RSS

Monthly Archives: ജൂലൈ 2007

സ്ഥിതിസമത്വം – ഒരു മൃഗദാഹം

1848 ഫെബ്രുവരിയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ മാനിഫെസ്റ്റോ കാള്‍ മാര്‍ക്സ്‌ ഇങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു: “The proletarians have nothing to lose but their chains. They have a world to win. Workingmen of all countries unite!” തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗത്തിനു് നഷ്ടപ്പെടുവാന്‍ വിലങ്ങുകള്‍ മാത്രമായിരുന്ന, ചരിത്രപരമായ ഒരു “പൂജ്യം” അവസ്ഥ! ഒന്നും നഷ്ടപ്പെടാനില്ലാത്തവര്‍ക്കു് ഒരു നവ്യാരംഭത്തിനു് നഷ്ടഭയം ഒരു തടസ്സമാവേണ്ട കാര്യമില്ല. തന്മൂലം ഒന്നുമില്ലാത്തവര്‍ എന്തെങ്കിലും ഉള്ളവരായിത്തീരാമെന്ന മോഹത്തില്‍ പുതിയലോകം വാഗ്ദാനം ചെയ്ത നേതാക്കളെ ജീവന്‍ ബലികഴിക്കാന്‍ വരെ സന്നദ്ധരായി പിന്‍തുടര്‍ന്നു. മാര്‍ക്സ്‌ തിരുത്തിയെഴുതിയ ഹേഗെലിന്റെ Thesis, Antithesis, Synthesis മുതലായവയൊക്കെ എന്താണെന്നു് മനസ്സിലാക്കിയവരായിരുന്നില്ല അവര്‍. ദാരിദ്ര്യത്തില്‍നിന്നുള്ള മോചനം, സാമൂഹികനീചത്വത്തില്‍നിന്നുള്ള മോചനം – അതൊക്കെയായിരുന്നു അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍. ചൂഷിതരായിരുന്ന അവരുടെ സഹായത്തോടെ പണ്ടത്തെ ചൂഷകരുടെ കസേരകളില്‍ എത്തിയവര്‍ സ്വയം ചൂഷകരായി മാറി ജനങ്ങള്‍ക്കു് മുഖക്കൊട്ട കെട്ടിയപ്പോള്‍ സ്ഥിതിസമത്വമെന്ന മാര്‍ക്സിന്റെ സ്വപ്നലോകമല്ല യഥാര്‍ത്ഥമാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ ലോകമെന്നും, അവിടെ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ മുഖച്ഛായക്കു് മാത്രമേ മാറ്റം വരുന്നുള്ളു എന്നും, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം മുതലായ മനുഷ്യരുടെ മൗലികമായ അവകാശങ്ങള്‍വരെ നിര്‍ദ്ദയം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുമെന്നും ജനങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കേണ്ടിവന്നു. സ്വന്തം ജനങ്ങളെ അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ മതിലിനുള്ളിലടച്ചുകൊണ്ടു് (ഉദാ. പഴയ കിഴക്കന്‍ ജര്‍മ്മനി) നടപ്പിലാക്കേണ്ടിവരുന്ന ഒരു സാമൂഹികവ്യവസ്ഥിതിയും മനുഷ്യനന്മ ലക്‍ഷ്യമാക്കുന്നതാവുകയില്ലെന്നു് അനുഭവത്തിലൂടെ മനസ്സിലാക്കിയ കിഴക്കന്‍ യൂറോപ്പിലെ ജനങ്ങള്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റേയും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുടെയും ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കാനായി കമ്മ്യൂണിസത്തോടു് വിടപറയുകയായിരുന്നു. തൊഴിലാളിവിരുദ്ധരായതുകൊണ്ടല്ല അവര്‍ അതു ചെയ്തതു്. യൂറോപ്പിലും ബഹുഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളും ജോലി ചെയ്തു് ജീവിക്കുന്നവരാണു്. അവര്‍ പ്രബുദ്ധരാണെന്നതിനാല്‍, അധികപങ്കു് ഭാരതീയരില്‍നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, നിത്യമായ മണ്ടന്‍കളിപ്പിക്കലിനു് അവരെ കിട്ടുകയില്ല.

ഒന്നരനൂറ്റാണ്ടിനുശേഷം പുറകോട്ടു് തിരിഞ്ഞു് നോക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കാന്‍ ആരും ആഗ്രഹിച്ചുപോകും. മാര്‍ക്സിസം വഴി, നഷ്ടപ്പെടുവാന്‍ വിലങ്ങുകള്‍ മാത്രമുണ്ടായിരുന്നവരായ തൊഴിലാളികള്‍ എന്തു് നേടി? മാര്‍ക്സിസത്തിനു് കാലുറപ്പിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞ റഷ്യയിലും, കിഴക്കന്‍ ജര്‍മ്മനിയിലും, മറ്റു കിഴക്കന്‍ യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലും തൊഴിലാളികള്‍ക്കു് അവരുടെ വിലങ്ങുകള്‍ പൊട്ടിച്ചെറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞോ? അവിടങ്ങളില്‍ സം‌ഭവിച്ചതെന്തെന്നു് നമ്മള്‍ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു. തൊഴിലാളികളുടെയിടയില്‍ സ്ഥിതിസമത്വമോ അവസരസമത്വമോ സംജാതമാവുന്നതിനുപകരം പാര്‍ട്ടി പുതിയ മതവും, പാര്‍ട്ടിനേതാക്കള്‍ അഭിനവദൈവങ്ങളുമായി മാറുകയായിരുന്നു. (വിദ്യാഭ്യാസപരവും, സാംസ്കാരികവുമായി പിന്നാക്കം നില്‍ക്കുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാജ്യങ്ങളില്‍ ഇന്നും അവസ്ഥ അതുതന്നെ!) ഏതാനും പേരുടെ സ്വേച്ഛാധിപത്യം കുറെനാളത്തേക്കേ ഏതു് സമൂഹവും സഹിക്കുകയുള്ളു. എത്രനാള്‍ എന്നതു് ആ സമൂഹം ബൌദ്ധികമായി എത്രത്തോളം വളര്‍ന്നിട്ടുണ്ടു് എന്നതില്‍ ‍ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കും. രാഷ്ട്രീയവും, മതപരവുമായ സമഗ്രാധിപത്യം മനുഷ്യരുടെ മാനസികവളര്‍ച്ചയെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുന്നതു് എന്തിനാണെന്നു് ഇതു് വ്യക്തമാക്കുന്നു. മനുഷ്യരെ മൂഢാവസ്ഥയില്‍ പിടിച്ചുനിര്‍ത്തുക എന്ന ജോലി മതങ്ങള്‍ക്കു് താരതമ്യേന എളുപ്പമാണു്. കാരണം, അവര്‍ക്കു് ദൈവത്തിന്റെ പിന്‍തുണയുണ്ടല്ലോ. മനുഷ്യന്റെ ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ നിരോധിച്ചുകൊണ്ടുമാത്രം നടപ്പിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഏതു് ആദര്‍ശസത്യവും അവനെ മൃഗീയതയില്‍ പിടിച്ചുനിര്‍ത്താനേ ഉപകരിക്കൂ. മനുഷ്യനെ മൃഗത്തിനു് അതീതനാക്കുന്നതു് അവന്റെ ചിന്താശേഷി മാത്രമാണു്. അതും നിരോധിക്കപ്പെട്ടാല്‍!? ധര്‍മ്മവും അധര്‍മ്മവും, വിവേകവും അവിവേകവും, സംബന്ധവും അസംബന്ധവുമെല്ലാം തമ്മിലുള്ള അതിര്‍വരമ്പുകള്‍ക്കു് സ്ഥലകാലധിഷ്ഠിതമായ സാമൂഹികസാഹചര്യങ്ങള്‍ക്കു് അനുസൃതമായി വ്യത്യസ്തമായ മാനദണ്ഡങ്ങള്‍ കണ്ടെത്താനാവും. പക്ഷേ, വിശപ്പില്‍ നിന്നും ദാഹത്തില്‍നിന്നും, തണുപ്പില്‍നിന്നും ചൂടില്‍നിന്നും, അനീതിയില്‍ നിന്നും അസമത്വത്തില്‍നിന്നുമെല്ലാം മോചനം നേടാനുള്ള മനുഷ്യരുടെ ദാഹം സാര്‍വ്വലൗകികമാണു്. സ്ഥിതിസമത്വം സാമാന്യബോധത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ ഒരു അസാദ്ധ്യതയാണു്. രാഷ്ട്രത്തിനു് അതിന്റെ ജനങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി അങ്ങേയറ്റം ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്നതു്, എന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍, സാമാന്യമായി പ്രതിനിധീകരിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന അവസരസമത്വം സമൂഹത്തില്‍ സംജാതമാക്കുകയും, അതു് അനുയോജ്യമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്താനുതകുന്ന മാനസികവളര്‍ച്ച വിദ്യാഭ്യാസവും, ബോധവല്‍ക്കരണവും വഴി ജനങ്ങള്‍ക്കു് ലഭ്യമാക്കുകയുമാണു്. ഓരോരുത്തനും നന്നാവുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും നന്നാവുന്നു.

ഒരിക്കലും പല്ലുതേക്കാത്തവനു് സഹൃദയനായ ഒരുവന്‍ സദുദ്ദേശത്തില്‍ കരിമ്പു് വാങ്ങിത്തിന്നാന്‍ പണം കൊടുത്താല്‍, അതുകൊടുത്തു് പുഴുങ്ങിയ കിഴങ്ങു് വാങ്ങിത്തിന്നുന്നവര്‍ തീര്‍ച്ചയായും ലോകത്തില്‍ എന്നും ഉണ്ടായിരിക്കും. പല്ലുതേക്കേണ്ടതു് ഒരാവശ്യമാണെന്നു് അറിയേണ്ട പ്രായത്തില്‍ അവരെ അറിയിച്ചാല്‍, ഒരുപക്ഷേ, കരിമ്പു് വാങ്ങാന്‍ പണം കൊടുക്കേണ്ട ആവശ്യം ഒരു പരിധി വരെയെങ്കിലും ഒഴിവാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞേക്കാം.

മാര്‍ക്സിന്റെ ലോകമല്ല ഇന്നത്തെ ലോകം. “ബൗദ്ധികമായി അങ്ങേയറ്റം വിനാശകരം” എന്നു് ഷൊപ്പെന്‍ഹവര്‍ വിശേഷിപ്പിച്ച ഹേഗെലിന്റെ ഡയലെക്റ്റിക്സ് ചിന്തകളെ ലോകം പിന്‍തള്ളിക്കഴിഞ്ഞു. യൂറോപ്പിനെ കമ്മ്യൂണിസം എന്ന ഭൂതം ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ച മാര്‍ക്സ്‌ ഹേഗെലിയന്‍ ഭൂതത്തിന്റെ പിടിയില്‍നിന്നു് സ്വയം ഒരിക്കലും മോചിതനായിരുന്നില്ല. പത്തൊന്‍പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ യൂറോപ്പിനെ ഇന്നത്തെ യൂറോപ്പുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാനാവില്ല. മാര്‍ക്സിനുശേഷം യൂറോപ്പു് രണ്ടു ലോകമഹായുദ്ധങ്ങള്‍ കണ്ടു. ലെനിന്‍ പരിഷ്ക്കരിച്ചിട്ടുപോലും റഷ്യയില്‍ വിജയം വരിക്കാന്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിനു് കഴിഞ്ഞില്ല എന്നതു് നിഷേധിക്കാനാവുമോ? സ്വയമേവ മാറ്റങ്ങള്‍ക്കു് വിധേയമായ സാമൂഹികഘടനകളെ ഏതെങ്കിലും ഒരു വ്യവസ്ഥിതിക്കുള്ളില്‍ ഒതുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയല്ല, അവ അനിവാര്യമാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ ആധുനികവിജ്ഞാനത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ പരിഹരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണു് ചെയ്യേണ്ടതു്. ജനങ്ങളെ കാലത്തിനു് അനുസൃതമായി വളരാന്‍ അനുവദിക്കാനുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ ബാദ്ധ്യതയിലേക്കാണു് ഇതു് വിരല്‍ ചൂണ്ടുന്നതു്.

 
2അഭിപ്രായങ്ങള്‍

Posted by on ജൂലൈ 29, 2007 in പലവക

 

മുദ്രകള്‍:

അക്വീനാസിന്റെ അഞ്ചു് “അന്തഃകരണങ്ങള്‍”

പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന (1225-1274) ഒരു സഭാപിതാവും, മതതത്വശാസ്ത്രജ്ഞനും ആയിരുന്നു വിശുദ്ധ തോമാസ് അക്വിനാസ്. സ്കൊളാസ്റ്റിക് യുഗത്തിന്റെ അനിഷേദ്ധ്യനേതാവായ തോമാസിനെ 1323-ല്‍ വിശുദ്ധനും, 1567-ല്‍ സഭാദ്ധ്യാപകനും (Dr. Angelicus) ആയി സഭ പ്രഖ്യാപിച്ചു. 1879-ലെ Aeterni Patris-ഇടയലേഖനത്തിലൂടെ തോമാസിന്റെ തത്വചിന്തകള്‍ കത്തോലിക്കാസ്കൂളുകളിലെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാക്കാന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടു. 1950-ലെ Humani Generis – ഇടയലേഖനം തോമാസിന്റെ ചിന്തകളെ റോമന്‍-കത്തോലിക്കാസഭയുടെ ഉറപ്പായ വഴികാട്ടിയായി അം‌ഗീകരിക്കുകയും, വ്യതിചലനങ്ങളെ നിരോധിക്കുകയും ചെയ്തു.

വിശുദ്ധനാക്കാന്‍ 49 വര്‍ഷം. സഭയുടെ അംഗീകൃത അദ്ധ്യാപകനാക്കാന്‍ 293 വര്‍ഷം. തത്വങ്ങളെ പഠനപരിശീലനത്തിനു് വിധേയമാക്കാന്‍ 605 വര്‍ഷം. അവ പഠിക്കാതിരിക്കുന്നതു് പാപമാണെന്നു് വിധിക്കുവാന്‍ 676 വര്‍ഷം! തോമാസ് പറഞ്ഞതെന്താണെന്നു് മനസ്സിലാക്കാന്‍ പിതാക്കള്‍ക്കു് അത്ര നാള്‍ വേണ്ടി വന്നിരിക്കണം. വിശ്വാസികള്‍ക്കു് സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി കൊടുക്കാനാണു് ഇടയലേഖനങ്ങള്‍ എന്നു് ഇക്കഴിഞ്ഞദിവസം കേരളത്തിലെ ഒരു സഭാപിതാവു് പറഞ്ഞുകേട്ടു. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ തോമാസ് കണ്ടെത്തിയ സത്യങ്ങള്‍ വിശ്വാസികള്‍ക്കു് വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കാന്‍ ഇത്രയേറെ നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ വേണ്ടിവന്നതു് എങ്ങനെ എന്നു് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. അതോ, സഭയുടെ പണക്കിഴികളുടെ പള്ളയില്‍ കാറ്റു് കയറുമെന്നു് വരുമ്പോഴാ‍ണോ ഇടയലേഖനങ്ങള്‍ രൂപമെടുക്കുന്നതു്? പണക്കിഴി ചുരുങ്ങുന്നതു് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്ന അത്ര എളുപ്പം തത്വചിന്താപരമായ വ്യതിയാനങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയില്ല എന്നതിനാല്‍, ഇന്നു് ബൌദ്ധികലോകം പൊതുവേ അം‌ഗീകരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ഒരു മുന്നൂറു് വര്‍ഷം കഴിയുമ്പോഴേക്കും ഒരുപക്ഷേ, സാവകാശം സഭാപിതാക്കളും മനസ്സിലാക്കിവരുമെന്നു് പ്രതീക്ഷിക്കാം, അന്നു് സഭ ഉണ്ടെങ്കില്‍! മറ്റു് ചികിത്സകള്‍ ഫലിക്കാതെ വന്നാല്‍, കാള്‍ മാര്‍ക്സിനെ പിടിച്ചു് വിശുദ്ധനാക്കാനുള്ള സാദ്ധ്യതയും പൂര്‍ണ്ണമായി തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. തോമാസ് മരിച്ചു് 49 വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വിശുദ്ധനായി. സത്യത്തേക്കാള്‍ വിശുദ്ധന്മാര്‍ക്കായിരുന്നു അക്കാലത്തു് യൂറോപ്പില്‍ കൂടുതല്‍ ഡിമാന്‍ഡ്. ലാറ്റിന്‍ അമേരിക്കയിലേയും, കേരളത്തിലേയുമൊക്കെ വിശ്വാസികളുടെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയായിരുന്നു ഏകദേശം അന്നത്തെ യൂറോപ്യന്‍ ക്രിസ്ത്യാനികളുടേതും. കണ്ടുകിട്ടുന്ന അസ്ഥികള്‍ ഏതെങ്കിലും വിശുദ്ധന്റെ തിരുശേഷിപ്പാക്കി മാറ്റാന്‍ അക്കാലത്തു് വളരെ എളുപ്പമായിരുന്നു. അതു് മനസ്സിലാക്കാന്‍ യൂറോപ്യന്‍ ചരിത്രത്തിന്റെ സ്വതന്ത്രരചനകള്‍ വായിച്ചാല്‍ മതി. ഇന്നു് യൂറോപ്പിലെ അവസ്ഥ മാറി. തന്മൂലം, ഇരുണ്ടവരിലും, കറുത്തവരിലുമൊക്കെ വിശുദ്ധന്മാര്‍ ഉണ്ടാവണമെന്ന ദഹിക്കാത്ത ആവശ്യം ചവയ്ക്കാതെ വിഴുങ്ങാന്‍ യൂറോപ്യന്‍ പിതാക്കള്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാവുന്നു. കറുത്ത വിശുദ്ധന്മാര്‍ വെളുത്ത യൂറോപ്പില്‍ നിന്നും വളരെ അകലെയാണെന്നതു് മാത്രമാണു് അവരുടെ ഒരേയൊരാശ്വാസം. അതേസമയം, ഒരു ആഫ്രിക്കക്കാരനെ മാര്‍പാപ്പ ആക്കണമെന്നു് പറഞ്ഞാല്‍, അതു് കാര്യം വേറെ.

തോമാസിനുശേഷം പെരിയാറിലൂടെ വെള്ളമേറെയൊഴുകി. ദൈവാസ്തിത്വം തെളിയിക്കുവാന്‍ അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിച്ച വാദമുഖങ്ങളെ ബൌദ്ധിക ലോകം പണ്ടേ ഉപേക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ, അക്വിനാസ് പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ ജോലി അന്നത്തെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ അനുപമമായിരുന്നു. അതിന്റെ അതുല്യമഹത്വം മനസ്സിലാക്കണമെങ്കില്‍ ആ കാലഘട്ടത്തെക്കുറിച്ചു് അല്പമെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം. തോമാസ് രം‌ഗപ്രവേശം ചെയ്യുമ്പോള്‍ യൂറോപ്പില്‍ നിലവിലിരിക്കുന്നതു് വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിന്റെ (A.D. 354 – 430) തത്വചിന്തകളാണു്. അതനുസരിച്ചു്, സത്യാന്വേഷികളായ മനുഷ്യര്‍ വിശ്വാസത്തിലാണു് ആശ്രയം തേടേണ്ടതു്. പക്ഷേ, പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തില്‍ അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ രചനകളുടെ ലാറ്റിന്‍ പരിഭാഷ, ഇസ്ലാമിക് തത്വചിന്തകന്മാരുടെ കമന്റ്സ് സഹിതം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. തോമാസിനു് ഗ്രീക്ക് ഭാഷ അറിയില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു് അരിസ്റ്റോട്ടിലിനെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഈ തര്‍ജ്ജമകളല്ലാതെ അദ്ദേഹത്തിനു് മറ്റു് മാര്‍ഗ്ഗമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നുമില്ല. ഈ ഇസ്ലാം ചിന്തകരില്‍‍ പ്രധാനി, തന്റെ രചനകളില്‍ വിശ്വാസത്തേക്കാള്‍ യുക്തിക്കു് മുന്‍‌ഗണന നല്‍കിയ, അറേബ്യയില്‍ ഇബ്‌ന്‍ റുഷ്‌ദ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന, അവെറൊയെസ് ആയിരുന്നു. അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ ചിന്തകളുടെ ശക്തിയും, ആധികാരികതയും തെളിമയോടെ അവതരിപ്പിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞ ഇസ്ലാം പണ്ഡിതരെ പിന്‍‌തുടരാന്‍ പല ബുദ്ധിജീവികളും തയ്യാറായി. താമസിയാതെ അവെറൊയിസം എന്ന തത്വചിന്താപരമായ ഒരു ശാഖ തന്നെ രൂപമെടുത്തു് വളര്‍ന്നു. ഇത്രയുമായപ്പോള്‍, അതു് സ്വന്തം പഠിപ്പിക്കലുകള്‍ക്കും, നിലനില്‍പിനു് തന്നെയും ഭീഷണിയാവുമെന്നു് മനസ്സിലാക്കിയ കത്തോലിക്കാസഭ പരിഹാരമാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ തേടാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതമായി. അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ ‍തത്വങ്ങളെ അവഗണിച്ചതുകൊണ്ടോ നിരോധിച്ചതുകൊണ്ടോ വലിയ പ്രയോജനമില്ലാത്ത സാഹചര്യം. ഈ പ്രതിസന്ധി പരിഹരിക്കാന്‍ തോമാസിന്റെ ഗുരുനാഥനായിരുന്ന ആല്‍ബെര്‍ട്ടസ് മാഗ്‌നസ് അടക്കം പല സഭാപിതാക്കളും പരിശ്രമിച്ചു് പരാജയപ്പെട്ട പാരീസിലെ അങ്കക്കളരിയിലാണു് തോമാസ് എത്തിച്ചേരുന്നതു്.

ക്രിസ്ത്യാനി അല്ലാത്തവര്‍ക്കും ദൈവത്തെ അറിയുവാനും, അതുവഴി ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ മഹത്വം മനസ്സിലാക്കുവാനും കഴിയുന്ന വിധത്തില്‍, വ്യവസ്ഥാപിതമാര്‍ഗ്ഗങ്ങളിലൂടെ, കാര്യകാരണസഹിതം ദൈവാസ്തിത്വം തെളിയിക്കുക എന്ന ജോലി തോമാസ് ഏറ്റെടുക്കുന്നു. അതിനു്, ആദ്യമായി അരിസ്റ്റോട്ടിലിനെ (ബൈബിളിനെയല്ല!) സമഗ്രമായി പഠിക്കാന്‍ അദ്ദേഹം തീരുമാനിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം ദൈവാസ്തിത്വം സം‌ബന്ധിച്ചു് അക്കാലത്തു് നിലവിലിരുന്ന തത്വങ്ങളെ തോമാസ് തന്റേതായ വാദമുഖങ്ങള്‍ കൊണ്ടു് ഖണ്ഡിക്കുന്നു. വലിച്ചെറിഞ്ഞവയുടെ കൂട്ടത്തില്‍ തന്റെ ഒരു മുന്‍‌ഗാമി ആയിരുന്ന Saint Anselm of Canterbury-യുടെ (1033 – 1109) ഓന്റൊളോജിക്കല്‍ ആര്‍ഗ്യുമെന്റും ഉള്‍പ്പെടും. ആന്‍സെല്‍മിനാണെങ്കില്‍ അതു് 1099 ജുലൈ മാസം 13-‌‌നു് പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സമയത്തു് ദൈവം നേരിട്ടു് ഒരു വെളിപാടിലൂടെ പറഞ്ഞുകൊടുത്തതായിരുന്നുതാനും. Anselm അപ്പോഴേക്കും ഇഹലോകവാസം വെടിഞ്ഞു് ദൈവസന്നിധിയില്‍ എത്തിയിരുന്നല്ലോ. തോമാസിന്റെ ഈ കടുംകൈ കണ്ട ദൈവം ആന്‍സെല്‍മിനെ എന്തുപറഞ്ഞു് ആശ്വസിപ്പിച്ചു എന്നെനിക്കറിയില്ല. അങ്ങനെ, ശല്യം ചെയ്തിരുന്ന സകല തത്വങ്ങളെയും തൂത്തെറിഞ്ഞ ശേഷം തോമാസ് തന്റെ ജോലി ആരം‌ഭിക്കുന്നു. അതിന്റെ ഫലമാണു് Summa contra Gentiles, Summa Theologiae എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ എറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട രണ്ടു് ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ .

വിശ്വാസത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ വി. അഗസ്റ്റിന്റെ ചിന്താഗതികളും, അതോടൊപ്പം സ്വതന്ത്രവും, തത്വചിന്തയില്‍ അധിഷ്ഠിതവും, മതസിദ്ധാന്തങ്ങളില്‍ നിന്നു് വേറിട്ടതും, അനുഭവമാത്രവുമായ (empirical) ഒരു സത്യത്തിന്റെ നിലനില്‍പു് അവകാശപ്പെടുന്ന അവെറൊയിസ്റ്റ് വാദഗതികളും സമന്വയിപ്പിച്ചു്, അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ മാതൃകയില്‍, ഒരു വ്യവസ്ഥയ്ക്കുള്ളിലാക്കാന്‍ (system) കഴിഞ്ഞതാണു് തോമാസിന്റെ നേട്ടം. പക്ഷേ, ഒരുവശത്തു് ഇന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങളിലും, യുക്തിയിലും അധിഷ്ഠിതമായ മതതത്വശാസ്ത്രവും, മറുവശത്തു് വിശ്വാസത്തിലും ദൈവകാരുണ്യത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ മതതത്വശാസ്ത്രവും തമ്മില്‍ വേര്‍തിരിച്ചു് രണ്ടിന്റേയും ലക്‍ഷ്യം ദൈവത്തെ മനസ്സിലാക്കലാണു് എന്നു് സ്ഥാപിച്ച തോമാസ് അതു് പിത്ക്കാലത്തു് സൃഷ്ടിച്ചേക്കാവുന്ന പ്രശ്നങ്ങളേപ്പറ്റി ബോധവാനായിരുന്നില്ല. തോമാസ് സദുദ്ദേശത്തോടുകൂടി സ്ഥാപിച്ച വസ്തുതകള്‍ അതുവരെ സാധുത്വമുണ്ടായിരുന്ന കാഴ്ചപ്പാടുകളെ അസാധുവാക്കിത്തീര്‍ക്കുകയായിരുന്നു. ദൈവവും ലോകവും, അറിവും യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും, വിശ്വാസവും യുക്തിയും (reason/rationality) തമ്മില്‍ നിലനിന്നിരുന്ന ഏകത്വം തന്റെ വ്യവസ്ഥാപിതചിന്തകള്‍ വഴി മനസ്സറിയാതെ തോമാസ്‍ തല്ലിത്തകര്‍ക്കുകയായിരുന്നു. ഇന്നും ഈ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തവരാണു് അധികപങ്കു് സഭാപിതാക്കളും.

തോമാസിന്റെ അഞ്ചു് ദൈവാസ്തിത്വതെളിവുകള്‍ :

1. ചലനം പ്രപഞ്ച സ്വഭാവമാണു്. ഇതു് ആരോ സം‌ഭവിപ്പിക്കുന്നതാവണം. തന്‍‌മൂലം, അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ സ്വയം ചലിക്കാതെ ചലിപ്പിക്കുന്നവനെപ്പോലെ, അചഞ്ചലനായ ഒരു ദൈവമുണ്ടായേ പറ്റൂ.

2. കാര്യങ്ങള്‍ക്കു് ഒരു നിമിത്തം വേണ്ടേ? നിമിത്തങ്ങള്‍ക്കു് നിമിത്തമാവാന്‍ സ്വയം നിമിത്തമാവശ്യമില്ലാത്ത ഒരു ആദ്യനിമിത്തവും? വേണമെന്നു് തോമാസ് പറയുന്നു.

3. പ്രപഞ്ചത്തിലെ യാദൃച്ഛികതയുടെ വിശദീകരണം? തോമാസിന്റെ മറുപടി: യാദൃച്ഛികതയ്ക്കു് അപ്പുറമുള്ള ദൈവമെന്ന സത്തയുടെ സ്വത്വം!

4. ലോകത്തിലെ അപൂര്‍ണ്ണതകള്‍ കാണുമ്പോ‍ള്‍ ഒരു അന്തിമ പൂര്‍ണ്ണതയെപ്പറ്റി സങ്കല്പിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ലേ? അതാണു് ദൈവത്തിനു് തോമാസ് നല്‍കുന്ന നാലാമത്തെ തെളിവു്.

5. ലോകത്തില്‍ എവിടെ നോക്കിയാലും ഒരു പൊരുത്തവും ഐക്യവും കാണാന്‍ കഴിയുന്നില്ലേ? പൂക്കള്‍. പുഴുക്കള്‍. പറക്കണമെന്നതിനാല്‍ പക്ഷികള്‍ക്കു് ചിറകുകള്‍. ആഹരിക്കുകയും വിസര്‍ജ്ജിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്നതിനാല്‍ ജീവികള്‍ക്കു് അതിനനുയോജ്യമായ അവയവങ്ങള്‍…. ഇവയൊക്കെ കാണുമ്പോള്‍ ഒന്നുകില്‍ അതെല്ലാം യാദൃച്ഛികതയെന്നോ, അല്ലെങ്കില്‍ ബുദ്ധിമാനായ ദൈവത്തിന്റെ ലക്‍ഷ്യബോധമെന്നോ പറയാം. തോമാസ് സൌകര്യത്തിന്റെ പേരില്‍ രണ്ടാമത്തെ മറുപടി സ്വീകരിക്കുന്നു.

ചരിത്രത്തില്‍ എക്കാലവും, മനുഷ്യബുദ്ധിയുടെ വളര്‍ച്ചക്കനുസൃതമായി, നിലവിലിരിക്കുന്ന ദൈവാസ്തിത്വനീതീകരണസിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു എന്നു് വരുമ്പോള്‍, തെളിവുകള്‍ എന്ന പേരില്‍ പുതിയ വാദമുഖങ്ങള്‍ രം‌ഗപ്രവേശം ചെയ്തിട്ടുണ്ടു്. പ്രപഞ്ചത്തെ സംബന്ധിച്ചു് മനുഷ്യനു് കാര്യമായി ഒന്നും അറിയുകയില്ലെന്നും അറിയാന്‍ കഴിയുകയില്ലെന്നും അം‌ഗീകരിക്കാന്‍ കഴിയാത്തതാണു് അതേ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ തന്നെ കാരണഭൂതനാവേണ്ട ദൈവത്തെ അറിയാനും തെളിയിക്കാനുമൊക്കെ സാധിക്കുമെന്നു് വിശ്വസിക്കാനും വീമ്പിളക്കാനുമുള്ള തന്റേടം മനുഷ്യനു് നല്‍കുന്നതു്. അറിയാന്‍ കഴിയാത്തതിനെ അറിയുന്നതെങ്ങനെ?

എത്നൊളോജിക്കല്‍ ആര്‍ഗ്യുമെന്റ്, ഹിസ്റ്റോറിക്കല്‍ ആര്‍ഗ്യുമെന്റ്, ഓന്റൊളോജിക്കല്‍ ആര്‍ഗ്യുമെന്റ്, റ്റെലിയൊളോജിക്കല്‍ ആര്‍ഗ്യുമെന്റ്, നോമൊളോജിക്കല്‍ ആര്‍ഗ്യുമെന്റ് മുതലായവ ദൈവത്തിന്റെ അസ്തിത്വം തെളിയിക്കാന്‍ മനുഷ്യര്‍ പയറ്റിയ അടവുകളില്‍ ചിലതു് മാത്രമാണു്. കസര്‍ത്തുകള്‍ വേറെ പലതുമുണ്ടു്. തെളിയിക്കല്‍ മാത്രം ഇതുവരെ നടന്നില്ല. എവിഡെന്‍സ് ഉണ്ടോ എന്നു് നോക്കിയല്ല വിശ്വാസി വിശ്വസിക്കുന്നതു് എന്നതിനാല്‍ കാര്യങ്ങള്‍ എല്ലാം ഇന്നും പഴയപോലെതന്നെ.

ഇമ്മാന്വേല്‍ കാന്റിനു് (1724 – 1804) ശേഷം ദൈവാസ്തിത്വം തെളിയിക്കുവാന്‍ ഗൌരവമായ ശ്രമങ്ങള്‍ ആരെങ്കിലും നടത്തിയതായി അറിവില്ല. അങ്ങനെയൊരു ശ്രമത്തില്‍ ആരെങ്കിലും വിജയിച്ചാല്‍ സഭാപിതാക്കള്‍ നേരിട്ടു് വീട്ടിലെത്തി വിവരം പറയുമെന്നതിനാല്‍, തങ്ങള്‍ക്കു് വാര്‍ത്ത കിട്ടാതെ പോയതാണോ എന്ന സംശയം ആര്‍ക്കും ആവശ്യമില്ലതാനും. ഇങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാന്‍ മാത്രമായി ജനിച്ചവനായ കാന്റിനുപോലും കഴിഞ്ഞില്ല ദൈവാസ്തിത്വം തെളിയിക്കാന്‍. അതുകൊണ്ടാവാം ഒരുപക്ഷേ, അദ്ദേഹത്തിനു് ശേഷം അങ്ങനെയൊരു ശ്രമത്തിനു് പിന്നീടാരും മുതിരാതിരുന്നതു്. സ്ഥല-കാല-യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളെ സ്ഥല-കാല-യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെ പണിയായുധങ്ങള്‍ കൊണ്ടു് തെളിയിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതു് അര്‍ത്ഥശൂന്യവും നിഷ്ഫലവുമാണെന്നു് ചിന്താശേഷിയുള്ള ഇന്നത്തെ മനുഷ്യര്‍ മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞു.

ഭൌതികത എന്നൊരു പദം രൂപമെടുത്തു് കഴിഞ്ഞാല്‍, അതിനു് അതീതമായ ഒരു അവസ്ഥയെ അതിഭൌതികത എന്നു് വിളിക്കാന്‍ അവിടെ എന്താണു് എന്നറിയണമെന്നു് യാതൊരു നിര്‍ബന്ധവുമില്ല. അവിടെ എന്തുവേണമെങ്കിലും സങ്കല്പിക്കുവാന്‍ മനുഷ്യനു് കഴിയും. അതിഭൌതികതയില്‍ കായംകുളം കൊച്ചുണ്ണി പദ്മാസനത്തിലിരുന്നു് അതീന്ദ്രിയധ്യാനം നടത്തുകയാണെന്നോ, നീര്‍ക്കോലി ശീര്‍ഷാസനം ചെയ്യുകയാണെന്നോ, ഹിമാലയപര്‍വ്വതത്തിന്റെ ഇളയമ്മാവന്‍ അവിടെ ഒരു ലോട്ടറിക്കട നടത്തുകയാണെന്നോ, മറ്റെന്തു് മസ്തിഷ്കഭൂതമോ സങ്കല്പിക്കുവാന്‍ ആര്‍ക്കും ഒരു തടസ്സവുമില്ല. പദങ്ങള്‍ മനുഷ്യനിര്‍മ്മിതമാണു്. പദാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ സ്ഥല-കാല-യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെ ഭാഗമാണു്. അതിനപ്പുറമുള്ളതെല്ലാം സങ്കല്പഭൂതങ്ങളാണു്. അവയുമായി ബന്ധപ്പെടേണ്ട ആവശ്യം മനുഷ്യനില്ല.

ഏതായാലും, ദൈവാസ്തിത്വത്തിന്റെ തെളിവിനായി ഇമ്മാന്വേല്‍ കാന്റ് നല്‍കുന്ന ചില വാദമുഖങ്ങള്‍ ഇവിടെ കൊടുക്കുന്നു. ഇതുവരെ ആരും ഈ ശ്രമത്തില്‍ വിജയിച്ചില്ലെന്നും, ഇവിടെയും ഇതു് ഒരു തെളിവായി അല്ല, ഒരു അടിസ്ഥാനചിന്ത മാത്രമായി പരിഗണിക്കണമെന്നും കാന്റ് തന്നെ ക്ഷമാപണം ചെയ്യുന്നുണ്ടു്.

1. വസ്തുക്കളുടെ ആന്തരികസാദ്ധ്യത എന്തെങ്കിലുമൊരു അസ്തിത്വം ആവശ്യമാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നു.

2. യാതൊന്നും നിലനില്‍ക്കുന്നില്ല എന്നതു് എന്തായാലും അസാദ്ധ്യമാണു്.

3. അനിവാര്യമായ ഒരു സത്ത എന്തായാലും നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ടു്.

4. അനിവാര്യമായ ആ സത്ത ഏകമാണു്.

5. അനിവാര്യമായ ആ സത്ത ലളിതമാണു്.

6. അനിവാര്യമായ ആ സത്ത പരിണാമാതീതവും ശാശ്വതവുമാണു്.

7. അനിവാര്യമായ ആ സത്ത അത്യുന്നത യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നു.

8. അനിവാര്യമായ ആ സത്ത ഒരു ചൈതന്യമാണു്.

9. അതൊരു ദൈവമാണു്.

ഇതു് ദൈവാസ്തിത്വത്തിനുള്ള ഒരു തെളിവു് ആകാന്‍ കഴിയില്ല എന്നു് മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഇന്നുള്ളവര്‍ക്കു് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാവില്ല. പക്ഷേ, ചൂടും (heat), ഊഷ്മാവും (temperature) വ്യത്യസ്തമായ ഭൌതിക മാനങ്ങളായി കാണുവാന്‍ ശാസ്ത്രം പോലും ആരംഭിച്ചിട്ടില്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന കാന്റിനോടു് ക്ഷമിക്കാനുള്ള ബാദ്ധ്യത നമുക്കുണ്ടു്.

ഇന്നു് നമ്മള്‍ ജീവിക്കുന്നതു് ക്വാണ്ടം ഫിസിക്സിന്റെ ലോകത്തിലാണു്. ബഹിരാകാശഗവേഷണങ്ങളുടെ ലോകത്തിലാണു്. ഡാര്‍ക്ക് മാറ്റര്‍, ഡാര്‍ക്ക് എനര്‍ജി മുതലായവയുടെ ഇടയിലൂടെ പ്രകൃതിയില്‍ ഒരു അഞ്ചാം മൌലികശക്തിയെ തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണു് ഇന്നു് മനുഷ്യന്‍. പ്രകൃതിശാസ്ത്രം ആദ്യകാരണങ്ങളെയും ദൈവങ്ങളെയും അതിജീവിച്ചു് കഴിഞ്ഞു. ഊണിലും, ഉറക്കത്തിലും, വിസര്‍ജ്ജനത്തിലും തന്നെ ഇടവിടാതെ ഉറ്റുനോക്കുന്ന ഒരു ബിഗ് ബ്രദറുടെ കയ്യിലല്ല, അവന്റെ സ്വന്തം കയ്യിലാണു് മനുഷ്യന്റെ വിധി. പിന്‍പോട്ടോ മുന്‍‌പോട്ടോ പോകേണ്ടതെന്നു് തീരുമാനിക്കേണ്ടതു് ഇന്നു് അവനവന്‍ തന്നെയാണു്. പുറകോട്ടു് പോകാന്‍ എളുപ്പമാണു്, പുറകോട്ടു് വലിക്കുന്നവരുടെ പുറകെ പോയാല്‍ മതി.

 

മുദ്രകള്‍: , ,

ദൈവത്തിനു് പുണ്യാഹം തളിക്കുന്നവര്‍

ദൈവം സഹായിക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല, സഹായിക്കുമെന്നു് വിശ്വസിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണു് മനുഷ്യര്‍ ദൈവസാന്നിദ്ധ്യം ഉണ്ടെന്നു് പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഇടങ്ങള്‍ തേടി ചെല്ലുന്നതു്. അവര്‍ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടു് ജീവിക്കുന്നതു് അവരോ ദൈവങ്ങളോ അല്ല, പുരോഹിതന്മാരും, അവരുടെ മുന്നിലും പിന്നിലും നില്‍ക്കുന്നവരുമാണു്. മനുഷ്യന്‍ ഉപ്പും മുളകും നല്‍കി സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഒന്നാവുമോ ആണവശക്തിയും, ആകമാനപ്രപഞ്ചവും സംരക്ഷിക്കേണ്ടവനായ ദൈവം? ഈ ഭൂമിയില്‍ മനുഷ്യന്‍ എന്ന ഒരു വര്‍ഗ്ഗം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ദൈവങ്ങള്‍ ആര്‍ക്കുവേണ്ടി? മനുഷ്യര്‍ ഇല്ലെങ്കില്‍ ആരാണു് ദൈവങ്ങള്‍ക്കു് വസിക്കാന്‍ ദേവാ‍ലയങ്ങള്‍ പണിയുന്നതു്? വിശ്വാസികള്‍ ഇല്ലെങ്കില്‍ ആരാണു് പുരോഹിതന്മാര്‍ക്കു് ചെലവിനു് കൊടുക്കുന്നതു്? ഭൂമിയില്‍ മനുഷ്യര്‍ ഇല്ലെങ്കിലും, രാത്രിയും പകലും ഉണ്ടാവാതിരിക്കുമെന്നോ, വാനഗോളങ്ങള്‍ ചലിക്കാതിരിക്കുമെന്നോ കരുതാന്‍ കാരണമൊന്നുമില്ല. പള്ളിയില്‍ പോകാന്‍ ഏതാനും വൃദ്ധജനങ്ങളൊഴികെ മറ്റു് അധികമാരും തയ്യാറാവാത്ത യൂറോപ്പില്‍ പള്ളികള്‍ ഒന്നിനു് പുറകെ ഒന്നു് എന്ന തോതില്‍ അടച്ചുപൂട്ടുകയാണു്. പതിമൂവായിരം പള്ളികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന നെതര്‍ലന്‍‌റില്‍ പകുതിയിലും ഇന്നു് വിശ്വാസികളുടെ അഭാവം മൂലം കുര്‍ബ്ബാനയില്ല. പല പള്ളികളും ഡിസ്കോ, ബാര്‍ബര്‍ഷോപ്പ് മുതലായ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കായി വിറ്റുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വരുമാനം ഇല്ലാതായാല്‍ വെറുതെ പള്ളിയിലിരിക്കാന്‍ ദൈവത്തെയും കിട്ടില്ല. അത്ര വലുതാണു് സമ്പത്തിന്റെ ശക്തി. അന്‍പതു് വയസ്സില്‍ താഴെയുള്ള ഒരു കന്യാസ്ത്രീയെ ഇന്നു് കണ്ടുകിട്ടണമെങ്കില്‍ മഷിയിട്ടു് നോക്കേണ്ടിവരും. തൊഴിലില്ലാതെ വീട്ടിലിരിക്കേണ്ടി വരുമെന്നതിനാല്‍ പുരോഹിതജോലിക്കു് യുവാക്കളും മടിക്കുന്നു. വിശപ്പും ദാഹവുമില്ലാതെ ജീവിക്കാന്‍ കഴിയണമെന്നതു് അത്ര അപ്രധാനമായ ഒരു കാര്യമല്ലതന്നെ. വിതയ്ക്കാനും കൊയ്യാനും വകയില്ലാത്തവര്‍ക്കു് ആകാശത്തിലെ പറവകളെപ്പോലെ സ്വര്‍ഗ്ഗസ്ഥനായ പിതാവു് ചെലവിനു് കൊടുക്കുമെന്നതു് യേശുവിന്റെ ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയായിരുന്നിരിക്കാo. അവശ്യം തീര്‍ക്കേണ്ട കേടുപാടുകള്‍ പോലും തീര്‍ക്കാന്‍ പണമില്ലാതെ ദേവാലയങ്ങള്‍ പലതും ജീര്‍ണ്ണിച്ചു് അവയില്‍ ചിലന്തിയും വാവലും കുടിയേറുന്നു. എന്നാലും മനുഷ്യരെ ജാതിയും മതവും തിരിച്ചു് അപമാനിക്കുന്ന അടിസ്ഥാനസ്വഭാവം പുരോഹിതന്‍ കൈവിടുകയില്ല. വിശ്വാസപരമായ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ മൂലം പരസ്പരം കടിച്ചുകീറാന്‍ പോലും മടിക്കാത്ത പുരോഹിതര്‍ മനുഷ്യനിന്ദയുടെ കാര്യത്തില്‍ മതഭേദമെന്യേ, ഒരേ നിലപാടു് സ്വീകരിക്കുന്നവരാണു്‌. ദൈവം മനുഷ്യനു് വേണ്ടിയോ, അതോ, മനുഷ്യന്‍ ദൈവത്തിനുവേണ്ടിയോ? പുരോഹിതന്‍ എപ്പോഴും രണ്ടാമത്തെ നിലപാടേ സ്വീകരിക്കൂ. ദൈവം എല്ലാ മനുഷ്യര്‍ക്കും വേണ്ടിയോ, അതോ, ചില പ്രത്യേക മനുഷ്യര്‍ക്കു് വേണ്ടിയോ? മതങ്ങള്‍ ഇതില്‍ രണ്ടാമത്തെ നിലപാടു്‌ സ്വീകരിക്കുന്നവയാണു്‌. ചില മനുഷ്യര്‍ക്കു് മാത്രമായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന ദൈവത്തിനു് എന്തു് പ്രസക്തി? ഭൂമിയിലെ ചിലരുടെ മാത്രം പ്രാര്‍ത്ഥന കേള്‍ക്കാ‍ന്‍ സന്നദ്ധനായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു ദൈവത്തിനു് ജഗന്നാഥന്‍ എന്ന നാമം നല്‍കുന്നതില്‍ എന്തര്‍ത്ഥം?

ഫ്രഞ്ച് തത്വചിന്തകനായ റൂസ്സോ 1762-ലേ പറഞ്ഞു: “ഒരേയൊരു ജനവിഭാഗത്തെ സ്വന്തജനമായി തെരഞ്ഞെടുത്തുകൊണ്ടു് മറ്റു് സകല മനുഷ്യരേയും നിഷേധിക്കുന്ന ഒരു ദൈവം ഒരിക്കലും മനുഷ്യരാശിയുടെ പൊതുവായ പിതാവു് ആവുകയില്ല”. പക്ഷേ, 245 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു് ശേഷവും, ഭാരതത്തിലെ അമ്പലത്തറകളില്‍ അഹിന്ദുവിന്റെ പാദസ്പര്‍ശമേറ്റാല്‍ അശുദ്ധമാവുന്ന ദൈവങ്ങളും, അവരുടെ മനുഷ്യരൂപമുള്ള പുരോഹിതന്മാരും വാഴുന്നു. മതസ്വാതന്ത്ര്യം മനുഷ്യനിന്ദയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കാന്‍ മടിക്കാത്തവരെ ദൈവപ്രതിനിധികളായി ആദരിക്കേണ്ടിയും, അവരുടെ ദൈവങ്ങളെ ജീവിതദുരിതങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള മോചനത്തിനായി ആശ്രയിക്കേണ്ടിയും വരുന്ന പാവം ഭാരതീയര്‍! ആലംബഹീനരും, പൌരോഹിത്യത്താല്‍ തന്നെ അജ്ഞരാക്കപ്പെട്ടവരുമായ മനുഷ്യര്‍ ദൈവാശ്രയം തേടിയെത്തുമ്പോള്‍ വര്‍ഗ്ഗവും വര്‍ണ്ണവും നോക്കാതെ അതിനുള്ള സാഹചര്യമൊരുക്കി അവരെ സഹായിക്കേണ്ടതിനു് പകരം മനുഷ്യന്‍ തീണ്ടിയതിനാല്‍ ദൈവത്തെയും അമ്പലത്തേയും പുണ്യാഹം കൊണ്ടു് ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന യോഗ്യര്‍. ദൈവത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കാന്‍ ഏതു് മനുഷ്യനാണു് യോഗ്യത? മനുഷ്യര്‍ നല്‍കാത്ത യോഗ്യതയെവിടെ? മനുഷ്യനു് മനുഷ്യര്‍ നല്‍കുന്ന യോഗ്യത അതേപടി എടുത്തു് മാറ്റാനും അതേ മനുഷ്യര്‍ക്കുതന്നെ കഴിയുമെന്നു് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയാത്തതു് അഹംഭാവം മൂലമുള്ള അന്ധതയല്ലാതെ മറ്റെന്താണു്?

ലുഡ്‌വിഗ് ഫൊയര്‍ബാഹ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു: “ഒന്നുകില്‍ യാതൊരുവിധ നിയമവും നീതിന്യായവും ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയെ ഞാന്‍ അംഗീകരിക്കണം, അല്ലെങ്കില്‍ എന്റെ താല്പര്യങ്ങള്‍ക്കു് പ്രതികൂ‍ലമായി നില്‍ക്കുന്നു എന്നു് വരുമ്പോഴും നിയമത്തേയും നീതിന്യായത്തേയും സഹിക്കാന്‍ ഞാന്‍ തയ്യാറാവണം”. അതായതു്, അമ്പലസന്ദര്‍ശനം എന്റെ ഒരാവശ്യമായി ഞാന്‍ കരുതുന്നുവെങ്കില്‍, അതു് ഒരാവശ്യമായി കരുതാ‍നുള്ള മറ്റാരുടെയും അവകാശം ഞാന്‍ അം‌ഗീകരിക്കണം. മറ്റു് സമൂഹാംഗങ്ങളെ തനിക്കു് തുല്യരായി അംഗീകരിക്കാതെ, സാമൂഹികപൊതുവിഭവങ്ങള്‍ ആസ്വദിക്കുന്നവര്‍ സമൂഹത്തിലെ ഇത്തിക്കണ്ണികളാണു്.

നസറായനായ യേശു വിമര്‍ശിച്ചത്ര തുറന്നടിച്ചു് മതശാസ്ത്രികളെ മറ്റാരെങ്കിലും വിമര്‍ശിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു് തോന്നുന്നില്ല. “നിങ്ങള്‍ കിണ്ടികിണ്ണങ്ങളുടെ പുറം വെടിപ്പാക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലോ കവര്‍ച്ചയും ദുഷ്ടതയും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു”. “നിങ്ങള്‍ പരിജ്ഞാനത്തിന്റെ താക്കോല്‍ എടുത്തുകളഞ്ഞു; നിങ്ങള്‍ തന്നെ കടക്കുന്നില്ല; കടക്കുന്നവരെ തടുത്തും കളഞ്ഞു”. “പാമ്പുകളേ, സര്‍പ്പസന്തതികളെ, നിങ്ങള്‍ നരകവിധി എങ്ങനെ ഒഴിഞ്ഞുപോകും”? പക്ഷേ, ഈ വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ കൊണ്ടെല്ലാം യേശു എന്തുനേടി? കുരിശില്‍ മരിക്കേണ്ടി വന്നതും, വേറെ കുറേ പുരോഹിതന്മാര്‍ വ്യത്യസ്തമായ പേരുകളില്‍ രൂപമെടുത്തതും മാത്രം മിച്ചം. അവര്‍ ഇന്നും കിണ്ടികിണ്ണങ്ങളുടെ പുറം വെടിപ്പാക്കിയും, പുണ്യാഹം തളിച്ചും, വനഭൂമി കയ്യേറിയും തന്‍‌കാര്യം നേടുന്നു. സാംസ്കാരികമായ വളര്‍ച്ചയ്ക്കു് തടസ്സമായി നില്‍ക്കുന്ന സാമൂഹികഘടകങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു് അകറ്റിനിര്‍ത്തുകയാണു് ആദ്യം വേണ്ടതു്. ചിന്താശേഷിയുള്ള മനുഷ്യര്‍ സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുനന്മയ്ക്കുതകുന്ന നിയമങ്ങള്‍ നിര്‍മ്മിച്ചു് അവ അര്‍പ്പണബോധത്തോടെ നടപ്പാക്കിയതുമൂലമാണു് ഇന്നു്‌ നമ്മള്‍ കാണുന്ന തരത്തിലുള്ള പുരോഗതി പ്രാപിക്കാന്‍ ആധുനികസമൂഹങ്ങള്‍ക്കു് കഴിഞ്ഞതു്.

“തലച്ചോറും അതിന്റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും” എന്ന തന്റെ പുസ്തകത്തില്‍ പ്രൊഫ. ഗെര്‍ഹാര്‍ഡ് റോത് പറയുന്നു: “ലോകം എങ്ങനെ ആയിരിക്കണമെന്നാണോ നമ്മള്‍ പഠിച്ചിരിക്കുന്നതു്, അങ്ങനെ ലോകത്തെ കാണാനേ നമുക്കു് കഴിയൂ… … നിര്‍ദ്ദിഷ്ടസാഹചര്യങ്ങളില്‍ മനുഷ്യനു് ബോധപൂര്‍വ്വം സംശയിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത വസ്തുതകളുണ്ടു്. പക്ഷേ, ഈ “നിര്‍ദ്ദിഷ്ടസാഹചര്യങ്ങള്‍” ചരിത്രപരമായി പരിവര്‍ത്തനവിധേയമാണു്. മൂന്നു് നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കുമുന്‍‌പു് പൂര്‍ണമായും നിസ്സന്ദേഹം എന്നു് കരുതിയിരുന്നവയേപ്പറ്റി ഇന്നു് മനുഷ്യനു് ചിരിക്കാനേ പറ്റൂ. ഒരുപക്ഷേ, അടുത്ത മൂന്നു് നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു് ശേഷമുള്ള മനുഷ്യര്‍ ഇന്നത്തെ നിസ്സന്ദേഹസത്യങ്ങളെപ്പറ്റിയും ചിരിച്ചെന്നു് വരാം”.

പുണ്യാഹം തളിയും ഇതുമായി എന്തു് ബന്ധം? പഠിച്ചതേ പാടൂ എന്നതുതന്നെ. അഹിന്ദുക്കള്‍ അമ്പലത്തില്‍ കയറിയാല്‍ അടുത്തപടി പുണ്യാഹം തളിക്കലായിരിക്കണമെന്നു് തന്ത്രി പഠിച്ചിട്ടുണ്ടു്. മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളോടെയുള്ള പുണ്യാഹം, ദൈവം വസിക്കേണ്ട പരിസരങ്ങളെ അശുദ്ധിയില്‍ നിന്നു് മോചിപ്പിക്കുമെന്നു് അദ്ദേഹം വിശ്വസിക്കുന്നു. തന്റെ ചടങ്ങുകള്‍ വഴി, ശാസ്ത്രീയമായ അര്‍ത്ഥത്തിലുള്ള ഒരു ശുചീകരണമാണോ, അതോ ഏറെയും മലിനീകരണമാണോ സംഭവിക്കുന്നതെന്നതു് ചര്‍ച്ചാവിഷയമല്ല, ദുഃഖകാരണവുമല്ല. അതാണു് വിശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന ഗുണം. വിശ്വസിക്കാന്‍ വിശ്വസിച്ചാല്‍ മാത്രം മതി. പക്ഷേ, അന്ധമായി വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാന്‍ അല്പം ബുദ്ധിയില്ലാതെ കഴിയുകയുമില്ല. അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥശൂന്യതയും പരിഹാസ്യതയും ആരും ഇതുവരെ മനുഷ്യരെ പറഞ്ഞു് മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാത്തതുകൊണ്ടല്ല, അവ ഉള്‍ക്കൊള്ളാനുള്ള കഴിവില്ലായ്മയാണു് മനുഷ്യരെ ഇന്നും ഇരുട്ടില്‍ തപ്പിത്തടയാന്‍ വിടുന്നതു്. എളുപ്പം മൂലം അവര്‍ ഇരുട്ടിനെ വെളിച്ചമായി അം‌ഗീകരിക്കാന്‍ തയ്യാറാവുന്നു. “ഇന്നോളം ഒരു മതവും സോപാധികമായോ നിരുപാധികമായോ, തത്വങ്ങളിലൂടെയോ ഉപമകളിലൂടെയോ ഉള്ള യാതൊരു സത്യവും ഉള്‍ക്കൊണ്ടിട്ടില്ല.” – ഫ്രീഡ്രിഹ് നീറ്റ്സ്‌ഷെ.

“തത്വചിന്തകര്‍ ലോകത്തെ പലവിധത്തില്‍ നിര്‍വചിച്ചു; പക്ഷേ, വേണ്ടതു് ലോകത്തെ മാറ്റിയെടുക്കുകയാണു്” എന്ന വാചകം കാര്‍ള്‍ മാര്‍ക്സ് ലുഡ്‌വിഗ് ഫൊയെര്‍ബാഹിനെതിരെ തൊടുത്തുവിട്ട ഒരു വിമര്‍ശനശരമായിരുന്നു. ജനങ്ങളുടെ ഓപിയം ആയ മതങ്ങളെ വിമര്‍ശിച്ചു് തൃപ്തിപ്പെടുന്നതു് സാമൂഹികപരിവര്‍ത്തനം ലക്‍ഷ്യമാക്കിയ മാര്‍ക്സിനു് മതിയായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, പാര്‍ട്ടി ഓഫീസിലേക്കു് പോകുന്നതിനുമുന്‍‌പു് പള്ളിയിലും അമ്പലത്തിലും പോയി തൊഴുതില്ലെങ്കില്‍ വിജയം വരിക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്നാണു് ഇന്നും പല മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകളുടേയും വിശ്വാസം. സമൂഹത്തെ മാറ്റിയെടുക്കണമെങ്കില്‍ മനുഷ്യരുടെ ചിന്തകളില്‍, തലച്ചോറില്‍ മാറ്റങ്ങള്‍ സംഭവിക്കണം. അതില്ലാത്ത പരിവര്‍ത്തനത്തിന്റെ കാലുകള്‍ വളരെ കുറിയതായിരിക്കും.

ഇമ്മാനുവേല്‍ കാന്റിന്റെ ചില വാചകങ്ങള്‍ ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ ശ്രദ്ധേയമാണു്‌:

1. സദാ‍ചാരത്തിനു് അതിനായിത്തന്നെ മതത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല.

2. നന്മയെന്ന ആശയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം അതില്‍ത്തന്നെയാ‍ണു്, മതത്തിലല്ല; എല്ലാത്തിലുമുപരി, അതിനു് അത്ഭുതങ്ങളിലെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല.

3. രാഷ്ട്രത്തിനുള്ളില്‍ ഒരു സന്മാര്‍ഗ്ഗസമൂഹമായി ഒരുമിച്ചാല്‍ മാത്രമേ തിന്മയെ അതിജീവിക്കാന്‍ കഴിയൂ. (ഭൂമിയിലെ ദൈവരാജ്യം)

4. വിശ്വാസികളെ ഭരിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പുരോഹിതര്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ മാത്രമാണു്.

5. യുക്തിയുക്തവിശ്വാസത്തില്‍ നിന്നും ആരംഭിക്കുവാ‍ന്‍ മനുഷ്യപ്രകൃതി ബലഹീനമായതിനാല്‍ മതം വെളിപാടുകളിലെ വിശ്വാസത്തില്‍ നിന്നും ഉത്ഭവിക്കേണ്ടിവരുന്നു. പക്ഷേ, വെളിപാടുകളിലെ വിശ്വാസം യുക്തിയുക്തമതങ്ങളുടെ പ്രതീകമായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കത്തക്കവിധം വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടണം.

6. മനുഷ്യരുടെ നന്മയിലേക്കുള്ള പരിവര്‍ത്തനം മാത്രമാണു് മതപരമായി വിലമതിക്കപ്പെടേണ്ടതു്. അല്ലാത്തതെല്ലാം മതഭ്രാന്താണു്.

 
 

മുദ്രകള്‍:

ഭാരതീയനും വര്‍ഗ്ഗവിവേചനവും

സ്വന്തം ആദര്‍ശങ്ങളിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും കാപട്യങ്ങളും തിരിച്ചറിയുവാന്‍ വേണ്ടി വിവേചനശേഷിയുള്ള ഒരു ജീവി എന്ന നിലയില്‍ ഏതൊരു മനുഷ്യനും അവയെ നിഷ്പക്ഷവും അടിസ്ഥാനപരവുമായ ഒരു പരിശോധനയ്ക്കു് വിധേയമാക്കാനുള്ള മൗലികമായ ബാദ്ധ്യത ഉണ്ടെന്നാണെന്റെ വിശ്വാസം. തന്റെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയേണ്ടി വരുമ്പോള്‍, പ്രമാണങ്ങളും പ്രവൃത്തികളും പരസ്പരബന്ധമില്ലാതെ വ്യതിചലിക്കുന്നതു് കാണേണ്ടി വരുമ്പോള്‍, അതു് നിരുപാധികം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടു് മനസ്സു് സ്വതന്ത്രമാക്കുവാനും, വിശ്വാസയോഗ്യത കൈവരിക്കുവാനും വേണ്ടി അനാവശ്യഭാരങ്ങള്‍ തലയില്‍ നിന്നും വലിച്ചെറിയാനുള്ള പ്രാഥമികമായ കടപ്പാടു് ഒരുവനുണ്ടു്. പലപ്പോഴും ഞാന്‍ എന്നോടു തന്നെ ചോദിക്കാറുണ്ടു്: എന്റെ സ്വന്തം രാജ്യത്തില്‍ ജാതിയും മതവും, വര്‍ഗ്ഗവും വര്‍ണ്ണവും, മനുഷ്യരെ തരം തിരിക്കുന്ന മറ്റു് ഇനങ്ങളും മാനങ്ങളും അതിന്റെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ ഭാവങ്ങളില്‍ ഒരു ലളിതയാഥാര്‍ത്ഥ്യമായി നിലവിലിരിക്കുന്നു എന്നു വ്യക്തമായി അറിയേണ്ടിവരുമ്പോള്‍, യൂറോപ്പിലോ ലോകത്തില്‍ മറ്റു് എവിടെയെങ്കിലുമോ കാണാന്‍ കഴിയുന്ന വര്‍ഗ്ഗ-വര്‍ണ്ണവിവേചനങ്ങളെപ്പറ്റി ക്ഷോഭിക്കുവാനുള്ള എന്തവകാശമാണു് എനിക്കുള്ളതു്? ഭാരതത്തില്‍ സ്ത്രീയും പുരുഷനും തമ്മില്‍ നിലവിലിരിക്കുന്ന സാമൂഹിക ഉച്ചനീചത്വങ്ങളുടെ ഭീമത്വം മൂലം, ഗര്‍ഭസ്ഥശിശുവിന്റെ ലിംഗഭേദം പരിശോധിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ശാസ്ത്രീയസാദ്ധ്യത ദുരുപയോഗം ചെയ്തു്, സ്ത്രീഭ്രൂണത്തെ കാലേകൂട്ടി ഗര്‍ഭത്തില്‍ വച്ചുതന്നെ നശിപ്പിച്ചു് “അനഭിലഷണീയരായ” പെണ്‍കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ഈ ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചം കാണാന്‍ ഇടവരാതാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നതു് ഒരു സാധാരണത്വമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞ, ഒരിക്കല്‍ അറിവിന്റെ ഉറവയായിരുന്ന, ഒരു പുരാതനസംസ്കാരത്തില്‍? ദാരിദ്ര്യരേഖയ്ക്കു താഴെ, ജീവിക്കുകയോ ജീര്‍ണ്ണിക്കുകയോ എന്നറിയാത്ത അവസ്ഥയില്‍ കഴിയേണ്ടിവരുന്ന ജനകോടികളുടെയിടയില്‍ സ്ത്രീകള്‍ സാമ്പത്തികമായി താങ്ങാനാവാത്ത ഒരു ഘടകമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കില്‍, അതിന്റെ ഏകപക്ഷീയവും, പൂര്‍ണ്ണവുമായ ഉത്തരവാദിത്വം ഭാരതീയസമൂഹത്തിന്റേതല്ലാതെ മറ്റാരുടേതാണു്? സ്ത്രീയും, പുരുഷനും തമ്മിലുള്ള പ്രകൃതിസഹജമായ പരസ്പരപൂരകത്വവും, സമതുലനാവസ്ഥയും നശീകരണപ്രവണതയോടെ, മനഃപൂര്‍വ്വമായ കടന്നാക്രമണം വഴി ജനസംഖ്യാപരമായി താളം തെറ്റിക്കുന്നതു് എങ്ങനെ, എത്രനാള്‍ ഒരു സമൂഹത്തിനു് പ്രതിനിധീകരിക്കാനാവും? ഒരു തൊഴിലിനോടു് ജന്മനാ വാസനയും, വൈഭവവും പുലര്‍ത്തുന്ന ഒരുവന്‍, അവന്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക ജാതിയില്‍ പിറന്നു എന്നതിന്റെ മാത്രം പേരില്‍, ആ ജാതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊരു തൊഴില്‍ ചെയ്യാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതനാക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കില്‍ അതാരുടെ കുറ്റം? സ്വതന്ത്രമായ തീരുമാനത്തിലൂടെ ഒരുവന്‍ അലക്കുകാരനോ, ക്ഷൗരക്കാരനോ ആകുന്നുവെങ്കില്‍ അതവന്റെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യമാണു്. അതേസമയം, സമൂഹത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഘടകം അവനെ അതിനു് നിര്‍ബന്ധിക്കുകയും, ഈ നിര്‍ബന്ധത്തില്‍ നിന്നും വിടുതല്‍ പ്രാപിക്കുന്നതിനുള്ള അര്‍ഹത അവനു് നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍, അതു് മനുഷ്യസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു് കടിഞ്ഞാണിടലും, മനുഷ്യാവകാശലംഘനവും ആവുകയാണു്‌ ചെയ്യുന്നതു്.

സമൂഹത്തിലെ ബലഹീനരായ നിശ്ചിതവിഭാഗങ്ങളെ, അവര്‍ സ്വയം തെരഞ്ഞെടുത്തതല്ലാത്ത, ബാഹ്യമായ സ്വഭാവജന്യഗുണങ്ങളുടെ പേരില്‍, ഏതോ പുരാതനമനുഷ്യഭാവനയില്‍ രൂപമെടുത്ത, “ദൈവീകമൂലം” അവകാശപ്പെടുന്ന ഏതാനും സൂത്രവാക്യങ്ങളുടെ പിന്‍ബലത്തില്‍ തരം തിരിക്കുന്നതു് സാമൂഹികമായ ഒരു പ്രശ്നം മാത്രമല്ല, വിശ്വാസവഞ്ചനയും, മനുഷ്യനിന്ദയും കൂടിയാണു്. മനുഷ്യരെ തരം തിരിക്കാനും, ജാതി തിരിക്കാനുമായി, മനുഷ്യരുടെ ഭാഷയില്‍ കല്‍പനകളും നിയമാവലികളും പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ദൈവങ്ങള്‍ക്കു് ബോധവാന്മാരും വിദ്യാസമ്പന്നരും വസിക്കുന്ന ഒരു ആധുനികസമൂഹത്തില്‍ യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല. തികച്ചും ഭൌതികമായ പ്രത്യേകതകളുടെ പേരില്‍ മനുഷ്യരെ ജാതി തിരിച്ചു് സമൂഹത്തിലെ വ്യത്യസ്ത തട്ടുകളിലാക്കി, തലമുറകളിലൂടെ, എന്നെന്നേക്കുമായി, മുന്‍കൂര്‍ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട തൊഴിലുകള്‍ ചെയ്യാന്‍ വിധിക്കാനുള്ള അവകാശം ഒരു ദൈവത്തിനും ഉണ്ടായിക്കൂടാ. ഒരു തരംതിരിക്കല്‍യന്ത്രമായി അധഃപതിക്കേണ്ടിവരുന്ന ദൈവം സംശയലേശമെന്യേ, ഒരു മാനുഷിക കണ്ടുപിടുത്തമേ ആവൂ. ഈവിധം മനുഷ്യരാല്‍ തരംതാഴ്ത്തപ്പെടുമ്പോള്‍, നിഷ്ക്രിയനായി അതു സഹിക്കാന്‍ തയ്യാറാവുന്ന ഏതൊരു ദൈവവും മനുഷ്യരുടെ പ്രവൃത്തികളെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള തന്റെ കഴിവില്ലായ്മയുടെ ഏറ്റവും നല്ല തെളിവാണു്. അല്ലെങ്കില്‍ മനുഷ്യരുടെ ഈ “തോന്നിയവാസം” ദൈവം അനുവദിക്കുകയില്ലായിരുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ മുതുകില്‍ കയറി ഇരിക്കുന്നവരുടെ തുരുമ്പുവീണു് ദ്രവിച്ച ചിന്താശേഷിയുടെ അച്ചുകളില്‍ വളവും വക്രതയും രൂപമെടുത്തേക്കാമെങ്കിലും, അല്ലെങ്കില്‍ അതിനുവേണ്ടിത്തന്നെ, നിലവിലിരിക്കുന്ന താങ്ങാനാവാത്ത ദുഃസ്ഥിതികളിലേക്കു് വിരല്‍ ചൂണ്ടുവാനുള്ള അവകാശം മാത്രമല്ല, അധികാരവും ഒരു ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥിതിയില്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കുണ്ടാവണം. മറ്റു സമൂഹങ്ങളിലെ താരതമ്യേന അവഗണനാര്‍ഹമായ അപര്യാപ്തതകളെ വിമര്‍ശിക്കുന്നതിനു് മുന്‍പു് ഭാരതീയരായ നമ്മള്‍ നമ്മുടെ സ്വന്തം സമൂഹത്തിലെ ജീര്‍ണ്ണതകള്‍ എത്രയും വേഗം നിര്‍മ്മാര്‍ജ്ജനം ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതാവും ഉത്തമം. ഈ വസ്തുത പക്ഷേ ഭാരതീയനു് മാത്രം ബാധകമായ കാര്യമല്ല. ലോകപോലീസ്‌ ചമഞ്ഞു്, അന്യസമൂഹങ്ങളിലെ അനീതികള്‍ അതിനേക്കാള്‍ ക്രൂരമായ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളിലൂടെ പരിഹരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന സകല ലോകരക്ഷകരും അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട കാര്യമാണു്. അന്യസമൂഹങ്ങളില്‍ നിലവിലിരിക്കുന്ന തിന്മകളെക്കുറിച്ചുള്ള “ദുഃഖം” സ്വന്തം സമൂഹത്തിന്റെ നന്മയും സുഖവും സുരക്ഷിതമാക്കുന്നതിനുള്ളതാണെങ്കില്‍, അതു് നാട്യത്തെ മറച്ചുപിടിക്കാനുള്ള നീതിനിഷ്ഠയുടെ മുഖംമൂടി മാത്രമേ ആവൂ.

ഏതൊരു സമൂഹത്തിന്റെയും നേതൃത്വം ആ സമൂഹത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. സമൂഹാംഗങ്ങളെ നയിക്കേണ്ടവര്‍, ചൂഷണം എളുപ്പമാക്കുന്നതിനുവേണ്ടി, അവരെ വിഡ്ഢിത്തത്തിലും അജ്ഞതയിലും തുടരാന്‍ അനുവദിക്കുന്നവരായാല്‍, അതുപോലൊരു ജനവിഭാഗത്തില്‍ നിന്നും സ്വന്തം വിധിയെ നേരിടാന്‍ കഴിവുറ്റ, ബോധവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു പൗരവൃന്ദം എങ്ങനെ ഉരുത്തിരിയും? സാമൂഹികജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളേയും, ഭാവങ്ങളേയും വളര്‍ത്തിയെടുക്കാനുതകുന്ന, അറിവില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ, യോഗ്യതയും കഴിവുമുള്ള വ്യക്തികളുടേയും വിവിധ സേവനമേഖലകളുടേയും നിരന്തരമായ സഹകരണവും, കഠിനമായ അധ്വാനവും വഴി മാത്രമേ സമൂഹത്തിന്റെ പുനര്‍നിര്‍മ്മാണം സാദ്ധ്യമാവൂ. പരസ്പരം ഗോഗ്വാവിളിയുമായി കൊടിയും പിടിച്ചു് തെരുവിലൂടെ ഓടിയതുവഴി ഇന്നോളം ഒരു സമൂഹവും വളര്‍ന്നിട്ടില്ല, വളരുകയുമില്ല. മനുഷ്യന്‍ അവന്റെ ശിക്ഷണത്തിന്റെ അടിമയാണു്. അതിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ തെളിവാണു് ഭാരതീയരുടെ ഇടയിലെ ജാതികള്‍. മനുഷ്യവിധിയെ ദൈവനിശ്ചയമായി ചിത്രീകരിക്കുകയും, തന്മൂലം നിരുപാധികം അംഗീകരിക്കാന്‍ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍, പ്രകൃതിസഹജവും, സ്വതന്ത്രമാവേണ്ടതുമായ സാമൂഹികമത്സരത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാതെ പൂര്‍ണമനസ്സോടെ ഒഴിഞ്ഞുനില്‍ക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാവുന്നതു്‌ ബഹുഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളുമാണു്‌. അതേസമയം, നിലനില്‍പ്പിനു് വേണ്ടിയുള്ള ഈ സമരം സകല ജീവജാലങ്ങളിലും കാണാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു സാധാരണ പ്രതിഭാസമാണു്. മനുഷ്യരുടെ കഴിവുകള്‍ ജാതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ളതല്ല. നമ്പൂതിരിയോ പുലയനോ എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ വിതരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നതല്ല മനുഷ്യരുടെ ടാലന്റുകള്‍. കാട്ടാളരാജാവിന്റെ മകനായ ഏകലവ്യനോടു് അവന്റെ വലതുകയ്യുടെ പെരുവിരല്‍ ഗുരുദക്ഷിണയായി ആവശ്യപ്പെടാനുള്ള ക്രൂരത ദ്രോണാചാര്യര്‍ കാണിക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍, ദൈവതുല്യം പാടി പുകഴ്ത്തപ്പെടുന്ന അര്‍ജ്ജുനനേക്കാള്‍ സമര്‍ത്ഥനായ വില്ലാളിവീരനാകുവാന്‍ ഒരുപക്ഷേ അവനു് കഴിഞ്ഞേനെ! ദ്രോണരുടെ ശിഷ്യനാവാനുള്ള യോഗ്യത നിഷേധിക്കപ്പെട്ടതുമൂലം ഗുരുവിന്റെ പ്രതിമയുടെ മുന്നില്‍ നിന്നു് അസ്ത്രവിദ്യ ശീലിച്ചു് അതില്‍ അര്‍ജ്ജുനനു് അസൂയ തോന്നത്തക്കവണ്ണം പ്രാവീണ്യം നേടിയ ഏകലവ്യന്റെ വലതുക‌യ്യുടെ പെരുവിരല്‍ തന്നെ (പഠിപ്പിക്കാത്തതിനുള്ള!) ഗുരുദക്ഷിണയായി വാങ്ങി അവനെ എന്നേക്കുമായി അസ്ത്രവിദ്യയോടു് വിട പറയിക്കുന്നതുവഴി അര്‍ജ്ജുനനു് മഹാഭാരതത്തിലെ അനിഷേദ്ധ്യനായകനായി എക്കാലവും വിളങ്ങുവാന്‍ വഴിയൊരുക്കുന്ന “നീതിനിഷ്ഠനായ” ദ്രോണാചാര്യര്‍! ഈ ഹിന്ദുപുരാണത്തില്‍ ഏകലവ്യന്‍ ദ്രോണരുടെ വികൃതവും ലജ്ജാവഹവുമായ ഈ അവകാശപ്പെടല്‍ ബഹുമാനപുരസരം, താഴാഴ്മയോടെ അനുസരിക്കുന്നതായി വായിക്കേണ്ടിയും കൂടി വരുമ്പോള്‍ ആ കൃതിയുടെ “പണ്ഡിതനായ” രചയിതാവു് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ എന്താണു് ലക്‍ഷ്യമാക്കുന്നതെന്നു് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളു. ദുര്‍ഗ്ഗന്ധവാഹിയായ സാമൂഹികവ്യവസ്ഥിതികള്‍ വഴി ലോകോത്തരരാവേണ്ടുന്ന പ്രതിഭാശാലികളുടെ രൂപമെടുക്കല്‍ മുളയിലേ നുള്ളി നശിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്നതിന്റെ ഉത്തമോദാഹരണമാണിതു്‌. സഹസ്രാബ്ദങ്ങളിലൂടെ വര്‍ഗ്ഗങ്ങളും വര്‍ണ്ണങ്ങളും തിരിച്ചു്, വ്യക്തിത്വം നശിപ്പിച്ചു്, ധൈര്യം കെടുത്തി, വിഡ്ഢികളും അഭിപ്രായശൂന്യരുമാക്കിത്തീര്‍ത്ത ഒരു ജനവിഭാഗത്തിനു് സ്വന്തം ജീര്‍ണ്ണത തിരിച്ചറിഞ്ഞു്, സംസ്കാരസമ്പന്നമായ സാമൂഹികജീവിതത്തിലേക്കു് തിരിച്ചുവരുവാന്‍ വര്‍ഷങ്ങളിലൂടെയുള്ള, ഒരുപക്ഷേ, നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെയുള്ള ശ്രമം വഴി മാത്രമേ സാധിക്കുകയുള്ളു. അന്ധമായ വിശ്വാസത്തിനോടുള്ള ഭാരതീയന്റെ അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശം അവനെ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിച്ചതു് അവിടെയാണു്. ദ്രോണരും, അര്‍ജ്ജുനനും, ഏകലവ്യനുമെല്ലാം ഭാരതസമൂഹത്തില്‍ ഇന്നും ജീവിക്കുന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ തന്നെ. അവര്‍ക്കു് മറ്റു് പേരുകള്‍ ലഭിച്ചു എന്ന വ്യത്യാസം മാത്രമേയുള്ളു.

എന്തിനു് ഒരു മനുഷ്യന്‍ താഴാഴ്മ കാണിക്കണം? ആരുടെ മുന്നില്‍? കോടാനുകോടി സൌരയൂഥങ്ങളെ “നിയന്ത്രിക്കേണ്ടവനായ” ഒരു ദൈവത്തിനു് മുന്നിലോ? മറ്റൊരു ഗാലക്സിയില്‍ നിന്നു് വീക്ഷിച്ചാല്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ പോലും കഴിയാത്ത ഈ ഭൂമിയില്‍ കൃമികളേപ്പോലെ ഇഴയുന്ന മനുഷ്യര്‍ മുട്ടുമടക്കി താഴാഴ്മ കാണിച്ചിട്ടു് ഒരു പ്രപഞ്ചനിയന്ത്രകശക്തിക്കു് എന്തു് നേടാന്‍? മനുഷ്യന്‍ തന്നേയും, തന്റെ സഹജീവികളേയും ബഹുമാനിക്കണമെന്നതു് മനസ്സിലാക്കാം. പക്ഷേ, ആരുടെയെങ്കിലും മുന്നില്‍ താഴാഴ്മ കാണിക്കാന്‍ ഏതു് മനുഷ്യനു് എന്തു് ബാദ്ധ്യത? മുതലാളിയുടെ മുന്നില്‍ തൊഴിലാളിയോ? മുതലാളിയുടെ ആഹാരത്തിനു് തൊഴിലാളിയുടെ വിയര്‍പ്പിന്റെ ഗന്ധമാണെന്നു് ഇതുവരെ ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കില്‍, ഇതാ, ഞാനിപ്പോള്‍ പറയുന്നു. തൊഴിലാളിക്കു് അങ്ങനെയൊരു ദുഃഖത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല. സാമൂഹികവ്യവസ്ഥിതി ഒരു വണ്‍വേ ട്രാഫിക്‌ അല്ല. പരസ്പരം ബഹുമാനിക്കാന്‍ മുതലാളിയും തൊഴിലാളിയും ബാദ്ധ്യസ്ഥരാണു്. മറ്റു് മനുഷ്യരോടു് താഴാഴ്മ ആവശ്യപ്പെടുന്നവന്‍ ഗര്‍വ്വിയാണു്. സ്വയമേവ താഴാഴ്മ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവന്‍ ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍ മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും പ്രത്യേക പരിഗണന പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ലോകവിമുഖരും, ഭിക്ഷാംദേഹികളുമായ സന്ന്യാസിമാര്‍ പോലും അടിസ്ഥാനപരമായി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതു് മോക്ഷമാണു് അഥവാ, സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെ ദൈവികമായ സുഖവാസമാണു്. മനുഷ്യരുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കു് അച്ചനും, കപ്യാരും തയ്യാറാക്കിവച്ചിരിക്കുന്ന റെഡിമെയ്ഡ്‌ മറുപടികള്‍കൊണ്ടു് തൃപ്തിപ്പെടുകയല്ല, അവ സ്വയം തേടുകയാണു് ചെയ്യേണ്ടതു്. സ്വയം തേടാന്‍ കഴിവില്ലാത്തവര്‍ അച്ചനോടു് ചോദിച്ചിട്ടും വലിയ പ്രയോജനമൊന്നുമില്ല. അച്ചന്മാരുടെ സാധാരണ മറുപടിയായ പത്തു് മുട്ടുകുത്തല്‍ കൊണ്ടു് തൃപ്തിപ്പെടാനേ അതു് സഹായിക്കൂ. മനുഷ്യചേതന നിരന്തരം വളര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ചലനാത്മകമൂല്യമാണു്. അല്ലാതെ മാറ്റങ്ങള്‍ക്കു് അതീതമായ ഒരു നിശ്ചലമൂല്യമല്ല. ഇന്നലെ വരെ ശരിയായിരുന്നു എന്നതുകൊണ്ടു് ഒന്നും ഇന്നുമെന്നും ശരിയായിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല.

മസ്തിഷ്കത്തില്‍ വേരുറച്ചുപോയ ഘടകങ്ങളും, ഘടനകളുമാണു് പ്രധാനപ്രശ്നം. ഭാരതീയന്‍ മാത്രമല്ല, ഏതു് മനുഷ്യനും ഒരുവിധത്തിലല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരുവിധത്തില്‍ ഒരു വര്‍ഗ്ഗവാദിയാണു്. വര്‍ഗ്ഗവിവേചനം ചര്‍മ്മവര്‍ണ്ണത്തിന്റെയോ, സാമൂഹികവും സാംസ്കാരികവുമായ അംഗത്വത്തിന്റെയോ മാത്രം അടിസ്ഥാനത്തില്‍ നിര്‍വ്വചിക്കാവുന്നതല്ല. തൊഴില്‍മേഖലകളില്‍, മതങ്ങളില്‍, എന്തിനു്, മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ തുറകളിലും വര്‍ഗ്ഗവിവേചനമെന്നു് വിവക്ഷിക്കാതിരിക്കാന്‍ നിവൃത്തിയില്ലാത്ത പ്രതിഭാസങ്ങള്‍ ദര്‍ശിക്കാന്‍ കഴിയും. മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തിലെ എല്ലാ അതിര്‍തിരിക്കലുകളും വെട്ടിച്ചുരുക്കിയ വര്‍ഗ്ഗവിവേചനമെന്നു് വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതില്‍ തെറ്റില്ല. ഈ വസ്തുതയെ നമ്മള്‍ ചിന്താപരമായി പിന്‍തുടര്‍ന്നാല്‍, ഓരോ വ്യക്തിയും, അന്തിമമായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍, അവന്റേതു് മാത്രമായ ഒരു വര്‍ഗ്ഗമാണെന്നു് മനസ്സിലാക്കാന്‍ പ്രയാസമുണ്ടാവില്ല. ഓരോ വ്യക്തിയും അവന്റെ സ്വന്തം ലോകമാണു്. എന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ അതു് ശരിയും നല്ലതുമാണു്. അതോടൊപ്പം, ഒരു സമൂഹജീവി എന്ന നിലയില്‍, തന്റേതെന്നു് തികച്ചും സ്വാഭാവികമായി ഒരുവന്‍ കരുതുന്ന അവകാശങ്ങള്‍ മറ്റുള്ളവരുടെയും മൗലികമായ അവകാശങ്ങളായി വിലമതിക്കുവാനും, അംഗീകരിക്കുവാനുമുള്ള പ്രാഥമികമായ അവന്റെ കടപ്പാടിലേക്കു് അതു് വിരല്‍ ചൂണ്ടുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ മുഴുവന്‍ സ്രഷ്ടാവായ ഏകദൈവത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന ക്രിസ്ത്യാനിക്കു്, യഹോവ മനുഷ്യനെ സ്ത്രീയും, പുരുഷനുമെന്ന വെറും രണ്ടു് ജാതി മാത്രമായാണു് സൃഷ്ടിച്ചതെന്നും, അല്ലാതെ, കറുത്തവരോ വെളുത്തവരോ, ഇരുണ്ടവരോ മഞ്ഞനിറമുള്ളവരോ, ചെറിയവരോ വലിയവരോ, ബുദ്ധിശാലികളോ മണ്ടന്മാരോ, ദരിദ്രരോ ധനികരോ ആയിട്ടായിരുന്നില്ലെന്നും അംഗീകരിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിയുമോ? ഒരേയൊരു സ്രഷ്ടാവിലും, വര്‍ഗ്ഗവിവേചനം നീതീകരിക്കുന്ന നീതിശാസ്ത്രങ്ങളിലും ഒരേസമയം വിശ്വസിക്കുവാന്‍ സമാന്യബോധമുള്ള ആര്‍ക്കെങ്കിലും കഴിയുമെന്നു് തോന്നുന്നില്ല. മനുഷ്യരില്‍ ശാരീരികമായ വ്യത്യസ്തതകള്‍ കാണപ്പെടുന്നതിനോ, സാംസ്കാരിതയുടെ തലങ്ങളില്‍ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളുള്ളതിനോ അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാവില്ല. മനുഷ്യര്‍ ക്രിസ്തീയ ആദര്‍ശങ്ങളില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവരായാലും അല്ലെങ്കിലും, പ്രത്യുല്‍പാദനം വഴിയുള്ള വംശവര്‍ദ്ധനവിനു് വര്‍ഗ്ഗവ്യത്യാസം ഒരു തടസ്സമല്ല. വര്‍ഗ്ഗവിവേചനം എന്നതു് മനുഷ്യപ്രൊട്ടീനുകള്‍ക്കു് അജ്ഞാതമാണെന്നു് ചുരുക്കം. പ്രകൃതിപോലും നിഷിദ്ധഗമനത്തെ (incest) നിരുത്സാഹപ്പെടുത്താനുതകുന്ന വിധത്തിലാണു് സജ്ജീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു്. മറ്റു് വാക്കുകളില്‍ പറഞ്ഞാല്‍, വര്‍ഗ്ഗവിവേചനം നീചവും തീവ്രവുമായ ശിക്ഷണം വഴി വളര്‍ത്തിയെടുക്കപ്പെട്ട, അന്തര്‍മാനവികമായ ഒരു പ്രതിഭാസം മാത്രമാണു്.

സമൂഹാം‌ഗങ്ങളെ തുല്യരായി പരിഗണിക്കാനും, അവസരസമത്വം ഉറപ്പുവരുത്താനുമുള്ള മൌലികമാ‍യ കടപ്പാടു് പ്രവര്‍ത്തനക്ഷമമായ ജനാധിപത്യം നിലവിലിരിക്കുന്ന, സംസ്കാ‍രസമ്പന്നമായ ഏതൊരു സമൂഹത്തിനുമുണ്ടു്. വ്യത്യസ്തമായ തൊഴില്‍മേഖലകളില്ലാതെ സ്വാഭാവികമായും ഒരു സമൂഹത്തിനും നിലനില്‍ക്കാനാവില്ല. വേണ്ടതു്, ഏതു് തൊഴിലും ബഹുമാനിക്കപ്പെടുകയാണു്. മാത്രവുമല്ല, മനുഷ്യാന്തസ്സിനു് അനുസൃതമായി ജീവിക്കുവാ‍ന്‍ പര്യാപ്തമായ വരുമാനം അതുവഴി നേടിയെടുക്കുവാന്‍ മനുഷ്യനു് കഴിയുകയും വേണം. ഏതു് തൊഴിലാണു് ഒരുവനു് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമെന്നു് അവന്റെ സ്വാഭാവികവാസനയുടെയും, കഴിവിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തില്‍ സ്വയം തീരുമാനിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന വിധത്തില്‍ അം‌ഗന്‍‌വാടി മുതലേയുള്ള വിദ്യാഭ്യാസരീതി ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടണം. സര്‍വ്വോപരി, വിദ്യാഭ്യാസം വഴി ലഭിക്കുന്ന പരിശീലനം പരസഹായമില്ലാതെ സ്വന്തവിധിയെ നേരിടുവാ‍നുതകുന്ന വ്യക്തിത്വം മനുഷ്യരില്‍ വളര്‍ത്തുവാന്‍ ഉതകുന്ന വിധത്തിലുള്ളതായിരിക്കണം. മനുഷ്യജീവിതത്തെ ഭാഗ്യത്തിന്റെ അടിമയാക്കാന്‍ തള്ളിവിടുക എന്നതാവരുതു് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്‍ഷ്യം. രാഷ്ട്രവും സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള ഉടമ്പടിയുടെ കാതലാവണം സമൂഹത്തിനുള്ളില്‍ സ്വതന്ത്രമായി വളരാനുള്ള ജനങ്ങളുടെ അവകാ‍ശം.

ജീവിക്കാന്‍ മാത്രമല്ല, മരണത്തെ ഒരു പരിധിവരെയെങ്കിലും തള്ളിനീക്കാന്‍ കഴിവുള്ള പണം എന്ന ഘടകം നൈപുണ്യത്തിന്റെയും, സമൂഹത്തിനു് അതുവഴി ലഭിക്കാവുന്ന നന്മയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലും, അതേസമയം, ഒരു മിനിമം അളവില്‍ കുറയാത്ത വിധത്തിലും പങ്കുവയ്ക്കപ്പെടണം. തെരുവു് വൃത്തിയാക്കുന്നവരില്ലെങ്കില്‍ സാംക്രമികരോഗങ്ങളും കൂട്ടമരണവുമാവും നിര്‍ബന്ധമാ‍യും അതിന്റെ പരിണതഫലം. അതേസമയം, പള്ളിയും പട്ടക്കാരനും ഇല്ലെന്നു് വന്നാല്‍ പുതിയ പുതിയ ആടയാഭരണങ്ങള്‍ സമൂഹമദ്ധ്യേ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള വിവിധ അവസരങ്ങളില്‍ ഒന്നു് ഇല്ലാതാവും എന്നേയുള്ളു. അതു് കൂടാതെ കഴിയാത്തവര്‍ക്കു്‌ അതു് ചെയ്യാം. (അതല്ലാതെ അവര്‍ക്കു്‌ മറ്റെന്തു്‌ ചെയ്യാന്‍ കഴിയും എന്ന ചോദ്യവും ഒട്ടും അപ്രസക്തമല്ല). നോക്കുകുത്തികളേക്കാള്‍ തോട്ടികളാണു് സമൂഹത്തിനു് കൂടുതല്‍ പ്രയോജനകരമായ ജോലി ചെയ്യുന്നതു് എന്ന സത്യമാണു്‌ ഇവിടെ സൂചിപ്പിച്ചതു്‌.

ബഹുഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളേയും ദൈനംദിനജീവിതത്തിലെ നീറുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ തത്കാലത്തേക്കു് മറക്കാന്‍ സഹായിക്കുമെന്നതില്‍ കവിഞ്ഞു് ഒരിക്കലും അവയുടെ പരിഹാരമാര്‍ഗ്ഗങ്ങളാവാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരുതരം നാര്‍കോടിക് മാത്രമാണു് ഭാരതീയസിനിമപോലെതന്നെ (ചുരുങ്ങിയപക്ഷം അധികപങ്കും) മതങ്ങളും. സിനിമ ഐഹികസ്വപ്നങ്ങള്‍ വില്‍ക്കുന്നു; മതങ്ങള്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗം എന്ന സ്വപ്നം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. രണ്ടുപക്ഷവും മിതമായ നിരക്കില്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍ വിറ്റു് ഇല്ലാത്തവരുടെ ചില്ലിക്കാശുകൊണ്ടു്‌ അനുദിനം സാ‍മ്പത്തികമായി വളരുന്നു. പലതുള്ളി പെരുവെള്ളം. ഈ സമ്പത്തിന്റെ പിന്‍‌ബലത്തില്‍ സ്വാര്‍ത്ഥവും വിഭാഗീയവുമായ താല്പര്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കുവാന്‍ മാഫിയാമാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍വരെ സ്വീകരിക്കാന്‍ പലപ്പോഴും അവര്‍ മടിക്കാറുമില്ല. അതേസമയം, സാമൂഹികജീര്‍ണ്ണതയുടെ കാരണങ്ങളായ അജ്ഞത, അന്ധവിശ്വാസം, ദാരിദ്ര്യം, ജനപ്പെരുപ്പം, തൊഴിലില്ലായ്മ, ജാതിചിന്ത, ദാ‍രുണം എന്നു് വിശേഷിപ്പിക്കേണ്ട പരിസരമലിനീകരണം മുതലായവയെല്ലാം അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു. അന്തര്‍ദ്ദേശീയതയുടെ തലങ്ങളില്‍, ഉന്നതന്മാ‍രോടൊപ്പം കിടപിടിക്കാനുള്ള ആവേശത്തിനിടയില്‍ ആ ഉന്നതന്മാരില്‍ പലരും ഇപ്പറഞ്ഞ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തില്‍ ഭാരതീയനെ വിലകുറച്ചു് കാണാന്‍ ‍ശ്രമിക്കുന്നവരാണെന്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കാന്‍ നമുക്കു് കഴിയാതെ പോകുന്നു. ഉന്നതതലങ്ങളിലെ സംഭാഷണങ്ങളിലും ചര്‍ച്ചകളിലും ഒരുപക്ഷേ ഇതുപോലുള്ള “റ്റബൂ-വിഷയങ്ങള്‍” നിര്‍ബന്ധമായും സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടെന്നു് വരികയില്ല. കാരണം ബിസിനസ് താല്പര്യങ്ങള്‍ക്കു് മുന്‍‌തൂക്കമുള്ളിടത്തു് അവ അസം‌ഗതവും ലക്‍ഷ്യസാദ്ധ്യത്തിനു് തടസ്സവുമായിരിക്കുമല്ലോ! പക്ഷേ വിദേശത്തു്, പ്രത്യേകിച്ചും യൂറോപ്പില്‍, വേണ്ടത്രകാലം ജീവിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള ഏതൊരു ഭാരതീയനും അവിടങ്ങളില്‍ പൊതുവേ നിലവിലിരിക്കുന്ന ചിന്താമാതൃക എന്തെന്നു് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം.

ഒരു എണ്ണപ്പാടകോടീശ്വരനെ സംബന്ധിച്ചു് അവന്റെ തൊലിയുടെ നിറമോ, അവന്‍ എവിടെനിന്നു് വരുന്നു എന്നതോ ഒരിക്കലും ഒരു പ്രശ്നമാവുകയില്ല. ചെല്ലുന്നിടത്തെല്ലാം അവന്‍ ബഹുമാനപുരസരം സ്വീകരിക്കപ്പെടും. അതുപോലൊരു അവസ്ഥയില്‍ വര്‍ഗ്ഗവിവേചനത്തെപ്പറ്റി ദുഃഖിക്കേണ്ട കാര്യം ആര്‍ക്കുമില്ല. പ്രപഞ്ചത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതു് പണമല്ലെങ്കിലും, മനുഷ്യരുടെ ലോകത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതു് പണമാണു്. ഈ വസ്തുത മനുഷ്യരോടു് തുറന്നു് പറയാനുള്ള ആത്മാര്‍ത്ഥതയാണു് വേണ്ടതു്. അതിനുപകരം ശുദ്ധഗതിക്കാരായ മനുഷ്യരോടു് താഴാഴ്മയും, നിരുപാധികമായ അനുസരണവും, പരിപൂര്‍ണ്ണമായ ഭക്തിയുമെല്ലാം ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടു് അസ്തിത്വത്തിന്റെ നശ്വരതയും, അര്‍ത്ഥശൂന്യതയും പാടിപ്പുകഴ്ത്തി മനഃപൂര്‍വ്വം അവരെ മത്സരരം‌ഗത്തുനിന്നും ഒഴിവാക്കുന്നു. അതു് വഞ്ചനയാണു്. സ്വന്തം നിലനില്പു് അപകടത്തിലാവുമെന്നു് അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റി മനുഷ്യര്‍ സംസാരിക്കാനോ, ചിന്തിക്കാന്‍ പോലുമോ പാടില്ലെന്ന വിലക്കുകള്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തുന്നതുവഴി തങ്ങളുടെ നിലപാടുകള്‍ക്കു് അപ്രമാദിത്വം കല്പിച്ചു് പ്രതിരോധം ഏര്‍പ്പെടുത്തുന്നവര്‍ ഭദ്രമാക്കപ്പെട്ട സുരക്ഷിതത്വത്തിലേക്കു് പിന്‍‌തിരിഞ്ഞു് സ്വന്തജീവിതം സുഖപ്രദമാക്കുകയാണു് ചെയ്യുന്നതു്. അവര്‍ക്കു് ആരെയും വിമര്‍ശിക്കാം, വിലക്കാം. അവരെ വിമര്‍ശിക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും അവകാശമില്ല! വ്രണപ്പെട്ടേക്കുമെന്ന ഭയം മൂലം വിമര്‍ശനങ്ങളില്‍ നിന്നും മറച്ചുപിടിച്ചു് സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു സത്യം ഒരിക്കലും യഥാര്‍ത്ഥസത്യമാവുകയില്ല. മനുഷ്യര്‍ക്കു് ഭേദഗതികള്‍ വരുത്താന്‍ കഴിയുന്ന തത്വശാസ്ത്രങ്ങള്‍ മനുഷ്യരുടെ തത്വസംഹിതകളേ ആവാന്‍ കഴിയൂ. മനുഷ്യരുടെ തത്വസംഹിതകള്‍ക്കു്‌ അപ്രമാദിത്വം കല്പിക്കുവാന്‍ മതിഭ്രമം ഉള്ളവര്‍ക്കേ മടി കാണാതിരിക്കൂ. ആഡംബരത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ഉദ്ധതനു് പരാധീനതയില്‍ കഴിയേണ്ടിവരുന്ന പാവങ്ങളോടു് താഴാ‍ഴ്മ ആവശ്യപ്പെടാനോ, അവരെ വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെയോ വര്‍ണ്ണത്തിന്റെയൊ പേരില്‍ തരം തിരിക്കാനോ, അല്ലെങ്കില്‍ അവരുടെ ദുരിതപൂര്‍ണ്ണമായ ജീവിതം ദൈവവിധിയോ, ദൈവേഷ്ടമോ ആണെന്നു് വ്യാഖ്യാനിക്കാനോ ഉള്ള യാതൊരു അവകാശവുമില്ല.

“ഏതൊരു മനുഷ്യനിലും സ്വന്തലക്‍ഷ്യസാദ്ധ്യത്തിനുള്ള ഒരു മാര്‍ഗ്ഗം എന്നതില്‍ കവിഞ്ഞ മറ്റു് യാതൊരു വിലയും കാണാതിരിക്കുക എന്നതു് മനുഷ്യനിന്ദയുടെ സംശയരഹിതമായ തെളിവാണു്.” – ഫ്രീഡ്രിഹ് നീറ്റ്സ്‌ഷെ.

summa summarum‍: വിശ്വാസിയായാലും നിരീശ്വരവാദിയായാലും, ക്രിസ്ത്യാനിയായാലും മുസ്ലീമായാലും, വെളുത്തവനായാലും കറുത്തവനായാലും, ധനികനായാലും ദരിദ്രനായാലും സാമാന്യബോധമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനും വര്‍ഗ്ഗ-വര്‍ണ്ണവിവേചനം നീതീകരിക്കാനുതകുന്ന യുക്തിസഹമായ ഒരു വാദമുഖവും ഉന്നയിക്കാനാവില്ല.

 
 

മുദ്രകള്‍: , ,

ഇടവപ്പാതിയിലെ തിരുവോണം

കേരവൃക്ഷങ്ങള്‍ തിങ്ങി വളരുന്ന അളമായതുകൊണ്ടാണു്‌ കേരളത്തിനു് കേരളം എന്നു് പേരു് വീണതെന്നു് പണ്ടു് പള്ളിക്കൂടത്തിലെ സാറന്മാരു് പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുണ്ടു്. പക്ഷേ, കുറേ നാളത്തെ ഇങ്ക്വിലാബ് വിളിയുടെ പിന്‍ബലത്തില്‍ നേതാക്കളായിത്തീരുന്നവരുടെ ചളപിളാച്ചിയുടെ ഫലമായി, അളം കുളമായി മാറുമ്പോള്‍ സമൂഹം കരാളമായി, കേരളമായി പരിണമിക്കുകയാണെന്നാണു് എന്റെ വിശ്വാസം. ആത്മീയതയുടെ ദൃഷ്ടിയിലൂടെ നോക്കിയാല്‍ ഒരുതരം ട്രാന്‍സ്‌സെന്‍ഡെന്‍‌റല്‍ ഫ്യൂഷന്‍. രണ്ടല്ല ഒന്നുതന്നെ. അദ്വൈതം! തന്മൂലം, ഒന്നായതിനെ ഇടയ്ക്കിടെ രണ്ടെന്നു് ‍കാണേണ്ടിവന്നാല്‍‌ ഇണ്ടലിന്റെ ആവശ്യമില്ല. മിണ്ടാതിരുന്നാല്‍ മതി. മൌനം വിദ്വാനു് ഭൂഷണം. വിദ്വാന്‍‌മാര്‍‌ മിണ്ടാതിരുന്നാലല്ലേ കപടവിദ്വാന്‍‌മാര്‍ക്കു് ജനങ്ങളെ കബളിപ്പിച്ചു് ചൂഷണം ചെയ്യാന്‍ പറ്റൂ. നേതാക്കള്‍ നിരന്തരം നടത്തുന്ന പരസ്പരവിരുദ്ധമായ പരസ്യപ്രസ്താവനകള്‍ വഴി ചക്കേതു്‌ കൊക്കേതു്‌ എന്നറിയാതെ വട്ടു്‌ പിടിച്ച ജനം. ചിക്കുന്‍ ഗുനിയയും മറ്റു് പകര്‍ച്ചവ്യാധികളും പോരെന്നാവാം. ജനങ്ങള്‍ ദിനം‌പ്രതി പകര്‍ച്ചവ്യാധിമൂലം മരിക്കുമ്പോള്‍ അതിനുള്ള നിവാരണമാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ ആരായുന്നതിനു് പകരം ഹര്‍ത്താല്‍ ആചരിക്കുന്നവരെ കേരളത്തിലേ കാണാന്‍ കഴിയൂ എന്നു് തോന്നുന്നു.

ആരുപറഞ്ഞു കേരളം ഒരു ഭ്രാന്താലയമാണെന്നു്? കേരളം ഒരു മേളാലയമാണു്. കേരളത്തില്‍ മരണം പോലും ഒരു മേളയാണു്. തൂങ്ങിമരിച്ച ഒരു അനാഥന്റെ മൃതശരീരം കഴുത്തിലെ കയര്‍‌ സഹിതം പത്രത്തില്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നതു് ലോകത്തില്‍ മറ്റെവിടെ കാണാന്‍ സാധിക്കും? അഥവാ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ തന്നെയും, അതു് മനുഷ്യത്വവും സംസ്കാരവും ഉള്ളവര്‍ അനുകരിക്കണമെന്നുമില്ല. വിശുദ്ധമേളകളില്‍ നിയന്ത്രണം വിട്ട ആന മനുഷ്യനെ ചവിട്ടിപ്പിടിച്ചു് കുത്തിക്കൊല്ലുന്നതു് പത്രത്തില്‍ കാണിച്ചില്ലെങ്കില്‍ അതുകണ്ടു് ആമോദം കൊള്ളുവാ‍ന്‍ നാട്ടുകാര്‍ക്കു് കഴിയുന്നതെങ്ങനെ? അത്രമാത്രം മരവിച്ചുകഴിഞ്ഞു മലയാളിയുടെ മനസ്സ്. മനുഷ്യമനസ്സും മദ്യപാനിയേപ്പോലെയാണു് – ഒരു പരിധി കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ പെട്രോളോ ഡീസലോ ഒക്കെ കുടിച്ചാലേ ഒരു കിക്ക് കിട്ടൂ. എന്തും ശീലിക്കാന്‍ കാലാന്തരത്തില്‍ മനുഷ്യനു് കഴിയും. സാമൂഹികജീര്‍ണ്ണതയും ഇതിനൊരപവാദമല്ല.

മരിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല, ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ ജീവിക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്നു് വരുമ്പോഴാണു് മനുഷ്യര്‍ പലപ്പോഴും ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നതു്. ചത്താലും അവര്‍ക്കു് സ്വൈര്യം കൊടുക്കാ‍തിരിക്കണമോ?

ജനങ്ങളും, അവരുടെ ആളോഹരി കടവും പെരുകുന്നു. അന്ധവിശ്വാസികള്‍, അര്‍ദ്ധപ്പട്ടിണിക്കാര്‍, ചുമട്ടുതൊഴിലാളികള്‍. പട്ടിണി കിടക്കാന്‍ ഒരു വയര്‍ കൂടി. ഇങ്ക്വിലാബ് വിളിക്കാന്‍ ഒരു തൊണ്ട കൂടി. കൂപ്പുവാന്‍ മെലിഞ്ഞ രണ്ടു് കൈകള്‍ കൂടി. ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്ന മനുഷ്യാത്മാക്കളുടെ രക്തം കുടിച്ചു് ജീവിച്ചുകൊണ്ടു് അവരെ അവഗണിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ-ആത്മീയ നേതൃത്വം‍. ശിരസ്സു് സമുന്നതവും മനസ്സു് സ്വതന്ത്രവുമായ ഒരവസ്ഥ ടാഗോര്‍ സ്വപ്നം കണ്ടു. ഇവിടെ ശിരസ്സു് ചാക്കുകെട്ടു് ചുമക്കുന്നു. മനസ്സു് അന്ധകാരം തേടുന്നു. അന്യായപലിശയ്ക്കു് പണം കടം വാങ്ങി, തിരിച്ചടയ്ക്കാന്‍ കഴിവില്ലാതെ കുടുംബസഹിതം ആത്മഹത്യ ചെയ്യേണ്ടിവരുന്നവര്‍. മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ നിറയെ നേതാക്കളുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളാണു്. മറുപക്ഷം എന്തെല്ലാം തെറ്റുകളാണു് ചെയ്തതെന്നും, തങ്ങള്‍ എന്തെല്ലാം ശരികളാണു് ചെയ്യാന്‍ പോകുന്നതെന്നും അധികാരത്തിലെത്താന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വിഭാഗം നിരന്തരം കുരയ്ക്കുന്നു. വര്‍ത്തമാനകാലത്തെ പ്രശ്നങ്ങളുടെ പരിഹാരമല്ല, ഭൂതകാലപുരാണങ്ങളുടെ അയവിറക്കലും, ഭാവികാലത്തു്‌ സ്വയമേവ വരാനിരിക്കുന്ന നല്ലകാലസ്വപ്നങ്ങളുമായി ചന്തി വ്രണമാകുന്നതുവരെ കുത്തിയിരിക്കലാണു്‌ ജനങ്ങളുടെ ജോലി. അങ്ങനെയാണു്‌ അവര്‍ പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടതു്‌.

ഏതെങ്കിലും ഗ്രന്ഥശാലാവാര്‍ഷികത്തിലാണു് പ്രസം‌ഗമെങ്കില്‍, നാളെമുതല്‍ ഓരോ വീടും ഒരു ഗ്രന്ഥശാലയായി മാറ്റുമെന്നു് വിളംബരം ചെയ്യും. ബീഡിത്തൊഴിലാളിയൂണിയനിലാണു് പ്രസംഗമെങ്കില്‍, ബീഡികളെ മുഴുവന്‍ ചുരുട്ടുകളാക്കി മാറ്റുമെന്നു് ഉറപ്പുനല്‍കും. അതാണു് കേരളരാഷ്ട്രീയം. ഏതെങ്കിലും ഒരു പദ്ധതി ആരംഭിച്ചാല്‍ തന്നെ അതു് താമസിയാതെ തല്ലിപ്പൊളിച്ചു് മുടക്കുമുതല്‍ വേണ്ടപ്പെട്ടവര്‍ പോക്കറ്റിലാക്കും. വേണമെങ്കില്‍ ജനങ്ങളുടെ കണ്ണില്‍ പൊടിയിടാനായി അനുയോജ്യമായ ഒരു അന്വേഷണത്തിനു് ഉത്തരവുമിറക്കും. അന്വേഷണത്തില്‍ നിന്നു് അന്വേഷണത്തിലേക്കു്, അഴിമതിയില്‍ നിന്നു് അഴിമതിയിലേക്കു്, ഇടതില്‍ നിന്നു് വലതിലേക്കു്, വലതില്‍ നിന്നു് ഇടതിലേക്കു്. ജനങ്ങള്‍ അനുദിനം നാശത്തില്‍ നിന്നും നാശത്തിലേക്കും. ഭരിക്കുന്നവര്‍ നന്നാവാതെ സമൂഹം നന്നാവുന്നതെങ്ങനെ? സമൂഹം നന്നാവാതെ സമൂഹത്തെ ഭരിക്കുന്നവര്‍ നന്നാവുന്നതെങ്ങനെ? ജനങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു് വിടുന്നവരാണു് അവരെ ഭരിക്കുന്നതു്. സമൂഹം വളരണമെങ്കില്‍ മനുഷ്യര്‍ മാനസികമായി വളരണം. മറ്റൊരു പോംവഴിയുമില്ല.

മതങ്ങളുടെ നീരാളിപ്പിടുത്തത്തില്‍ അമര്‍ന്നിരിക്കുന്നിടത്തോളം മാനസികവളര്‍ച്ച സാദ്ധ്യമാവുകയില്ല. ഓരോ ജപവും ബോധവല്‍ക്കരണത്തിന്റെ വിപരീത ദിശയിലേക്കു് വയ്ക്കപ്പെടുന്ന ഓരോ ചുവടുകളാണു്. മനസ്സിനെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെയും അജ്ഞതയുടെയും തടവറയില്‍ തളച്ചിടുവാന്‍ ജപമാലയെക്കാള്‍ അനുയോജ്യവും, കരുത്തേറിയതുമായ ഒരു ചങ്ങലയുമില്ല. ആവര്‍ത്തിച്ചവയുടെ ആവര്‍ത്തനം മനുഷ്യചേതനയെ മന്ദീഭവീപ്പിക്കാനേ ഉപകരിക്കൂ. ജപം വഴി മനുഷ്യന്‍ അവനെത്തന്നെ ഹിപ്നോട്ടൈസ് ചെയ്യുന്നു. ചര്‍വ്വിതചര്‍വ്വണത്തിനു് തലച്ചോറിന്റെ പങ്കാളിത്തം ആവശ്യമില്ല. മനുഷ്യരുടെ തലച്ചോറിനെ ഓഫ് ചെയ്യുക എന്നതാണു്‌ ഏതു് ജപവും ലക്‍ഷ്യമാക്കുന്നതു്‌.

 

മുദ്രകള്‍: ,