന്‍ ചിന്താസരണികളും ഭാരതവും

ലോകപ്രസിദ്ധരായ എത്രയോ തത്വചിന്തകരും, ശാസ്ത്രജ്ഞരും, സാഹിത്യകാരന്മാരും, കലാകാരന്മാരും നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ പണിതുയര്‍ത്തിയ ഒരു വൈജ്ഞാനികസൗധം ഏതാനും വാചകങ്ങളിലൂടെ വരച്ചുകാണിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതു് സാഹസികമേ ആവൂ. ഈ ശ്രമം വഴി ഒരുപക്ഷേ എന്തെങ്കിലും സാധിക്കുമെങ്കില്‍ത്തന്നെ അതു് അവരുടെ ചിന്തകളുടെ ലോകത്തിലേക്കുള്ള വെറുമൊരു എത്തിനോട്ടം മാത്രമേ ആയിരിക്കുകയുള്ളു. ഏതൊരു എത്തിനോട്ടവും വീക്ഷകനു് നല്‍കുന്ന ചിത്രം അവന്റെ വീക്ഷണകോണുകള്‍ക്കു്, അഥവാ താല്‍പര്യങ്ങള്‍ക്കു് അനുസൃതമേ ആവൂ. ഒരു വ്യക്തിയുടെ പരിപ്രേക്‍ഷ്യത്തിന്റെ (perspective) രൂപീകരണപ്രക്രിയയില്‍ എത്രത്തോളം വിഭിന്നവും വ്യത്യസ്തവുമായ കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ സമന്വയിച്ചിട്ടുണ്ടോ, അത്രത്തോളം മാത്രം യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുമായി അടുത്തു് നില്‍ക്കുന്നതാവാനേ അവന്റെ ദര്‍ശനങ്ങള്‍ക്കും വിലയിരുത്തലുകള്‍ക്കും കഴിയുകയുള്ളു. സ്വന്തം നിലപാടു് മാത്രമാണു് ശരിയെന്ന തെറ്റായ ധാരണ പ്രതിസന്ധിയിലേ അവസാനിക്കൂ. മറ്റുള്ളവരുടെ നിലപാടുകള്‍ അവരുടെ കാഴ്ച്പ്പാടിലൂടെ മനസ്സിലാക്കുന്നതുവഴി വിപരീതചിന്തകളോടു് ബഹുമാനവും സഹിഷ്ണുതയും പ്രകടിപ്പിക്കുവാന്‍ മനുഷ്യനു് കഴിയണമെങ്കില്‍ അതിനു് അനുയോജ്യമായ മാനസികവളര്‍ച്ച അവനു് ഉണ്ടായിരിക്കണം. മറ്റൊരു മനുഷ്യനിലെ ആന്തരികമൂല്യങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയുവാന്‍ ഒരു ചെറിയ അംശമെങ്കിലും ആന്തരികമൂല്യങ്ങള്‍ സ്വന്തമായി ഇല്ലാത്തവനു് കഴിയുകയില്ല. അധികപങ്കു് മനുഷ്യരും ഏതെങ്കിലുമൊരു വിഷയത്തില്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്ന താത്‌പര്യം അതുവഴി അവര്‍ക്കു് പ്രത്യക്ഷമായോ പരോക്ഷമായോ ലഭിച്ചേക്കാവുന്ന പ്രയോജനത്തിന്റെ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളില്‍ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കും. ചരിത്രത്തിലെ വിവിധ കാലഘട്ടങ്ങളിലൂടെ ചിന്തയുടെ തലങ്ങളില്‍ അന്ധ-ബധിര-മൂകരായി കൂട്ടത്തില്‍ ഓടുവാന്‍ മനുഷ്യര്‍ പൊതുവേ തയ്യാറായതിന്റെ കാരണവും മറ്റൊന്നല്ല. ഏതെങ്കിലും തത്വശാസ്ത്രങ്ങളേയോ വിശ്വാസസത്യങ്ങളേയോ അന്ധമായി അനുഗമിക്കാനോ അനുകരിക്കാനോ ഉള്ള യാതൊരു ബാദ്ധ്യതയും ഒരു മനുഷ്യനും ഇല്ല എന്ന സത്യം വിളിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ടു് മനുഷ്യമനസ്സിനെ സ്വതന്ത്രമാക്കുകയും, വ്യക്തിയെ മനുഷ്യാന്തസ്സിനു് അനുസൃതമായ പദവിയിലേക്കു് പിടിച്ചുയര്‍ത്തുവാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തതാണു് യൂറോപ്യന്‍ സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രധാന നേട്ടം. പാശ്ചാത്യസംസ്കാരത്തെ മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിലൂടെ ഭാരതീയരായ നമുക്കു് ഒരുപക്ഷേ നേടുവാന്‍ കഴിയുന്നതു്, എന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍, നമ്മുടെ സ്വന്തം സമൂഹത്തിന്റെ ബാഹ്യവും ആന്തരികവുമായ ജീര്‍ണ്ണത ഉള്‍ക്കൊള്ളുവാന്‍ ഉതകുന്ന മറ്റൊരു കാഴ്ചപ്പാടു് അതുവഴി നമ്മില്‍ രൂപമെടുത്തേക്കാം എന്നതാണു്. അറിവിലൂടെയും അനുഭവങ്ങളിലൂടെയും സമ്പാദിച്ച വിശാലവീക്ഷണശേഷി മൂലം മാത്രമേ മാനസികമായി വളരുവാന്‍ ഏതൊരു മനുഷ്യനും കഴിയൂ. ആരംഭത്തില്‍നിന്നും വീണ്ടും വീണ്ടും ആരംഭിക്കേണ്ടിവരാതിരിക്കാനും, അനുഭവങ്ങളിലൂടെ തെളിയിക്കപ്പെട്ട അബദ്ധങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടാതിരിക്കാനും മനുഷ്യബുദ്ധിയുടെ ഇതുവരെയുള്ള നേട്ടങ്ങളും കോട്ടങ്ങളും എന്തെന്നു് ഒരുവന്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം. കഴിഞ്ഞ കാലഘട്ടങ്ങളില്‍ അങ്ങേയറ്റം വ്യത്യസ്തമായ മാനവസാംസ്കാരികമേഖലകളെ വിഭിന്ന നിലപാടുകളില്‍ നിന്നുകൊണ്ടു് അറിയാനും അപഗ്രഥനം ചെയ്യാനും ശ്രമിച്ച വിവിധ പ്രതിഭാശാലികളും, ബുദ്ധിജീവികളും, മനുഷ്യസ്നേഹികളും അവരുടെ കാലഘട്ടങ്ങള്‍ക്കു് നേടിക്കൊടുത്ത വൈജ്ഞാനികവും, സാംസ്കാരികവുമായ സമ്പത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ആകമാനധാരണയെങ്കിലും ഉണ്ടാവാതെ ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെത്തിനില്‍ക്കുന്ന മനുഷ്യബുദ്ധിക്കു് അനുസൃതമായ ഒരു മാനസിക വിപുലീകരണം സാദ്ധ്യമാവുകയില്ല.

Encyclopaedia Britannica സാഹിത്യത്തിനു് ഇങ്ങനെയൊരു നിര്‍വ്വചനം നല്‍കുന്നു: “As an art, literature is the organization of words to give pleasure: through them it elevates and transforms experience, through them it functions in the society as a continuing symbolic criticism of values.” സാഹിത്യസ്രഷ്ടാവു് തന്റെ സൃഷ്ടിയില്‍ അണിനിരത്തുന്ന പദങ്ങളിലൂടെ അനുവാചകനില്‍ ആനന്ദാനുഭവം ഉജ്ജീവിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; അനുഭവങ്ങള്‍ക്കു് ആരോഹണവും രൂപാന്തരീകരണവും സംഭവിക്കുന്നു. അതുപോലെതന്നെ, സമൂഹത്തിലെ മൂല്യങ്ങളോടുള്ള പ്രതീകാത്മകവും നിരന്തരവുമായ വിമര്‍ശനനിര്‍വ്വഹണവും സാഹിത്യത്തിന്റെ നിര്‍വ്വചനപരിധിയില്‍ പെടുന്നു. നിലവിലിരിക്കുന്ന സാമൂഹികമൂല്യങ്ങളെ വിമര്‍ശിക്കേണ്ടിവരുന്നതു് എന്തുകൊണ്ടു്? അതിന്റെ മറുപടി പ്രപഞ്ചസ്വഭാവമായ പരിണാമത്തില്‍, അഥവാ ചലനാത്മകതയില്‍ അന്തര്‍ലീനമാണു്. പ്രപഞ്ചത്തിനു് അതീതമായ യാതൊരു ശക്തിയുടെയും നിയന്ത്രണത്തിനു് കീഴ്‌പ്പെടാതെ, സ്വയംപ്രേരിതമായി നിരന്തരം സംഭവിക്കുന്ന പ്രപഞ്ചപരിണാമം പ്രകൃതിയേയും, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഒരു നിസ്സാര അംശം മാത്രമായ മനുഷ്യനേയും തിരുത്താനാവാത്ത പുതുക്കലുകള്‍ക്കു് വിധേയമാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി ഭൂതകാലം ഭാവിക്കുവേണ്ടി, പഴയതു് പുതിയതിനുവേണ്ടി, വാര്‍ദ്ധക്യം ബാല്യത്തിനുവേണ്ടി, കാലഹരണപ്പെട്ട ശരികള്‍ കാലാനുസൃതമായ ശരികള്‍ക്കുവേണ്ടി വഴിമാറേണ്ടി വരുന്നു. മാറിമാറിവരുന്ന മുഖച്ഛായ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രപഞ്ചത്തില്‍ ശാശ്വതമായ യാതൊന്നുമില്ല എന്നതുമാത്രമാണു് “ശാശ്വതമായ അറിവു്” എന്നു് പറയാമെന്നു് തോന്നുന്നു. പ്രപഞ്ചം അതില്‍ത്തന്നെ (പ്രപഞ്ചബാഹ്യമായി മാത്രം നിശ്ചയിക്കപ്പെടാന്‍ കഴിയുന്ന!) പരിണാമങ്ങള്‍ക്കു് വിധേയമാണോ എന്നറിയാത്തിടത്തോളം, പ്രപഞ്ചം പോലും ശാശ്വതമാണെന്നു് വിധിയെഴുതാനാവില്ല. മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ സ്വാഭാവികവളര്‍ച്ചയുടെ ആകെത്തുകയാണു് സംസ്കാരം. സംസ്കാരത്തിന്റെ തെളിവും ബാദ്ധ്യതയുമാണു് മൂല്യവിമര്‍ശനം. നിശ്ചലതയല്ല, ചലനമാണു്, അഥവാ നിരന്തരമായ ഒഴുക്കാണു് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അന്തസ്സത്തയെന്നതു് ഒരു പുതിയ അറിവല്ല. “ഒരേ പുഴയില്‍ രണ്ടുപ്രാവശ്യം ഇറങ്ങുവാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴിയില്ല” എന്ന സാമാന്യസത്യം ഏകദേശം രണ്ടായിരത്തിയഞ്ഞൂറു് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു് മുന്‍പുതന്നെ ഗ്രീക്ക്‌ തത്വചിന്തകനായിരുന്ന ഹിറാക്ലൈറ്റസ്‌ മനുഷ്യരെ പറഞ്ഞുമനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.

അവിടെയെവിടെയോ ആയിരുന്നു ആരംഭം. B. C. 800-നും 200-നും ഇടയില്‍ സംഭവിച്ച മനുഷ്യചേതനയുടെ ഉണര്‍ച്ചയുടെ ഭാഗമായി ഗ്രീസിലും, ഇറാനിലും, ചൈനയിലും, ഭാരതത്തിലുമൊക്കെ ജന്മമെടുത്ത മഹാത്മാക്കള്‍ ! ഹോമര്‍ , സാരതൂസ്ത്ര, കണ്‍ഫൂഷ്യസ്‌, ശ്രീബുദ്ധന്‍! മനുഷ്യമനസ്സ്‌ അന്വേഷണം ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു. പില്‍ക്കാലങ്ങളില്‍ അദ്ധ്യാത്മികതയുടെ അതിപ്രസരത്തില്‍ അന്തംവിട്ടു് ഭാരതീയന്‍ ആരണ്യങ്ങളിലെ അന്ധകാരങ്ങളില്‍ അഭയവും, “ഔഷധഗുണമുള്ള” ചെടികളില്‍ ആശ്വാസവും തേടി തന്നിലേയ്ക്കു് തന്നെ തിരിഞ്ഞു് തപസ്സില്‍ മുഴുകിയപ്പോള്‍ പാശ്ചാത്യസംസ്കാരത്തിനു് ഹരിശ്രീ കുറിച്ചുകൊണ്ടു് രൂപമെടുത്ത ഗ്രീക്ക്‌ തത്വചിന്ത മനുഷ്യന്റെ യുക്തിബോധത്തിനു് പുതിയ മാനങ്ങള്‍ നേടിക്കൊടുക്കുകയായിരുന്നു. ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവരാനാവാത്ത നിമിഷങ്ങളെ എന്നേക്കുമായി പുറകോട്ടു് തള്ളിമാറ്റിക്കൊണ്ടു് പ്രപഞ്ചം പുതിയ പുതിയ രൂപങ്ങളും ഭാവങ്ങളും തേടുമ്പോള്‍ , ഒരു ജനവിഭാഗത്തിന്റെ മാനസികവും സാമൂഹികവുമായ വളര്‍ച്ചയുടെ ഭാഗമായി, ചില കാലഘട്ടങ്ങളില്‍ ‍, അനുസ്യൂതവും അസഹ്യവുമായ അസ്തിത്വദാഹങ്ങളേയും, വിശപ്പിന്റെ വിളികളേയും, ബന്ധങ്ങളുടെ ബന്ധനങ്ങളേയുമെല്ലാം മറികടന്നുകൊണ്ടും മറന്നുകൊണ്ടും മനുഷ്യന്റെ ചിന്താശേഷിയില്‍ അന്തര്‍ലീനമായ വിജ്ഞാനതൃഷ്ണ അതുവരെ അജ്ഞാതമായിരുന്ന കാഴ്ചപ്പാടുകളിലൂടെ അവനേയും അവനു് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തേയും നോക്കിക്കാണുവാനും മനസ്സിലാക്കുവാനും അവനെ നിര്‍ബന്ധിക്കുന്നു. അതുവഴി അവനു് സ്വായത്തമാക്കാന്‍ കഴിയുന്ന പരിജ്ഞാനം സ്വന്തം സമൂഹത്തിന്റെ പിന്നോക്കാവസ്ഥയും, ജീര്‍ണ്ണതയും അവനു് വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുമ്പോള്‍ അതവനെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു. സ്വന്തം സമൂഹത്തില്‍ നടമാടുന്ന അനീതിക്കും ഉച്ചനീചത്വങ്ങള്‍ക്കും നേരെ വിരല്‍ ചൂണ്ടുവാനും, അതിനു് കാരണഭൂതമായി സമൂഹത്തില്‍ നിലവിലിരിക്കുന്ന മൂല്യങ്ങളേയും വ്യവസ്ഥിതികളേയും വിമര്‍ശിക്കുവാനും എതിര്‍ക്കുവാനും മനുഷ്യന്‍ ധൈര്യം കാണിക്കുന്നു. സ്വാര്‍ത്ഥതാല്‍പര്യ സംരക്ഷണാര്‍ത്ഥം സമൂഹത്തെ ചൂഷണം ചെയ്തു് ജീവിക്കുന്ന ഒരു ന്യൂനപക്ഷം, അവര്‍തന്നെ രൂപംകൊടുത്തു് കൈവശം വച്ചിരിക്കുന്ന നിയമാധികാരവും ശിക്ഷാധികാരവും ഉപയോഗിച്ചു് അവനെ നിശ്ശബ്ദനാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. ഈ സമരത്തില്‍ സമൂഹം ഏതു് പക്ഷത്തിനു് പിന്തുണ നല്‍കുന്നു എന്നതു് ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ ഉള്‍ക്കൊള്ളുവാന്‍ എത്രത്തോളം ആ സമൂഹത്തിനു് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടു് എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും. മാറ്റങ്ങളിലൂടെയുള്ള നവീകരണത്തിനുനേരെ ഒരു സമൂഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന സഹിഷ്ണുതയും സന്നദ്ധതയും ആ സമൂഹത്തിലെ അംഗങ്ങള്‍ക്കു് അതുവരെ നേടിയെടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞ ബൗദ്ധികവും സാംസ്കാരികവുമായ നിലവാരത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കും.

അതുപോലുള്ള സാമൂഹികസമരങ്ങളുടെ, സാമ്പത്തികത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു മുഖം മാത്രമാണു് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ മാനിഫെസ്റ്റോയില്‍ കാര്‍ള്‍ മാര്‍ക്സ്‌ വര്‍ണ്ണിക്കുന്ന വര്‍ഗ്ഗസമരം. മാര്‍ക്സ്‌ രൂപീകരിക്കുന്നു: “ഇതുവരെയുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രം വര്‍ഗ്ഗസമരത്തിന്റെ ചരിത്രമാണു്.” ഉടുതുണിക്കു് മറുതുണിയില്ലാതെ, മുഴുപ്പട്ടിണിയോടു് മല്ലടിച്ചു് പ്രഭുക്കളും ഭൃത്യരുമില്ലാത്ത ഒരു ലോകം സൃഷ്ടിക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ച കാര്‍ള്‍ മാര്‍ക്സ്‌! പക്ഷേ, കമ്മ്യൂണിസം എന്ന സ്വപ്നം യൂറോപ്പില്‍ പരാജയപ്പെടുകയായിരുന്നു. സ്ഥിതിസമത്വം പോയിട്ടു് അവസരസമത്വം പോലും വെറും സ്വപ്നമായി അവശേഷിച്ചപ്പോള്‍ രക്തച്ചൊരിച്ചിലുകളിലൂടെ മൂലധനമേധാവിത്വത്തിന്റെ ചങ്ങലകളെ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞു എന്നു് വ്യാമോഹിച്ച യൂറോപ്യന്‍ കമ്മ്യൂണിസം സ്വന്തം പാര്‍ട്ടിനേതൃത്വത്തിന്റെ മേല്‍ക്കോയ്മയ്ക്കും ചൂഷണത്തിനുമെതിരായി വീണ്ടും രക്തം ചിന്താന്‍ തയ്യാറാകേണ്ടി വരികയായിരുന്നു! തൊഴിലാളിയും തൊഴിലുടമയുമെന്ന രണ്ടുവര്‍ഗ്ഗം മാത്രമല്ല, ഒരോ മനുഷ്യനും അവന്‍ മാത്രമുള്‍ക്കൊള്ളുന്ന ഒരു വര്‍ഗ്ഗമാണെന്നുള്ള സത്യം മനസ്സിലാക്കാന്‍ മാര്‍ക്സിനു് കഴിയാതെ പോയതാവാം ഒരുപക്ഷേ അതിന്റെ കാരണം എന്നു് തോന്നുന്നു.

ഓരോ വ്യക്തിയും എന്തുവിലകൊടുത്തും പൊരുതി ജയിക്കാന്‍ ബദ്ധപ്പെടുന്ന, ഇഹലോകത്തിലെ സ്വന്തം നിലനില്‍പ്പു് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിനു് വേണ്ടിയുള്ള വര്‍ഗ്ഗസമരം! ഓരോ ചെറിയ മാംസപേശീചലനം വരെ മറ്റുള്ളവരുടേതില്‍നിന്നും വിഭിന്നമായ, മനുഷ്യന്‍ എന്ന അദ്വിതീയ ജൈവരസതന്ത്രമാതൃക! സ്വന്തം അതുല്യത കൈവെടിയാതെ, വ്യക്തിപരമായ കഴിവുകളും നൈപുണ്യങ്ങളും വികസിപ്പിച്ചെടുക്കാന്‍ അംഗങ്ങള്‍ക്കു് തുല്യമായ അവസരങ്ങള്‍ ലഭ്യമാക്കുവാന്‍ കഴിവുള്ള ഒരു സമൂഹമേ പുരോഗതി പ്രാപിക്കുകയുള്ളു. ഒരു ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥിതിയില്‍ അവസരസമത്വം ഓരോ പൗരന്റേയും അവകാശമാണു്.

പൊതുസ്ഥലത്തു് കാണുന്ന ശരാശരി മൂന്നുപേരില്‍ രണ്ടുപേരും എഴുതാനോ വായിക്കാനോ അറിയാത്തവരായ സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ ഇന്നും തികഞ്ഞ യാഥാര്‍ത്ഥ്യമായ ഒരു ഉപഭൂഖണ്ഡം അതുപോലുള്ള ഒരു സമൂഹമായിത്തീരാന്‍ ഇനിയും വളരെ ദൂരം പോകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു!

(തുടരും)

 
2അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on നവംബര്‍ 25, 2007 in ലേഖനം

 

മുദ്രകള്‍: ,

വെറുതെ… ഒരു കവിത പോലെ…

ഒരു മൗനരാഗത്തിന്‍ നിറമുള്ള നിമിഷങ്ങള്‍
ഒരു ഗാനസാമ്രാജ്യമാവാം
സ്വപ്നസുരലോകസൗഭാഗ്യമാവാം..
അണയുന്ന മലര്‍മാസം പകരുന്ന ദാഹങ്ങള്‍
നിലനില്‍പ്പിന്‍ സാരാംശമാവാം
നിന്റെ അനുരാഗസായൂജ്യമാവാം..

ഒരു മോഹഭംഗത്തിന്‍ വിറപൂണ്ട ഗദ്‌ഗദം
ഒരുദുഃഖസാഗരമാവാം
നീറും ഹൃദയത്തിന്‍ വിടചോദ്യമാവാം..
കൊഴിയുന്ന പൂവിന്റെ നനവാര്‍ന്ന നൊമ്പരം
വിരിയാത്ത പൂവിന്റേതാവാം
അതുനിലനില്‍പ്പിന്‍ പരിതാപമാവാം..

പടിയിറങ്ങീടുന്ന പകലിന്റെ തേങ്ങലില്‍
ഇരുളിന്റെ ഹാസ്യം മുഴങ്ങാം..
ഒരു ചെറുജലധാര വഴിമാറിയൊഴുകുമ്പോള്‍ ‍
മരവിക്കാം ദുഃഖങ്ങള്‍പോലും..

മരുഭൂമിയില്‍ നിന്റെ മനസ്സിലെ മലര്‍വാടി‍
തര്‍ഷജലം കാത്തിരിക്കേ
ഒരു മഴമാസഭാഗ്യം കൊതിക്കേ
വരളുന്ന ഹൃദയത്തെ കുളിരണിയിക്കുവാന്‍
‍അനവദ്യഗംഗ കൂടണയാം
അവള്‍നിന്‍ അനുകാമസാഫല്യമാവാം..

തരളമാം തരുണിമ മിഴിചാര്‍ത്തിയരുളുന്ന
മൃദുമന്ദഹാസത്തിന്‍ ലഹരി
മദനീയസ്നേഹത്തിന്‍ തുടികൊട്ടിയുണരുന്ന
മധുരിതസല്ലാപമാവാം
ഒരു അനപഗസൗഹാര്‍ദ്ദമാവാം..
വിധിതന്ന വിരഹത്തിന്‍ വിഹ്വലതയഖിലവും
വിമലമാം തെളിനീരിലിലലിയാം
നിന്റെ മിഴിനീരൊരോര്‍മ്മയായ്‌ മാറാം..
അനുപമസംഗീതശ്രുതിയായി അവള്‍ നിന്റെ
ആത്മാവിന്‍ നിറമാലയാവാം
നിന്റെ ചൈതന്യസാരാംശമാവാം…

 
3അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on നവംബര്‍ 23, 2007 in കവിത

 

മുദ്രകള്‍:

ബ്ലോഗനിസം – ഒരു അത്യാസന്നകവിത

പലതും സംഭവിച്ചു ഭൂലോകത്തില്‍ ..
ചരിത്രം സൃഷ്ടിക്കുന്ന സംഭവങ്ങള്‍ ..

പട്ടി കുരച്ചു.. ബൗ.. ബൗ..
പൂച്ച കരഞ്ഞു.. മ്യാ……വൂ..
നീര്‍ക്കുതിര..?

[നീര്‍ക്കുതിര എന്തു് ചെയ്യാന്നാ പറേണെ? കൂവീന്നൊ, കൊക്കീന്നൊ, പാടീന്നൊ? ഒരു പിടീല്യാലോ. സാരല്യ. വഴീണ്ടു്.]

നീര്‍ക്കുതിര കോട്ടുവായിട്ടു.. സ്വാ.. ഹ..
അന്തരീക്ഷം മലീമസമായി
ഒരു തിമിംഗലം ഉറച്ചുതുമ്മി.. അച്യു..
സുനാമി.. അലകള്‍ ..
ചത്തു.. ഒത്തിരിപ്പേര്‍ ..
പാതിരാക്കോഴി പിടഞ്ഞുതുള്ളി അല്ല, കിടന്നുമുള്ളി

[“എടീ പുന്നാരൂട്ട്യേ.. മോളൂട്ട്യേ.. ഷ്‌നുക്കിപുട്‌സീ..”
“ഇന്നു് രാവിലെ തന്നെ തുടങ്ങ്യോ?”
“ചക്കരക്കുട്ട്യേ, തേങ്കുട്ട്യേ! നീ എവട്യാന്റെ പെണ്ണൂട്ട്യേ?”
“ഞാന്‍ മൊളകരയ്ക്ക്വാ..”
“അയ്യയ്യോ! എന്നാ വേണ്ട! എരിയും!!”]

അപ്പൊ, എവട്യാ നിര്‍ത്ത്യേ?

ങാ! പാതിരാക്കോഴി കിടന്നുമുള്ളി
തിത്തിരിപ്പുള്ളു് പുലര്‍കാലേ ചുട്ടുപുട്ടു, അല്ല പുട്ടുചുട്ടു..
പുട്ടില്‍ക്കടുവ അല്ല, പുട്ടില്‍ക്കടല
[കടലില്‍ പുട്ടു് എന്നല്ലേ ഇച്ചിര്യോടെ ആധുനികം‌ന്നൊരു സംശ്യം!]
കടലേ.. നിലക്കടലേ.. ഛേ! നീലക്കടലേ..
[ഈ അക്ഷരപ്പിശാചുക്കളെക്കൊണ്ടു് തോറ്റു!]
കടലാന, കടലാമ, കടലോരം, കറുത്തമ്മ..
കടലെന്തു്? കരയെന്തു്? കടലായാല്‍ കരയെന്തു്?
ഞാനെന്തു്? നീയെന്തു്? ഞാനും നീയുമെന്തു്?
എന്തെന്നാല്‍ എന്തു്? എന്തെന്തു്? ഉന്തുന്തു്..

“ഉന്തുന്തു ന്തുന്തുന്തു ന്തുന്തുന്തു ന്തുന്തുന്തു
ന്തുന്തുന്തു ന്തുന്തുന്തു ന്താളേയുന്തു്..”

കാളേയുന്തു്.. ഖാളേയുന്തു്.. ഗാളേയുന്തു്..
ഘാളേയുന്തു്.. ങാളെയുന്തു് ചാളേയുന്തു്.. .. ..
ഉന്തോടുന്തു് ഉന്തുന്തു്!!

[പരിഹസിക്ക്യാ? മൂതേവീ! ഇങ്ങനെ അത്യാസന്നാധുനികത്തിലൊരെണ്ണം ഒണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്നേന്റെ പേറ്റുനോവു് വല്ലോം നിനക്കറിയോ? അസത്തേ! അതാവില്ലാലൊ. സരസ്വതി പെണ്ണുങ്ങളെ പ്രേമിക്ക്യോ? അശ്രീകരം! ദേ തെക്കേ മൂലയ്ക്കുപോയി ലേശം നാണിച്ചൂടേ നെനക്കു്? എടീ, സകലമാന ഇസങ്ങളുടെയും ഒന്നിച്ചൊള്ള അവസാന ഇസത്തിന്റെ ജന്മാണ്‍ടീ കാളീ ഇതു്. റൊമാന്റിസിസം, നോമിനലിസം, സെന്‍സേഷനിലിസം, ഫെനൊമെനലിസം, കണ്‍വെന്‍ഷനിലിസം, റിയലിസം, ഇവാഞ്ചെലിസം, ഫിലോമിനയിസം, ഇടിക്കുട്ടപ്പനിസം, കമ്മ്യൂണിസംന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടില്ലേ? അവറ്റകളുടെയൊക്കെ അന്ത്യത്തിലെ അവതാരം! "ബ്ലോഗനിസം"!! സായിപ്പിന്റെ ഭാഷേലു് the last cry! വിക്കില്ലാത്ത പീടികേലു് അതിന്റെ കൃത്യമായ പരിഭാഷ കിട്ടും. "അവസാനത്തെ മലര്‍ച്ച അല്ല, അലര്‍ച്ച"! കലാസാഹിത്യസൈദ്ധാന്തികലോകത്തിലെ അവസാനത്തെ ഈ കണ്ണി വെളക്കിച്ചേര്‍ക്കാനായിട്ടാ ഭൂലോകം മുഴുവന്‍ രാപകലില്ലാതെ ഓരോരോ ബ്ലോഗരരു് മൂപ്പരരു്മാരു് ഓരോന്നിങ്ങനെ ഉരുക്കിക്കൂട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കണതു്! സൂര്യനസ്തമിക്കാത്ത സാമ്രാജ്യം‌ന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടില്ലേ? ഇല്ലെങ്കി, തൊമ്മനു് അയയുമ്പോ ചാണ്ടിക്കു് മുറുകും‌ന്നെങ്കിലും കേട്ടിട്ടൊണ്ടാവും. ഒരു ബ്ലോഗറു് ഒറങ്ങാന്‍ പോണേനു് മുന്‍പേ വേറെ എവട്യെങ്കിലും ഒരു ബ്ലോഗറു് ഒണര്‍ന്നു് ഉരുക്കലു് തൊടങ്ങീരിക്കും‌ന്നു് സാരം! അക്കാര്യത്തിലു് മാത്രം ഒരു സംശ്യം വേണ്ട! കമ്യൂന്റെ വാണം കത്തിക്കുന്നേടത്തു് കാമന്റെ ബാണോം കൊണ്ടു് ചെന്നാ പൊടിപോലും ബാക്കിണ്ടാവില്ല, അറിയാ‌വോ നെനക്കു്. ആധുനികം കൊണ്ടു് മാത്രേ രക്ഷപെടാനാവൂ! ഇപ്പൊ ഇതു് കളിയല്ലാന്നു് മനസ്സിലായില്ലേ?

എനിക്കു് അടുത്ത പ്രശോധനം വരണേനു് മുന്‍പു് നീയാ പുട്ടങ്ങ്‌ടു് വെളമ്പു്. അഷ്ടിക്കു് ശേഷം സൃഷ്ടി!]

 

മുദ്രകള്‍: ,

യേശു മരിച്ചിരുന്നില്ല!?

ഒരു അമലോത്ഭവം വഴി ദൈവത്തില്‍നിന്നും മറിയയില്‍നിന്നും ജനിച്ച യേശുവിനെ കുരിശില്‍ തറച്ചു് കൊന്നുവെന്നും, മൂന്നാം ദിവസം ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റു് സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെത്തി ഇപ്പോള്‍ ദൈവസന്നിധിയില്‍ ഇരിക്കുന്നുവെന്നും, വീണ്ടും തിരിച്ചെത്തി നല്ലവര്‍ക്കായി ഭൂമിയില്‍ തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുമെന്നും, അതോടൊപ്പം പാപികളെ നരകത്തില്‍ അയക്കുമെന്നും ഉള്ളതാണു് ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവിശ്വാസം. രണ്ടായിരം വര്‍ഷങ്ങളിലൂടെ പണിതുയര്‍ത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ ചീട്ടുകൊട്ടാരത്തില്‍നിന്നും ഒരു ചീട്ടു് അടര്‍ത്തിമാറ്റിയാല്‍ അതൊന്നടങ്കം തകര്‍ന്നു് നിലംപതിക്കുകയാവും ഫലം. അതായതു്, അമലോത്ഭവമോ, ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പ്പോ, സ്വര്‍ഗ്ഗാരോഹണമോ, രണ്ടാമത്തെ വരവോ, സഭയുടെ മറ്റേതെങ്കിലും വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളോ യുക്തിസഹമായി ഖണ്ഡിക്കപെട്ടാല്‍ , നിരാകരിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്നുവന്നാല്‍ ക്രിസ്തുമതത്തിനു് വിശ്വാസയോഗ്യമായി നിലനില്‍ക്കാനാവില്ല.

ക്രിസ്തുമതം യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ലോകത്തില്‍ സ്ഥാപിച്ചവനായ വിശുദ്ധ പൗലോസ്‌ തന്നെ പറയുന്നു: “ക്രിസ്തു ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റിട്ടില്ലെങ്കില്‍ ഞങ്ങളുടെ പ്രസംഗം വ്യര്‍ത്ഥം; നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസവും വ്യര്‍ത്ഥം. മരിച്ചവര്‍ ഉയിര്‍ക്കുന്നില്ല എന്നുവരികില്‍ ദൈവം ഉയിര്‍പ്പിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ക്രിസ്തുവിനെ അവന്‍ ഉയിര്‍പ്പിച്ചു എന്നു് ദൈവത്തിനു്വിരോധമായി സാക്‍ഷ്യം പറകയാല്‍ ഞങ്ങള്‍ ദൈവത്തിനു് കള്ളസാക്ഷികള്‍ എന്നു് വരും.” (1. കൊരിന്ത്യര്‍ 15: 14 – 16)

മരിച്ചതിനു് ശേഷമേ മരിച്ചുയിര്‍ക്കാനാവൂ. കുരിശില്‍നിന്നും താഴെ ഇറക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ യേശു മരിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കില്‍, വീണ്ടും ആരോഗ്യം പ്രാപിക്കാവുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നെങ്കില്‍ തന്റെ ഉയിര്‍പ്പു് എന്നതു് അര്‍ത്ഥശൂന്യമാവും. യേശു മരിച്ചിരുന്നോ? മരിച്ചിരുന്നു എന്നു് സംശയരഹിതമായി പറയാവുന്ന വിധത്തിലല്ല ബൈബിളിലെ വിവരണങ്ങള്‍.

കുരിശില്‍ തറയ്ക്കുക എന്ന ശിക്ഷ ജനങ്ങള്‍ക്കു് നല്‍കുന്ന ഒരു താക്കീതായിരുന്നു, ഒരു പാഠമായിരുന്നു. കുറ്റവാളികളെ കൊല്ലുക എന്നതാണു് ലക്‍ഷ്യമെങ്കില്‍ തലവെട്ടിയൊ, തീയിലെറിഞ്ഞോ കൊല്ലാം. അതാണു് അധികാരികള്‍ക്കും എളുപ്പം. എല്ലാവര്‍ക്കും കാണത്തക്കവിധത്തില്‍ , പൊക്കമുള്ള ഒരു കുരിശില്‍ സാവകാശം, ക്രൂരമായ വേദന സഹിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു മരണമാണു് കുരിശുമരണം എന്ന ശിക്ഷയുടെ ലക്‍ഷ്യം. രോഗമോ, ശാരീരികമായ മറ്റു് ബലഹീനതകളോ ഇല്ലാത്തവര്‍ രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം മരണവേദന അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നതു് സ്വാഭാവികമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും മരിക്കാത്തവരുടെ കൈകാലുകളിലെ അസ്ഥികള്‍ തല്ലിയൊടിച്ചു് മരണം ത്വരിതപ്പെടുത്തുന്നതും സാധാരണമായിരുന്നു.

ഇവിടെ, പെസഹാ പെരുന്നാളിന്റെ പിറ്റേന്നു് വെള്ളിയാഴ്ച്ചയാണു് കുരിശില്‍ തറയ്ക്കപ്പെടുന്നതു്. പിറ്റേന്നു് വലിയ ശബ്ബത്ത്‌ നാളും, അതിനുവേണ്ട ഒരുക്കങ്ങള്‍ വൈകിട്ടേ ആരംഭിക്കണമായിരുന്നു എന്നതിനാലും കുറ്റവാളികളുടെ ശരീരങ്ങള്‍ കാലൊടിപ്പിച്ചു് കുരിശില്‍നിന്നിറക്കാനുള്ള അനുവാദം യഹൂദര്‍ പിലാത്തോസിനോടു് ചോദിച്ചുവാങ്ങുന്നു. പടയാളികള്‍ രണ്ടു് കള്ളന്മാരുടെയും കാലൊടിച്ചശേഷം യേശുവിന്റെ കാലൊടിക്കാന്‍ അടുത്തുചെല്ലുമ്പോള്‍ “അവന്‍ മരിച്ചുപോയി എന്നു് കാണ്‍കയാല്‍ ” കാലൊടിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും “അവന്‍ മരിച്ചു എന്നു് ഉറപ്പുവരുത്തുവാന്‍” ഒരു പടയാളി അവനെ കുന്തം കൊണ്ടു് കുത്തുന്നു. അപ്പോള്‍ മുറിവില്‍നിന്നും രക്തവും വെള്ളവും പുറപ്പെടുന്നു. കുത്തുന്നതും രക്തം വരുന്നതും എറ്റവും അവസാനം (A. D. 100 – 110 കാലഘട്ടത്തില്‍!) എഴുതപ്പെട്ട യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തില്‍ മാത്രമേ വര്‍ണ്ണിക്കപ്പെടുന്നുള്ളു! ഹൃദയത്തിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനം നിലച്ചാല്‍ , രക്തം പമ്പുചെയ്യപ്പെടാതായാല്‍ , രക്തചംക്രമണം നിലയ്ക്കും. പിന്നെ ശരീരം രക്തം ചിന്തുകയില്ല. “ഈ സംഭവം നേരിട്ടു് കണ്ടവനാണു് സാക്‍ഷ്യം പറയുന്നതെന്നും അവന്റെ സാക്‍ഷ്യം സത്യമാകുന്നു” എന്നും യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിനാല്‍ , കുത്തേല്‍ക്കുന്ന യേശു മരിച്ചിരുന്നില്ല എന്ന നിഗമനം നിഷേധിക്കാനാവില്ല. അവനോടൊപ്പം തൂക്കിയ കള്ളന്മാര്‍ ഏതായാലും മരിച്ചിരുന്നില്ല. അതിനാലാണല്ലോ അവരുടെ കാലുകള്‍ ഒടിക്കേണ്ടിവന്നതു്!

യേശുവിനെ ഒരു പ്രവാചകനായി അംഗീകരിക്കുന്ന മുസ്ലീമുകള്‍ , യേശുവിനെ മരിക്കുന്നതിനു് മുന്‍പുതന്നെ കുരിശില്‍നിന്നും രക്ഷപെടുത്തിയെയെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരാണു്. യേശു കുരിശില്‍നിന്നും താഴെ ഇറക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ മരിച്ചിരുന്നില്ല എന്നതു് ഒരു പുതിയ സാങ്കല്‍പികസൃഷ്ടി അല്ല എന്നു് സാരം.

യേശുവിനെ കുരിശില്‍നിന്നും താഴെ ഇറക്കിയ “ശ്രേഷ്ഠമന്ത്രിയും, ദൈവരാജ്യത്തെ കാത്തിരുന്നവനും, ധനികനുമായ” അരിമത്ഥ്യയിലെ യോസേഫ്‌ യേശുവില്‍ ജീവന്റെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ കാണുകയും, അവനെ രക്ഷപെടുത്തുവാന്‍ തയ്യാറാവുകയും ചെയ്തുവെങ്കില്‍ അതില്‍ അസാധാരണമായി ഒന്നുമില്ല. ഗുരുവായ യേശുവിനെ രക്ഷപെടുത്തണമെന്നു് ആരംഭം മുതലേ യോസേഫ്‌ തീരുമാനിച്ചു എന്നും, അതിനായി തന്റെ സ്വാധീനം ഉപയോഗപ്പെടുത്തി എന്നും കരുതുന്നതിലും അസ്വാഭാവികമായി ഒന്നുമില്ല. ധനികനായിരുന്ന യോസേഫ്‌ അതിനായി റോമന്‍ പടയാളികളെ (ഒരുപക്ഷേ പീലാത്തോസിനെത്തന്നെയും!) കൈമടക്കുനല്‍കി സ്വാധീനിക്കുന്നതുപോലും തള്ളിക്കളയാവുന്ന സാദ്ധ്യതയല്ല. അഴിമതി ഒരു ആധുനികപ്രതിഭാസമൊന്നുമല്ലല്ലോ!

യേശുവില്‍ മരണശിക്ഷാര്‍ഹമായ കുറ്റമൊന്നും കാണാതിരുന്ന പീലാത്തോസിന്റെ റോമന്‍കുലീനത്വം (യഹൂദരില്‍നിന്നു് വ്യത്യസ്തമായി!) അവനെ രക്ഷപെടുത്താന്‍ മൗനാനുവാദം നല്‍കിയിരിക്കാം എന്നതും ചിന്തിക്കാവുന്ന കാര്യമാണു്. റോമാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയാണു് താന്‍ എന്നതില്‍ ബോധപൂര്‍വ്വം അഭിമാനം കൊണ്ടിരുന്ന പീലാത്തോസ്‌, “ഒരു യഹൂദന്‍ ചത്താലെന്തു്, ജീവിച്ചാലെന്തു്” എന്നു് ചിന്തിക്കുന്നതിനുപകരം, യേശുവിനെ രക്ഷിക്കാന്‍ അങ്ങേയറ്റം പരിശ്രമിക്കുന്നുണ്ടു്. “എനിക്കു് നിന്നെ ക്രൂശിക്കാനും വിട്ടയക്കാനും അധികാരമുണ്ടെന്നു് നീ അറിയുന്നില്ലയോ?” എന്നു് വിചാരണവേളയില്‍ തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ, സത്യസന്ധമായി പീലാത്തോസ്‌ ചോദിക്കുന്നു. (യോഹന്നാന്‍ 19: 10) യേശുവിനെ വിട്ടയക്കാന്‍ നടത്തുന്ന സകല പരിശ്രമങ്ങളും യഹൂദരുടെ മാത്രമല്ല, യേശുവിന്റെ തന്നെ നിസ്സഹകരണം മൂലവും നിഷ്ഫലമാവുമ്പോഴാണു് “അവനെ ക്രൂശിക്ക, ക്രൂശിക്ക, പകരം ബറബ്ബാസിനെ ഞങ്ങള്‍ക്കു് വിട്ടുതരിക” എന്നു് ആര്‍ത്തുവിളിക്കുന്ന (മഹാപുരോഹിതന്മാര്‍ വിഷം കുത്തിവച്ച!) കാഴ്ച്ചക്കാരായ യഹൂദസമൂഹത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താന്‍ പീലാത്തോസ്‌ അവനെ ചമ്മട്ടികൊണ്ടു് അടിപ്പിച്ചു് ക്രൂശിക്കാന്‍ ഏല്‍പിക്കുന്നതു്! “മരണയോഗ്യമായതു് ഒന്നും ഞാന്‍ അവനില്‍ കാണുന്നില്ല എന്നും, ഞാന്‍ അവനെ അടിപ്പിച്ചു് വിട്ടയക്കുമെന്നും” മൂന്നുവട്ടം ആവര്‍ത്തിച്ചു് (ലൂക്കോസ്‌ 20: 15 – 22) പറയുന്ന പീലാത്തോസ്‌, അവസാനമാര്‍ഗ്ഗമെന്നോണം അവനെ രക്ഷപെടുത്തുവാന്‍ യോസേഫിനെ സഹായിച്ചുവെങ്കില്‍ അതില്‍ അവിശ്വസനീയമായി എന്തിരിക്കുന്നു?

“യോനാ കടലാനയുടെ വയറ്റില്‍ മൂന്നുരാവും മൂന്നു പകലും ഇരുന്നതുപോലെ മനുഷ്യപുത്രന്‍ മൂന്നുരാവും മൂന്നുപകലും ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിലിരിക്കും” എന്നു് യേശു പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, (മത്തായി 12: 40) വെള്ളിയാഴ്ച്ച ഉച്ചകഴിഞ്ഞു് മൂന്നുമണിക്കു് “മരിച്ചു്” സന്ധ്യയോടെ കല്ലറയില്‍ വയ്ക്കപ്പെട്ട യേശുവിനെ, ഞായറാഴ്ച്ച രാവിലെ അവിടെ എത്തുന്ന സ്ത്രീകള്‍ക്കു് കാണാന്‍ കഴിയുന്നില്ല എന്നതിനാല്‍, ഏറിയാല്‍ രണ്ടു് രാത്രിയും ഒരു പകലും മാത്രമേ യേശു കല്ലറയില്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കാന്‍ ഇടയുള്ളു. ശനിയാഴ്ച്ച യഹൂദരുടെ ശബ്ബത്ത്‌ ആയതിനാല്‍ ആരും കല്ലറയ്ക്കല്‍ എത്തുന്നില്ല. അതിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ , യേശു വെള്ളിയാഴ്ച്ച രാത്രിതന്നെ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നാലും അതു് ബാഹ്യലോകം അറിയണമായിരുന്നു എന്നില്ല.

വെള്ളിയാഴ്ച്ച വൈകിട്ടു് യോസേഫ്‌ പീലാത്തോസിനോടു് യേശുവിന്റെ ശരീരം ചോദിക്കുമ്പോള്‍ “അവന്‍ മരിച്ചുകഴിഞ്ഞുവോ” എന്നു് പീലാത്തോസ്‌ ആശ്ചര്യപ്പെടുന്നു! “അവന്‍ മരിച്ചിട്ടു് ഒട്ടുനേരമായോ” എന്നു് ശതാധിപനോടു് ചോദിക്കുന്നതല്ലാതെ തെളിവെടുപ്പിനൊന്നും പീലാത്തോസ്‌ തുനിയുന്നില്ല! (മര്‍ക്കോസ്‌ 15: 42 – 45) യോസേഫ്‌ ഒരു ശീല വാങ്ങി യേശുവിനെ കുരിശില്‍ നിന്നിറക്കി അതില്‍ പൊതിഞ്ഞു് പാറയില്‍ വെട്ടിയ ഒരു കല്ലറയില്‍ വച്ചശേഷം വാതില്‍ക്കല്‍ ഒരു കല്ലുരുട്ടി വയ്ക്കുന്നു. ഞായറാഴ്ച്ച രാവിലെ മാത്രമാണു് പിന്നീടു് ആരെങ്കിലും ആ ഭാഗത്തേക്കു് പോകുന്നതു്!

ഇതിലെല്ലാമുപരിയായി, ഞായറാഴ്ച്ച രാവിലെ കല്ലറവാതില്‍ക്കല്‍ സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ വര്‍ണ്ണനയിലും, ശിഷ്യന്മാര്‍ക്കു് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതിന്റെ വിവരണത്തിലും, സ്വര്‍ഗ്ഗാരോഹണസംബന്ധമായും നാലു് സുവിശേഷങ്ങളും തമ്മില്‍ ഏറെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍ ദര്‍ശിക്കാന്‍ കഴിയും.

സത്യത്തില്‍ , ആത്മാര്‍ത്ഥതയുള്ള ഏതു് ക്രിസ്ത്യാനിയും യേശു മരിച്ചിരുന്നില്ല എന്ന ശുഭവാര്‍ത്തയില്‍ സന്തോഷിക്കേണ്ടതാണു്. പക്ഷേ, എന്തുകൊണ്ടോ, അവര്‍ക്കു് അവരുടെ ദൈവപുത്രന്‍ നിന്ദിക്കപ്പെടുന്നതും, പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതും, ക്രൂശിക്കപ്പെടുന്നതും, ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കുന്നതുമൊക്കെയാണു് കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടം! അവര്‍ തേടുന്നതു് അത്ഭുതങ്ങളാണു്. അവര്‍ക്കുവേണ്ടതു് വെളിപാടുകളാണു്. അവരുടെ ഇഷ്ടം, അവരുടെ ഭാഗ്യം! അവരവരുടെ വിശ്വാസം, അവരവരുടെ സത്യം!!

 

മുദ്രകള്‍: , ,

മൂട്ടപ്പടയുടെ കടി

കട്ടിലുണ്ടൊന്നെന്‍വീട്ടില്‍ കിടക്കുവാന്‍ കട്ടിലില്‍
മൂട്ടയുമുണ്ടൊന്നെന്നെക്കടിക്കാനുറക്കത്തില്‍ ‍..

ചില്ലുജാലകത്തില്‍ വില്‍ക്കാന്‍ വച്ചനാളിലീക്കട്ടില്‍
കണ്ടനേരത്തേ തിരിച്ചറിഞ്ഞൂ ഇതെന്‍ കട്ടില്‍ !
അന്തിയില്‍ തലചായ്ക്കാനന്ത്യത്തില്‍ മരിക്കുവാന്‍
വേണമീക്കട്ടില്‍ , ഇല്ല മറ്റൊരു സഹചാരി..
ആദ്യകാഴ്ച്ചയില്‍ത്തന്നെ സ്നേഹിച്ചൊരീമഞ്ചത്തിന്‍
‍നെഞ്ചത്തിലെത്തീ മൂട്ട തഞ്ചത്തില്‍ കുടിപാര്‍ക്കാന്‍!
പാവമല്ലേ, ഞാനോര്‍ത്തു, ജീവിയല്ലേ; ബുദ്ധനെ
പഠിച്ചോനല്ലേ നീയും, കാരുണ്യം കാണിക്കേണ്ടെ?

“കടിക്കാതിരുന്നൂടെ മൂട്ടേ ഞാന്‍ നിനക്കെന്റെ
ചോരനല്‍കുന്നോനല്ലേയാഹാരദാതാവല്ലേ?
കഷ്ടപ്പെട്ടുവാങ്ങിയ കട്ടിലിലിഷ്ടംപോലെ
സ്വസ്ഥമായുറങ്ങുവാന്‍ വിടില്ലെന്നാണോ മൂട്ടേ?
മുട്ടയായിരുന്നില്ലേ മൊട്ടയില്‍ മൂട്ടേ നീയും
മുട്ടയില്‍ത്തന്നേ വേണോ മുടിഞ്ഞ കടിയിപ്പോ-
ളെനിക്കുവേണേല്‍ നിന്നെ ഞെരിച്ചുകൊല്ലാമെന്നു-
മറന്നുപോയോ മൂട്ടേ, അഹന്തവേണ്ടാ കേട്ടോ!”

ക്ഷിപ്രകോപിയാം മൂട്ട ക്ഷോഭിച്ചൂപതിവുപോല്‍
ഭര്‍ത്സിച്ചൂ തെറികൊണ്ടുപൊതിഞ്ഞൂ “ദുഷ്ടാ! നിന്റെ
കട്ടിലുസൂക്ഷിക്കുന്നതാരെന്നുകരുതി നീ?
കൂലിയില്ലാതെ വേലചെയ്യണോ നിനക്കു ഞാന്‍
ഒട്ടൊന്നുകഴിഞ്ഞോട്ടേ കാണിച്ചുതരാം നിന്നെ.”
വാശികേറിയ മൂട്ടയിട്ടുകൂട്ടീമുട്ടകള്‍
‍വിരിഞ്ഞുപുറത്തെത്തീ മൂട്ടതന്‍പെരുമ്പട..
കത്തികള്‍ കൈബോംബുകള്‍ തോക്കുകള്‍ സന്നാഹങ്ങള്‍
എന്തിനും മടിക്കാത്ത ചാവേറിന്‍ പടപോലെ
യുദ്ധസന്നദ്ധരായവര്‍ കാത്തിരുന്നെനിക്കായി
ഉറങ്ങാനെന്നോമനക്കട്ടിലിലെത്തുന്നോളം..

കടിയും കുത്തും മൂലമുറങ്ങാന്‍ കഴിയാതെ
തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞുമായ്‌ മലര്‍ന്നും കമിഴ്‌ന്നും ഞാന്‍
മടുത്തനേരങ്ങളില്‍ തലകുത്തിയും നിന്നു!
നാളുകള്‍ നിദ്രാഹീനരാവുകള്‍ പിന്നിട്ടപ്പോള്‍
‍അറിയില്ലെനിക്കെന്നോ ഉറങ്ങീ അബോധമായ്‌
നശിച്ച മൂട്ടക്കൂട്ടം ഒറ്റരാത്രികൊണ്ടെന്നെ
ചെയ്തിതാ തുളകളാല്‍ സര്‍വ്വാംഗം അഭിഷേകം
സ്വിറ്റ്‌സര്‍ലണ്ടുകാരുണ്ടാക്കും ചീസുപോലായെന്‍ ദേഹ
കാറ്റുപോവാത്തതേ ഭാഗ്യം, പോയാലും സമം തന്നെ..
പാലസ്തീന്‍ തെരുവുകള്‍ക്കിടയില്‍ ദൈവത്തിന്റെ
നാമത്തില്‍ ചീറിപ്പായും വെടിയുണ്ടകള്‍ തീര്‍ക്കും
അമൂര്‍ത്തചിത്രങ്ങളെ കാണുവാന്‍ കഴിഞ്ഞവര്‍
‍ക്കറിയാന്‍ സാധിച്ചേക്കും ചിലപ്പോളിന്നെന്‍ സ്ഥിതി..

അന്നു ഞാനാമൂട്ടയെ ഞെക്കാതെവിട്ടല്ലോയെ-
ന്നുള്ളൊരു ദുഃഖം എന്നെ വല്ലാതെ ഞെരുക്കുന്നു!
നീ കൊല്ലുന്നില്ലെന്നാകില്‍ നിന്നെ കൊല്ലുമെന്നായാല്‍
കൊലയും ധര്‍മ്മം തന്നെ, കഷ്ടമാണെങ്കില്‍പ്പോലും..
അസഹിഷ്ണുതയ്ക്കുനേര്‍ സഹിഷ്ണുവായാല്‍ നിന്റെ
സഹിഷ്ണുതയ്ക്കൊപ്പം തകര്‍ക്കുമവര്‍ നിന്നെ!
മൂട്ടകള്‍ക്കറിയാത്ത നീതിശാസ്ത്രങ്ങള്‍ ചൊല്ലി
മൂട്ടയെ പഠിപ്പിക്കാനാവില്ല; ഒരിക്കലും…

 

മുദ്രകള്‍: ,